Bevallingsverhalen deel 2

Wow, een beetje ongemakkelijk zei de dame die beweerde dat ze een lage pijngrens had!!! Dat mag jij dus lekker nooit meer zeggen!!!

_{Meiden, twee goede voorbeelden en goed voorbeeld...}

Dames Loena en Piglet wat heerlijk en vol ongeloof zeg mocht ook wel na al die "mooie" bevallingen

Voor de dames die nog moeten JJJJJJJJJAAAAHHHHHH er is hoop

quote:

Op maandag 25 oktober 2004 22:12 schreef Loena-tik- het volgende:
Wow, een beetje ongemakkelijk zei de dame die beweerde dat ze een lage pijngrens had!!! Dat mag jij dus lekker nooit meer zeggen!!!

Ja maar, ja maar ik heb echt wel een lage pijngrens hoor! Je moet me eens horen als ik een prikje moet of m'n teen stoot etc.
Misschien was mijn lichaam om dat moment ineens wel erg goed in het aanmaken van natuurlijke pijnstillers (dat zou die stonede uitstraling naderhand wel verklaren )

Piglet ik wil het net zo doen zoals jouw bevalling Ga toch maar vanmiddag even alle bevallingsverhalen af.....

Wat een heerlijke bevalling om te lezen piglet Alles in recordtempo

quote:

Op dinsdag 26 oktober 2004 09:29 schreef piglet het volgende:

[..]

Ja maar, ja maar ik heb echt wel een lage pijngrens hoor! Je moet me eens horen als ik een prikje moet of m'n teen stoot etc.
Misschien was mijn lichaam om dat moment ineens wel erg goed in het aanmaken van natuurlijke pijnstillers (dat zou die stonede uitstraling naderhand wel verklaren )

En de ene bevalling is gewoon pijnlijker dan de andere (bij mijn tweede bevaling heb ik ook nauwelijks pijn gehad).

Loena en Piglet, ik krijg zulke gemengde gevoelens door jullie verhalen

Ik ben echt blij dat jullie een fijne, zorgeloze bevalling hebben gehad. Maar ik ben ook boos en jaloers. Want mijn bevalling (die ik nog eens op papier moet zien te krijgen maar dat kan ik nog niet aan) was alles behalve fijn en zorgeloos.

Ik lees jullie momenten van geluk bij het zien van je kindje en ik herinner me dat ze een slappe pop op mijn buik legden, zonder hartslag en niet ademend.

Mijn kindje werd niet lekker tegen me aan gelegd, maar werd weggehaald voor reanimatie. Mijn kindje huilde niet en plaste niet, want hij was op dat moment levenloos

Geen man die me trots aankeek, maar een man die huilde en half stierf van verdriet.

Ik moest dit even kwijt, sorry, ik wil niet jullie fijne herinneringen teniet doen, maar ik werd even erg opstandig. Het verwerkingsproces moet nog in gang gezet worden, ik stel het steeds uit

Phluph
Het lijkt me zo vreselijk moeilijk allemaal, weet ff niet wat ik moet zeggen
Dikke voor jou en Jeroen!!!!

O lieve Pluhphy,

De boosheid komt nu. En het verwerkingsproces komt op gang. Vaak komt het er uit in de mate die je zelf aankan. En dat zal dus in kleine beetjes zijn. Vreselijk pijnlijk, maar o zo nodig om alles te verwerken.
Dikke knuf

Loena en Piglet wat een "droom" bevallingen

Lieve Fluf!!!! Gewoon ff een hele dikke voor jou!!!

Lieve phluph, weet je dat ik getwijfeld heb of ik mijn verhaal hier moest posten? Ik vind het zo vreselijk afsteken bij de horror-bevallingen die we hier de laatste maanden hebben gehad (jij, Luchtbel, pluisje ). Uiteindelijk heb ik besloten het wel te doen: voor alle dames die nog moeten (zo hebben ze niet alleen maar nare voorbeelden) en ook voor mezelf (ook een supersnelle & makkelijke bevalling moet je verwerken en dit helpt me daarbij).

Natuurlijk ben jij boos, jaloers en opstandig! Waarom wij wel zo'n bevalling en jij niet? Waarom had jij niet na zoveel te moeten doorstaan een heerlijk gillend en plassend kind op je buik liggen en een blije papa naast je?
Ik kan je niet vertellen hoe oneerlijk ik het ook vind en hoeveel ik gehuild heb om jouw en Danyel's situatie
En ik kan al helemaal niet verklaren waarom het loopt zoals het loopt in dit leven. Maar het is goed dat je je er nu boos over maakt, volgens mij is dat een onderdeel van het rouwproces.
Dus maak je maar boos, stomp een kussen in elkaar of schrijf een klachtbrief naar wie er de leiding heeft over ons leven. Het moet er allemaal uit meid.
En hopelijk zul je dit stapje voor stapje kunnen verwerken.
Dikke knuffel en

Oh Plups, ik vind het ontzettend goed dat je je gevoelens zo eerlijk uit, het zou eerder ongezond zijn als je die gevoelens niet had. Het is ook gewoon heel oneerlijk wat jullie is overkomen en dan word je ook nog eens geconfronteerd met mooie momenten van anderen die jij potverdorie ook had moeten beleven Meid ik moest ook aan je denken bij het schrijven van mijn verhaal (zelfs de eerste momenten na de bevalling heb ik sterk aan je gedacht) dat jij dit soort momenten hebt moeten missen en hoe bijzonder het is als je kindje het gelijk goed doet na de bevalling...

phluphy dikke knuf for you weet niet zo goed wat ik erop moet zeggen eik, tis wel goed dat je je gevoelens uit, hoort allemaal bij verwerkingsproces lijkt mij.

_{ik moet heel eerlijk toegeven dat ik ondertussen steeds banger word voor de bevalling (ik zeg er niks van en stop het maar weg hele tijd) maar kzal er toch aan moeten geloven, er zijn verhalen die harstikke mooi zijn gegaan, maar daar tegenover zijn er ook verhalen die minder mooi zijn gegaan, misschien ist beter for me om dit topic maar niet meer te lezen of zo?}

Phluph Ik snap denk ik wel een beetje wat je bedoeld hoor, doe rustig aan '

Martineke,

Ik durfde eerst ook niet te lezen hoor, tijd lang ook niet gedaan, maar ja Pluisje ging vlak voor mij en ik heb dat toch maar gelezen. Verstandige keuze? Mwah, tis ff schrikken dat wel, maar je weet altijd dat zulke bevallingen ook voorkomen. Lees daarna gewoon ook de mooie verhalen zoals die van Piglet en Loena en die van Luckepuck als afsluiter. Dat zijn de verhalen!

ik heb ook nooit het verhaal van mijn bevalling geplaatst, ook omdat ik er zulke dubbele gevoelens bij heb. alleen is het bij mij niet alleen de bevalling zelf maar ook de 9 maanden eraan vooraf en de ellende erna.

