Kerstverhalen feedback-topic voor Fokkers

quote:

We bevinden ons in een land ver weg. Een land zonder naam, een land in oorlog. Waarom er wordt gevochten weet niemand meer, maar gevochten wordt er en hevig ook. Maar niet op kerstavond...

"Mama, mama kijk eens wat ik heb gevonden!" Gilt de jonge Junji als hij binnen komt stormen. "Het is een kerstboom! Een echte heuse kerstboom, met naalden takken en alles. Mag ik hem neerzetten? Het enige dat we nog nodig hebben is versiering. Nou mag het, mag het!?" Zijn moeder zucht. Ze zou graag toegeven, het is al zolang geleden dat ze voor het laatst een kerstboom hadden, maar er is gewoon geen ruimte in hun kleine hutje. Dan krijgt ze een idee "Jongetje van me, je weet toch ook wel dat dat niet past. Waar zouden wij dan moeten slapen? Of wou je soms samen met je broertje buiten slapen!?" Verdrietig antwoordt Junji: "Nee mama". Hij kijkt zijn moeder aan met zijn grote bruine ogen, die ieder moment in tranen kunnen uitbarsten, als zijn moeder vervolgd: "Wat je wel kan doen is de boom bij de open plek neerzetten aan de overkant. Dan zien we de kerstboom iedere dag en kan iedereen meegenieten van de boom." Junji's ogen beginnen meteen weer te stralen "En dan kan ik samen met Sara, Felix en de rest zorgen voor de versiering! Ik ga er meteen aan beginnen." Als zijn moeder hem nakijkt terwijl hij de boom met hem meesleept, krijgt ze voor het eerst sinds lange tijd weer een goed gevoel. Een gevoel dat ze lang niet meer heeft gevoeld, maar wat ze zich kan herrineren van toen ze zelf nog jong was. Toen gezellige kerstavonden rondom de kerstboom nog heel gewoon waren samen met haar eigen vader en moeder. Wat lijkt dat lang geleden.

Op de open plek, komen zijn vrienden meteen naar hem toe "He Junji! Wat ga je met die boom doen?" Junji lacht en zegt "Dit is een kerstboom, die ik hier ga neerzetten, zodat wij allemaal samen kerst kunnen vieren." Iedereen raakt enthousiast bij het horen van Junji zijn plan en ze willen allemaal meehelpen. "Ik ben blij dat jullie allemaal willen helpen" zegt Junji "Er is nog veel te doen, als eerste moeten we de boom rechtop zetten en daarna moeten we de boom nog versieren" "Waarmee dan Junji?" vraagt iemand. "Dat weet ik eigenlijk ook niet" Moet Junji toegeven "Maar ik weet wel dat er een piek op hoort. Dat is het belangrijkste en komt op de top van de boom." Een beetje ontredderd kijkt iedereen elkaar aan. Dan zegt de grote Felix "Kom op jongens, we gaan gewoon zoeken naar spullen en alles wat we mooi vinden komt in de boom en het allermooiste gebruiken we als piek!" Dit spreekt iedereen wel aan en meteen beginnen ze met zoeken.

Alleen Felix, Junji en Sara blijven achter. Zij besluiten de boom rechtop te zetten en de spullen te sorteren. Al gauw hebben ze de boom rechtop dankzij een ouwe ton die Felix nog wist te liggen en tegen de tijd dat de boom staat, zijn de eerste spulletjes ook al binnen gekomen. Ze beginnen met versieren en als even later iemand aan komt met een lang groen voorwerp met een soort van ronde bal erop hebben ze ook de piek gevonden. Die komt er als laatste op besluiten ze. Druk is iedereen in de weer en de tijd vliegt voorbij, algauw hangt de hele boom vol en kunnen ze aan de piek beginnen. "Wie mag eigenlijk de piek erop zetten" Vraagt de jongen die de piek gevonden heeft.
"Dat moeten we allemaal tegelijk doen" antwoordt Junji "We zijn het samen begonnen en we maken het samen af!" Een geweldig idee vinden ze allemaal.
Met zijn allen gaan ze in een cirkel staan rond de boom, de grootsten nemen de kleinsten op hun schouders en tegelijk proberen ze de piek erop te zetten. Op het moment dat de piek met de boom in aanraking komt, horen ze allemaal een. Ze kijken elkaar aan en dan...

