ONZ Onzin voor je leven!
Vrolijkheid troef in dit lieve forum vol humor.
Muren
Zonder omzichtigheid, zonder medelijden, zonder schaamte
bouwden ze dikke en hoge muren om mij heen.
Nu zit ik hier en ben wanhopig. Ik kan nergens
anders aan denken: dit lot verteert mijn geest,
want vele dingen had ik buiten nog te doen.
Waarom heb ik niet opgelet toen ze de muren bouwden.
Maar ik hoorde nooit enig gerucht, lawaai van bouwers.
Onmerkbaar sloten ze mij van de wereld buiten af.
K.P. Kafavis
Palais Idéal du Facteur Cheval in Hauterives - gebouwd door een Franse postbode, Ferdinand Cheval, in de tweede helft van de negentiende eeuw.
Zonder omzichtigheid, zonder medelijden, zonder schaamte
bouwden ze dikke en hoge muren om mij heen.
Nu zit ik hier en ben wanhopig. Ik kan nergens
anders aan denken: dit lot verteert mijn geest,
want vele dingen had ik buiten nog te doen.
Waarom heb ik niet opgelet toen ze de muren bouwden.
Maar ik hoorde nooit enig gerucht, lawaai van bouwers.
Onmerkbaar sloten ze mij van de wereld buiten af.
K.P. Kafavis
Palais Idéal du Facteur Cheval in Hauterives - gebouwd door een Franse postbode, Ferdinand Cheval, in de tweede helft van de negentiende eeuw.
'Waarom liet ik haar gaan? Om haar te zoeken - dan wist ik wat ik zocht.'
Geen ploeg staat stil
voor een mens die sterft.
Al snuift het paard
de pulpen geur
van aardappelloof en grond.
Al staart de man
soms vragend om
een vogel volgend
die naar zee vliegt.
Hij heeft geen spiegel
bij de hand.
Maar onderhand
weet hij het wel:
onder zijn vel
staat de doodskop kil.
Het paard in gerinkel
van bellen stapt voort
en de man gaat weerbarstig
achterna -
moeder's gezicht
was verschrikkelijk wit
als licht in water.
Maar weldra bestaan licht
en water niet meer.
Ik kijk blind en omvat
met vingers van brandhout
het houten handvat.
Ju mijn paard.
(Willy Spillebeen)
En dat er toch een einde aan de liefde (Hagar Peeters).
En dat er toch een einde aan de liefde,
aan de liefde komt mijn liefste
terwijl de nachten niet naar slapen talen
en elke taal dat woord lijkt te verachten
omdat er toch een eind komt aan de liefde.
Je sprak haar zonder smalen uit
door geen geluid te maken.
Je handen spraken, mijn ogen logen
er niet om dacht je, terwijl je zacht je
aan mijn haren en huid kluisterde
en je vuisten de toekomst voor ons balden.
Nu wil ik van mijn praten fluisteren maken
en alle luister bijzetten aan je oren
die doof geworden zijn van al het horen
naar woorden waarnaar je niet had moeten luisteren
maar die ik in dit donker niet verzwijgen kon
omdat een vrouw, een man zichzelf hebben verloren
in hun vlammen want het vuurde ja het vuurde
in vrouw en man zijn voor zolang het duurde.
En dat wij van vreugde mogen spreken zonder droefte
een schaduwspraak in ons hoofd te laten gonzen,
dat ons hart zonder boventoon kon bonzen
dat in nee geen scheutje ja verscholen,
dat in ja geen nee verborgen ging
dan vroeg ik je te dansen tot de ochtend
dan liet ik je het stilste zien van mijn gezicht
en tilde ik je op en liet je boven
daar kon je over de wereld zien de wereld
de mensen de mensen en de schepsels
de exemplaren en de delen van alles samen
maar ik laat je lager.
En dat er toch een einde aan de liefde,
aan de liefde komt mijn liefste
terwijl de nachten niet naar slapen talen
en elke taal dat woord lijkt te verachten
omdat er toch een eind komt aan de liefde.
Je sprak haar zonder smalen uit
door geen geluid te maken.
Je handen spraken, mijn ogen logen
er niet om dacht je, terwijl je zacht je
aan mijn haren en huid kluisterde
en je vuisten de toekomst voor ons balden.
Nu wil ik van mijn praten fluisteren maken
en alle luister bijzetten aan je oren
die doof geworden zijn van al het horen
naar woorden waarnaar je niet had moeten luisteren
maar die ik in dit donker niet verzwijgen kon
omdat een vrouw, een man zichzelf hebben verloren
in hun vlammen want het vuurde ja het vuurde
in vrouw en man zijn voor zolang het duurde.
En dat wij van vreugde mogen spreken zonder droefte
een schaduwspraak in ons hoofd te laten gonzen,
dat ons hart zonder boventoon kon bonzen
dat in nee geen scheutje ja verscholen,
dat in ja geen nee verborgen ging
dan vroeg ik je te dansen tot de ochtend
dan liet ik je het stilste zien van mijn gezicht
en tilde ik je op en liet je boven
daar kon je over de wereld zien de wereld
de mensen de mensen en de schepsels
de exemplaren en de delen van alles samen
maar ik laat je lager.
Aan zee (J.C.Bloem).
Een gore zee;
Aan 't strand daarvan:
Van lieverlee
Een eenzaam man.
Zijn blik is naar
Verlatenheid -
Geen uitzicht, waar
Men die vermijdt.
In 't niets verglijdt,
Zonder misbaar,
De hooploosheid
Van weer een jaar.
De mond blijft stom
Tegen den tijd,
Want ouderdom
Is eenzaamheid.
Een gore zee;
Aan 't strand daarvan:
Van lieverlee
Een eenzaam man.
Zijn blik is naar
Verlatenheid -
Geen uitzicht, waar
Men die vermijdt.
In 't niets verglijdt,
Zonder misbaar,
De hooploosheid
Van weer een jaar.
De mond blijft stom
Tegen den tijd,
Want ouderdom
Is eenzaamheid.
Ik word ouder
Ik word ouder
en dat is op zich niet verwonderlijk.
Maar wanneer ik op een canapé lig,
die ik zelf niet bezit en
een sigaret neem uit een dure, ivoren doos,
die niet bij mij past,
besef ik, dat ik al veel tijd verknoeid heb
en dat het in de toekomst net zo gaat
al kan ik dat niet zien.
Kees Ouwens
(27 juni 1944 - 24 augustus 2004)
Uit: Love on the left bank - Ed van der Elsken
Ik word ouder
en dat is op zich niet verwonderlijk.
Maar wanneer ik op een canapé lig,
die ik zelf niet bezit en
een sigaret neem uit een dure, ivoren doos,
die niet bij mij past,
besef ik, dat ik al veel tijd verknoeid heb
en dat het in de toekomst net zo gaat
al kan ik dat niet zien.
Kees Ouwens
(27 juni 1944 - 24 augustus 2004)
Uit: Love on the left bank - Ed van der Elsken
'Waarom liet ik haar gaan? Om haar te zoeken - dan wist ik wat ik zocht.'