Phluphy, jij schreef eerder toch dat de mensen die jouw bevalling begeleid hebben een keer een gesprek met jullie aan wilden gaan? Zijn jullie daar nog op ingegaan?

Ik heb pas een paar verhalen gelezen maar blijkbaar komen er meer dramatisch verhalen voorbij dan vrolijke. Ik mag me gelukkig prijzen tot de laatste greop te behoren. Ik heb echt geen nare gevoelens of dromen aan mijn bevalling overgehouden.

Ik was pas 36.4 weken zwanger toen ik snachts even ging plassen, en eenmaal terug in bed bleef het maar lopen. Vreemd vond ik het maar, toen ik even rechtsop ging zitten kreeg ik zon vermoeden dat het iets anders was dan een plasje. Ik trok mijn badjas aan en ging naar bedenen. Ik zei tegen mijn vriend dat ik dacht dat mijn vliezen waren gebroken, hij schrok zich een ongeluk. Hij had de hele avond zitten borrelen (was inmiddesl 2 uur snachts).

Mijn gevoel werd spontaan bevestigs, ineens een hele stroom liep langs mijn benen omlaag. We hebben het ziekenhuis gebeld om te vragen wat te doen. (ik moest vanwege hoge bloeddruk in ziekenhuis beallen) we moesten maar meteen komen. Dus ik heb zelf nog al mijn spullen bij elkaar gezocht en toen zijn we maar vertrokken. IK had nog geen weeen dus werd gewoon opgenomen en moest maar gaan slapen. Maar dat lukte natuurlijk niet van alle spanningen. Ik kreeg ook vrijwel meteen wat lichte voorweeen (het was toen 4 uur) tot 6 uur bleef het zo. Toen werd het wel wat gevoeliger. Ik had ze om de 5 miunten, maar ze duurde maar 30 seconden. ik heb rond 7 uur de verpleeging maar gebeld, ze zeiden dat dat echt nog geen weeen waren dan zou ik er echt niet zo relaxt bijzitten volgens hun. ook bleek dat niet uit de CTG waar ik zeker een half uur aan heb gelegen.

Op mijn aandringen hebben ze me om 9 uur toch maar naar de verloskamer gereden en toen bleek ik 5 centimeter ontsluiting te hebben. Vanaf toen zetten de weeen enorm heftig door, ik had geen pauzes maar continue weeen. toen ik om 10 uur zei dat ik het echt niet meer hield bleek ik volledige ontsluiting te hebben en mocht ik gaan persen. Om 10.23 werd mijn dochter geboren.

Ze zeiden me wel meteen dat ik bij een eventuele volgende bevalling meteen moest zeggen dat ik van mijn eerste zo snel ben bevallen, want dan gaat het meestal nog sneller bij een tweede.

Ik was ook helemaal niet ingescheurd of genipt. Dus ik kon nadat de placenta eruit was lekker douchen. Mijn dochter moest even naar de couveuse afdeling omdat ze toch een randprematuur was. Ze mocht later op de middag alweer bij bij op de kamer komen liggen. Helaas moetsen we nog 4 dagen blijven omdat mijn bloeddru maar niet wilde zakken.

Kijk Trula zo kan het dus ook gaan.
Waarom het lijkt dat er meer helse bevallingen zijn dan gewone? De mens is geneigd het ergste te onthouden, dat lijkt dan altijd meer.

Phluphy, uitstellen kan je niet. Het overkomt je. En dat is nu denk ik.
Geneer niet, maar spreek gewoon je gevoelens uit.
Dikke

Fluf...
Ik wil iets voor je doen. Als er iets is wat ik kan doen (wat dan ook, desnoods een simpele appeltaart voor je bakken...), mail je me dan? Ik meen het heel erg.

quote:

Op woensdag 27 oktober 2004 11:25 schreef phluphy het volgende:
Het verwerkingsproces moet nog in gang gezet worden, ik stel het steeds uit

Phluph, lieve schat . Dit is waarschijnlijk je eerste voorzichtige stap van het proces!
Het is ook allemaal vreselijk en niet eerlijk
Heb je iemand (professionele hulp?) waarmee je hierover kan praten?
Ik zit hier echt weer met kippenvel en

Phluphy ik snap heel goed dat je boos/jaloers bent, het is ook niet eerlijk ook jij had een mooie bevalling gewild en die is je helaas ontnomen.
Ik kan jou pijn niet afnemen/dragen maar ik wil je wel steunen ,steunen om het allemaal een plekje te kunnen geven.
Het verwerken van jullie bevalling zal niet gemakkelijk gaan zoiets heeft nu eenmaal tijd nodig en pas als jij/jullie daar aan toe zijn krijgt het beetje bij beetje zijn eigen plekje.
Probeer nu eerst maar eens zoveel mogelijk te genieten met zijn 3tjes dat jullie eindelijk samen zijn, samen het gezinnetje zijn, de rest komt beetje bij beetje vanzelf.

Sterkte en dikke knuffel

Ik had mijn verhaal al kort ergens anders in een topic geplaatst maar ook doordat ik me een heleboel van die dag niet of nauwelijks meer kan herinneren heb ik het verslag opgevraagd bij de verloskundige en zodoende kan ik hier nu een wat uitgebreider verslag plaatsen.

