Wanneer Absinthe de Tempel benadert stopt hij. Het bouwsel is spuuglelijk, en er hangt iets onheilspellends omheen. Hij roept zachtjes de naam van de zwerfkat, maar merkt dat het weinig tot geen nut heeft. Hij besluit te wachten, dat beest komt uiteindelijk altijd bij hem terug.
*staat weer op van de val*
Laten we dit anders oplossen.....
* Kijkt voor de 2de keer naar het aarslelijke bouwsel
Oh nee he niet weer hier......
* Neemt langzaam een paar stappen achteruit
Wat ben jij een zwak zielig figuurtje zeg. Bang soms!?
* Polaris ziet dat de gehoornde man weer opstaat en de kat in een kooitje stopt.
Gelukkig, nu ben ik redelijk veilig
echt niet, als ik zo dicht achter je sta kan ik m'n zwaard niet trekken zonder het "perongeluk" in je rug te steken
Maar ik ben niet zonder eer, ik wil je gezicht zien als ik 'em erin steek
* Absinthe kijkt door zijn vettige haar naar Blackdevil. In zijn ogen brand iets. Niet kwaadaardig, maar iets bezield. Een sterk verlangen, een leegte die moet worden opgevuld
* Voelt de hele tijd al een vreemde kracht om zich heen
One problem at the time...
Het kloppen is constant, bijna gelijk met het slaan van zijn hart, bijna, maar toch zit er een ander patroon in.
Ik zou hem eigenlijk nu moeten vermoorden maar nu effe niet
Waar's je kat eigenlijk gebleven ?
En waar is Polaris, ik moet haar spreken
[Dit bericht is gewijzigd door BlackDevil op 16-10-2001 23:44]
Misschien volgende keer Absinthe
* Lost op in de lucht
Zijn rug is gekromd en hij lijkt al peinzend, met zijn gezicht naar de grond te lopen. Het vreemde is dat het moeilijk is om te denken, een wereld van emoties en gevoelens worden verdrukt door heldere gedachten over het hier en nu en beelden uit zijn verleden. Het vormt een chaotische brei in zijn geest die hem een bepaalde richting uitstuurt.
Absinthe probeert zich ertegen te verzetten, maar zijn verzet komt niet verder dan een half gevormd idee van verzet, hij verdrinkt in de chaos die op dit moment in zijn brein heerst en geeft zich over aan datgene dat hem op dit moment in beweging zet.
De duisternis om hem heen wordt steeds dikker, maar toch blijft hij in staat om vormen te onderscheiden in de duisternis die voor hem liggen.
* Polaris vervolgd haar zoektocht en helemaal verscholen in een hoekje vindt ze iets warms, zachts en levends. Het is Marlo.
* Polaris is nog altijd een vos dus wederzijdse herkenning treedt niet op. Polaris snuffelt een beetje en kruipt dan tegen Marlo aan.
Hallo lief vosje. Wat ben jij lekker acht. Ik ben marlo en die enge man die daarbinnen op die grote stoel zit houdt mij hier gevangen. Ik heb al dagen op één plakje brood moeten leven dat hier nog lag. Weet jij toevallig waar ik wat te eten kan vinden?
* Het vosje lijkt Marlo's woorden te begrijpen. ze beweegt haar hoofdje op en neer, maar kijkt er niet vrolijk bij.
Wat is er, durf je ook niet langs die enge man?
* Marlo kan het wel begrijpen en sluit het vosje in zijn armen.
Ik vind je lief 
[Dit bericht is gewijzigd door Marlo op 22-10-2001 22:06]
Plots hoort LWaZ wat buiten
Heer Slough_Feg, hoorde U dat ook ?
* LWaZ staat op en loopt de tempel uit....
Er is echter niets te zien............
Daar ziet ze dat er nu een kooitje met een metalen poes aan het plafond hangt. Zo dat de gehoornde man precies er bij kan met zijn hand asl hij in zn troon zit.
* Marlo loopt een rondje door de zaal heen zonder dat hij wordt opgemerkt. Hij ziet de machtige grote ketels. Zo mooi, zo groot en zo indrukwekkend. Hij loopt naar de ketel achter de troon en klimt via het handvat naar de rand van de ketel. Als hij even niet oplet glijdt hij uit en valt de ketel in.
AUW!