Een doodgewone jongen
Daar loopt een doodgewone jongen
Doodgewoon op weg naar huis
Niemand ziet het, niemand weet het maar
Overal loert gevaar
Je moet honderd meter adem in
Niet op de stoepnaden staan
Zingend langs de blinde muur
Anders komen ze d'r aan
Je moet ogen dicht langs het portier
Je moet nooit omkijken op straat
Elke lantaarn raakt je aan
Anders is het te laat
Je moet voor je kijken
Je moet niets laten merken
Je moet net zo doen alsof je gewoon doet
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
Je moet oversteken op het zebrapad
Alleen op de witte banen staan
Je moet stappen tellen tot de hoek
Anders gaan we d'r aan
Je moet met drie treden de trap op
Op een been blijven staan
Niet bewegen tot de deur opgaan
Anders is het te laat
Je moet nergens aan denken
Je moet doodgewoon wachten
Je moet nooit laten merken dat je bang bent
Dat weten ze, dat ruiken ze
Dat zien ze aan je rug
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
Mama doe open mama
Mama mama ze komen
Mama mama ik ben het, ik ben het, ik ben het
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
(Bram Vermeulen)
Daar loopt een doodgewone jongen
Doodgewoon op weg naar huis
Niemand ziet het, niemand weet het maar
Overal loert gevaar
Je moet honderd meter adem in
Niet op de stoepnaden staan
Zingend langs de blinde muur
Anders komen ze d'r aan
Je moet ogen dicht langs het portier
Je moet nooit omkijken op straat
Elke lantaarn raakt je aan
Anders is het te laat
Je moet voor je kijken
Je moet niets laten merken
Je moet net zo doen alsof je gewoon doet
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
Je moet oversteken op het zebrapad
Alleen op de witte banen staan
Je moet stappen tellen tot de hoek
Anders gaan we d'r aan
Je moet met drie treden de trap op
Op een been blijven staan
Niet bewegen tot de deur opgaan
Anders is het te laat
Je moet nergens aan denken
Je moet doodgewoon wachten
Je moet nooit laten merken dat je bang bent
Dat weten ze, dat ruiken ze
Dat zien ze aan je rug
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
Mama doe open mama
Mama mama ze komen
Mama mama ik ben het, ik ben het, ik ben het
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend
En het hart bonkt hijgend hard
(Bram Vermeulen)
Geluk ermee, armzalige resultaatboeren.
De wedstrijd
Het jongetje zit bovenop het duin
Het is wel honderd meter hoog
Zo hoog zat werkelijk nog niemand
En hij ziet Engeland
Kijk hem zijn best doen op zijn fiets
Hij gaat zo hard dat je hem bijna niet ziet
Wedden dat hij de honderd haalt
Voor hem is dat niets
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Die je niet winnen kan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan naar mij
Zie je die kringen daar in 't water
Verreweg het verst van iedereen
Zeker honderd meter ver gooit hij
En met de zwaarste steen
Tien keer achter elkaar kan hij het al
Deze jongen kan alles met een bal
Zeker weten dat-ie tot de honderd komt
Die bal komt nooit meer op de grond
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Die je niet winnen kan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan naar mij
Wie is hier bang in het donker
Nou, hij is het zeker niet
In het donker lijkt alles wel anders
Maar dat komt alleen
Omdat je niets ziet
Kijk dan, kijk dan
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Die je niet winnen kan
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
En het gaat maar tegen een man
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan naar mij
En toen-ie eindelijk keek
Was alles al voorbij
(Bram Vermeulen)
Het jongetje zit bovenop het duin
Het is wel honderd meter hoog
Zo hoog zat werkelijk nog niemand
En hij ziet Engeland
Kijk hem zijn best doen op zijn fiets
Hij gaat zo hard dat je hem bijna niet ziet
Wedden dat hij de honderd haalt
Voor hem is dat niets
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Die je niet winnen kan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan naar mij
Zie je die kringen daar in 't water
Verreweg het verst van iedereen
Zeker honderd meter ver gooit hij
En met de zwaarste steen
Tien keer achter elkaar kan hij het al
Deze jongen kan alles met een bal
Zeker weten dat-ie tot de honderd komt
Die bal komt nooit meer op de grond
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Die je niet winnen kan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan naar mij
Wie is hier bang in het donker
Nou, hij is het zeker niet
In het donker lijkt alles wel anders
Maar dat komt alleen
Omdat je niets ziet
Kijk dan, kijk dan
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Die je niet winnen kan
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
En het gaat maar tegen een man
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan naar mij
En toen-ie eindelijk keek
Was alles al voorbij
(Bram Vermeulen)
Geluk ermee, armzalige resultaatboeren.
De grote liefde
Bij haar thuis kan het niet
Pa in zijn stoel met de krant
Er staat nooit dat in wat hij wil
En dat is meestal haar schuld
Heeft je vriend al een baan
Moe wil altijd alles weten
Ze houdt veel van haar dochter
Maar gaat van alles steeds huilen
En bij hem thuis kan het ook niet
Ze zien hem al aankomen daar
Wat denk je eigenlijk wel
Het is hier geen hotel
Je vriendin eet toch mee
De verplichte gastvrijheid
Gezellig voor de tv
Gelijk geven aan zijn vader
En ach, de liefde, de grote liefde
Ze doet wat ze wil
Zij ziet geen enkel verschil
Hand in hand in de bioscoop
Voelen in het donker
Verder gaan ze ook niet
Die man voor ze kijkt steeds om
En buiten is het te koud
En ze hebben geen auto
Zij wil zeker niet in een portiek
Bang dat er iemand komt
En ach, de liefde, de blinde liefde
Ze vangt wie ze wil
Zij ziet geen enkel verschil
En dan maar in een hotel
Met een knipoog van de portier
Maar ze moeten wel vooruit betalen
"We kennen die gasten hier"
Als dieven in de nacht
In een krakend klam bed
In de baklucht van de keuken
Zo lijkt alles nog vies
En ach, de liefde, de mooie liefde
Ze doet wat ze wil
Ze maakt alles nog stuk
En ach, de liefde, de stomme liefde
Ze doet wat ze wil
En dat noemt ze geluk
(Bram Vermeulen)
Bij haar thuis kan het niet
Pa in zijn stoel met de krant
Er staat nooit dat in wat hij wil
En dat is meestal haar schuld
Heeft je vriend al een baan
Moe wil altijd alles weten
Ze houdt veel van haar dochter
Maar gaat van alles steeds huilen
En bij hem thuis kan het ook niet
Ze zien hem al aankomen daar
Wat denk je eigenlijk wel
Het is hier geen hotel
Je vriendin eet toch mee
De verplichte gastvrijheid
Gezellig voor de tv
Gelijk geven aan zijn vader
En ach, de liefde, de grote liefde
Ze doet wat ze wil
Zij ziet geen enkel verschil
Hand in hand in de bioscoop
Voelen in het donker
Verder gaan ze ook niet
Die man voor ze kijkt steeds om
En buiten is het te koud
En ze hebben geen auto
Zij wil zeker niet in een portiek
Bang dat er iemand komt
En ach, de liefde, de blinde liefde
Ze vangt wie ze wil
Zij ziet geen enkel verschil
En dan maar in een hotel
Met een knipoog van de portier
Maar ze moeten wel vooruit betalen
"We kennen die gasten hier"
Als dieven in de nacht
In een krakend klam bed
In de baklucht van de keuken
Zo lijkt alles nog vies
En ach, de liefde, de mooie liefde
Ze doet wat ze wil
Ze maakt alles nog stuk
En ach, de liefde, de stomme liefde
Ze doet wat ze wil
En dat noemt ze geluk
(Bram Vermeulen)
Geluk ermee, armzalige resultaatboeren.
