Een jaar laterVandaag een jaar geleden is Casper bij ons komen wonen. Een jaar waarin hij een enorme verandering heeft ondergaan en waarin ons leven (en huis
![]()
) op zijn kop stond
![]()
Een jaar geleden was het een bange, onzekere en verlegen hond. Bang voor mensen, kinderen, fietsers, enz. enz. Uitlaten was af en toe een enorm frustrerende toestand. De dingen waar hij bang voor is zijn natuurlijk niet te ontwijken, niet als je midden in de stad woont. Er waren dagen dat we met 10 minuten alweer thuis waren omdat er niks met Casper te beginnen was buiten.
Begin dit jaar ging het erg slecht met Casper. Het blaffen tegen bezoek begon gewoon echt eng te worden. Op straat ging het op rustige plekken goed maar op drukke plekken raakte hij snel in paniek en probeerde hij regelmatig zich uit zijn halsband te rukken. We hadden al een gedragstherapeut uitgezocht toen alles veranderde. Wegens omstandigheden zaten we opeens met een pupje in huis! Casper bloeide helemaal op. Als zwerfpup heeft hij natuurlijk nooit leren spelen met de bal of met een stok maar wel met andere honden. En spelen deed hij opeens met onze pup Smekkie. Buiten had hij het te druk met zorgen dat Smek niet in de problemen kwam om veel bang te zijn.
Smekkie moest natuurlijk gesocialiseerd worden en daarbij hebben we Casper ook steeds meegenomen. Daardoor zag hij dat Smekkie op alles zonder angst reageerde en daar werd hij een stuk rustiger van. Hij blijft altijd alert op gevaar en wil eerst op zijn gemak de kat uit de boom kijken maar die vreselijke angst en paniek is er gelukkig voor het grootste gedeelte uit.
Langzaamaan ging het op straat beter. Liep hij eerst met een grote boog om tegemoet komende mensen heen, nu is een stap opzij al genoeg voor hem om zonder angst over straat te kunnen. Zolang fietsers op straat blijven en niet op de stoep negeert hij ze over het algemeen. Mensen die op de stoep fietsen kunnen een flinke scheldpartij van me verwachten. Kinderen maken hem nog steeds nerveus behalve mijn 4-jarige nichtje. Daar is hij stapelgek mee. Maar dat kan misschien ook komen omdat ik die altijd de koektrommel in haar handen duw en ze hem naar hartelust koekjes mag voeren
![]()
Bezoek wordt nog steeds met veel geblaf aangekondigd maar zo gauw ze eenmaal binnenzijn houdt hij zijn mond weer en gaat hij lekker in zijn mand liggen dutten. Hij kan ondertussen ook op rustige stukken loslopen! Helaas kan hij nog niet zo veel los als ik zou willen omdat hij vaak in "zwerfstand" gaat en dan blind en doof is voor de rest van de wereld. Dan kan ik op mijn kop gaan staan of hem het lekkerste voertje dat er bestaat voorhouden maar daar trekt hij zich niks van aan. Geeft niet, blijven we gewoon aan werken.
Mijn man en ik zijn de enige waardoor hij zich echt laat aanhalen en zelfs dat gaat sinds kort pas echt van harte. In het begin mochten we hem aaien maar als het hem te lang duurde werd hij nerveus. Nu hoef je maar naar hem te kijken of hij gooit zichzelf al op zijn rug zodat hij zich ongegeneerd op zijn buikkie kan laten kriebelen
![]()
Tegenwoordig mag een klein aantal andere mensen hem ook aanhalen zolang dat bij een snelle aai blijft.
Toen we hem kregen dachten we wel dat hij wat vooruit zou gaan maar dit resultaat hadden we zelfs niet durven hopen. Als ik me bedenk hoe hij een jaar geleden was en het verschil met nu. Nu is het voor het grootste gedeelte van de tijd een doodgewone hond als alle anderen. Hij loopt zonder angst over straat, niet meer met het koppie omlaag maar lekker rond aan het loeren of er nog een leuke hond te begroeten valt of of er een boom gemarkeerd moet
![]()
Zijn dagen zijn gevuld met stoeien met Smekkie, buiten lekker rennen en tikkertje spelen met Smekkie, beetje kluiven, beetje bedelen om knuffels en buikkriebels, ontdekkingstochten in het park en lekker spelen en rennen met andere hondenvriendjes
![]()
Ik ben heel trots
![]()
Wat fotootjes voor degenen die geen zin hebben die hele lap tekst te lezen:
![]()
Casper een jaar geleden:
![]()
![]()
Casper nu
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()