relatiecrisis...

k heb dit net in een ander topic geplaatst maar ik merk dat daar geen reactie op komt dus ik maak er een apart topic van...


mijn relatieprobleem... het komt neer op te weinig thuis zijn en nog wat dingetjes...

ik wil lid worden van een vereniging waarbij ik o.a. mezelf meer kan ontplooien, ik ben hiervoor geïnviteerd, hij was nooit echt enthousiast over dit idee maar vond wel dat als ik het wilde, ik het moest doen... dus gisteren bij het eten zegt ie, hoe laat moet je er nou heen? ik noem de tijd, hij zegt oh valt mee... en daar achteraan: "waar je zin in hebt, dat domme gelul", das niet aardig als je ergens geïnteresseerd in bent en je krijgt zo'n lullige reactie. Dus ik leg uit dat ik het aan kijk of het wat voor me is en hij roept gelijk dat ie het allemaal best vindt maar er niets mee te maken wil hebben... mijn mening, prima je hoeft niet geïnteresseerd erin maar als ik het er thuis niet over mag hebben en je verafschuwd het, dat kan je niet maken. Ik ben zijn vriendin en ik verwacht dan wel dat je het op zijn minst respecteert. na over en weer gekibbel over respect, interesse en egoisme werd er door hem ook nog genoemd, nog minder thuis, nog minder tijd etc. etc. En dat laatste dat raakt natuurlijk dit onderwerp!

Einde verhaal was dat ik het er niet meer over mocht hebben.. ik probeerde van wel en vroeg waarom hij vindt dat ik zo weinig tijd heb... ik heb juist sinds we samenwonen al heel wat dingen aangepast om meer thuis te zijn (net als de TS is mijn vriend veranderd van een onafhankelijk iemand met bindingsangst in iemand die vindt dat ik altijd thuis moet zijn als hij thuis is, zoveel thuis is hij overigens ook niet....). Deze laatste discussie is ook niet echt uitgesproken en ik ging naar die vereniging.

Omdat ik me daar moest voorstellen en het de eerste bijeenkomst van het jaar was duurde het langer en ik zat nog te denken tijdens die bijeenkomst, oh vriend lief zal zo wel boos zijn (en dat gevoel haat ik, dat ik het gevoel heb ik moet snel naar huis om geen gezeik te hebben...). Dus vergadering liep wat uit, daarna nog een drankje (werkelijk één wat ik kon voorspellen wat de discussie zou worden als ik thuis zou komen). Uiteindelijk 24:00 thuis (keihard naar huis geraced).

Thuis, zoals voorspeld, hij boos, moest maar weer op mezelf gaan wonen, ik hield toch geen rekening met hem, doe alleen maar wat ik zelf wil... dat soort verwijten. En in bed de tekst dat het zo niet meer hoeft en dat ie dat meent, dat ie dan liever vrijgezel is en dat ik maar weer wat voor mezelf moet gaan zoeken... heb dus niet meer geslapen en zit nu wel op mijn werk maar daar is ook alles mee gezegd....

Bijna bij elke ruzie roept ie wel eens zo iets in de trant van, zo hoeft het niet meer, dat vind ik ook erg moeilijk. Wat vooral het probleem is (of niet meer als ie het dit keer wel meent dat het over is...) is dat hij flipt bij zulke, in mijn ogen, kleine dingen... We hebben het naast dit verhaal zo leuk, we passen perfect bij elkaar alleen dit, we lijken hier soms niet uit te komen en dat is zoooo kut...

dat met die verening is misschien te wijten aan verschil in opleiding, in milieu... ik weet niet. maar dat ios het niet alleen, het komt vaker voor dat hij boos is dat ik later dan verwacht thuis ben... na het sporten ofzo...

Misschien heb ik alles wel een beetje door elkaar gezet, weet ook niet goed wat ik moet voelen nu, misschien is onze relatie van 4 jaar wel over... maar om zo iets? Misschien is het wel niet over maar dan blijven we wel met dit probleem zitten en voel ik me bijna verplicht om geen lid te worden van die vereniging waar ik juist wel lid van wil worden... ik vind wel dat onze relatie voorop staat en zou het er voor hebben om niet lid te worden van die vereniging maar heb ook het gevoel dat dat nou juist te ver gaat....

I feel like

PS Achtergrond info, die vereniging neemt ongeveer 2 avonden per maand in beslag...

graag de topic naam aanpassen, de e en de i heb ik omgedraaid...