Politiek
Als ik niet kijk
Heb ik het niet gezien
Heb ik het niet gezien
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik kijk niet
Als ik niet praat
Heb ik het niet gezegd
Heb ik het niet gezegd
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik praat niet
Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets
Als ik niet lees
Weet ik het niet
Weet ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik lees niets
Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets
Ik kijk niet en ik zeg niets
Ik praat niet en ik zeg niets
Als ik niet luister
Hoor ik het niet
Hoor ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik luister niet
Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets
Ik praat niet en ik zeg niets
Ik luister niet en ik hoor niets
(Bram Vermeulen)
Als ik niet kijk
Heb ik het niet gezien
Heb ik het niet gezien
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik kijk niet
Als ik niet praat
Heb ik het niet gezegd
Heb ik het niet gezegd
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik praat niet
Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets
Als ik niet lees
Weet ik het niet
Weet ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik lees niets
Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets
Ik kijk niet en ik zeg niets
Ik praat niet en ik zeg niets
Als ik niet luister
Hoor ik het niet
Hoor ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik luister niet
Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets
Ik praat niet en ik zeg niets
Ik luister niet en ik hoor niets
(Bram Vermeulen)
Geluk ermee, armzalige resultaatboeren.
Wakker
Ik droomde dat ik wakker was
Voor het eerst in mijn bestaan
Ik zag mijn eigen voeten
Over de aarde gaan
Ik zag mijn eigen handen
Ik kon ze zelf bewegen
En ik maakte er vleugels van
Geen mens houdt mij hier tegen
Ik vloog over de bergen
Ik scheerde over dalen
Herkende elke boom en beek
Hier kan ik nooit verdwalen
Ik raasde door de wolken
Ik lachte met de wind
Dit is de echte wereld
Waarin ik mij nu bevind
Ik landde op het water
En dook diep naar onder
Mijn vleugels vormden vinnen
Dat is hier niets bijzonders
Ik speelde met de stromen
Ik liet mij doelloos gaan
En wenste met al mijn dromen
Laat dit altijd bestaan
Ik vond mijzelf op het strand
Mijn vinnen waren weer voeten
Ik woelde door het warme zand
Hier nooit meer weg te moeten
Ik schreeuwde naar de zon
Laat mij hier eeuwig zijn
Om mijn wakker zijn te bewijzen
Deed ik mijzelf pijn
Maar heel de tijd wist ik al zeker
Straks zal ik weer gaan dromen
Aan het echte wakker zijn
Zal steeds een einde komen
(Bram Vermeulen)
Ik droomde dat ik wakker was
Voor het eerst in mijn bestaan
Ik zag mijn eigen voeten
Over de aarde gaan
Ik zag mijn eigen handen
Ik kon ze zelf bewegen
En ik maakte er vleugels van
Geen mens houdt mij hier tegen
Ik vloog over de bergen
Ik scheerde over dalen
Herkende elke boom en beek
Hier kan ik nooit verdwalen
Ik raasde door de wolken
Ik lachte met de wind
Dit is de echte wereld
Waarin ik mij nu bevind
Ik landde op het water
En dook diep naar onder
Mijn vleugels vormden vinnen
Dat is hier niets bijzonders
Ik speelde met de stromen
Ik liet mij doelloos gaan
En wenste met al mijn dromen
Laat dit altijd bestaan
Ik vond mijzelf op het strand
Mijn vinnen waren weer voeten
Ik woelde door het warme zand
Hier nooit meer weg te moeten
Ik schreeuwde naar de zon
Laat mij hier eeuwig zijn
Om mijn wakker zijn te bewijzen
Deed ik mijzelf pijn
Maar heel de tijd wist ik al zeker
Straks zal ik weer gaan dromen
Aan het echte wakker zijn
Zal steeds een einde komen
(Bram Vermeulen)
Geluk ermee, armzalige resultaatboeren.
It doesn't say much. Only 'Howard Roark, Architect.' But it's like those mottoes men carved over the entrance of a castle and died for. It's a challenge in the face of something so vast and so dark, that all the pain on earth-and do you know how much suffering there is on earth?-all the pain comes from that thing you are going to face. I don't know what it is, I don't know why it should be unleashed against you. I know only that it will be. And I know that if you carry these words through to the end, it will be a victory, Howard, not just for you, but for something that should win, that moves the world-and never wins acknowledgement. It will vindicate so many who have fallen before you, who have suffered as you will suffer. May God bless you-or whoever it is that is alone to see the best, the highest possible to human hearts. You're on your way into hell, Howard.
Being with Howard is like being alone with myself, only more at peace.
Being with Howard is like being alone with myself, only more at peace.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Van die Howard Roarke zou jij wel een Libeskind willen baren, he?quote:Op zaterdag 11 september 2004 15:28 schreef Claudia_x het volgende:
It doesn't say much. Only 'Howard Roark, Architect.' But it's like those mottoes men carved over the entrance of a castle and died for. It's a challenge in the face of something so vast and so dark, that all the pain on earth-and do you know how much suffering there is on earth?-all the pain comes from that thing you are going to face. I don't know what it is, I don't know why it should be unleashed against you. I know only that it will be. And I know that if you carry these words through to the end, it will be a victory, Howard, not just for you, but for something that should win, that moves the world-and never wins acknowledgement. It will vindicate so many who have fallen before you, who have suffered as you will suffer. May God bless you-or whoever it is that is alone to see the best, the highest possible to human hearts. You're on your way into hell, Howard.
[afbeelding]
Being with Howard is like being alone with myself, only more at peace.
En dan nu een prachtig plaatje:
Jean Tinguely
Niki de Saint Phalle
"Are we going to be friends forever?", asked Piglet. "Even longer", Pooh answered.
- A.A. Milne, Winnie the Pooh
- A.A. Milne, Winnie the Pooh
Sorry, mijn plaatje is mooier.quote:Op zondag 12 september 2004 08:48 schreef Tokay het volgende:
[afbeelding]
Jean Tinguely
[afbeelding]
Niki de Saint Phalle
En wat dachten jullie van deze ( van Elena Kopenkova). Gelukkig stond dat gewoon op de inlay en hoefde ik het niet te raden.
