De Snaveldokter. is ook een topic over de pest in de middeleeuwen. Ik schreef daarin een behoorlijke lap tekst die ik hier niet wil herhalen of samenvatten over de drie vormen van de pest die europa toen teisterden. Overigens zijn de builenpest en de zwarte pest twee verschillende vormen, de TS heeft het op school dus niet helemaal juist geleerd...
Wat betreft de verspreiding van 5 mijl per dag: zo snel is dat nu ook weer niet. Niet als je ervan uitgaat dat de
verspreiding door europa niet door de ratten of hun vlooien veroorzaakt werd, wel de
besmetting zelf.
Als je buurman, overbuurman en de helft van het dorp waarin je woont al de pest heeft of er al overleden is is het een heel natuurlijke reactie om samen met je familie je spullen te pakken en er zo snel mogelijk vandoor te gaan, voordat je het zelf ook krijgt. Helaas kun je dan al besmet zijn, waardoor de bacterie mee kan liften naar een andere stad. Op de plaats van bestemming kunnen de vlooien die je nog meedraagd daar voor verdere besmetting zorgen, of je kunt besprongen worden door de plaatselijke vlooien, die daardoor besmet raken. Binnen die stad zorgen ze dan weer voor de verspreiding van de ziekte. Waarna er natuurlijk weer een paar slimmerikken zijn die de benen nemen, als ratten die het zinkende schip verlaten, zogezegd.
Waar horen de ratten trouwens in dit hele verhaal thuis: Net als nu het geval is vonden de middeleeuwse mensen het niet leuk dat ze door allerlei kleine beestjes zoals vlooien en luizen levend opgevreten werden. Ook de middeleeuwers deden aan persoonlijke hygiëne, wastten zich elke morgen en gingen regelmatig naar het badhuis. Afhankelijk van de mode schoren ze zich ook. Ze liepen dus niet continue rond met allerlei vlooien en andere beestjes, al zullen er in kleding en bedden genoeg verstopt liggen. Die hadden bij de ratten dus een 'permanente thuisbasis'. Ook zorgden de ratten voor de verspreiding van huis naar huis: de vlooien hoeven dus niet direct van mens naar mens te springen.