Een paar uur later is de oorlog weer in volle gang. Een lafhartige raketaanval op een groep kinderen heeft een einde gemaakt aan het staakt het vuren. Dit is de laatste keer geweest dat er een vredige kerst was. Vrede lijkt nu verder weg dan ooit

quote:

en het maakt me nog verdrietiger als mijn moeder het onderwerp net zo makkelijk aansnijdt als de kerststol

quote:

Ik wil ook een jou voor Kerstmis

quote:

Op maandag 13 december 2004 16:30 schreef MadGuy het volgende:
Ja inderdaad! En dank je voor de complimenten. Jouw verhaal doet het wel goed geloof ik hè? ik heb hem al een aantal keer in de top 5 zien verschijnen...

quote:

Op maandag 13 december 2004 14:51 schreef p-etr-a het volgende:


En jouw verhaal, Biancavia, vind ik behalve afgezaagd ook erg verrassend aan het eind! Wat dat betreft goed gedaan dus.

quote:

De lichtjes zijn er weer.

De lichtjes zijn er weer. Vaag herinnert hij zich dat hij die lichtjes hier al eens eerder gezien heeft. Hij vindt de lichtjes fijn. Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes, zodat de lichtjes in sterretjes veranderen. Dan doet hij ineens zijn ogen weer helemaal open en knijpt ze weer tot spleetjes. Lichtjes, sterretjes, lichtjes, sterretjes. Nu beweegt hij zijn hoofd zachtjes van links naar rechts. De streepjes van de sterretjes volgen zijn beweging. Dat is leuk, hij kan de sterretjes laten bewegen en ze doen precies wat hij wil.

Vroeger, in zijn vorige huis, waren er ook wel eens van die lichtjes geweest. Nooit lang, maar af en toe. Soms komt hij nog wel eens in dat huis, maar meestal is hij hier. In het huis met de lichtgroene muren. Lichtgroen vindt hij een mooie kleur. Vanochtend werd hij wakker gemaakt door de vrouw met de lichtgroene trui. Dat vindt hij altijd de beste ochtenden. Als de vrouw met de lichtgroene trui er is. Ze draagt ook wel eens een trui met een andere kleur. Hij weet dan wel dat het dezelfde vrouw is. Ze ruikt fijn en ze heeft een prettige stem. Daar wordt hij rustig van. Het fijnste is toch als ze haar lichtgroene trui aan heeft. Lichtgroen is een fijne kleur.

Hij is nog helemaal verdiept in zijn spel als er ineens iemand tussen hem en de lichtjes in komt te staan. Een stem praat tegen hem. Die stem kent hij ook. Die is van een andere vrouw. Hij wordt boos. Hij wil naar de lichtjes kijken. Wild beweegt hij met zijn armen. De vrouw die voor hem staat pakt zijn armen vast. Dat wil hij niet. Hij gilt. De vrouw laat zijn armen weer los. Ze staat nog steeds voor de lichtjes. Daarom blijft hij gillen. Eindelijk gaat ze weg. Hij kan de lichtjes weer zien.

Plotseling wordt hij in zijn rolstoel naar een andere kamer gereden. Nu wordt hij heel erg boos. Hij gilt zo hard hij kan en hij slaat met zijn vuisten op zijn gevoelloze benen. De vrouw die hem naar de andere kamer heeft gebracht schreeuwt tegen hem. Dit maakt hem bang, waardoor hij nog harder met zijn vuisten gaat slaan.
Dan voelt hij een hand die door zijn haar glijdt. Hij stopt met gillen. De vrouw met de lichtgroene trui praat zachtjes tegen hem. Hij wordt rustig. De vrouw brengt hem terug naar de kamer. Zodra hij de lichtjes ziet steekt hij zijn beide handen in die richting uit. De vrouw zegt iets en zet hem vlak voor de lichtjes neer. Onmiddelijk hervat hij zijn spel met de sterretjes. Hij is tevreden.

quote:

Op dinsdag 14 december 2004 00:28 schreef krakkemieke het volgende:
Die vind ik errug mooi Bian-cavia!

Ik heb geen streepje hoor!

quote:

Op dinsdag 14 december 2004 06:59 schreef p-etr-a het volgende:
!
Mijn verhaal staat in de top 5!

Er is nog helemaal niet veel op gestemd, maar dit zal wel even helpen om daar verandering in te maken. Gaaf!

quote:

Op dinsdag 14 december 2004 12:21 schreef Angeles het volgende:
Misschien staat het al ergens, maar hoe kun je nou zien hoe er op je eigen verhaal gestemd is?