[ Bericht 7% gewijzigd door zodiakk op 12-09-2004 18:41:28 ]
Dat zou voorzeker de enige altruïstische daad zijn waartoe ik mezelf in staat acht.quote:Op zondag 12 september 2004 02:17 schreef zodiakk het volgende:
Van die Howard Roarke zou jij wel een Libeskind willen baren, he?
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Ontwerp voor het olympisch stadion Peking.
Het olympisch zwembad te Peking. Gesitueerd naast het hoofdstadion.
Constructief ontwerp natuurlijk van Arup. Filmpje zie hier: http://www.arup.com/video.cfm
[ Bericht 0% gewijzigd door julekes op 15-09-2004 00:06:56 ]
Het olympisch zwembad te Peking. Gesitueerd naast het hoofdstadion.
Constructief ontwerp natuurlijk van Arup. Filmpje zie hier: http://www.arup.com/video.cfm
Filmpje zie hier: [ Bericht 0% gewijzigd door julekes op 15-09-2004 00:06:56 ]
Clowns to the left of me, jokers to the right, here I am, stuck in the middle with you.
What a day for a daydream.
What a day for a daydream.
Haar kussen waren lang
Haar kussen waren lang
En zonder blozen
Trok zij het lichaam uit
De lippen open
Waar zij zich langzaam gaf
Half heet half roze.
Zo lag zij als de vrucht
Waarop ze wachtte
Haar borsten volgebloed
Twee benen bracht ze
Vaneen en langzaamaan
Het allerzachtste.
- Ramsey Nasr
Haar kussen waren lang
En zonder blozen
Trok zij het lichaam uit
De lippen open
Waar zij zich langzaam gaf
Half heet half roze.
Zo lag zij als de vrucht
Waarop ze wachtte
Haar borsten volgebloed
Twee benen bracht ze
Vaneen en langzaamaan
Het allerzachtste.
- Ramsey Nasr
"I'm a reasonable man, get off my case"
*
Er zijn uren
zonder jou. Soms. Misschien. Het is denkbaar.
Er zijn rivieren met oevers vol boterbloemen
zonder jou. Boten met hakkelende motoren, stroomopwaarts,
zonder jou.
Er zijn wegen zonder jou. Zijwegen, ongelukken,
greppels.
Vlinders zonder jou zijn er, distels. Ontelbare.
Er is mismoedigheid zonder jou. Laksheid. Angstvalligheid.
En er gaat geen uur voorbij,
er is nog geen uur voorbijgegaan.
De eeuwigheid loopt af,
loopt weg,
loopt in een sloot,
loopt druipend, jankend langs een landweg dood.
Bijen gonzen,
de middag neemt de uren mee,
laat mij nog een seconde:
die seconde en ik,
wij laten elkaar niet los,
beloven elkaar de mooiste dingen
en een ander lot.
Het land wordt dof
en grijs,
een reiger vliegt voorbij,
een wandelaar loopt langs een overkant en zwaait
en schreeuwt:
'Wat een eeuwigheid is het geweest!'
en nóg laten wij elkaar niet los,
nóg verwachten wij de mooiste dingen.
Toon Tellegen
Er zijn uren
zonder jou. Soms. Misschien. Het is denkbaar.
Er zijn rivieren met oevers vol boterbloemen
zonder jou. Boten met hakkelende motoren, stroomopwaarts,
zonder jou.
Er zijn wegen zonder jou. Zijwegen, ongelukken,
greppels.
Vlinders zonder jou zijn er, distels. Ontelbare.
Er is mismoedigheid zonder jou. Laksheid. Angstvalligheid.
En er gaat geen uur voorbij,
er is nog geen uur voorbijgegaan.
De eeuwigheid loopt af,
loopt weg,
loopt in een sloot,
loopt druipend, jankend langs een landweg dood.
Bijen gonzen,
de middag neemt de uren mee,
laat mij nog een seconde:
die seconde en ik,
wij laten elkaar niet los,
beloven elkaar de mooiste dingen
en een ander lot.
Het land wordt dof
en grijs,
een reiger vliegt voorbij,
een wandelaar loopt langs een overkant en zwaait
en schreeuwt:
'Wat een eeuwigheid is het geweest!'
en nóg laten wij elkaar niet los,
nóg verwachten wij de mooiste dingen.
Toon Tellegen
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
mn02.jpg)
Hier word ik dan weer helemaal blij van, tegenwoordig mag je nog niet eens verkeerd natuurlijk scheel kijken, of er wordt al een drama van gemaakt.quote:Op donderdag 29 juli 2004 00:51 schreef plugger het volgende:
Child with a toy hand grenade in Central Park, NYC (1962)
*klik*
Een kind is een kind is een kind is een kind.
Ik ben gvd jaloers dat ik deze dingen niet had in mijn jeugd, dan kon ik tenminste eens een keer tijdens het doodvallen ook wat vrienden meenemen met 'de goeden en de slechten'
Haar ogen of de goed gebruikte wensvorm
Ogen wentelen lichten
lichten laaien landen
in de verte brandt een vuur
mij
vlamt een gloed
mij
en stil trilt het onbekende
sterrewachten wachten mij
dat ik reize
Ik vat nooit de vlam van het vuur in de verte
Paul van Ostaijen
Salvador Dali – Giraffe on fire
Ogen wentelen lichten
lichten laaien landen
in de verte brandt een vuur
mij
vlamt een gloed
mij
en stil trilt het onbekende
sterrewachten wachten mij
dat ik reize
Ik vat nooit de vlam van het vuur in de verte
Paul van Ostaijen
Salvador Dali – Giraffe on fire
'Waarom liet ik haar gaan? Om haar te zoeken - dan wist ik wat ik zocht.'
Je moet de actie voorgaande aan dit eigenllijk gezien hebben:
Tscheu La Ling, alleen al met zo'n naam hoor je in dit topic.
Patience is not one of my virtues, neither is memory. Or patience for that matter.
Kil
De herfst wordt nu kil.
De meeste bomen houden hun groen vol,
maar de berken, van vorm en tint toch al ijl,
slinken tot geesten.
Hun schemerende skeletten zijn behangen
met dunne gouden munten waar de zon
doorheen schijnt,
versleten dukaten die zullen
vallen op vochtige hollandse zandgrond.
Hans Andreus
Vincent van Gogh – Autumn landscape with four trees
De herfst wordt nu kil.
De meeste bomen houden hun groen vol,
maar de berken, van vorm en tint toch al ijl,
slinken tot geesten.
Hun schemerende skeletten zijn behangen
met dunne gouden munten waar de zon
doorheen schijnt,
versleten dukaten die zullen
vallen op vochtige hollandse zandgrond.
Hans Andreus
Vincent van Gogh – Autumn landscape with four trees
'Waarom liet ik haar gaan? Om haar te zoeken - dan wist ik wat ik zocht.'