Op dit moment denk ik het zelfde als jullie... aan de ene kant fijn dat ik het bevestigd krijg aan de andere kant is het geen leuke constatering... ik doe mij best om me zoveel mogelijk aan te passen en ik baal dat het knaagt tijdens een gezellige avond, waarvan ik weet dat hij hoopt dat ik op tijd thuis ben, dat ik beter naar huis kan gaan... ik weet ook wel dat ik veel sociale contacten heb en dat ik veel dingetjes naast onze relatie doe maar de relatie staat altijd op de eerste plaats en met practische dingen probeer ik er altijd een mouw aan te passen...

die confrontatie, misschien is de kogel al door de kerk en is het daadwerkelijk over... maar ergens denk ik van niet want ik heb hem eerder voor het blok gezet, met nu zeggen en ik ga weg, geen gezeur met ik weet niet of ik zo door wil blijven gaan. gisteren zei hij dat hij het echt meende terwijl ie in de zelfde soort situatie eerder zei van mij hoeft het zo niet en ik weet niet of ik zo door wil gaan. Gisteren zei hij het stellig, vanmorgen zei hij geen woord maar ergens voelt het nu niet of het daadwerkelijk over is... het is niet geloofwaardig ofzo... pfff

quote:

Op woensdag 5 januari 2005 11:16 schreef HenryHill het volgende:

[..]

Hoe bedoel je dit?

ja dit behoeft wat uitleg, dit sluit aan op het eerdere topic waarin ik ook eens mijn mening gaf, dat topic was intelligentieverschil in een relatie... bij ons is er niet zo zeer een intelligentieverschil maar wel een achtergronds verschil en een verschil in opleiding. aan de ene kant is ie trots op mijn ambities en wat ik nog allemaal wil, aan de andere kant vind ie dingen als zelfontplooien (en dus zo'n vereniging) absoluut onzin en dom gelul (even zijn letterlijke woorden van gisteren die mij dwars zitten). mijn moeder heeft me er wel eens op gewezen dat dit een probleem kan zijn of worden tussen ons, onze achtergronden. hij is wel intelligent en geïnteresseerd in de maatschappij enzo, misschien nog wel meer dan ik, maar aan de andere kant, als we diepzinnig over mijn werk praten vindt ie dat ook maar gezwets enzo... ik denk dat het een combinatie is dat ie moeite heeft met die vereniging enerzijds en bang is dat ik er veel tijd in steek...

aan de andere kant, hij wil geen afhankelijke vriendin, vindt het leuk en fijn dat ik mijn eigen gang kan gaan... maar aan de andere kant is ie van de oude stempel en moet vrouwlief thuis zijn als hij uit zijn werk komt. wat me vooral dwars zit is het idee dat het eventueel hierop stuk zou lopen terwijl verder alles perfect is, we hebben het leuk samen, we vinden over het algemeen de zelfde dingen leuk, zelfde humor... en bovenal we zijn gek op elkaar. hoe kun je nou zeggen dat je er mee wil stoppen omdat iemand er te weinig is... als ik er helder over nadenk is ie bang mij te verliezen maar dan roept ie wel: het hoeft niet zo voor mij... daar kan ik niet bij, ik ben van het type: praten en denken en er samen uitkomen, hij is van het type, boos worden, gelijk willen krijgen erna en uiteindelijk (daaaaaagen later) er over praten...

quote:

Op woensdag 5 januari 2005 11:22 schreef Copycat het volgende:
Jouw vriend heeft geen eigen leven buiten jullie gezamenlijke leven?
Ik vind het erg kleinzielig van 'm dat ie jouw dit buitenshuise plezier niet gunt. Als een klein kind gaan mokken als jij een avondje bezig bent met dingen die in jouw interessegebied ligt...
Gewoon lid worden van die vereniging als dat is wat je wilt.
Je hebt een relatie, bent geen onlosmakelijk onderdeel van een Siamese tweeling.

het is gewoon zo krom want hij heeft ook genoeg naast onze relatie, sporten, stappen, hij is wel iets ouder dan ik (8 jaar) dus vrienden ziet ie wat minder maar hij houdt erg van leuke dingen doen en doet dat ook wel eens zonder mij omdat ie vindt dat je dat gewoon moet doen, ben ik het mee eens... overigens ging hij vorige week door de weeks stappen tot in de ochtend zonder iets van zich te laten horen en ik maar ongerust zijn. ik dacht laat ik er niet boos om worden, hij zet gewoon even de bloemetjes buiten en dat is leuk voor hem... dan krijg je zo'n gezeik als je om 24:00 thuis komt terwijl je weet dat je niet veel eerder thuis had kunnen komen... nu zal dat wel te maken hebben met het eerdere "gesprek" over het nut van die vereniging maar toch...

