hartkloppingen als ik iemand moet bellen

als ik er last van heb (eigenlijk alleen bij zakelijke gesprekken of als ik dingen moet regelen/mensen overhalen) ga ik van te voren een klein beetje globaal bedenken wat ik wil zeggen en verder laat ik het over aan mn spontaniteit. uit ervaring weet ik namelijk dat het geen enkele nut heeft een heel gesprek voor te bereiden, aangezien het toch heel anders gaat verlopen . .

ik heb precies hetzelfde, ik noem het ook wel telefoonvrees ik doe er eigenlijk niets aan

het is idd gewoon telefoonvrees. en al werk ik al mijn hele werkzame volwassen leven aan de telefoon en heb ik god mag weten hoeveel managers, directeuren, advocaten, mensen van de rechtbank etc aan de lijn gehad zolang ze mij bellen en iets van mij willen sta ik 1000x sterker in mijn schoenen. en wanneer ik zelf moet bellen heb ik er ook gewoon een hekel aan dat ik mensen niet kan zien. je mist zo toch ruim 70% van de communicatie omdat die nonverbaal is.
wat echt werkt weet ik niet, iedere keer dat ik 'moet' bellen is een kleine overwinning.

ik heb t ook gewoon verstand op nul en op die knop drukken. lekker jezelf zijn. (of neem een biertje van tevoren.. dan boeit t je misschien wat minder

succes!

als alle mensen in dit topic die er last van hebben nu eens telefoonnummers gaan uitwisselen. heb je gelijk een goede therapie!

kheb dit ook altijd, slaat echt nergens op, want wat is nou eigenlijk het ergste wat er kan gebeuren maar gewoon doen he.

ik ben ook zo'n uitsteller. stuur liever een e-mail of ga langs.
van te voren bedenken wat ik wil zeggen helpt, maar ik ben zie ik hier niet de enigste wel grappig eigenlijk

ohja dit ken ik ook, tot 3 jaar terug had ik het net zo extreem als ts. zelfs de telefoon aannemen koste me al moeite het zweet brak me dan vaak al uit.... totdat ik stage ging lopen bij een bedrijf waar ik dagelijks 10/20 klanten op moest bellen om zaken te regelen en te doen. de eerste paar dagen waren een hel, maar na een tijdje belde ik mensen op en bedacht ik me terwijl de foon aan het overgaan was ineens fuck waar bel ik ook alweer voor...

tegenwoordig heb ik er geen enkele moeite meer mee gelukkig, ben ook een mega stuk minder verlegen als destijds dat zal d'r misschien ook mee te maken hebben. het enige advies dat ik kan geven is dus ook gewoon bellen, als je gewoon belt voelt dat elke keer als een overwinning op jezelf. na verloop van tijd word het de normaalste zaak van de wereld (wat het dus eigenlijk ook is ).

mijn eigen volgende project is het(vaker) aanspreken van leuke dames tijdens het uitgaan.... hopelijk gaat daar hetzelfde princiepe op.... :p

als ik iemand moet bellen moet ik altijd heel nodig naar de wc, ook "zenuwen?"

quote:

op maandag 11 april 2005 13:00 schreef ageell het volgende:
...
ik ben ook zo'n uitsteller. stuur liever een e-mail of ga langs.
van te voren bedenken wat ik wil zeggen helpt, maar ik ben zie ik hier niet de enigste wel grappig eigenlijk

dit heb ik precies zo

toch heb ik in het dagelijks leven wel een vlotte babbel en heb ik genoeg overtuigingskracht om mensen te krijgen waar ik dat wil. maar als het via de telefoon moet, is dat een stuk minder

tjah, je zult er toch wel doorheen moeten hoor. een fobie is iets wat je zelf laat ontstaan door iets waar je bang voor bent constant te vermijden. wat iemand anders al zei in deze thread dus, het wordt steeds moeilijker als je er mee wacht. uiteindelijk is het toch een irrationele angst, en jezelf streng toespreken en het gewoon doen is dan ook de enige manier om er overheen te komen.

zoals vele malen eerder gezegd neem een baantje bij een callcenter...

of schrijf anders een script voor jezelf dat je gwn voor je houd, en bel naar verschillende bedrijven om daar hetzelfde lulverhaal op te brengen (wat vragen bij een pc onderdelenzaak bijv?)