J.C. BLOEM
De gelatene
Ik open 't raam en laat het najaar binnen,
het onuitsprekelijke, het van weleer
En van altijd. Als ik één ding begeer
Is het: dit tot het laatste te beminnen.
Er was in 't leven niet heel veel te winnen.
Het deert mij niet meer. Heen is elk verweer,
Als men zich op het wereldoude zeer
Van de miljarden voor ons gaat bezinnen.
Jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd
Hunkren naar onverganklijke beminden,
En eenzaamheid is dan gemis en pijn.
Dat is voorbij, zoals het leven haast.
Maar in alleen zijn is nu rust te vinden,
En dan: 't had zoveel erger kunnen zijn.
De gelatene
Ik open 't raam en laat het najaar binnen,
het onuitsprekelijke, het van weleer
En van altijd. Als ik één ding begeer
Is het: dit tot het laatste te beminnen.
Er was in 't leven niet heel veel te winnen.
Het deert mij niet meer. Heen is elk verweer,
Als men zich op het wereldoude zeer
Van de miljarden voor ons gaat bezinnen.
Jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd
Hunkren naar onverganklijke beminden,
En eenzaamheid is dan gemis en pijn.
Dat is voorbij, zoals het leven haast.
Maar in alleen zijn is nu rust te vinden,
En dan: 't had zoveel erger kunnen zijn.
[edit - er is al genoeg bagger in ONZ, laat dit topic met rust]
[ Bericht 66% gewijzigd door Insomaniac op 09-10-2004 22:09:46 ]
[ Bericht 66% gewijzigd door Insomaniac op 09-10-2004 22:09:46 ]
Als we maar gelukkig zijn...
JA
had ik dit land verlaten
als ik van haar bestaan
geweten had
het gaat per uur nu
harder jij
wat is dat toch
ik zoek een mens van mens gemaakt
die mij de bodem
uit de hel laat schreeuwen
en die dan nog
ja dan nog naast me ligt
en als mond van tederhout
zou ik wijken voor je woorden
zou ik?
misschien is ja
het mooiste woord
Pom Wolff
had ik dit land verlaten
als ik van haar bestaan
geweten had
het gaat per uur nu
harder jij
wat is dat toch
ik zoek een mens van mens gemaakt
die mij de bodem
uit de hel laat schreeuwen
en die dan nog
ja dan nog naast me ligt
en als mond van tederhout
zou ik wijken voor je woorden
zou ik?
misschien is ja
het mooiste woord
Pom Wolff
Geweldig schilderij dat.quote:Op maandag 19 juli 2004 03:07 schreef julekes het volgende:
[afbeelding]
Volgens de policy worden proletarische discussies niet aangegaan
: mijn schat:
Epileptic’s Song
I have come here
to dance. Lurch
into action like
an old motor – sputtering,
hacking, when click,
switches kick on.
Call me Clacking Jaw.
Call me the dazzled boy
who licks sockets.
Call me Headknock.
Broken Nose. Come
see me dance without
music. Come. See me
shake out the rhythm
no one can drum.
Watch me hum.
Bob Zordani
..
Um mit dem abscheulichen geruch
in seiner Wohnung einigermaßen
mithalten zu können, warf Holger
täglich eine ladung Knoblauchzehen ein.
Bernd Pfarr (uit: Zeit-Magazin - November 1997).
..
Um mit dem abscheulichen geruch
in seiner Wohnung einigermaßen
mithalten zu können, warf Holger
täglich eine ladung Knoblauchzehen ein.
Bernd Pfarr (uit: Zeit-Magazin - November 1997).
..
Alles hat ein Ende, nur die Wurst hat zwei.
De zwartkoptuinfluiter
Eigenlijk al van mijn kindertijd af
denk ik al aan mijn uitvaart.
Ik zou willen dat iedereen dan
gelukkig was, dat vreemde geluk
om iets wat te mooi is, wat pijn doet.
Ik heb mij daarbij muziek voorgesteld,
een klagende hobo van Albinoni,
of dat ik op een bandje voor jullie
een stoïsch, dankbaar gedicht voorlas;
maar eigenlijk hoop ik dat het mei zal zijn
onder hoge beuken, en heel stil,
en dat dan opeens twee zwartkopjes gaan zingen
tegen elkaar in. Laat dan niemand spreken,
want iets mooiers, iets ontroerenders
bestaat er niet op aarde.
Hans Warren (1921-2001)
[ Bericht 5% gewijzigd door onkjoe op 31-10-2004 02:16:36 ]
Het leven is een labyrint
Met gangen, wegen allemaal kronkels
Een weg gelopen maar niets geleerd
Een kant gezien maar nooit geleeft
De woorden wel begrepen, maar niet begrepen
Gevoel wel gevoelt maar niet gedeeld
Een kant maar geen twee
Met gangen, wegen allemaal kronkels
Een weg gelopen maar niets geleerd
Een kant gezien maar nooit geleeft
De woorden wel begrepen, maar niet begrepen
Gevoel wel gevoelt maar niet gedeeld
Een kant maar geen twee
Hoi, ik ben een lamzak met een passie voor flessen wasverzachter.
Neuk mijn oor en noem me Harry Mulisch
Neuk mijn oor en noem me Harry Mulisch
Marche Funèbre
Bolstoltie kan robortie boere
Sanbardjo koestie loesti toere
Doeroere blafka pafka pee!
(Loekie is dood)
Dondoer je kama peelstie viere
O poteblaf kon janka spiere
O dondrojaga herejee!
(Hector is dood)
Condoma perja verja leeste
Omdoerma parja blaffebeeste
Verberme in de tormaslut!
(Dingo is dood)
Tintsjintra faliekluif lekkage
Tontoerie belstja persifflage
Tomoremal connecticut!
(Bullie is dood)
Simon Vestdijk
Keith Haring – Dog Barking
Bolstoltie kan robortie boere
Sanbardjo koestie loesti toere
Doeroere blafka pafka pee!
(Loekie is dood)
Dondoer je kama peelstie viere
O poteblaf kon janka spiere
O dondrojaga herejee!
(Hector is dood)
Condoma perja verja leeste
Omdoerma parja blaffebeeste
Verberme in de tormaslut!
(Dingo is dood)
Tintsjintra faliekluif lekkage
Tontoerie belstja persifflage
Tomoremal connecticut!
(Bullie is dood)
Simon Vestdijk
Keith Haring – Dog Barking
'Waarom liet ik haar gaan? Om haar te zoeken - dan wist ik wat ik zocht.'
Hoi
De doos
Toen ik om 11 uur in de morgen het café binnentrad, waar mannen van zaken koffiedrinken, elkaar conspiratief contracten laten lezen of eenzelvig wegschuilen achter het ochtendblad, trof ik Wim reeds aan de sherry.
'Ook één?', vroeg hij.
Maar ik wist me te redden in bouillon want zo'n dag loopt je uit de hand als je zo vroeg begint.
'Ik wil er nóg wel één', zei Wim grimmig tegen de kelner.