Ik vind het ook zo stom om zelf op m'n eigen verhaal te gaan stemmen, maar zo zie je het dus niet.

quote:

Op dinsdag 14 december 2004 17:03 schreef methodmich het volgende:
Je mag dus meerdere verhalen in sturen?

quote:

Op dinsdag 14 december 2004 12:21 schreef Angeles het volgende:
Misschien staat het al ergens, maar hoe kun je nou zien hoe er op je eigen verhaal gestemd is?

Ik vind het ook zo stom om zelf op m'n eigen verhaal te gaan stemmen, maar zo zie je het dus niet.

quote:

Op dinsdag 14 december 2004 17:24 schreef SCH het volgende:

[..]

Jij niet

quote:

MOORD ONDER DE KERSTBOOM

Sivori bloedde dood op Eerste Kerstdag 2003. Zijn zusters weenden en de dokter kwam te laat. Een bebloed mes lag onder de kerstboom, tussen een erehaag van kitscherige kerstmannen die “jingle bells” zongen. Een klaagzang in valse, hoge tonen. Enkele dennennaalden vielen symbolisch rond het mes.

De dokter kwam binnen, keek even en vertelde de arme vrouwen het slechte nieuws: “Die is dood.” Sivori’s moeder gooide zich gillend op de vloer, zijn zusters prevelden onverstaanbare mantra’s de kerstnacht in. Het deskundig oog van de dokter viel op de tafel, waar een dampend stuk konijn en een uitnodigend glimmend glas wijn rond het bord van Sivori stonden. “Zeg, is dat over? Hij zal er niet meer van eten.” De dokter zei het met een kort knikje richting de overledene. De vrouwen knikten alleen maar en de dokter laadde zijn leren tas in met het kerstdiner van Sivori.

De politie arriveerde later en was benieuwd naar de toedracht. Niemand had wat gezien, maar vijanden had Sivori genoeg. Wat te denken van Gordon, de verloofde van Sivori’s vriendin, die pas recent haar slippertje had ontdekt, op het moment dat Sivori haar al lang weer had verlaten. Een passionele moord op een avond als deze, er zijn slechtere settings denkbaar.

Sivori’s zakenpartners, Waldemar en Detlev, waren eveneens mogelijke daders. Sivori had ze bij een laatste handeltje getild voor ettelijke miljoenen en daar houden Oostblokkers zelden van. Een sluitend bewijs was echter niet te vinden. De agenten schonken een wijntje in en vermaakten zich met Sivori’s zusters. Kerstavond dient voor alles gezellig te zijn, zelfs met een lijk onder de kerstboom.

Op dat moment jankte een hond, rinkelde er glas, klonk er een auto-alarm en gilde er een vrouw. Verschrikt keken we naar buiten, waar we echter niets dan duisternis ontwaarden. Iedereen viel uit zijn rol. Sivori lachte zich een kriek onder de kerstboom en gooide met een kerstbal naar de agent, terwijl de dokter straalbezopen binnen kwam en zei dat er misschien wel echt een misdaad was gepleegd, in onze straat nog wel. Urenlang hebben we over de grond gerold van het lachen, totdat we niet meer konden.

We hebben nog regelmatig levend Cluedo gespeeld, maar zo levensecht en leuk als op Eerste Kerstdag 2003 is het nooit meer geworden.

quote:

Op dinsdag 14 december 2004 17:34 schreef bad-eendje het volgende:

[..]

Ik vond het ook al zo raar. Maar ik vond het nog vreemder toen ik vanmorgen weer de uitslag niet kon bekijken en ik weer op mezelf moest stemmen. Stel dat je vanaf het begin meedoet en je moet elke ochtend opnieuw stemmen, dan maak je eigenlijk meer kans dan de rest van de schrijvers/schrijfsters.

Sowieso vind ik het stemmen erg apart.. je kan zo je hele familie- en vriendenkring mee laten stemmen. Maar ach.. het zij zo.

quote:

Op dinsdag 14 december 2004 10:38 schreef Biancavia het volgende:

[..]

Wat is de titel van je verhaal?

quote:

Op dinsdag 14 december 2004 17:27 schreef Janetje het volgende:
hey nonna, je was goed op 747

(voor wie het gemist heeft: het intervieuw en voorgelezen verhaal staan op de website van 747AM)