quote:

Op woensdag 5 januari 2005 11:28 schreef AgLarrr het volgende:
Allereerst: flauw dat hij zo reageert. Ondanks dat hij het niets vind zou hij in ieder geval normaal kunnen reageren.
Ik denk dat hij zijn frustratie op een ander gebied -weinig thuis, kennelijk- uit door jouw vereniging de grond in te boren. Die vereninging had net zo goed een avondje tennis kunnen zijn denk ik. Het gaat er maar om dat je in zijn ogen "weer" niet thuis bent(?).

Ik vraag me dan af waarom hij vind dat je altijd weg bent. Ben je net weg op momenten dat hij wel thuis is, en dus misschien tijd met jou door wil brengen? Heeft hij dingen gepland om samen te doen terwijl jij dan weg bent? Of wil hij gewoon dat jij je aan zijn schema aanpast? Verwacht hij sowieso dat jij je aan hem aanpast i.v.p. andersom? Of ziet hij niet dat jij je ook aan hem aanpast?
Misschien is hij bang je kwijt te raken omdat hij vreest dat je leukere mensen tegen gaat komen?

Het zijn allemaal opties natuurlijk, maar zoals ik al zei: ik denk niet dat die vereniging het probleem is. Misschien is recht op de man af vragen wat het probleem is de beste methode. Mannen zijn oplossingsgericht, dus als je het probleem samen met hem kan definiëren, kun je misschien ook een oplossing zoeken...?

En dreigementen als "dan ben ik liever vrijgezel" zijn natuurlijk zo kansloos al wat. Daarmee probeert hij je gewoon te kwetsen, zeker als je zegt dat hij dit wel vaker roept. Zo'n uitspraak vind ik gewoon een teken van zwakte. Hij realiseert zich dat hij eigenlijk geen goede argumenten meer kan aandragen en speelt dus op je gevoel in door zoiets te zeggen. Heel erg jammer. Dus tenzij het ook echt van plan is om te doen (wat mij heel sterk lijkt, anders had hij het wel gedaan, en niet gezegd) zou ik me daar niet zoveel van aantrekken..

je slaat de spijker op zijn kop... ik ben niet eens veel weg, ten minste ik heb mijn sport gepland op momenten dat hij ook sport en verder als ik weet dat hij thuis is zorg ik over het algemeen dat ik die avond ook niets heb... dus ja, ik pas me aan en ik heb al 100x geroepen dat ie dat niet inziet. het is een jaar tijd misschien 2x voorgekomen dat ie iets gepland had maar ik niet op tijd thuis was, dat gebeurt ook andersom en als ik daar wat van zeg dan zeur ik... zo klinkt het wel een rot mannentje he, terwijl ie ook zo lief is,...

vrees voor mij kwijt te raken, vrees dat ik leukere mensen ontmoet... in die trant zal het wel liggen... en ik denk zelf het ouderwetse, een vriendin van mij zei ooit, je bent geen etalagepop die hij uit de kast kan halen als ie zin heeft... tsja...

het kwetst mij zeker dat hij dan roept dat het zo niet hoeft... net alsof ik me moet aanpassen... diep van binnen weet ik misschien wel dat alleen zo de relatie werkt en dat ik dus moet aanpassen als ik onze relatie nog wil... heb ik dat ervoor over? terwijl ik me al aanpas? ik zie soms verbeteringen bij hem maar na een paar maanden toch weer telkens de zelfde problemen...

maar dat roepen van ik wil denk ik niet meer hoe kunje dat nou roepen als je juist bang bent iemand kwijt te raken?

quote:

Op woensdag 5 januari 2005 11:38 schreef -Redhead- het volgende:
Als ik dit verhaal lees, en het verhaal in de topic die je eerst omhoog hebt gehaald, krijg ik ongelooflijk de kriebels. Ik ga nu misschien wel iets zeggen wat je niet lezen wilt, maar ik zeg het toch.