En hij ging weer voor zich uit zitten kijken, duidelijk in staat van geestelijke ontbinding. Het verbaasde me, want het is niets voor hem. Hij behoort tot de mensen die hun bestaan zo zorgvuldig organiseren, dat het toeval er geen plaats in heeft. Hij bezit een onduidelijk, welvarend servicebureau waaraan hij hard werkt. Telkens zie ik hem in restaurants of koffiehuizen bezig dikke mannen in aangemeten pakken, onder het genot van spijs of drank, ergens van de te overtuigen, de wijsvinger bezwerend opgeheven.
'Drink je écht geen glas mee?' vroeg hij.
'Ik heb nog bouillon', antwoordde ik.
Ik ken hem al jaren. Vroeger was hij getrouwd met een wat uitbundige Mies, die hem een zoontje schonk en toen verliefd werd op een man van wie zij autorijles nam, een soort Clark Gable met een slappe kin, die haar na de scheiding heeft meegevoerd naar Canada, omdat hij daar beter uit de weg kon.
Wim kreeg het zoontje Aatje. Hij is nu zes jaar, geloof ik, een vriendelijk, rank ventje, met springerig blond haar en een wat melancholieke glimlach. Ik zie hem 's zondags wel eens lopen met zijn pa. Want daar houdt Wim de hand aan. 'Die dag is voor het kind,'zegt hij altijd. De andere dagen wordt het puik verzorgd door de huishoudster, een fikse vrouw, scheel en vijftig, zodat Wim er niet aan kan blijven hangen.
'Heb je wat?'. vroeg ik toen hij het derde glas aan de lippen zette.
'Ach...' zei hij.
Hij aarzelde even en begon:'Toch valt het niet mee he, zo alleen met een klein kind. Ik bedoel, voor mij niet, maar ook voor hém niet.'
Hij schudde somber het hoofd en vervolgde: 'Laatst heb ik een zilveren doos gekregen. Van mijn moeder. Een mooie doos. Voor sigaretten. Die staat thuis op mijn bureau. Ik hou van zulke dingen. Je mag het idioot vinden....'
'Nee waarom?', zei ik.
'Nu kom ik gisteren thuis,' sprak hij, 'ik leg een paar mappen op mijn bureau. En wat zie ik? Er is in die doos gekrast. Met een puntig voorwerp. Afschuwelijk! Nu was ik moe, want ik had de hele dag vergaderd, dus ik werd opeens buiten iedere verhouding woedend. 'Wie heeft dat gedáán?' schreeuwde ik. Enfin, Aatje had het gedaan.'
Hij nam nog een slokje sherry en schudde het hoofd. 'Ik roep hem in mijn kamer en ik scheld hem zijn huid vol. Keihard. Nou ja, onredelijk eigenlijk, want ik doe zo iets nooit. Hij schrok dan ook enorm en barstte in snikken uit, helemaal over zijn toeren heen. Ik schrok er zelf van. Dus ik matig mijn toon een beetje en ik zeg alleen:'Waarom heb je dat nou gedaan?' Geen antwoord. Alleen maar gesnik. Ik had al spijt. Ik ga voor hem staan en ik zeg: 'Wat wou je daar nou in vredesnaam in krassen?' 'Weet je wat hij zei?'
Ik had er geen flauw idee van.
Maar ik zag het tafereel wel voor me.
Die grote, indrukwekkende man met de zware stem naast zijn bureau. En in de stoel de bleke, altijd wat droefgeestige jongen, die met tranen in zijn stem eindelijk het antwoord gaf, dat Wim vandaag zo vroeg aan de sherry had gebracht: 'Ik wou erin krassen: Dag lieve papa.'
(Simon Carmiggelt)
De doos
Toen ik om 11 uur in de morgen het café binnentrad, waar mannen van zaken koffiedrinken, elkaar conspiratief contracten laten lezen of eenzelvig wegschuilen achter het ochtendblad, trof ik Wim reeds aan de sherry.
'Ook één?', vroeg hij.
Maar ik wist me te redden in bouillon want zo'n dag loopt je uit de hand als je zo vroeg begint.
'Ik wil er nóg wel één', zei Wim grimmig tegen de kelner.
En hij ging weer voor zich uit zitten kijken, duidelijk in staat van geestelijke ontbinding. Het verbaasde me, want het is niets voor hem. Hij behoort tot de mensen die hun bestaan zo zorgvuldig organiseren, dat het toeval er geen plaats in heeft. Hij bezit een onduidelijk, welvarend servicebureau waaraan hij hard werkt. Telkens zie ik hem in restaurants of koffiehuizen bezig dikke mannen in aangemeten pakken, onder het genot van spijs of drank, ergens van de te overtuigen, de wijsvinger bezwerend opgeheven.
'Drink je écht geen glas mee?' vroeg hij.
'Ik heb nog bouillon', antwoordde ik.
Ik ken hem al jaren. Vroeger was hij getrouwd met een wat uitbundige Mies, die hem een zoontje schonk en toen verliefd werd op een man van wie zij autorijles nam, een soort Clark Gable met een slappe kin, die haar na de scheiding heeft meegevoerd naar Canada, omdat hij daar beter uit de weg kon.
Wim kreeg het zoontje Aatje. Hij is nu zes jaar, geloof ik, een vriendelijk, rank ventje, met springerig blond haar en een wat melancholieke glimlach. Ik zie hem 's zondags wel eens lopen met zijn pa. Want daar houdt Wim de hand aan. 'Die dag is voor het kind,'zegt hij altijd. De andere dagen wordt het puik verzorgd door de huishoudster, een fikse vrouw, scheel en vijftig, zodat Wim er niet aan kan blijven hangen.
'Heb je wat?'. vroeg ik toen hij het derde glas aan de lippen zette.
'Ach...' zei hij.
Hij aarzelde even en begon:'Toch valt het niet mee he, zo alleen met een klein kind. Ik bedoel, voor mij niet, maar ook voor hém niet.'
Hij schudde somber het hoofd en vervolgde: 'Laatst heb ik een zilveren doos gekregen. Van mijn moeder. Een mooie doos. Voor sigaretten. Die staat thuis op mijn bureau. Ik hou van zulke dingen. Je mag het idioot vinden....'
'Nee waarom?', zei ik.
'Nu kom ik gisteren thuis,' sprak hij, 'ik leg een paar mappen op mijn bureau. En wat zie ik? Er is in die doos gekrast. Met een puntig voorwerp. Afschuwelijk! Nu was ik moe, want ik had de hele dag vergaderd, dus ik werd opeens buiten iedere verhouding woedend. 'Wie heeft dat gedáán?' schreeuwde ik. Enfin, Aatje had het gedaan.'
Hij nam nog een slokje sherry en schudde het hoofd. 'Ik roep hem in mijn kamer en ik scheld hem zijn huid vol. Keihard. Nou ja, onredelijk eigenlijk, want ik doe zo iets nooit. Hij schrok dan ook enorm en barstte in snikken uit, helemaal over zijn toeren heen. Ik schrok er zelf van. Dus ik matig mijn toon een beetje en ik zeg alleen:'Waarom heb je dat nou gedaan?' Geen antwoord. Alleen maar gesnik. Ik had al spijt. Ik ga voor hem staan en ik zeg: 'Wat wou je daar nou in vredesnaam in krassen?' 'Weet je wat hij zei?'
