relatiecrisis...

Wat een frustrerende situatie, toscane!
Misschien moet je hem niet vragen wat je moet doen, maar -als je de mogelijkheid hebt- je weekendtas pakken en een week of twee elders logeren. Zodat je vriend in zijn eigen koppige sop kan gaar koken.

Sterkte ermee!

denk idd dat wel praten nu heel erg belangrijk is aangezien dit echt tussen jullie instaat en je kan beter eerlijk en duidelijk zijn, met misschien hele nare consequenties, (of juist meer tot elkaar komen door alles eens goed te bespreken) dan hiermee doorgaan op deze manier. sterkte.

quote:

Op donderdag 6 januari 2005 11:13 schreef toscane het volgende:
hij heeft inderdaad zeer weinig zelfvertrouwen....

de stand van zaken op dit moment: hij wil niet praten, hij negeert me... we hebben elkaar gisteren een halve avond gezien, toen was het negeren... we hebben wel in het zelfde bed geslapen, vanmorgen is er ook niets gezegd. Ik heb gisteren een aantal keer geprobeerd om hem aan het praten te krijgen, ik kreeg als reactie: ik hoef er niet meer over te praten. Ik heb hem letterlijk gevraagd wat ik moest doen... of ik koffers moest pakken... wederom geen reactie.

dit voelt kut...

Ja dat is inderdaad kut. Ik voel met je mee. Hij negeert je. Ik weet niet. Ik kan nog zo kwaad zijn op mijn vriendin, of zij op mij, er wordt uiteindelijk altijd gepraat. Elkaar negeren voor langer dan....laten we zeggen 30 minuten komt niet voor. Praten kan namelijk altijd, het enige geval dat je niet meer kunt praten is volgens mij als een van de twee er gewoon klaar mee is.

Echter, ik geloof niet dat dat hier het geval is. Ik denk dat hij je gewoon wil kwetsen. Hoe moet ik nou uitleggen hoe ik daar bij kom....uhm.....uit jouw verhaal, en dan het gedeelte over dat dreigen met uitmaken...ik krijg bij jouw verhaal een beetje het idee dat hij dreigt met het uit te maken zodat jij schrikt en bij hem zult blijven.

Uhm...laat ik dit even proberen goed te zeggen. Je kunt volgns mij met 2 verschillende insteken zeggen dat je het uit gaat maken. De eerste insteek is dat je dus inderdaad de ander bedreigd, met als doel de ander zodanig te laten schrikken dat hij/zij inbindt en dus dichter bij je komt ipv dat de relatie voorbij gaat.

De tweede insteek is dat je het niet zegt om de ander schrik aan te jagen, maar om aan te geven hoe jij er tegenover staat, en daarmee dus daadwerkelijk voor jezelf kiest. Om even een voorbeeld te geven dan maar jou eigen situatie.

Stel dat ik jouw vriend was. dan kan ik dus doen wat jouw vriend doet. Dat is de eerste isteek. Hij wil het niet uitmaken, maar hij dreigt ermee en hoopt dat jij daar zodanig van schrikt dat je dus alles laat vallen en bij hem blijft.

Wat ik ook kan doen, is de situatie bekijken, concluderen dat ik me daar niet prettig bij voel, en dan aan jou melden, dat tenzij er iets verandert, ik voor mezelf kies en de relatie verbreek, omdat dat dan beter voor mij zou zijn dan de manier waarop het nu gaat.

Het verschil tussen die 2 is dat in het laatste geval, ik ook daadwerkelijk bereid ben om het uit te maken, gewoon omdat ik vind dat ik er zelf onder lijdt, terwijl ik in het eerste geval het helemaal niet uit wil maken, maar jouw gewoon bij me wil houden.

Natuurlijk wil ik in het tweede geval het liever ook niet uitmaken, maar dan denk ik er wel over na, en ben ik ook bereid om dat te doen, omdat dat het beste is van 2 kwaden in dat geval, terwijl in het eerste geval ik het eigenlijk helemaal niet uit wil maken, maar gewoon die woorden gebruik omdat ik dan denk en verwacht dat jij de reactie geeft die ik hoop dat je geeft.

Ik vind het moeilijk om het verschil daar tussen aan te geven. Met de eerste insteek (dat wat jouw vriend doet, die het dus naar mijn mening helemaal niet uit wil maken) is alles mis. Met de tweede niet, want dan geef je aan dat het voor jou op deze manier ophoudt. Daar moet dan over gepraat worden, tenzij het over iets gaat wat jouw absolute grens is. Als je daar niet van af wijkt (en dat kan bij sommige dingen, anders is het geen absolute grens meer) dan is het voor de ander idd een keuze van pas ik me aan, want hij/zij gaat dat niet doen, of maak ik het uit.

Nu ik het zelf terug lees vind ik het zelf nogal verwarrend geschreven, hoewel ik zelf natuurlijk goed weet wat ik bedoel, maar om dit naar anderen toe uit te leggen vind ik moeilijk. Ik hoop dat je het snapt.