Het is dinsdag 10 augustus en het zal die dag mijn laatste controle zijn bij de verloskundige. We hebben het met haar erover dat het al vijf dagen na de uitgerekende datum is en dat ik het wel erg zat ben. Ook kan het wel eens heel goed mogelijk zijn dat de toekomstige papa ivm zijn werk half of eind augustus voor drie tot vier weken naar het buitenland moet en ik wil toch wel dat hij erbij is als het eindelijk zover is. Als ik de dinsdag erop (17-08) nog geen weeen heb dan moet ik bellen met de praktijk en dan mag ik langs komen of ze komen bij mij thuis langs voor een inwendig onderzoek om te kijken of er al wat gebeurd van binnen. Zo nee dan gaan ze me misschien strippen en zo ja dan worden misschien mijn vliezen gebroken. Is het de donderdag (19-08) en is er nog niks gebeurd wordt ik overgedragen aan een gyneacoloog en wordt ik medisch. We hebben het over het eten van ananas en het drinken van tonic. De verloskunidige raadt ons aan om als we nog zin hebben de weeen proberen op te wekken dmv een vrijpartij. Ik had het flink gehad en had inmiddels de ananas, de tonic, een glas wijn en positief blijven denken al geprobeerd en zag het al helemaal gebeuren dat mijn man dus straks in het buitenland zou zitten. 's avonds voor het slapen gaan hebben we het advies van de verloskundige opgevolgd en ik was nog niet op gestaan van het bed toen ik een lichte kramp voelde. Ik besloot nog even te gaan douchen want dat zou wel eens een extra duwtje kunnen zijn in de goede richting. En zo viel ik dus om half een na een lekkere warme douche in slaap. Het was tussen half vijf en vijf uur die nacht dat ik wakker werd van de kramp en toen ik naar het toilet ging verloor ik een deel van mijn slijmprop wat gepaard ging met wat bloedverlies. Het zien van bloed maakt dat ik in paniek raak en ik maak mijn man wakker. Nadat ik gerustgesteld ben blijven de weeen, daar was ik inmiddels al achter, steeds maar weer komen. En er zit al gauw 4 a 5 minuten tussen die weeen maar het is nog vroeg en ik wil niet de verloskundige wakker bellen en puf dus nog maar wat weeen weg. De weeen begonnen met een pijnscheut links onder in mijn rug en naarmate de weeen sterker werden werd de pijn in mijn onderrug ook steeds heviger. Nu deed mijn hele onderrug pijn. Mijn man moet van mij met zijn vuisten in mijn rug duwen om tegendruk te geven. Om 07.20 ben ik het zat en vind het een mooie tijd voor de verloskundige om haar bed uit te komen. Om 08.05 uur woensdagochtend 11 augustus arriveert ze dan eindelijk. Ik wordt inwendig onderzocht en verwachtte eigenlijk geen tot hoogstens 1 cm ontsluiting om dat ik nog maar zo kort bezig was maar ik had al 3 tot 4 cm ontsluiting. Om 08.25 wordt ik door de verloskundige gemaand om nog even te gaan douchen dan zouden de weeen wat sneller gaan komen. Om 09.00 uur belt de verloskundige het ziekenhuis om te kijken of er plaats is. Ik had altijd op een thuisbevalling gehoopt maar doordat we bij mijn ouders inwonen en hun liever niet hebben dat ik thuis beval moeten we uitwijken naar het ziekenhuis. Op het moment dat we gaan vind ik dat al lang niet zo erg meer. Ik had alles al klaar gezet om naar het ziekenhuis te gaan en met alle video en foto apperatuur, mijn eigen spullen, de maxi cosi en een tas voor de baby lijkt het wel een volksverhuizing. Rond 10.00 uur strompel ik de auto op de parkeerplaats van het ziekenhuis uit. We lopen met alle spullen naar de inschrijfbalie want ik moet nog een ponsplaatje laten maken. Mijn man doet dat voor me en ik zit tussen de andere wachtenden mijn weeen weg te puffen. Aangezien de inschrijfbalie niet vlakbij de verloskamers zit moeten we eerst een lange gang door, dan met de lift naar drie hoog, dan weer een gang door en dan met de lift naar (geloof ik) 6e verdieping van het hoofdgebouw. Tussen de andere mensen in de lift voel ik me erg bekeken en draai me af om mijn weeen op te vangen. Eindelijk zijn we dan op de verloskamer en ik ga vrijwel direct in bad. Het bad helpt mij mijn weeen op te vangen en de druk in mijn rug voel ik een stuk minder. Mijn darmen zijn ondertussen ook een eigen leven gaan leiden en ik moet steeds uit bad en dan weer op het toilet. Zodra ik een been uit bad zet verga ik van de pijn. Klaar op het toilet, weer in bad. Om 11.30 komt mijn eigen verloskundige aan in het ziekenhuis en blijk ik al 5 cm ontsluiting te hebben. Hierna ga ik weer in bad en als de verloskundige om 14.00 uur terugkomt heb ik al 7 cm. Dat vlot lekker zo. Ze besluit om mijn vliezen te gaan breken. Om 14.40 heb ik al overgegeven en komen de weeen steeds sneller, twee achter elkaar en dan even een uitblaas moment. Om 15.00 uur heb ik het gevoel dat ik naar het toilet moet om te poepen maar ik weet dat ik niet hoef. Om 15.38 weet ik het zeker ik wil persen want ik kan het echt niet weg zuchten. De verloskundige laat me zachtjes mee drukken maar moet het vooral proberen weg te zuchten. Om 15.45 uur zit ik er doorheen ik kan gewoon niet meer zuchten ik wil schreeuwen, persen maar niet zuchten. Na inwendig onderzoek blijkt dat ik toch nog maar 9 cm ontsluiting heb en dus moet zuchten. Ze vragen me constant of ik misschien in de spiegel wil kijken maar ik heb geen behoefte om te zien wat zich daar beneden allemaal afspeelt. Inmiddels zweef ik ergens tussen hemel en aarde want ik hoor ze wel maar reageer niet meer. Ik lijk wel in trance en zolang ik niet mag persen hoef ik ook niet bij mijn volle bewustzijn te komen. De verloskundige besluit mij om 16.25 uur een handje te helpen en inwendig duwt ze tjdens een wee het laatste randje weg.. Om 16.54 uur heb ik volledige ontsluiting en mag ik persen. Ik pers en pers maar nog steeds geen baby. Om 17.30 uur wordt ik op de baarkruk gezet en moet ik het zo proberen. Weer komen ze met een spiegel aanzetten. Nee, nee en nog eens nee. Ik wil niet kijken hoe uitgerekt het wordt tijdens een perswee. De druk wordt steeds pijnlijker onderin en ik heb het gevoel dat ik een skippybal probeer er uit te persen ipv een kind. Om 17.50 uur wordt ik op bed geholpen en tijdens een wee krijg ik een verdoving toegediend. Om 18.05 ben ik uitgeput en aangezien de harttonen steeds lager worden van ons kindje krijg ik een knip. En terwijl ik pers staat er een verpleegster op mijn buik te duwen. En dan is ze er, om 18.08 uur wordt onze dochter Morgaine Chevanity geboren. Maar direct na het doorknippen van de navelstreng wordt ze weg gehaald. Ze huilt niet en ziet erg blauw. Ikk begin te huilen en wil niets liever dan mijn baby horen huilen. Ze wordt uitgezogen, krijgt zuurstof toegediend en wordt geprikkeld dmv wrijven. En ja hoor mijn meisje krijst! Om 18.23 wordt de placenta geboren en daar blijkt dat er een deel van de vliezen ontbreekt. Wanneer ik om 18.40 mijn dochter voor het eerst vast mag houden staat er een verpleegster op mijn buik te duwen om te kijken of er nog wat uit mijn buik wilt komen. Het doet vreselijk veel pijn maar ik voel de pijn niet, ik voel ontzettend veel liefde voor mijn kleine meid. Om 21.15 uur wordt ik eindelijk gehecht, drie uur na de geboorte. Weer vragen ze me of ik wil kijken hoe het er uit ziet van beneden en ik geef weer te kennen dat ik daar geen behoefte aan heb. Inmiddels is er een kinderarts opgeroepen omdat Morgaine een onregelmatige hartslag houdt en een versnelde ademhaling heeft. Ook heeft ze tijdens de bevalling wat vruchtwater ingeslikt en doordat ze koorts heeft zijn ze bang voor een ontsteking. Twee zusters van een andere afdeling proberen bloed af te nemen uit mijn dochter haar hand maar dat lukt niet en vervolgens wordt ze in haar voetje geprikt. Ik lig nog steeds in de beugels en kan niet naar haar toe. Na het hechten wil ik wel kijken hoe het er uit ziet en ondanks dat het mooi gehecht is staar ik vol afgrijzen naar dat lichaamsdeel. Het lijkt wel of ze verschillende stukjes biefstuk met naald en draad hebben proberen te naaien. Alles zit onder het bloed en is opgezet. Ik moet eerst eten van de verpleegsters aangezien ik dat al de hele dag nog niet had gedaan alvorens ik mag douchen. De kinderarts komt kijken en na het zien van Morgaine en de bloeduitslagen wordt besloten dat we toch naar huis mogen. En dan waggel ik naar de douche terwijl een trotse papa met zijn dochter in zijn armen op de stoel in slaap valt. Een verpleegster helpt me en ik krijg een compliment dat ik al zo gauw weer op kracht ben en al rond loop. Om twaalf uur zijn we thuis en kruip ik in bed. Ik ben gesloopt en heb pijn maar heb iets bijzonders in een ledikant liggen, onze dochter.