Ik had er geen flauw idee van.
Maar ik zag het tafereel wel voor me.
Die grote, indrukwekkende man met de zware stem naast zijn bureau. En in de stoel de bleke, altijd wat droefgeestige jongen, die met tranen in zijn stem eindelijk het antwoord gaf, dat Wim vandaag zo vroeg aan de sherry had gebracht: 'Ik wou erin krassen: Dag lieve papa.'
(Simon Carmiggelt)
En nog maar eentje..omdat ik zo lang weg ben geweest en een hoop in te halen heb..
In de mist wacht het vliegtuig op vertrek
Naar een land ver weg in het westen
Ga je mee met mij of blijf je liever hier
Je weet het zelf wel het beste
Je veegt met je hand langs je natte wang
Ik weet dat je nooit kunt beslissen
En jij weet dat ik zelf al lang heb beslist
Je zou dit land meer dan mij gaan missen
Hé, luister wat ik zeg
Het is voorbij en ik ben weg
Je kunt niet kiezen meer of delen
Nee, het is te laat voor jou
Draai je om en ga maar gauw
En intussen staar je zwijgend naar opzij
Probeert dit moment te vermijden
De zon breekt door, het doet er niet meer toe
We zijn als schaduw en licht gescheiden
We zeggen niets, we wachten af
Tot die vlucht van mij aan de beurt is
En als ik hoog in de lucht naar beneden kijk
Dan zal het zijn of er niets gebeurd is
Hé, luister wat ik zeg
Het is voorbij en ik ben weg
Je kunt niet kiezen meer of delen
Nee, het is te laat voor jou
Draai je om en ga maar gauw
Oh, ik weet het nu zeker
Hoe eerder dat ik hier weg ben, hoe beter
Oh, ik weet het nu zeker
Hoe eerder dat ik hier weg ben, hoe beter
Je veegt met je hand langs je natte wang
Ik weet dat je nooit kunt beslissen
En jij weet dat ik zelf al lang heb beslist
Je zou dit land meer dan mij gaan missen
We zeggen niets, we wachten af
Tot die vlucht van mij aan de beurt is
En als ik hoog in de lucht naar beneden kijk
Dan zal het zijn of er niets gebeurd is
Hé, luister wat ik zeg
Het is voorbij en ik ben weg
Je kunt niet kiezen meer of delen
Nee, het is te laat voor jou
Draai je om en ga maar gauw
Boudewijn de Groot/Lennaert Nijgh
[ Bericht 0% gewijzigd door Maggie op 14-11-2004 23:01:10 ]
In de mist wacht het vliegtuig op vertrek
Naar een land ver weg in het westen
Ga je mee met mij of blijf je liever hier
Je weet het zelf wel het beste
Je veegt met je hand langs je natte wang
Ik weet dat je nooit kunt beslissen
En jij weet dat ik zelf al lang heb beslist
Je zou dit land meer dan mij gaan missen
Hé, luister wat ik zeg
Het is voorbij en ik ben weg
Je kunt niet kiezen meer of delen
Nee, het is te laat voor jou
Draai je om en ga maar gauw
En intussen staar je zwijgend naar opzij
Probeert dit moment te vermijden
De zon breekt door, het doet er niet meer toe
We zijn als schaduw en licht gescheiden
We zeggen niets, we wachten af
Tot die vlucht van mij aan de beurt is
En als ik hoog in de lucht naar beneden kijk
Dan zal het zijn of er niets gebeurd is
Hé, luister wat ik zeg
Het is voorbij en ik ben weg
Je kunt niet kiezen meer of delen
Nee, het is te laat voor jou
Draai je om en ga maar gauw
Oh, ik weet het nu zeker
Hoe eerder dat ik hier weg ben, hoe beter
Oh, ik weet het nu zeker
Hoe eerder dat ik hier weg ben, hoe beter
Je veegt met je hand langs je natte wang
Ik weet dat je nooit kunt beslissen
En jij weet dat ik zelf al lang heb beslist
Je zou dit land meer dan mij gaan missen
We zeggen niets, we wachten af
Tot die vlucht van mij aan de beurt is
En als ik hoog in de lucht naar beneden kijk
Dan zal het zijn of er niets gebeurd is
Hé, luister wat ik zeg
Het is voorbij en ik ben weg
Je kunt niet kiezen meer of delen
Nee, het is te laat voor jou
Draai je om en ga maar gauw
Boudewijn de Groot/Lennaert Nijgh
[ Bericht 0% gewijzigd door Maggie op 14-11-2004 23:01:10 ]
Tom Waits Singapore lyrics
We sail tonight for Singapore,
we're all as mad as hatters here
I've fallen for a tawny Moor,
took off to the land of Nod
Drank with all the Chinamen,
walked the sewers of Paris
I danced along a colored wind,
dangled from a rope of sand
You must say goodbye to me
We sail tonight for Singapore,
don't fall asleep while you're ashore
Cross your heart and hope to die
when you hear the children cry
Let marrow bone and cleaver choose
while making feet for children shoes
Through the alley, back from hell,
when you hear that steeple bell
You must say goodbye to me
Wipe him down with gasoline
'til his arms are hard and mean
From now on boys this iron boat's your home
So heave away, boys
We sail tonight for Singapore,
take your blankets from the floor
Wash your mouth out by the door,
the whole town's made of iron ore
Every witness turns to steam,
they all become Italian dreams
Fill your pockets up with earth,
get yourself a dollar's worth
Away boys, away boys, heave away
The captain is a one-armed dwarf,
he's throwing dice along the wharf
In the land of the blind
the one-eyed man is king, so take this ring
We sail tonight for Singapore,
we're all as mad as hatters here
I've fallen for a tawny Moor,
took off to the land of Nod
Drank with all the Chinamen,
walked the sewers of Paris
I drank along a colored wind,
I dangled from a rope of sand
You must say goodbye to me
Monet - Zonsopgang bij Le Havre
We sail tonight for Singapore,
we're all as mad as hatters here
I've fallen for a tawny Moor,
took off to the land of Nod
Drank with all the Chinamen,
walked the sewers of Paris
I danced along a colored wind,
dangled from a rope of sand
You must say goodbye to me
We sail tonight for Singapore,
don't fall asleep while you're ashore
Cross your heart and hope to die
when you hear the children cry
Let marrow bone and cleaver choose
while making feet for children shoes
Through the alley, back from hell,
when you hear that steeple bell
You must say goodbye to me
Wipe him down with gasoline
'til his arms are hard and mean
From now on boys this iron boat's your home
So heave away, boys
We sail tonight for Singapore,
take your blankets from the floor
Wash your mouth out by the door,
the whole town's made of iron ore
Every witness turns to steam,
they all become Italian dreams
Fill your pockets up with earth,
get yourself a dollar's worth
Away boys, away boys, heave away
The captain is a one-armed dwarf,
he's throwing dice along the wharf
In the land of the blind
the one-eyed man is king, so take this ring
We sail tonight for Singapore,
we're all as mad as hatters here
I've fallen for a tawny Moor,
took off to the land of Nod
Drank with all the Chinamen,
walked the sewers of Paris
I drank along a colored wind,
I dangled from a rope of sand
You must say goodbye to me
Monet - Zonsopgang bij Le Havre
Clowns to the left of me, jokers to the right, here I am, stuck in the middle with you.
