Kinderangsten

ik weet ook nog dat ik een keer een tekenfilm zag waarin op een gegeven moment brand uitbrak omdat er een strijkijzer op de strijkplank was blijven staan (en er was ook nog een keer een kat in die kamer opgesloten in die tekenfilm). Toen had ik het ook niet zo op strijkijzers op strijkplanken... Volgens mij was ik toen ook rond kleuterleeftijd...

Sven(bijna 4) is slechts één keer bang in het donker geweest, de grote Bob de Bouwer stickers op de muur waren monsters en is de hele nacht dus het licht aangeweest. Daarna nooit weer
Sven is ook een tijdje bang geweest om naar de wc tegaan: er zaten haaien in.
Hij was eindelijk zindelijk en begon plotseling weer in zijn broek te plassen en na de zoveelste keer maar eens gevraagd hoe dat kon: durfde echt niet meer naar de wc.

Voor de rest: veel bange fantasieen over monsters, haaien, krokodillen(niet meer sinds snappie)

Off-topic, Beertje_ wat leuk je weer eens te zien hier. Ben benieuwd naar nieuwe foto's van je.

On_topic, mijn dochter van 3 is bang voor Sinterklaas en voor het donker. 's Nachts moet het licht op haar kamer aanblijven. Als je haar vraagt waarom ze bang is in het donker komt er meestal een verhaal over tijgers.

Mijn broertje is lang bang geweest voor krokodillen. Hij had ooit iets gezien over krokodillen in het riool en was er van overtuigd dat er een krokodil uit het toilet kon komen. Hij was toen al een jaar of 9, 10 en durfde ineens nauwelijks meer naar de wc. Mijn ouders hebben toen boeken en dergelijke over krokodillen gekocht en uiteindelijk is zijn angst omgezet naar een fascinatie voor krokodillen.

ik was vroeger bang in mijn slaapkamertje als ik op bed lag, ik had zon nachtlampje, maar die maakte schaduwen van bepaalde dingen, en danwas ik altijd bang dat die schaduwen tot leven kwamen en mij gingen pakken.

zo ook van bijv mijn kleren die ik zelf op de gron dhad gegooid, dan keek ik die kant op en zag ik een donkere vlek (mijn kleren dus) en dan was ik bang dat dat eenb krokodil was of zo, ik durfde ook niet mijn benen buitenboord te doen, bang dat de krokodil me benen zou pakken. dit was zo tot ik een jaar of 6 was en toen was ik niet meer bang.

en owja mijn oma had mij vroeger wijs gemaakt dat als ik gekke bekken trok om 12 uur snachts, bij de 12 e slag zou mijn gezicht zo blijven staan resultaat was dat ik altijd om 12 uur snachts gekke bekken trok, maar er wel snel mee stopte bij de 11e slag hier was ik ook een jaar of 5 a 6

Ik had tot mijn tiende de volkomen onlogische angst dat er een haai onder m'n bed zat. Beetje te jong Jaws gezien waarschijnlijk Maar ik hupte 's avonds en 's ochtends echt via stoelen en kleine kastjes naar de drempel van m'n kamer; daar ging ik dan op m'n hurken zitten om onder m'n bed te kijken of er echt geen haai zat. Pas daarna durfde ik echt over de vloer te lopen.

En It van Stephen King heeft ervoor gezorgd dat ik jarenlang op alle putten stampte die ik niet ruim kon ontwijken. Als ik 's avonds door een smal straatje moest lopen waar een put in zat, gaf ik echt een doodschop op dat ding, met het idee 'Als ie dan z'n hand uit die put steekt, doet ie in ieder geval goed zeer'.

En ook ongeveer tot m'n tiende was ik erg bang dat er ineens iets op zou duiken als ik in bed lag. Dus als ik moest gaan slapen, hield ik stijf m'n ogen dicht, omdat ik bang was dat ik ineens twee ogen vlak voor m'n gezicht zou zien als ik ze weer open deed. Ik was verder niet bang voor het donker in het algemeen ofzo, maar dát vond ik doodeng. En 's avonds in de buurt van ramen komen, dan was ik ook bang dat er ineens iemand omhoog zou schieten voor dat raam.

quote:

Op donderdag 10 maart 2005 21:35 schreef babyfeet het volgende:

ook was ik bang voor poppen ja bang als ik ging slapen draaiede ik ze netjes om dat ik hun gezichten niet zag als ik ging slapen waren hele rituelen als ik ging slapen

Dat heb ik ook heel lang gehad! Grappig zeg, hoe herkenbaar dat is. Ik denk dat ik toen een jaar of 4-10 was, dat ik daar bang voor was.