Wat een heftig verhaal Little-Angel en wat eng dat ze blauw zag en niet huilde. Vreselijk moet dat zijn.
Lijkt me ook niet zo'n goed idee om vlak na je bevalling in een spiegel te kijken maar goed....
Gelukkig heb je een pracht van een meid!

Mijn bevallingsverhaal van de geboorte van Jonne.
(verkorte versie: Jonne is op 25 maart in het ziekenhuis geboren )

Verslag uit m'n dagboek. (in een week of twee na de bevalling bij elkaar geschreven)

Vrijdagochtend 26 maart om 5.30
Gisteravond om half acht is dan ons grootse wonder geschied: Jonne is geboren. Onze prachtige zoon weegt 4485 gram en doet het zo te zien goed.
Op dit moment ligt hij in zijn wiegje te slapen. Ook heeft hij al een hele tijd op mijn buik gelegen. Ik kan moeilijk slapen. Zo'n ziekenhuis, het slagveld daar beneden..., de geboorte van Jonne

We zaten al meer dan twee weken op je te wachten aangezien ik gisteren al 15 dagen over tijd was. Elke dag naar het ziekenhuis, ctg’s, weeënmeters en heel veel slecht communicerende co-assistenten. Uiteindelijk ben ik woensdag zo kwaad geworden op z'n meisje dat ze (na toucheren en mijn baarmoeder al verweekt was!!) besloot om toch maar te overleggen met de gynaecoloog om in te leiden.

Dus daar gingen we woensdag naar huis. Opgewonden en tegelijkertijd een beetje vol schrik: morgen dus inleiden. Morgen zou onze kleine er komen...

Mijn vliezen braken donderdagmorgen om 3.45. Dus ik het bed uit en wat door het huis rommelen. (Ik heb zelfs nog een "leuk cd-tje" voor in het ziekenhuis gebrand. ) daarna Roelof wakker gemaakt en onder de douche gegaan. De weeën kwamen meteen al heel snel. Tegen zessen had ik zo om de twee/drie minuten weeën en hebben we de verloskundige gebeld. Die was er rond half zeven. Hij toucheerde en toen bleek ik 3 cm ontsluiting te hebben.
maar ik moest toch naar het ziekenhuis vanwege die 15 dagen over tijd.
Dus dat in de auto richting ziekenhuis (km of 22 van ons vandaag) Om kwart over zeven waren we in het ziekenhuis waar Roelof me snel afzette bij de ingang om nog even de auto te parkeren.
Daar stond ik dan: tegen een paal weer een wee weg te puffen. Een man die bij de ingang een peukje stond te roken heeft me heel lief richting rolstoelen geholpen (ging op zoek naar een euromunt. Oh, zo schattig!!) Daarna heeft hij ons ook nog helpen sjouwen met onze spullen richting de kraamafdeling. Hij wist precies hoe het voelde omdat hij maandags vader was geworden van een zoon (die lag nog met hoofdpijn van een vacuüm in het ziekenhuis.)

Daarna reden ze me zo de verloskamer binnen. Beetje geïnstalleerd en toen aan een inwendige ctg en weeënmeter gelegd. (M'n vliezen waren gebroken, dus dat kon mooi op 't koppie van de baby).

De weeën zetten niet helemaal voldoende in kracht door. Daarom werd ik rond half elf aan het infuus gelegd om de weeën te stimuleren. Alleen ging dat vervolgens zo hurry up dat er bijna geen ruimte was om bij te komen. Het ging gewoonweg veel te snel met te weinig pauze. Plus dat de rugweeën in combinatie met bekkeninstabiliteit toch niet echt een succes waren. Kon niet liggen, niet staan, beetje zitten... Daarom uiteindelijk toch maar om pijnstilling gevraagd. Ik zou er wat suf van worden en de kleine ook iets. Maar omdat het nog lang genoeg zou duren voor volledige ontsluiting vonden ze (en wij) het wel veilig genoeg.

Roelof is een keer of twee even gaan wandelen. Hij werd wat naar van de weeïge lucht in het ziekenhuis en de warme verloskamer. Hij kreeg keurig eten: ontbijt, 's middags en warme maaltijd en na de bevalling hebben we samen brood gegeten.

Laat in de middag werd alles veel heftiger. Rond een uur of vijf ben ik onder de douche gezet. Met de rolstoel er naar toe (nadat ze me "hadden afgekoppeld") Roelof aan de ene kant van het gordijn en ik aan de natte kant. Elke keer zei hij het riedeltje: "deze-wee-komt-nooit-meer-terug". (vond ik de meest positieve pufferd). Dan kon ik daar op meepuffen. De weeën werden steeds heftiger.

Uiteindelijk heb ik nog drie kwartier persweeën moeten tegenhouden omdat ik nog geen volledige ontsluiting had. Heel, heel zwaar. Alleen maar vol te houden omdat Roelof naast me zat en maar herhaalde: "deze-wee-komt-nooit-terug" en ondertussen de maat op mijn hand tikte. (die ik trouwens strak om een stoelleuning had gesloten)

Iets voor zes mocht ik beginnen met persen. Er werden beugels aan het bed vastgemaakt omdat ik gewoonweg mijn benen vanwege de bekkeninstabiliteit niet goed zelf kon optillen. Het was een opluchting en heel zwaar tegelijkertijd om iets te kunnen doen. In eerste instantie had ik dan ook niet echt het idee dat er wat gebeurde. Behalve dan een vaag gevoel van opluchting dat je de persweeën niet meer op hoeft te houden.

Maar het duurde maar en het duurde maar. Na een uur ze de arts-assistent (wel een leuke) dat ze de gynaecoloog had opgeroepen omdat het te weinig effect had. Het persen schoot niet genoeg op.
Ik geloof dat de gynaecoloog twee keer is komen kijken. Ze heeft zich, geloof ik, zelfs nog netjes voorgesteld. Maar ik geloof dat ik een beetje druk was.
Achteraf kreeg ik mee dat de vacuümpomp al uitgepakt en klaarlag. Maar ik denk dat ik bij dat bericht dacht: "Dat wil ik niet". Of ik daar weer extra kracht van kreeg? Anders weet ik het ook niet te verklaren dat het toch nog goed doorzette. Onze kleine kwam steeds verder en verder.

