Het VBL-columnhoekje deel 3

quote:

BEZOEK VOOR HATEM

Vrijdagavond, iets na achten. Hatem Trabelsi zit op de bank en leest “Pitch Fever” van Nick Hornby. Zijn vrouw kijkt naar een soap en ziet ineens een man het pad oplopen. “Hatem, bezoek. Je trainer komt er aan,” zegt ze. Hatem staat op en opent de deur. Breed glimlachend zegt hij: “Ah, mister Koeman!” Koeman groet terug, hangt zijn jas op, loopt de kamer in en groet mevrouw Trabelsi.

Ze praten wat bij, over het beginnende buikje van Hatem, over de seizoensstart van Ajax, over de sfeervolle inrichting van Hatems huis en nippen aan de thee, die mevrouw Trabelsi snel heeft gezet. Zo draaien ze een tijdje om de zaak heen. Dan zegt Koeman ineens: “Hatem, wat denk je nou van een terugkeer? Dat is voor jouw loopbaan goed en voor Ajax ook. Een beetje water bij de wijn van beide kanten en dan weer opnieuw doorgaan?” Hatem glimlacht weer eens, zegt dat moslims geen wijn drinken, maar vraagt vervolgens toch hoe Koeman die terugkeer ziet.

“Kijk Hatem,” begint Koeman, “jij hebt de defensie ook gezien. Veel te veel tegengoals. Vooral Europees kan ik dat niet gebruiken. Ik zal eerlijk zijn met je. Voor de competitie hebben we je niet direct nodig. Natuurlijk heb ik je er dan ook graag bij, maar Grygera kan dat nog wel aan. Maar de Champions League is een ander verhaal. Als jij daar net zo speelt als toen tegen Lyon, Valencia, Milan en noem ze maar op, dan is je kostje gekocht. Dan kunnen wij presteren en kom jij weer in de belangstelling van topclubs.” De ogen van Hatem beginnen te glimmen als hij terugdenkt aan die Europese campagne, twee seizoenen terug. “Ik moet even bellen!” zegt hij ineens vrolijk.

Hatem loopt naar de gang en zoekt in zijn adressenlijst. Ah, daar is ie al. “Big Money”. Hatem belt en hoort hoe er opgenomen wordt. “Hatem, jongen, met Franklin,” klinkt het aan de andere kant. Het Surinaamse accent van zaakwaarnemer Franlin Sedoc herkent Hatem uit duizenden. Kort schetst hij de situatie. “Dus,” herhaalt Sedoc, “je krijgt een beter contract, onder de toen afgesproken voorwaarden. Probeer een transfergarantie volgende zomer te regelen, zal moeilijk worden, maar zou goed zijn!” Met deze stalorders loopt Hatem terug naar de kamer, waarop ook Koeman gaat bellen.

Koeman zoekt in zijn GSM naar “Dichtpiet” en kiest het nummer. “Met de beste technisch directeur van Eindhoven, Rotterdam, Amsterdam en ’s-Gravenhage,” hoort Koeman. Kort legt hij aan Van Gaal, want die is het, uit wat Trabelsi wil. Direct begint Van Gaal te briesen in de hoorn en Koeman begrijpt dat onderhandelen niet mogelijk is. Bij terugkomst in de kamer zit Trabelsi al te glimlachen. “Louis boos, stemverheffing,” zegt de Tunesische vleugelverdediger. Koeman knikt lachend terug. “Maar wat doe je nu?”

Hatem steekt zijn duim op: “Ik kom terug. Is beter voor mij en voor Ajax.” Opgelucht haalt Koeman adem en beiden drinken nog een bakje thee. Koeman legt uit wat de volgende stappen zullen zijn. “We maken er een mooie persconferentie van, Arie erbij, Louis erbij, ik erbij, je advocaat erbij. Jij zegt dat je blij bent dat je weer voor Ajax kan spelen, wij zeggen dat we het verleden vergeten, je snapt het wel. Een mooi verhaaltje, beetje lachen, iedereen tevreden.”