Ik ben ook heel lang bang geweest dat er een dode man onder mijn bed lag als het donker was, want ik had een keer gedroomd dat ik een man vermoord had omdat hij mij wilde vermoorden (hoe ik erop kwam weet ik niet, ik heb vroeger zelfs nooit tv gekeken). Weet niet hoe oud ik was...dat vergeet je dan he.

Ik droomde nadat ik een heel oude man in zijn kist had gezien op een begrafenis, heel erg lang over skeletten en dode mensen. Dat was toen ik 3 jaar oud was ongeveer, maar heel lang daarna heb ik nog last gehad van nachtmerries.

Ook heb ik vaak gedroomd dat mijn vader weer tot leven kwam (hij is overleden op mijn 13e) en soms was dat leuk, maar vaak ook eng, want hij gedroeg zich dan raar. Ook droomde ik over zijn 'grafkelder', dat we daar gingen kijken en dat hij dan ineens uit zijn kist op stond. Heel bizar.

(als ik het zo nalees lijkt het wel of ik geobsedeerd was door de dood, maar dat was eigenlijk helemaal niet zo...alleen 's nachts kwamen al die angsten op me af).

Ik was ook bang in het donker, zelfs voor mijn eigen spiegelbeeld, want dat leek dan iemand anders te zijn. Als ik mijn handen ging wassen in de badkamer 's nachts en ik keek toevallig in de spiegel, zag ik een zwarte schaduw bewegen. Eerst had ik niet door dat ik dat zelf was, maar toen ik het wel door had vermeed ik de spiegel altijd en deed mijn ogen dicht als ik mijn handen waste of keek naar beneden en draaide me snel om. Dit was nog heel lang, ik denk zelfs toen ik een jaar of 16 was nog.

Mijn dochter dan bijna 2,5 jaar is bang voor bepaalde geluiden. Bijvoorbeeld het geluid van de ketel van onze verwarmingsinstallatie (wij stoken op olie en dat klinkt heel anders dan een cv in Nederland) of geluiden die ze niet traceren kan.

quote:

Op maandag 14 maart 2005 23:58 schreef Jentin het volgende:
Ik had tot mijn tiende de volkomen onlogische angst dat er een haai onder m'n bed zat. Beetje te jong Jaws gezien waarschijnlijk Maar ik hupte 's avonds en 's ochtends echt via stoelen en kleine kastjes naar de drempel van m'n kamer; daar ging ik dan op m'n hurken zitten om onder m'n bed te kijken of er echt geen haai zat. Pas daarna durfde ik echt over de vloer te lopen.

Same story, maar dan met wolven!

Ook was ik altijd bang voor vuilniswagens, schijnbaar zag ik die schuifklep aan voor een grote mond met tanden ofzo?

Wat ik trouwens altijd heb gehad (nu nog dus!) is dat ik niet durf te douchen in het donker. Als ik sta te douchen en het lampje springt uit of de stroom valt uit raak ik, tot aan hyperventileren aan toe, in complete paniek, geen idee waardoor het is ontstaan, maar ik sch**t bagger om in het donker in de douche/badkamer te zijn.

Die van mij is bang voor het beest in de kast.

Ik was ontzettend bang dat m'n moeder dood zou gaan, toen ik een jaar of 4/5 was... Echt wekenlang nachtmerries om gehad. Om die reden mocht ik de film 'Annie' ook niet zien van m'n moeder. "Dat gaat over kindjes die geen papa en mama meer hebben" zei ze dan...Ze wilde m'n trauma niet nog groter maken denk ik. Inmiddels ben ik 30 en is ze er gelukkig gewoon nog. Maar nog steeds als ik daar echt over nadenk, breekt het zweet me uit. En ik ben nieteens een moederskindje....

Ik was toen ik een jaar of 4/5 was bang voor van die betonvrachtwagens. Bij mijn opa achter waren ze aan het bouwen en stonden wit/rode betonwagens. Voor mij waren het echt monsters.

Verder als ik 's nachts naar de wc ging, naar beneden, wist ik daarna niet hoe vlug ik boven moest zijn. Bang dat een inbreker mij achterna komt. Heb ik trouwens nog steeds.

Verder was ik bang voor een paar gipsen beeldjes op mijn nachtkastje. 's Nachts gingen die allemaal leven dacht ik. Ik zweer ook toen het hoofd van een gipsen clown eraf was en ik daar naar keek, dat ik het hoofd terug zag gaan naar het lijf. Terwijl het er dus echt langs lag.

bij kyllian moet ik bijna elke avond de beesten uit zijn kamer jagen

en dan sta ik echt zo bij de deur van komop jongens kyllian gaat nu slapen morgen kunnen jullie weer op zijn kamer spelen en dan is het goed ..De laatste dagen heeft hij het er gelukkig niet meer over *afklopt*