Toen hebben ze me ook nog verdoofd voor de knip, omdat onze kleine toch wel groot leek te zijn. Maar gelukkig hebben ze zelfs geen knip hoeven zetten. Het laatste stukje ging zo mooi beheerst zeiden ze achteraf tegen me. Toen werd heel voorzichtig het hoofdje geboren. Tenminste, tot het neusje omat een schoudertje klem zat achter mijn schaambeen. Heel voorzichtig heeft de co-assistente toen iets geduwd zodat onze kleine toch nog verder kon.

Zodra onze uk geboren was en op m'n buik werd gelegd, dacht ik: wat zwaar! Zo'n verschil met het van binnen en van buiten dragen. Toen zeiden ze "het is een jongen". Daar was ik helemaal verrast door. Ik was nog zo aan het verwerken dat het een kind was: dat Jonne er was.
Geboren om 19.30 precies en 4485 gr. En dat je dan opeens zijn naam mag zeggen tegen iedereen...

Toen ik gehecht werd (5 inwendige hechtingen), werd Jonne gewogen, nagekeken en in bad gedaan. Hij kreeg de kleertjes aan die we al hadden uitgezocht: een wit pakje met rode sokjes gebreid door oma.
Daarna kreeg Roelof Jonne in de armen: ons mannetje. Eindelijk met z'n drietjes.
Nadat de placenta er was en het hechtavontuur hebben ze ons eerst maar eens een half uurtje met rust gelaten. We hebben wat gegeten (Roelof vooral) en ons mannetje bekeken. Daarna alle grootouders en zus gebeld. Maar pas nadat we zelf kennis hadden gemaakt. Dat had een van de zusters ons geadviseerd. Zo van: bellen komt zo meteen wel. Misschien kunnen jullie eerst zelf een beetje bijkomen.

Het was een best zware bevalling. Maar ik kijk met een goed gevoel terug. Het team in het ziekenhuis was bijzonder prettig (vier vrouwen) en Roelof was mijn steun en toeverlaat. Hem had ik nodig.

Tot zover mijn uitgebreide verhaal.

Kozakken, wat een mooie beschrijving van je bevalling. Fijn dat je er met een goed gevoel op terug kunt kijken. Qua ziekenhuiservaring geeft dit ook weer een beetje mooi tegenwicht tegen de verhalen van Luchtbel en Pluisje.

En dat nieuwe beleid van mensen maar door laten lopen, zelfs als het al twee weken na de uitgerekende datum is, dat zou toch eigenlijk weer teruggedraaid moeten worden, vind ik. Het is gewoon duidelijk uit alle verhalen hier (en uit eigen ervaring) dat de meeste moeders dat niet volhouden met alle gevolgen van dien.

Dank livelink. Het voelt ook goed om zo terug te kunnen kijken. Soms ook wel met ontzag als ik nadenk over het hele gebeuren. Vantevoren niet gedacht dat ik zoveel kracht in me had.

Sommig beleid is momenteel al gericht op tot 43 weken laten doorlopen. Ik ben daar absoluut geen voorstander van. Kan best zijn dat een natuurlijk ingezette bevalling het beste is, maar ze vergeten alle emotionele druk en alle toestanden rondom de gezondheid van het kindje.
De placenta van Jonne bijvoorbeeld was echt helemaal "op". Zwaar verkalkt enzo. Ik denk echt dat het niet veel langer had moeten duren.
Daar kijk ik met minder genoegen op terug. Het gesol in het ziekenhuis voor de bevalling.

Vanochtend hebben we in het ziekenhuis het gesprek gehad over de bevalling. Wat we daar te horen kregen hadden we niet verwacht. Het verhaal van de bevalling heb ik hier in dit topic nog niet eerder gedaan, omdat ik het verwerkingsproces wilde uitstellen tot ná dit gesprek. Het verhaal is nu compleet, dus kan ik het van me af gaan schrijven:

Ik was 42 wk en 4 dg zwanger, toen op 10 september 's ochtends om 8.00 uur de vliezen braken. Het vruchtwater was erg groen, dus Danyel had in het vruchtwater gepoept. Om ca. 09.00 uur waren we in het ziekenhuis en om 11.00 uur ben ik aan een infuus gelegd om e.e.a. te stimuleren. Om ca. 14.00 uur bleek dat toucheren te pijnlijk was, ook de weeën waren bijzonder pijnlijk dus kreeg ik een ruggenprik. De ontsluiting ging heel geleidelijk, om 21.00 uur was dit 8 cm, om 23.00 uur was dit 9 cm. Toen hebben ze besloten de pomp (ruggenprikverdoving) uit te zetten en de persweeën te laten beginnen.

Ik heb gesmeekt en gebeden om de pomp niet uit te zetten omdat ik voelde dat ik het niet zou redden, maar volgens de ass.arts en de verpleegkundige zeiden alle barende vrouwen dit en moest ik me geen zorgen maken, de oerkrachten zouden me niet in de steek laten. Die oerkrachten heb ik niet gekregen, men vertelde me hoe ik moest persen, en bij elke perswee moest ik stap-voor-stap voor mezelf herhalen wat ik moest doen. Ik had niet het gevoel dat het veel nut had.

Inmiddels zagen we dat de hartslag van Danyel achteruit ging. De ass. arts beoordeelde dit als niet zorgwekkend, dat hoorde er min of meer bij tijdens het persen.* De uitdrijving duurde al 1,5 uur, toen Danyel's hartslag heel laag werd. Dit was om 01.00 uur, en de gynaecoloog werd gebeld. Deze moest van huis komen en was er om ca. 01.20 uur. Hij heeft besloten tot verlossing middels de vacuumpomp, wat in eerste instantie niet lukte. Pas bij de tweede keer lukte het hem om Danyel geboren te laten worden.

Bij het ter wereld komen om 01.38 uur was Danyel een slappe, levenloze pop. Geen hartslag, geen ademhaling, dus de gyn ging reanimeren. Na ca. 8 minuten was er een hartslag en kwam de kinderarts om Danyel over te nemen. Even laten viel de ademhaling weer weg en kreeg Danyel erge stuipen. Hij werd aan de beademing gelegd en kreeg zware anti-epileptica toegediend.

Jeroen en ik bevonden ons toen nog op de verloskamer, omdat ik nog gehecht moest worden i.v.m. de knip. Jeroen, die de reanimatie van zo dichtbij had meegemaakt, was natuurlijk totaal van slag. Ik verkeerde nog in een soort roes en besefte maar half wat er gebeurde. Het enige dat ik vroeg was of het een jongetje of meisje was.

Hoe het daarna verder is gegaan hebben jullie kunnen lezen in Danyel's topic.