What a day for a daydream.
What a day for a daydream.
Voor de jongere lezers: dit topic is ooit begonnen om M.quote:Op zondag 14 november 2004 22:55 schreef Maggie het volgende:
En nog maar eentje..omdat ik zo lang weg ben geweest en een hoop in te halen heb..
Het is voor haar, zij is onze muze.
Ook mooi:
Achterlangs
De meeste treinen rijden achterlangs het leven
Je ziet een schuurtje met een fiets ertegenaan
Een kleine jongen is nog op, hij mag nog even.
Je ziet een keukendeur een eindje openstaan.
Als je maar niet door deze trein werd voortgedreven,
zou je daar zonder meer naar binnen kunnen gaan.
Zodra de schemer was gedaald,
was je niet langer meer verdwaald.
En je ontmoette daar niet eens verbaasde blikken.
Je zou toch komen? Iedereen had het vermoed.
Ze zouden even haast onmerkbaar naar je knikken,
want wie verwacht is, wordt maar nauwelijks begroet.
Je zou je zomaar aan hun tafel kunnen schikken
en alle dingen waren plotseling weer goed.
Zodra de schemer was gedaald,
was je niet langer meer verdwaald.
Je hoefde daar geen druppel alcohol te drinken,
want grenadine zou je smaken als cognac.
Je zag het haardvuur achter micaruitjes blinken,
er kwam een merel zitten zingen op het dak.
En die paar mensen die je nooit hebt kunnen missen,
kwamen daar binnen met een lach op hun gezicht.
Je zou je voortaan nooit meer in de weg vergissen,
je deed het boek van alle droefenissen dicht.
Maar ach, de trein is doorgegaan
en kilometers daarvandaan.
Willem Wilmink
Geluk ermee, armzalige resultaatboeren.
Kwijt (Bart Moeyaert)
Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.
Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.
Raadselachtig
Het iggelt
En piggelt
En weg is Carmiggelt
Willem Frederik Hermans
Het iggelt
En piggelt
En weg is Carmiggelt
Willem Frederik Hermans
Alles hat ein Ende, nur die Wurst hat zwei.
Verlaine sterft
Een kamer, een tafel, een bed,
grillige bloemen van ijs
waaieren wit aan het raam -
de nacht staat over Parijs.
Een oud man weet zich alleen,
geen hand die de zijne vindt;
zelfs niet eens de goede troost
van een enkel glas absinth.
De muren zijn verveloos
in het armzalige vertrek,
waar ik, denkt Paul Verlaine,
alleen, als een hond verrek.
Een kamer, een tafel, een bed,
bloemenwaaiers van ijs -
zo crepeerde Paul Verlaine,
rue Descartes, Parijs.
Jan Campert
Een kamer, een tafel, een bed,
grillige bloemen van ijs
waaieren wit aan het raam -
de nacht staat over Parijs.
Een oud man weet zich alleen,
geen hand die de zijne vindt;
zelfs niet eens de goede troost
van een enkel glas absinth.
De muren zijn verveloos
in het armzalige vertrek,
waar ik, denkt Paul Verlaine,
alleen, als een hond verrek.
Een kamer, een tafel, een bed,
bloemenwaaiers van ijs -
zo crepeerde Paul Verlaine,
rue Descartes, Parijs.
Jan Campert
Alles hat ein Ende, nur die Wurst hat zwei.
een mooie dinsdagochtend
ik wandel door het rood
het meisje ligt te slapen
en ik, ik ga om brood
bevrijd van moeizaam denken
gedragen door het licht
m'n leven één moment
een zoet gedicht
schrijvers van de schoonheid
schrijvers van de troep
het woord is aan de bakker
de bakker om de hoek
zijn vlaams is onbestaande
maar ik spreek frans voor drie
in mij huist al een tijd
deze melodie
ik denk aan hij die opgaf
zijn leven zonder zin
nu leeft hij slechts
in mijn herinnering
schrijvers vol pretentie
schrijvers zonder naam
hier sta ik bij de bakker
zie je me niet staan?
o, lichtere momenten
platanen op een rij
en ook nog het vooruitzicht
op ontbijt
de stad, ze toont haar charme
ze oogt zo aangenaam
alvorens met de uren
tot broeikas te vergaan
de dag is vol belofte
de dag weegt nog geen lood
ik heb nog recht op koffie
en op brood
Raymond van het Groenewoud
ik wandel door het rood
het meisje ligt te slapen
en ik, ik ga om brood
bevrijd van moeizaam denken
gedragen door het licht
m'n leven één moment
een zoet gedicht
schrijvers van de schoonheid
schrijvers van de troep
het woord is aan de bakker
de bakker om de hoek
zijn vlaams is onbestaande
maar ik spreek frans voor drie
in mij huist al een tijd
deze melodie
ik denk aan hij die opgaf
zijn leven zonder zin
nu leeft hij slechts
in mijn herinnering
schrijvers vol pretentie
schrijvers zonder naam
hier sta ik bij de bakker
zie je me niet staan?
o, lichtere momenten
platanen op een rij
en ook nog het vooruitzicht
op ontbijt
de stad, ze toont haar charme
ze oogt zo aangenaam
alvorens met de uren
tot broeikas te vergaan
de dag is vol belofte
de dag weegt nog geen lood
ik heb nog recht op koffie
en op brood
Raymond van het Groenewoud
aye av ei horror uv joks
Surrealism is not ei jok
Surrealism is ei strangue poizun
Surrealism is zi most vaiolent and daingeros
tox for dsi imaigineichon zad has so far
bin invented in dsi domein ouve art
Surrealism is irrezisteible and terifai-ingli
conteichos
Biuer! Ai bring ou Surrealism
Aulredi meni pepoul in Niu York jave bin infectid
bai zi laifquiving and marvelos sors of Surrealism
Salvador Dali
..
Surrealism is not ei jok
Surrealism is ei strangue poizun
Surrealism is zi most vaiolent and daingeros
tox for dsi imaigineichon zad has so far
bin invented in dsi domein ouve art
Surrealism is irrezisteible and terifai-ingli
conteichos
Biuer! Ai bring ou Surrealism
Aulredi meni pepoul in Niu York jave bin infectid
bai zi laifquiving and marvelos sors of Surrealism
Salvador Dali
..
..
Alles hat ein Ende, nur die Wurst hat zwei.
|
|