Succes er mee verder. Ik denk dat jouw vriend veel om je geeft maar dat hij de verkeerde manier kiest om jouw bij zich te houden.

No thanx.
Maar ergens is het toch te gênant voor woorden dat je via e-mail met je vriend over dit soort dingen moet communiceren... En dan nog is het afwachten of ie er überhaupt op gaat reageren.

In plaats van hem te vragen of jij hem nog gelukkig maakt, moet je je wellicht afvragen of hij jou, met dit kinderachtige oopgkleppengedrag, eigenlijk nog wel gelukkig maakt...

Hmm.. ik wens je heel veel sterkte, maar ik zie wel een hoop dingen die niet in evenwicht zijn in jullie relatie, en als dan ook je vriend nog eens niet zo sterk in zijn schoenen staat, dan is dat voor hem waarschijnlijk erg moeilijk accepteren.
Succes vanavond.

Succes Toscane ! Ik hoop dat het goed uitpakt met jullie.
Praten kost niets, doet geen pijn... en toch gebeurt het zo weinig en is het voor sommige mensen zo moeilijk. Jammer.

Ik hoop voor je dat je snel wat meer duidelijkheid hebt.

quote:

Op donderdag 6 januari 2005 11:59 schreef toscane het volgende:

[..]

laten we hopen dat het vanavond is, dat er vanavond dus wordt gepraat... ik heb zo het gevoel dat dat niet vanavond is...

Hmm....ik zou zeggen. Doe eens een testje. Bel hem op, en zeg hem dat het voor jou niet hoeft, en dat je het dus uitmaakt. Eigenlijk doe je dan hetzelfde als wat hij waarschijnlijk doet...nl dreigen (het is dreigen, omdat jij niet wil kiezen uit de minste van 2 kwaden, want jij bent niet bereid om echt voor jezelf te kiezen en het echt uit te maken en uit te laten). Dan hang je gewoon weer op, voordat hij de kans heeft gekregen wat te zeggen.

Als hij het echt uit wil maken (wat ik ten zeerste betwijfel) dan zal hij niets doen, er in berusten en bijna blij zijn dat het dan toch uit is. Als hij echter alleen maar dreigde met dat uitmaken van hem, dan heb je hem direct weer aan de telefoon, of op de stoep staan of weet ik veel wat. Dan kan ie dan wel een grote mond gaan hebben, maar feit blijft dat ie nu ineens wel reageert.

Daaruit blijkt dan dus dat hij het helemaal niet uit wil maken, maar alleen gedreigd heeft, en dan kun jij eens haarfijn gaan zeggen hoe jij er over denkt, en dat HIJ dat dan maar eens moet veranderen. Ik krijg nl niet het idee dat jij over een grens heenstapt (want dan had hij uitmaken wel degelijk serieus overwogen, en dan zal hij ook niet reageren als jij hem belt) bij hem met die vereniging, maar dat hij gewoon nu op zijn teentjes getrapt is dat het niet gaat zoals hij dat wil.

Nogmaals, er zit een zeer dunne scheidslijn tussen de 2 situaties die ik beschrijf, maar hij is er wel degelijk.

Succes ermee!

quote:

Op donderdag 6 januari 2005 12:15 schreef toscane het volgende:
gisteren nam hij in de mond (toen ik doorzeurde over praten), dat ik maar weg moest gaan, iets voor mezelf zoeken (woning). misschien was dit toch "uitmaken"... maar ik weet hoe hij is, als het definitief is, is het definitief... dan slaap je niet in bed, dan blijf je niet alles het zelfde doen behalve met elkaar praten... ik heb hem nu gevraagd (per mail) om te praten, desnoods over het uitmaken te praten, als het zo gezegd uit is dan wil ik daar ook over praten, we zijn elkaar maatjes, zo gaan we niet elkaar... ik zie nog iet veel in het plan om het telefonisch uit te maken, ik zie nog niet helemaal in wat ik ermee bereik, ik geef hem nu ook een vrijbriefje om het uit te maken, ik heb het in de mail een aantal keer aangegeven dat ook over uitmaken te praten is...

Het is heel lullig, maar dit is duidelijk een controle geval. Als hij het echt niet meer ziet zitten, dan maakt hij het gewoon uit. Dat doet hij nu dus niet. Hij probeert jou de dingen te doen zoals hij wil dat je ze doet. En het spijt me verschrikkelijk, maar daar moet je dus echt niet intrappen. Hij is degene die dingen doet die afbreuk doen aan jullie relatie, niet jij. Zeker nu. Ik wens je iig heel veel sterkte, en ik hoop voor jou dat er een (voor jou) goede oplossing gevonden wordt. Maar geloof me, voor mocht het niet goedkomen: Ook zonder hem, kun jij gewoon net zo gelukkig worden.

quote:

Op donderdag 6 januari 2005 12:15 schreef toscane het volgende:
gisteren nam hij in de mond (toen ik doorzeurde over praten), dat ik maar weg moest gaan, iets voor mezelf zoeken (woning). misschien was dit toch "uitmaken"... maar ik weet hoe hij is, als het definitief is, is het definitief... dan slaap je niet in bed, dan blijf je niet alles het zelfde doen behalve met elkaar praten... ik heb hem nu gevraagd (per mail) om te praten, desnoods over het uitmaken te praten, als het zo gezegd uit is dan wil ik daar ook over praten, we zijn elkaar maatjes, zo gaan we niet elkaar... ik zie nog iet veel in het plan om het telefonisch uit te maken, ik zie nog niet helemaal in wat ik ermee bereik, ik geef hem nu ook een vrijbriefje om het uit te maken, ik heb het in de mail een aantal keer aangegeven dat ook over uitmaken te praten is...

Je maakt het niet echt uit via de telefoon, want dat wil je niet. Het enige wat je doet is dat je hem aan het schrikken maakt (zoals hij dat ook doet) alleen weet hij dat niet. Als hij berust in het feit dat het (in zijn ogen dan) uit is, dan had hij dat hoe dan ook willen doen, dan heeft hij er gewoon geen zin meer in, en dan had je dat ws ook te horen gekregen tijdens dat gesprek.

Als hij wel schrikt dan heb je hem gelijk aan het praten, en dan kun je dus precies zeggen wat jij denkt, want hij laat jouw nu hangen, en jij zit daar in angst elke 5 min je mail te controleren. Je stelt je te afhankelijk op. Als het uit gaat weet hij dat nu toch al, alleen jij nog niet, dus dan gaat het hoe dan ook uit. Dan kun jij ook het heft in handen nemen, en hem voor het blok zetten, daar heb je meer aan dan hem nu een vrijbriefje te geven dat hij in principe kan doen wat hij wil, als hij maar met je praat, zo stel jij je nu op.

En als hij al gaat praten dan stel jij je ws ook te afhankelijk op en ga je alle condities die hij je oplegt accepteren want het belangrijkste is voor jou dat hij maar niet gaat, of hij dan onredelijke dingen gaat vragen is dan even niet belangrijk. Jij stemt overal mee in, denkt daarna pas na over wat het nou eigenlijk allemaal inhoudt, wilt dat dan weer niet en zo blijf je in een cirkeltje gaan.

Doe nou maar gewoon, kom voor jezelf op, daar heb je meer aan dan de houding die jij nu aanneem. Overigens niet verkeerd bedoeld hoor, ik probeer je alleen maar advies te geven

Het lijkt er in mijn ogen een beetje op alsof hij niet meer verder wil en TS daar de schuld van wil geven, om zo te verdoezelen dat hij willens en wetens een breuk aan het veroorzaken is. Ik zou er ernstig rekening mee houden dat hij iemand anders op het oog heeft....
Maar ik ben misschien ook een beetje een doemdenker....

Ik hou het nog steeds op mijn eerste indruk hoor.... _{mijn excuses hiervoor, maar zo komt het over}

En waarom een oude schoen weggooien als je de nieuwe nog aan het inlopen ben ??

Ik zou zeggen : kap er mee, doe het voor jezelf. Deze relatie is totaal uit evenwicht.
Je bent een speelbal voor hem.

En via mail???
...

Mag ik vragen wat voor achtergrond hij heeft.

Ik bedoel zelf heb ik een ehmmm lastige achtergrond en ik kan me in sommige dingen van hem verplaatsen. Daarom zou ik er bij hem ook op willen hameren dat hij vooral aan zichzelf moet werken.

hmmm... soort van herkenbaar. Nu gooi ik liever alles hier niet bloot maar ik denk dan dat het niet verstandig is om je koffers maar te pakken en weg te gaan (tenminste als je nog waarde hecht aan de relatie) dit zou dan wel definitief kunnen zijn. Dit komt dan bij hem niet willen hebben van een relatie met jou of een gemis aan liefde maar meer door ... hoe moet ik dat zeggen... een soort van instict, dat als je wordt afgestoten dat je alles doet om je er tegen te wapenen en te denken fuck em.

Hij kan dan wel geen prater zijn, maar hij kan het natuurlijk wel worden. Dat gaat natuurlijk niet meteen en snel enzo maar hij moet zich er bewust van worden dat hij daaraan moet werken en eerlijk over zijn gevoelens met jou moet leren praten. Ik denk dat daar de sleutel ligt. Samen met het werken aan zijn zelfvertrouwen (en natuurlijk zegt hij dat hij dat voldoende heeft).

Ik kan alleen maar zeggen ik heb iets soort gelijks meegemaakt en met mij viel in pricipe moeilijk, tot niet te leven. Uiteindelijk ben ik aan mezelf gaan werken _{door toedoen van mijn vriendin} en ik ben dan ook blij dat ze bij me is gebeleven. En het gaat een heel stuk beter en tuurlijk is dat onredelijke af en toe wel weer eens terug gekomen maar als hij er echt aanwerkt dan wordt dat steeds minder.

Sterkte iig.