* Dit blijkt dus achteraf een zware inschattingsfout te zijn geweest. Gezien de omstandigheden (duur zwangerschap, vruchtwaterconditie) had er extra critisch naar Danyel's conditie moeten worden gekeken. Naderhand heeft men met een team de bevalling en de hartfilmpjes geëvalueerd, en geconcludeerd dat Danyel het al om middernacht erg moeilijk had. De pieken in de filmpjes duidden niet op herstel, maar op wanhopige pogingen van Danyel om het allemaal bij te sloffen. Het kereltje heeft dus enorm gevochten tijdens de uitdrijving, alleen heeft hij het niet lang genoeg vol kunnen houden.

Indien men om middernacht meteen de gyn had gebeld was Danyel waarschijnlijk zonder echte problemen geboren. Het is wrang dat een kleine, menselijke, fout zulke enorme gevolgen kan hebben. De persoon die de fout heeft gemaakt heeft het er erg moeilijk mee, heeft een groot schuldgevoel en krijgt therapie.

Wat wij met deze informatie gaan doen weten we nog niet. We gaan het allemaal laten bezinken. Er zijn mogelijkheden om een klacht in te dienen en het voor de tuchtcommissie te laten komen. Dit kan een procedure van jaren worden, die ons geheid veel energie gaat kosten. Energie die we beter in Danyel kunnen investeren?

We kunnen ook overwegen om met het ziekenhuis tot een schikking te komen. Niet dat wij onszelf willen verrijken, maar om in de toekomst meer mogelijkheden (middelen) te hebben het leven voor Danyel zo optimaal mogelijk te laten worden. Zeker gezien alle bezuinigingen in de zorg, en het feit dat ik minder zal kunnen werken dan verwacht, zal het allemaal al moeilijk genoeg worden.

Het gesprek van vanochtend heeft ons erg aangegrepen. We hebben geen wraakgevoelens o.i.d. naar de betrokkene toe, we hebben zelfs aangeboden met haar een gesprek aan te gaan als zij hier behoefte aan zou hebben.
De arts die het gesprek deed (die ook de verlossing en reanimatie heeft gedaan) is een fijne, eerlijke vent. We hebben geen moment het gevoel gehad dat we onheus bejegend werden.

Ik ben blij dat het nu achter de rug is (de herbeleving). Vanaf nu alleen nog maar vooruit kijken!
De situatie is zoals hij is, en wanneer ik aan Danyel denk en aan het onrecht wat hem is aangedaan, wil ik er gewoon voor hem zijn. Dat heeft hij meer dan ieder ander verdiend.

Phluphy jeetje zeg, wat een intens verhaal. En dat het allemaal anders had kunnen zijn... Heel erg veel sterkte met het verdere verwerken hievan

Oh Fluf, ik zit de hele dag hier al aan te denken. 40 keer mail gecheckt in de hoop dat je iets gestuurd zou hebben zodat ik zeker widt dat je niet ingestort was....

Popje, ik weet gewoon niks meer te zeggen. Doe wat je dekt dat goed is en dat je dit meeneemt om belangrijke dingen voor Danyel te regelen in de toekomst lijkt me dat alleen maar goed. Sterkte

Phluphy met tranen in mijn ogen lees ik jou verhaal, het onrecht, de pijn en de wanhoop van dat moment . Het had allemaal zo anders kunnen zijn _{zoals beefcake al zegt} Ik vind het moeilijk om dingen te zeggen, bang dat ik het verkeerde zeg. Maar ik wil je heel veel sterkte wensen met het verwerken hier van.

Pluphy, wat een verhaal zeg.. Het is zo oneerlijk en onwerkelijk dat het allemaal anders had kunnen zijn als die ass. arts het niet verkeerd had ingeschat. Natuurlijk is fouten maken menselijk maar ik vind het toch wel erg vaak gebeuren hoor, zeker ook met ass. artsen (kijk maar naar Luchtbel's verhaal). Wat kan het leven toch harde tikken uitdelen... Ik hoop dat jullie tot een schikking kunnen komen, want voor de zorg voor Danyel zal heel veel geld nodig zijn. Het maakt het niet goed, maar kan het wel makkelijker maken als je je dáár in ieder geval geen zorgen over hoeft te maken en alle therapiën kunt betalen die er nodig kunnen zijn, of extra huishoudelijke hulp, of wat dan ook. Ik wil je wel adviseren om je hierin bij te laten staan door een letselschade advocaat als belangenbehartiger, die weten welke bedragen reeël zijn, en kunnen heel veel werk voor je uit handen nemen. In principe moet het ziekenhuis ook de kosten voor die advocaat vergoeden trouwens. Ook al gaat het nu allemaal in een goede sfeer, en worden jullie niet onheus bejegend, je weet zelf gewoon niets van dit soort situaties af en van de kosten die op jullie afkomen. En het zou zuur zijn als de schade straks veel hoger uit blijkt te vallen en Danyel meer zorg nodig heeft dan jullie nu denken, en dat dan alles al afgekocht is door het ziekenhuis voor een te laag bedrag. Maar goed, eerst maar de emotionele verwerking van dit verhaal op een rijtje zien te krijgen, en dan de financiële. Heel veel liefs en sterkte, en heel erg bedankt dat je de moeite hebt genomen ons weer op de hoogte te houden..

Phluphy, wat een verhaal. Wel goed dat jullie nu een gesprek erover hebben gehad.
Die tip van Ladybos om ook met een advocaat te spreken lijkt me erg goed; die weet waarschijnlijk ook wel of de arts-assistent of de gyn zelf verantwoordelijk is voor de gemaakte fout (tenslotte is een arts-assistent nog in opleiding en ik denk dat hij daarom onder verantwoordelijkheid van de gyn valt). Het kan bijv ook al een beleidsfout van het ziekenhuis zelf zijn dat er geen gyn aanwezig is maar dat die van huis gebeld moest worden (al gebeurt dat heel veel, dat ze alles door studenten/stagiaires _{want dat is een arts-assistent} laten opknappen).
Heel veel sterkte en bedankt voor de moeite om ons dit te vertellen.

/edit
Volgens de info die ik zo op internet vind valt een arts-assistent onder verantwoordelijkheid van een gynaecoloog. Zo eerlijk en fijn vind ik het niet als dat jullie niet verteld is.
Misschien zijn er ook mogelijkheden om het niet via de medische tuchtraad te regelen evt maar er een echte rechtszaak van te maken, waarbij je dus ook schadevergoeding kunt eisen (ipv een schikking). Dan is het ook geen "onder ons" gebeuren vd medische wereld.
Waarschijnlijk is het ziekenhuis ook wel verzekerd voor dit soort dingen, dus laat niet uit medelijden met de arts-assistent die het heel moeilijk heeft de zaak zitten...
_{Ik word er gewoon zo kwaad van, ik krijg gewoon de indruk dat jullie dat soort dingen wel verteld wordt om medelijden te wekken en een schikking te regelen zodat het ziekenhuis er makkelijk vanaf komt.}

/edit
Dit is wel belangrijk bijv, een afspraak van de NVOG: Instructie voor arts-assistenten Obstetrie en Gynaecologie in niet-opleidingspraktijken. Ik denk dat hier wel info uit te halen is over verantwoordelijkheid, maar ik lees iig dat een arts-assistent altijd onder supervisie van een gyn valt.

