Het VBL-columnhoekje deel 4 al weer!

quote:

IETS MEER ENTHOUSIASME VOOR UGUR

Sinds vorige week weten we wat hij gaat doen. De man die voetbalminnend Nederland en Turkije toch zeker enige tijd bezig hield, maakte toen bekend voor welk van deze twee landen hij interlandvoetbal zal gaan spelen. De keuze van Ugur Yildirim, rechtsbuiten van SC Heerenveen, viel op ons land. Een besluit dat je eigenlijk alleen maar zou kunnen toejuichen, maar dat wat mij betreft nogal lauw ontvangen wordt.

Wie de voorgeschiedenis kent, zal allicht ietwat verrast geweest zijn door Yildirims keuze. Hij verklaarde eerder namelijk dat hij in principe voor Turkije uit wilde komen, omdat daar zijn hart lag en het toch het land van zijn ouders was. Later matigde hij zijn toon al een beetje, door te verklaren dat hij er over na zou gaan denken als Nederland hem eerder zou benaderen. Welnu, onlangs nodigde zowel de Turkse bondscoach Ersun Yanal als onze eigen Marco van Basten hem uit en dus stond Ugur voor een duivels dilemma.

Dat hij, ondanks dat hij in Apeldoorn is geboren en al zijn hele leven in Nederland woont en voetbalt, in eerste instantie voor Turkije wilde kiezen, verbaast me niet echt. Als jonge rechtsbuiten van Go Ahead Eagles was een selectie voor Nederland ver weg. Zeker met Dick Advocaat als bondscoach. Onder Van Basten is het klimaat rond Oranje echter dusdanig veranderd, dat iedere speler uit de eredivisie weer spontaan begint te dromen van een interlandloopbaan. Verrassend was het dan ook niet dat Van Basten, na Yildirims fraaie entree in de eredivisie, bij hem is uitgekomen. Alleen al omdat Romeo Castelen voorlopig even lijkt te hebben afgehaakt, is de keuze voor Yildirim een logische. Yildirim is geen rechtsbuiten die een man passeert en vervolgens met kalk aan de schoenen een voorzet aflevert. Yildirim is iemand die gewoon de voorzet rond de man heen slingert en bovendien ook een fijne vrije trap kan nemen. Iemand die je er goed bij kunt hebben.

Waarom dan toch zo sceptisch gereageerd door sommige voetballiefhebbers? Het feit dat Yildirim geen Nederlandse roots heeft, kan er niet aan bijdragen. Er spelen al sinds jaren Surinamers voor Oranje. Wat was ons team in 1988 geweest zonder Gullit en Rijkaard? Patrick Kluivert is recordtopscorer van Oranje, Aron Winter werd kortstondig recordinternational en Edgar Davids is zelfs de huidige aanvoerder van het Nederlands elftal. Dat er Surinamers meedoen is al jaren geen vreemd fenomeen meer.

De laatste jaren beginnen echter de jongens van Marokkaanse en Turkse komaf ons voetbal te veroveren. Die denken anders, dat is een feit. Zij hebben toch wat meer binding met hun vaderland en afkomst dan de Surinamers. In ieder geval hebben zij ook een beter alternatief, want Marokko en Turkije zijn redelijke voetballanden. Op die manier kon het gebeuren dat jongens als Boutahar en El Hamdaoui wel voor Jong Oranje uitkwamen, maar uiteindelijk Marokko prefereerden. Boukhari deed het zelfs al in de jeugd. Dries Boussatta speelde zelfs voor beide nationale elftallen. Stuk voor stuk jongens die in Nederland zijn opgegroeid.

Misschien dat daar de schoen wringt. Ze gaven aan dat ze, ondanks hun goede leven hier, toch voor het land van hun ouders wilden spelen. Sommige mensen noemen dat ondankbaar. Persoonlijk zie ik dat niet zo. Maar het bevreemdt me dan wel, dat jongens als Boulahrouz en nu dus Yildirim, dan toch niet echt welkom lijken. Zij kiezen voor ons, waarom dan zo lauw? Zij kunnen uitgroeien tot voorbeelden voor andere jonge Marokkaanse en Turkse voetballers, zoals de eerste Surinamers dat waren voor jongens als Gullit en Rijkaard.

Het speelt vast mee dat Yildirim aangaf zijn keuze met het verstand gemaakt te hebben. Hij koos op voetbaltechnische gronden, omdat ons systeem beter past bij zijn spel. Wanneer hij op die manier een club had gekozen, had iedereen hem verstandig genoemd. Nu het echter om Oranje gaat, beginnen sommigen over de eer en de trots. Ach, neem van mij aan dat het grootste deel van de internationals van de laatste jaren echt niet voor de eer van Nederland voetbalt. Voor de eer van zichzelf, dat wil ik wel geloven, maar wie krijgt er echt kriebels van ons volkslied? Ik schat dat het ophoudt bij Dirk Kuijt.

Vandaar dat ik eigenlijk wil vragen om Yildirim straks, wanneer hij voor het eerst voor Oranje speelt, een hartelijke ontvangst te geven. Geef hem het gevoel dat hij welkom is en dat we hem er graag bij zien. Al is het alleen maar vanwege zijn lef voor Nederland te kiezen en omdat hij hiermee een pionier kan worden. Wedden dat als dit gebeurt, Ugur straks ook nog overtuigd kan raken dat zijn keuze voor Nederland misschien wel meer uit het hart kwam dan hij nu misschien denkt?

quote:

DE KROONPRINS WANKELT

Voetbaltrainer is een mooi beroep. Zeker op de momenten dat het jou en je ploeg goed vergaat en iedereen aan je voeten ligt. Maar zodra de resultaten tegenvallen, is het al minder leuk. Zeker als je dan ook nog eens de zogenaamde kroonprins van het trainersgilde bent. Dit is een term die men in de voetballerij bedacht heeft voor een jonge coach die goed presteert en in wie men een toekomstig topper ziet. Helaas voor hen die de titel krijgen, maar het is bijna altijd een loden last. Niet zelden struikelt de kroonprins al voor hij een topclub bereikt heeft.