* Marlo kotm gelukkig zonder pijn onderin de ketel. Als hij net weer een beetje bijgekomen is ziet hij een schaduw langs de ketel trekken over de muur. Met grote doch langzame schreden loopt de gehoornde man langs de ketel. Marlo kruipt ineen tegen de kant aan zodat hij niet gezien kan worden. Gelukkig loopt de man door.
[Dit bericht is gewijzigd door Marlo op 26-10-2001 20:46]
* Polaris durft niet naar buiten want daar zit de enge gehoornde man. Ze besluit stilletjes naar de kier te kruipen om te kijken of ze wat kan zien. Ze ziet alleen de gehgoornde man op zijn troon en verder de poes in het kooitje. Niks vreemds voor haar. ze besluit eerst maar even de gaan slapen, morgen ziet ze wel verder.
Hoe kom ik hier uit?
* Marlo komt er na een paar tellen al achter dat hem datin zijn eentje neit gaat lukken.
En als ik om hulps ga roepen hoord die domme gehoornde man mij.
* Marlo hoopt maar dat hij snel gevonden wordt.
Nog enkele dagen dan is het Samhain, door de meeste stervelingen Halloween genoemd. Het Keltische feest van de dood. De dood is slechts een wedergeboorte, maar niet voor Slough Feg. De Druneheer is eeuwen geleden aan het rad der wedergeboorte ontsnapt, Hij is de gehoornde God die niet wou neerbuigen voor de natuur waar Hij deel van uitmaakt. Verdorvenheid en zieke humor zijn Zijn deel...
Terwijl hij in zichzelf gekeerd zijn plannen mompelt hoort Hij een piepend geluid. Als Slough zich naar het geluid keert ziet Hij dat het van het poesje komt...
De samenhang van mechaniek en leven intrigeert Hem, maar zoals met zovele dingen intrigeert het spel met de dood Hem meer.
Hij pakt het mechanische poesje op en haalt een voor een de raderen los en zet ze naar Zijn beeld weer in elkaar.
Samen met de beenderen van verslagenen en de techniek van het poesje zet Hij een gruwelijke compositie van dood en leven in elkaar.
Het poesje ziet er nu niet meer zo lief uit...
Nog eventjess...
* Polaris rilt bij de gedachte en doet een stapje terug.
Ik ben zo macht4eloos in deze situatie
* Polaris moet dan aan MArlo denken, die nog steeds niet terug is. Ze heeft helemaal niks van hem gehoort, ook dat baart haar zorgen. Polaris wordt gek van alle schuldgevoelens en kwade gedachten. Ze besluit daarom om eerst rusti g te blijven zitten en te hopen dat ze weer mens wordt. Dan kan ze wat meer.
* Marlo schrikt zich dood en besluit er mee te stoppen.
Nu zit ik heir nog steeds, zonder eten en zonder drinken.
Ik kan het, ik wil het, ik moet het
* Polaris loopt zachtje achter de troon langs richting de ketel. Ze staat er bij, klimt er tegenaan, maar kan niet zien wat er in zit.
* Dan hoort ze gesnik, ze wordt bedroefd en wil de zielepoot in de ketel helpen. Ze gooit al haar gewicht in de strijd en probeerd te ketel om te gooien. Het lukt niet en Polaris gaat tegen de achterkant van de troon zitten nadenken.
) door het bos, ondertussen Equilan niet uit het oog verliezend. Equilan loopt ook te genieten van de wandeling, ondanks dat de reden voor deze wandeling niet al te leuk is. De kleuren van het herfstig bos (nouja herfst, daar zal je op dit tropisch eiland weinig last van hebben 
) zijn prachtig in de avondzon.Ze denkt aan Herne en hoopt dat ze hem gauw zal zien. Hopelijk kan hij voor wat opheldering zorgen.
Plotseling voelt ze de koude weer en valt haar oog op drie grote groenige figuren even verderop tussen de bomen. Als ze dichterbij komt ziet ze dat het drie grote stenen zijn bedekt met algen. Daar achter een tempel, van grote witte stenen. Ze huivert en kijkt om naar Gandalf, maar hij staat al naast haar, zijn lippen gekruld om zijn vervaarlijke tanden. Hij heeft een wat grotere gedaante aangenomen en kijkt haar aan, in afwachting van wat de godin gaat doen.
Equilan tast naar haar amulet dat onder haar jurk om haar nek hangt, en stapt dan vastberaden de tempel binnen.
|
|