/edit2
Mijn man zegt net dat een tijdje geleden bijv nog in het nieuws was dat arts-assistenten soms werkdagen draaien van 24 uur.

[ Bericht 13% gewijzigd door poemojn op 26-11-2004 18:54:55 ]

Lieve Phluphy, wat verschrikkelijk moeilijk is dit toch. Ik heb er geen woorden voor. 1000 dingen dwarrelen door mijn hoofd maar ik kan ze maar niet in de juiste volgorde zetten...
Ik denk dat een of andere schikking wel op z'n plaats is. Wat betreft hulp en speciale voorzieningen mag het hem straks aan niets ontbreken. Daar kunnen ze op z'n minst voor zorgen.
Lieverd, dikke kus voor jou

Phluphy wat een bevalling!!
Waarom hebben ze je overgens langer als 42 weken laten lopen? Mijn beide zwangerschappen zijn 41 weken en 6 dagen en 1 van precies 42 weken geweest. Hier mocht het geen dag langer duren, anders zou ik ingeleid worden. Erg he dat de regelgeving daar niet overal het zelfde in is.

Heel veel stertkte bij het maken van de keuzes die je gaat maken

jessie, het is steeds meer gewoonte om niet zo strak aan die 42 weken vast te houden (zolang het goed gaat met moeder & kind), vanuit het idee dat het over het algemeen beter blijkt te zijn als de bevalling uit zichzelf begint. maar het is wel erg zuur dat we hier nu al een paar verhalen kennen van mensen waarbij het toch echt duidelijk beter was geweest als er eerder was begonnen met inleiden.

phluphy, wat een ontzettend heftige bevalling , en wat vreselijk moeilijk dat Danyels slechte start en alle gevolgen daarvan dus puur door een menselijke inschattingsfout veroorzaakt zijn. heel goed dat jullie zo'n gesprek gehad hebben en uit je verhaal maak ik op dat ze jullie gelukkig wel heel open tegemoet zijn getreden (al vind ik poemojns redenering ook wel aannemelijk dus pas goed op dat jullie wel je eigen keuze maken in het al dan niet aanklagen van het ziekenhuis). sterkte.

Oh... ik zie dat ik een verkeerde indruk heb gewekt ten aanzien van de verantwoordelijkheid. Laat ik dat gelijk even uit de wereld helpen: de gyn heeft duidelijk aangegeven dat de eindverantwoordelijkheid bij hém ligt/lag. In mijn ogen betekent dit niet dat hém de inschattingsfout aangerekend kan worden. Hij gaf wel aan dat de betreffende assistent arts, die een ervaring heeft van 1 jaar, in zijn ogen voldoende capabel was. Misschien was dát zijn inschattingsfout?

Poemojn, ik geloof best dat ass. artsen regelmatig uitgebuit worden, maar in dit geval was dat niet het geval. Gedurende de bevalling heb ik met 3 ass. artsen te maken gehad, bij elke wisseling van de dienst een nieuwe.

Ik neem jullie tips en waarschuwingen m.b.t. een evt. gerechtelijke afwikkeling ter harte. Met name met betrekking tot het risico dat het ziekenhuis zich, door middel van een schikking, er op een voordelige manier van af zou willen maken. Echter, ik laat het onderwerp nog even rusten. Voorlopig wil ik me even richten op het welzijn van diegene die hier het meeste de dupe van is geworden.

Een heel dikke kus voor jullie! Doe wat goed voelt. En geef Danyel een pakkerdje!

Het idee dat Danyel gezond had kunnen zijn als die inschattingsfout niet was gemaakt moet wel heel moeilijk te verteren zijn voor jullie En ook voor die assistent-arts, die krijgt niet voor niets therapie... Dat lijkt me echt heel moeilijk te verwerken. Ik wens jullie heel veel sterkte. Ik ben blij dat jullie het gevoel hebben dat je eerlijk en open wordt geïnformeerd door het ziekenhuis en dat zij hun verantwoording nemen. Zorg voor goede rechtshulp als je een schadevergoeding gaat eisen, zoals anderen ook al aangaven. Denk eraan dat het om hulp gedurende een lange periode zou kunnen gaan (hard maar helaas waar).

Dikke knuffel voor jullie alledrie!

Lieve Fluf (en Jeroen) wat een verhaal. Ik denk heel veel aan jullie en ik hoop dat het vooruit kijken beter en beter zal lukken. Hele dikke voorr jullie drietjes

Fluf ......................... wat fijn dat er naar jullie gevoel oprecht met jullie gesproken is. Ik zou een eventuele procedure toch even laten wachten, jullie hebben al zoveel aan je hoofd op het moment, laat het eerst even bezinken... dikke

Gelukkig Phluphy, het zou echt erg zijn als jullie nu ook nog tegengewerkt zouden worden door het ziekenhuis. Fijn dat dat niet het geval lijkt te zijn.

Op zich vind ik het ook wel hoopvol stemmen dat er nog medici zijn die WEL uit durven te komen voor de fouten die ze maken (niet zoals die eikels bij Luchtbel). Te weten dat hij -als, als, als- er gewoon goed doorheen had kunnen komen lijkt me zo volkomen rot dat ik er geen woorden voor heb, ook voor die arts-assistente trouwens. Je zal zo'n fout maken, je zal de beschadiging van een babietje op je geweten hebben. En het zal jouw kind zijn wat op zo'n haast vluchtige manier voor het leven getekend is. *ril*.

Mijn hemel Phluphy... ik zit hier echt met het gevoel dat ik het even niet meer weet. Niet meer weet of ik woede voel, of verdriet, of juist dat machteloze gevoel.
Je schrijft het allemaal zo nuchter op, maar de ondertoon bibbert.

Wijffie jullie moeten helemaal zelf weten hoe jullie hier verder mee om willen gaan, ik hoop alleen dat je weet dat wat jullie ook beslissen, iedereen er volledig van overtuigd is dat jullie het beste voor Danyel doen. Ik had er persoonlijk nooit over gedacht om jullie aan te zien als verrijkers.

Heel veel succes met het nemen van deze belangrijke beslissingen en pas goed op jezelf.
Nogmaals dikke

Phluphy ten eerste wat knap van je dat je je bevalling zo goed hebt kunnen verwoorden, lijkt me een hele stap voor je!!! Kan me er iets bij voorstellen(tenminste dat probeer ik dan) dat je het idee niet los kan laten van hadden ze maar eerder ingegrepen dan had...Verder wil ik me helemaal aansluiten bij de post van Ladybos, zij verwoordt precies wat er in mij opkwam toen ik je stukje las.