De laatste die de titel kroonprins kreeg, was Robert Maaskant. Maaskant was een redelijke voetballer, die al op jonge leeftijd stopte met profvoetbal. Niet erg, als je hem moet geloven. Maaskant droomde namelijk niet van een loopbaan als voetbalprof, maar van een loopbaan als trainer. Het is tenminste wat hij zelf altijd gezegd heeft. De man werd al als jonge dertiger hoofdcoach in het betaalde voetbal en gaf al aan zijn carrière zorgvuldig op te willen bouwen, om uiteindelijk bij het Nederlands elftal uit te komen.

Maaskant heeft een prima presentatie, visie en ambitie. Precies daarom durfde RBC Roosendaal het wel aan om hem als trainer aan te trekken, in de zomer van 1999. De Schiedammer was toen net dertig en had spelers in zijn selectie die al ouder waren. Het was geen probleem, want in zijn eerste seizoen coachte Maaskant RBC via de nacompetitie de eredivisie in. Een grote stunt, aangezien de ploeg pas als zesde de reguliere competitie had afgesloten. Met attractief voetbal veroverde Maaskant in het daaropvolgende seizoen vele harten met zijn ploeg, maar haalde hij erg weinig punten. Een vrij roemloze degradatie volgde. Een jaar later echter stond RBC weer in de eredivisie. Opnieuw promoveerde de ploeg via de nacompetitie. Op zo’n moment ben je al bijna een legende en dus was het voor de planner Maaskant tijd voor een nieuwe stap.

Hij zwichtte voor de ambities van zijn jeugdliefde Go Ahead Eagles en moest de Deventer ploeg weer naar de eredivisie brengen. Helaas bleek al snel dat de club zichzelf wat had overschat, zeker op financieel gebied, en Maaskant keerde snel terug naar RBC, waar een vacature was ontstaan. Het was niet chique, maar wel logisch voor een ambitieuze carrière-planner als Maaskant. Anoniem meehobbelen in de eerste divisie staat niet goed op je CV.

In zijn tweede ambtstermijn in Roosendaal wist Maaskant twee keer het eredivisieschap te behouden voor RBC. Weer tijd voor een nieuwe stap dus. Wat doe je dan als ambitieuze kroonprins? Dan teken je bij een stabiele middenmoter met ambities richting subtop. Willem II kwam dus als geroepen en Maaskant ging maar al te graag. Ongetwijfeld zag hij een stunt als van Co Adriaanse voor zich en zag hij al hoe hij met Willem II een UEFA Cup-plaats zou bemachtigen.

Helaas voor Maaskant lijkt hij zich voor de tweede keer te hebben vergist. Willem II zag een flinke rits al dan niet belangrijke spelers vertrekken en kreeg er op papier aardige namen voor terug, maar de ploeg is dit seizoen nog zelden overtuigend geweest. Zo fungeerde Willem II alweer als gewillig slachtoffer voor een volledig gerenoveerd Ajax en incasseerde het al enkele forse nederlagen.

Wie de spelersgroep ziet, zal niet heel verbaasd zijn. Moens is een spectaculaire keeper, maar stopt minder ballen dan vroeger, terwijl de aangewezen verdedigingsleider Michel Kreek slijtage vertoont en veel blessures kent. Jongens als Wau, Van Nieuwstadt, Van Mosselveld en Van der Haar zijn absoluut geen verdedigers die op een hoger niveau dan de middenmoot kunnen fungeren. Met Caluwé, Reuser, Hadouir en Bobson heeft Maaskant dan enkele creatieve, doch wisselvallige spelers ter beschikking en spits Iwan Redan laat nog niet zien dat Martin Jol het bij RKC fout zag om hem slechts als invaller te gebruiken. Eigenlijk is Danny Mathijssen de enige speler die Willem II in de toekomst wel eens kan verruilen voor een flink betere club.

Maaskant lijkt niet in staat om Willem II boven zichzelf te laten uitstijgen, wat hem bij RBC wel lukte. Hij deed dat soms ook met behulp van motiverende briefjes, die hij onder hoteldeuren doorschoof. Ik vrees echter dat hem dit in Tilburg niet gaat helpen en dat Maaskant ook gaat struikelen voor hij de kroon op heeft kunnen zetten. Het belangrijkste signaal is wel dat hij nu na de winterstop al twee kansloze nederlagen moest slikken en op beide persconferenties eigenlijk geen woorden had om die te verklaren, behalve dat het onacceptabel was en dat op de keeper na niemand meer zeker kon zijn van zijn basisplaats. Zwakke zinnen voor een eloquent man als Maaskant, juist nu hij op een belangrijk kruispunt is beland. Een derde keer terugkeren naar RBC betekent het einde, een kleurloos seizoen met Willem II vermoedelijk ook. De wankelende kroonprins onder de trainers zal zich nu moeten bewijzen, anders is hij zijn titel straks ook nog kwijt aan pakweg Foeke Booy of Gertjan Verbeek. Het zal een interessante tweede seizoenshelft worden in Tilburg.