Hatem knikt. Hij snapt het maar al te goed. De rest van het seizoen weer even presteren en dan komt die transfer heus wel. Dan is hij over die norm van 75 % qua interlands heen en kan hij naar Engeland. Mocht Engeland niet meer willen, dan toch Spanje of Italië. “Zeg,” begint Koeman ineens, “als ik naar Barcelona ga, neem ik je mee. Maar dan moet je dat nu niet in de pers gaan roepen. Dat was niet zo slim vorige keer natuurlijk, dat begrijp je.” Opnieuw knikt Hatem, nu breed lachend. Die Koeman is zo gek nog niet.

Als Trabelsi Koeman uitlaat, omhelst hij hem eens stevig. Mevrouw Trabelsi krijgt ook nog drie klapzoenen van Ronald en begrijpt dat de koffers voorlopig weer uitgepakt kunnen worden. Beleefd zwaait ze met Hatem mee, als Koeman weg rijdt. Hoofdschuddend loopt ze naar binnen, een beetje teleurgesteld dat ze haar soap niet heeft kunnen kijken. Haar man loopt achter haar aan en kan haar gedachten raden. “Schatje, jij hebt een heuse soap meegemaakt, daarnet.” Ze glimlacht flauwtjes, maar moet het beamen. Geen soap zo echt als de voetbalwereld.

quote:

PLAY-OFFS? NEE, SLECHT IDEE!

De wijze heren van de KNVB en de ECV brachten vorige week een opmerkelijk bericht naar buiten. Per komend seizoen is de opzet van de Nederlandse voetbalcompetitie drastisch gewijzigd. Na de reguliere competitie zullen de deelnemers aan de Europese competities namelijk niet meer op basis van hun eindklassering worden aangewezen, maar dienen zij nog eens aan te treden in zogeheten play-offs. De reden? Geld!

Onmiddellijk haastten de slimmeriken zich om de voorstanders – de media, Cruijff – en de voordelen van de nieuwe plannen naar buiten te brengen. Laat vervolgens via een vermoedelijk fictief onderzoekje door Maurice de Hond weten dat ook de liefhebbers voor zijn en je kostje is gekocht. Helaas zijn de meeste voetballiefhebbers die ik spreek net als ik totaal geen voorstander van dit nieuwe plan. Wellicht heeft Maurice de Hond dus een paar verkeerde nummers gedraaid. Want bellen en informeren kost geld. Geld!

In de nieuwe opzet spelen de ploegen die op de tweede, derde, vierde en vijfde plaats eindigden nog eens tegen elkaar om een plaats in de voorronde van de Champions League en twee UEFA Cup-plaatsen. In het ongunstigste geval plaatst de nummer vijf van Nederland zich dus voor het miljoenenbal op topniveau en mag de nummer twee, normaliter na de kampioen de sterkste, nog eens aantreden tegen de winnaar van de play-offs tussen nummer zes, zeven, acht en negen. Dan zou dus de nummer negen zich ten koste van nummer twee kunnen plaatsen. Het gevolg is makkelijk te bedenken: de Nederlandse vertegenwoordiging slaat een slecht figuur. Dit is op termijn slecht voor onze punten en ook voor de inkomsten van onze beste clubs. Want wat haal je uit de Champions League? Naast ervaring op topniveau en talrijke leermomenten ook een hoop klinkende euro’s. Geld!