gwn oefenen, telkens hetzelfde zeggen zodat het niet meer fout kan gaan

dit verklaart een boel. mensen zoeken altijd wegen om hun eigen tekortkomingen te verhullen. de een doet dit door af te geven op buitenlanders of moslims, de ander geeft af op linkse/rechtse mensen, weer een ander op homo's en weer een ander op dieren.

quote:

op donderdag 14 april 2005 07:38 schreef chasin het volgende:
zoals vele malen eerder gezegd neem een baantje bij een callcenter...

of schrijf anders een script voor jezelf dat je gwn voor je houd, en bel naar verschillende bedrijven om daar hetzelfde lulverhaal op te brengen (wat vragen bij een pc onderdelenzaak bijv?)

gwn oefenen, telkens hetzelfde zeggen zodat het niet meer fout kan gaan

ik vond het ook altijd vreselijk maar nu op mijn stage bel ik elke dag tig mensen.. alleen begin ik nu ronduit bot te worden aan de telefoon.. das ook weer niet de bedoeling

zoals al meer in dit topic is vermeld moet je vooral wél gaan bellen en het niet gaan uitstellen. zodra de eerste paar zinnen goed gaan, zal de rest ook vanzelf gaan.
probeer de eerste zinnen dus niet lang en moeilijk te maken, maar gewoon korte zinnetjes. dat helpt ook waarschijnlijk.

dit topic doet me trouwens denken aan een vriend die belde:
"m-m-m-m-met hans, m-m-m'n b-b-b-atterij is b-bijna leeg." *tuut-tuut-tuut*

quote:

op zaterdag 9 april 2005 18:07 schreef emmykuhh het volgende:
k vind het niet fijn als je mensen niet kan zijn terwijl je praat...

omdat je je domme gebrabbel dan niet kunt compenseren met je borsten?

ik heb dat ook vaak! zelfs wanneer ik mijn vriendje of een vriendin bel oid, dan ben ik soort van zenuwachtig..best vreemd, want ik heb zelfs een tijdje bij een callcenter gewerkt..alleen daar ging alles oké

ik heb t enorm erg gehad, heb er neits aan gedaan, maar nu ik er over nadenk, heb ik er eigenlijk geen last meer van, 't is vanzelf overgegaan denk ik.

quote:

"m-m-m-m-met hans, m-m-m'n b-b-b-atterij is b-bijna leeg." *tuut-tuut-tuut*

quote:

op zaterdag 9 april 2005 12:29 schreef dennismoore het volgende:
neem een callcenter-bijbaantje, dan gaat 't snel over.

dus niet...

heb er nog steeds een hekel aan als ik moet bellen voor mezelf, terwijl ik al ruim 1,5 jaar als callcentermiep werk. dat vind ik niet eng... het verschil? als ik de mensen bel voor mijn werk weet ik 1) al dat ze er niet op zitten te wachten, ik stel me op het ergste in en 2) ik bel niet namelijk mezelf, maar namens iemand anders, waar ik bij privételefoontjes wél voor mezelf bel...

overigens geef ik mezelf een goeie rotschop en doe ik het toch maar... zo snel mogelijk, de mens lijdt nog het meest door het lijden dat hij vreest. ofzo...

het is inderdaad en kwestie van oefening. gewoon die telefoon pakken en bellen. een bijbaantje waar je regelmatig moet bellen of het telefonisch regelen van een stage ofzo helpen ook.

quote:

op donderdag 14 april 2005 11:30 schreef kastanova het volgende:

[..]

omdat je je domme gebrabbel dan niet kunt compenseren met je borsten?

ik vind met bellen altijd zo irritant dat ik de helft van het gesprek alweer vergeten ben aan het einde van het gesprek. als je e-mailtjes stuurt dan kan je gewoon nalezen en rustig nadenkne over je antwoord. eigenlijk zou je meer telefoons moeten hebben die het gesprek opnemen. dat zal dan wel weer niet mogen vanwege privacyredenen.

ik schijn trouwens wel een mooie telefoonstem te hebben

als je iemand wilt gaan bellen idd gewoon een paar steekwoorden op schrijven en je ( proberen) niet druk te maken hoe het gesprek zal gaan lopen.. helpt bij mij altijd bij belangrijke telefoontjes