Jouw partner lijkt te willen dat jij je schikt maar wel op zijn voorwaarden. Hij wil het bepalen. Doe je dat niet, dan legt hij je een spreekverbod op ('ik mocht het er niet meer over hebben). Omdat jouw interesse de zijne niet is, vindt hij dat hij jouw interesse af mag zeiken. Je probeert van alles te regelen om hem tegemoet te komen. Van zijn kant zie ik in je verhaal geen enkele geste in de richting van jou, maar lijkt hij het zeer vanzelfsprekend te vinden dat jij het allemaal wel fikst. Het feit dat je moeite doet en het je soms niet lukt zoals hij zou willen zien, daar rekent 'ie je op af. Sterker nog, jij zit met een rotgevoel op zo'n bijeenkomst want: straks zal 'ie wel boos zijn. Hij zoekt geen enkele compromis, geen enkele oplossing. Hij vraagt niet wat jij wilt, of hoe jij het zo willen zien. Nee, het draait alleen om hem. Onvrede mag binnen een relatie, dat is soms niet meer dan logisch. Het is net zo logisch om die te uiten. Maar in mijn optiek zoek je samen naar een compromis en laat je je partner niet spartelen en zich in allerlei bochten wringen. Als een van de twee onvrede heeft, kun je samen naar een oplossing zoeken. Want als het de relatie aangaat, dan gaat het die twee mensen aan. Dit is de stront dumpen bij de ander en dan zelf hard wegrennen. Het draait om zijn welzijn en zijn welzijn alleen. Het spijt me, maar ik vind dit verschrikkelijk unfair. Hij manipuleert je met uitspraken als: 'Zo hoeft het niet meer' en 'Dan ben ik liever vrijgezel'.

Ik heb hier maar twee worden voor: manipulatief en unequal. Fout, erg fout.

Ik kan me levendig voorstellen dat dit erg moeilijk voor je is. Je zit hier met je gevoel in, met je emotie. Als buitenstaander is het makkelijker om zo te reageren. Misschien vind je mijn verhaal hard en ongenuanceerd, maar dit zijn echt de eerste gedachten die ik heb bij jouw verhaal. En geloof me, dit komt erg dicht bij iets wat ik heb meegemaakt in een relatie die ik gehad heb.

*-Redhead heeft een sort of déja-vu-*

ja zo is het en dat weet ik ook... ik hoopte misschien op iemand die dit niet bevestigd, ik weet niet. ik cijfer mezelf weg lijkt wel op deze manier... ik wil verder, verder ontplooien maar ik wil ook verder met hem want ik weet hoe leuk we het samen hebben (op dit na uiteraard)... het valt niet mee

ben blij dat jullie meedenken en reageren

quote:

Op woensdag 5 januari 2005 11:41 schreef DarkElf het volgende:
omdat die persoon dan bevestiging zoekt..

Hij: "ik wil niet meer"

Jij: "maar ik hou van je bla bla "...

juist zo gaat het dan... gisteren klonk het voor het eerst stelliger, misschien omdat ik lauw reageerde met doe even gezellig en nee, je wil geen vrijgezel zijn. ik heb eerder gedacht (een half jaar geleden), ik ga 2 weken weg... hij denkt na, ik denk na. hij zegt maar of hij door wil gaan en dan nooit meer gezeik over deze dingen, gewoon accepteren of niet. ik heb dit voorstel toen gedaan, ik schrok er zelf van... hij heeft er niet op gereageert.

vandaag elkaar nog niet gesproken, beiden aan het werk (nou, werk...). vanavond zijn we elkaar maar moet sporten om 19:00 en dat is niet af te zeggen, dit is al weer het volgende probleem. tuurlijk KAN het wel afgezegd worden maar dan stoot ik wel een hoop mensen voor het hoofd...

misschien kan ie nu opeens wel de beslissing maken en blijkt het vanavond over te zijn... weet ik veel...

quote:

Op woensdag 5 januari 2005 11:33 schreef Copycat het volgende:
Als die vereniging voor jou nut heeft, dan moet hij daar toch juist blij over zijn, voor jou?
En inderdaad, nogal erg krom. Zelf gaan stappen zonder iets van zich te laten horen, maar wel in de gordijnen springen als jij om 12 uur 's avonds thuiskomt. Een beetje veel met twee maten meten. Niet okay.
Als ik jou was, zou ik geen milimeter toegeven.

ook mijn idee maar dat betekent dus einde relatie en zover ben ik (nog) niet...