Ik hoor ze al weer, die mensen die roepen dat het zo spannender wordt. Dat valt nog te bezien. Wie herinnert zich niet de fanatieke strijd tussen Ajax en Feyenoord, twee seizoenen geleden, om de tweede plaats achter kampioen PSV. De clubs gingen zelfs zo ver dat ze via tuchtzaken elkaars spelers wilden laten schorsen. Niemand die toen zei dat het saai was. Zeker niet toen PSV ook onverwacht punten ging verliezen en pas op de slotdag definitief de titel greep. Was het vorig seizoen dan zo saai? Nooit iemand over gehoord. In alle landen in Europa maken drie of vier teams uit wie de titel haalt en wie tweede wordt. Dus wat is erg aan als Ajax, Feyenoord en PSV sterker zijn dan de rest? Die teams zullen zich nu minder inspannen voor een tweede plaats, want die is in de nieuwe opzet nauwelijks meer iets waard. Dan krijg je straks allerlei reserveteams en daar gaan anderen weer van profiteren. Competitievervalsing ligt op de loer, maar goed, wij hebben play-offs. Meer wedstrijden. Geld!

“Maar,” roepen ze dan, “in Amerika doen ze het ook!” Ja, maar daar wordt ook de kampioen via play-offs bepaald en is het voorseizoen een soort voorproefje. In Engeland doen ze het in de lagere divisies, maar dan zijn de nummer één en twee gewoon gevrijwaard van dit gedoe en promoveren rechtstreeks. Bovendien gebruiken ze het niet om te bepalen wie in Europa de eer van de Engelsen hoog moet houden. Straks zitten we onverhoopt met sympathieke provincieclubs als Heerenveen en Roda JC in de Champions League en loopt Ajax, PSV of Feyenoord zelfs Europees voetbal mis ten koste van NEC. Het kan zo maar. Maar goed, er zullen meer mensen komen door de extra duels en we gaan spelen met Kerst en nieuwjaar. Geld!

Let wel, ik ben niet tegen veranderingen of vernieuwing. Maar dit is een onzinnig plan. Een tweede plaats, behaald na 34 duels, mag nooit verworden tot iets waardeloos, zoals nu gebeurt. Een goede week, na een lang seizoen, mag niet bepalend worden. De twee topclubs die geen kampioen worden hebben dikwijls al meer duels in de benen, door Europese verplichtingen en interlands. Coaches zullen dan dus spelers rust geven en als ze dat niet doen, zijn de kleinere clubs ineens in het voordeel. Een vreemde situatie. Want ik wil de sterkste ploeg in de Champions League. Als dat dan toch Heerenveen of AZ is, na een prachtig seizoen, moeten die de beloning ook krijgen en niet de kans lopen alles nog te verspelen. Play-offs om Europese plaatsen, met pakweg de nummer drie tot en met tien, had ik anders gevonden. Wellicht had dat minder kijkers getrokken. Dan loop je wat mis. Geld!

Want los van al mijn hiervoor geuite bezwaren, krijg ik een nare en vieze smaak in de mond van de gretigheid waarmee de top van de ECV dit idee lanceerde. De euro’s dansten in de ogen van Michael van Praag en over de sportieve gevolgen wordt niet nagedacht. De mening van de fans is ook niet belangrijk. Het gaat om verdienen. Koeman, Gullit, Hiddink, Van Basten, allen zijn niet direct voorstander. Maakt niet uit, het gaat er om dat ze bij FC Groningen en NAC wel voor zijn. Ja, logisch. Mogelijk krijgen die nog een toetje. Geld!

Bovendien zal dit achterlijke idee geen enkele Europese topspeler bewegen bij ons te komen of langer te blijven. Of denkt u echt dat Carlos Tevéz straks alsnog kwijlend bij PSV tekent omdat wij play-offs hebben? Dat Arouna Dindane dan wel naar Ajax komt? Dat Martin Laursen alsnog voor Feyenoord komt spelen en zich nu de haren uit het hoofd rukt vanwege zijn keuze voor Aston Villa? Die gedachte is net zo belachelijk als dit nieuwe idee. Bezwete spelers, met de modder op het tenue, zijn prachtig om te zien, maar de play-offs hebben daar niets mee te maken. Die draaien slechts om het slijk der aarde. Kassa!