Fluf, ik heb er geen woorden voor... Wat een schril contrast met mijn eigen bevalling
Ik zit weer met tranen in mijn ogen

quote:

Op vrijdag 26 november 2004 18:24 schreef poemojn het volgende:
Phluphy, wat een verhaal. Wel goed dat jullie nu een gesprek erover hebben gehad.
Die tip van Ladybos om ook met een advocaat te spreken lijkt me erg goed; die weet waarschijnlijk ook wel of de arts-assistent of de gyn zelf verantwoordelijk is voor de gemaakte fout (tenslotte is een arts-assistent nog in opleiding en ik denk dat hij daarom onder verantwoordelijkheid van de gyn valt).

Wil ff "commentaar" leveren hoor (vergeef me, in dit geval is het wel van belang vind ik, voor het totaalplaatje) Je moet een arts-assistent niet zien als een stagiare, dit zijn namelijk de co-assistenten(deze mogen in het ziekenhuis praktisch niets, behalve er mooi bijstaan en vooral overal afblijven), ook hoeft het niet zo te zijn dat ze in opleiding zijn. Je moet het echt zien als een vak apart. Ze zijn wel al arts maar hebben nog geen specialisatie gedaan. Vaak zie je wel dat ze wel aan het specialiseren(dus in opleiding zijn), maar dat hoeft dus niet.

quote:

Het kan bijv ook al een beleidsfout van het ziekenhuis zelf zijn dat er geen gyn aanwezig is maar dat die van huis gebeld moest worden (al gebeurt dat heel veel, dat ze alles door studenten/stagiaires _{want dat is een arts-assistent} laten opknappen).

Dit is eigenlijk standaard zo in voor zo ver ik weet alle ziekenhuizen, in de nachtelijke uren worden de verloskamers waargenomen door de arts-assistent. Dit is zelfs nog luxe want in veel streekziekenhuizen is er dan zelfs geen arts-assisten aanwezig maar alleen o.g-verpleegkundigen( gespecialiseerd verpleegkundige voor de verloskamers)

quote:

/edit
Volgens de info die ik zo op internet vind valt een arts-assistent onder verantwoordelijkheid van een gynaecoloog. Zo eerlijk en fijn vind ik het niet als dat jullie niet verteld is.
Misschien zijn er ook mogelijkheden om het niet via de medische tuchtraad te regelen evt maar er een echte rechtszaak van te maken, waarbij je dus ook schadevergoeding kunt eisen (ipv een schikking). Dan is het ook geen "onder ons" gebeuren vd medische wereld.
Waarschijnlijk is het ziekenhuis ook wel verzekerd voor dit soort dingen, dus laat niet uit medelijden met de arts-assistent die het heel moeilijk heeft de zaak zitten...
_{Ik word er gewoon zo kwaad van, ik krijg gewoon de indruk dat jullie dat soort dingen wel verteld wordt om medelijden te wekken en een schikking te regelen zodat het ziekenhuis er makkelijk vanaf komt.}

/edit

Poemojn, ik denk dat ik je wel een beetje begrijp de boosheid om hoe dit heeft kunnen gebeuren, wat als enz, dat heb ik ook en iedereen op fok met ons denk ik, maar ik schrik ook een beetje van de negativiteit hiervan. Vooropgestelt dat het ontzettend verrotte klote is wat Phlups, Jeroen en Danyel is gebeurd, maar de verantwoordelijke arts heeft ook een probleem. Aangezien ze in alles open en eerlijk zijn geweest tegen Phlups denk ik werkelijk niet dat die opmerking als tranentrekker bedoeld is. Ik ben het overigens wel met je eens dat je er eventueel wel een zaak van zou kunnen maken, er is nu eenmaal een fout gemaakt met dramatische gevolgen op emotioneel vlak, maar zeer zeker ook gevolgen op financieel gebied en het zou niet eerlijk zijn als jullie daarvoor zouden moeten opdraaien.

quote:

/edit2
Mijn man zegt net dat een tijdje geleden bijv nog in het nieuws was dat arts-assistenten soms werkdagen draaien van 24 uur.

Is idd niet goed te praten dat dat soms gebeurd, zo kan iemand natuurlijk nooit alert genoeg zijn

Goed, wil het toch maar even uitspreken dan, ik hoop dat ik niemand(vooral Phlups natuurlijk) voor het hoofd stoot door deze kritische noot van mijn kant. Moest het toch voor mijn gevoel doen, misschien omdat ik aan de andere kant van de lijn heb gestaan. Of nee, eigenlijk er tussenin, tussen de patient die het slachtoffer is geworden( en haar kindje met haar) en de verantwoordelijke arts. De situatie waarin de patient zit en de situatie van de arts zijn natuurlijk in geen enkel opzicht te vergelijken, maar bij elke fout die er gemaakt werd heb ik moeten huilen om beide partijen.

_{Sow... en nu ga ik een sigaretje roken *naar gevoel in de buik heeft*}

[ Bericht 3% gewijzigd door Loena-tik- op 26-11-2004 23:45:07 ]

Potverdikkie zeg Pluphy ik heb het warm en koud tegelijk en heb er gewoon geen woorden voor kan er niet bij en zit ook echt hoofd schuddend achter de comp.

Phluphy en Jeroen ik wens jullie heel veel sterkte toe. Danyel vent wat ben jij een krachtig mannetje wat een strijd moet jij jammer genoeg leveren om te mogen blijven. Ventje je kan het en dat heb je al bewezen ook kom op kerel je kan het

Bedankt voor je reactie.
Het kan idd vrij negatief overkomen, dat komt ook door de negatieve verhalen die ik gehoord heb, en de ervaringen die ik zelf had toen Myrthe een weekendje ter observatie was opgenomen en ze tegen de afspraak in flesvoeding kreeg _{gewone Nutrilon, zonder checken of dat mocht, terwijl in mijn fam bijv koemelkallergie voorkomt}. Ik heb zelf niet de ervaring dat er in een ziekenhuis echt geluisterd wordt naar of rekening gehouden wordt met de wensen vd ouders, dat speelt ook wel mee. Plus de keren dat ik meer van eea af bleek te weten dan de behandelend arts, dat wekt ook weinig vertrouwen (bij mij).

Phluphy meid, het is verschrikkelijk moeilijk allemaal. Danyel is hier de dupe van geworden. En ik vindt het super van je dat je je nu even op hem gaat richten. Laat het allemaal maar even bezinken en beslis dan wat het verstandigste is om te doen.

Dan doe je het ook niet uit kwaadheid maar uit redelijkheid.
van Lewis.

En Loena, het is meer dan redelijk dat je zo reageert. Bij mij kwam ook boosheid op toen ik Poemojn's commentaar las, want ja het is oneerlijk en ja zo worden er vaak dingen verdoeseld, maar uiteindelijk heb je wel gelijk zoals jij het schrijft. Dat is toch ook helemaal geen negatieve kritiek.

Ik denk dat het ziekenhuis best netjes is geweest in deze, en ik heb niet het gevoel dat ze de verantwoordelijkheid van zich af willen schuiven. Maar even zo goed ben je zelf gewoon een leek op het gebied van schadevergoedingen en dat maakt dat je in de 'underdog' positie zit, dus een belangenbehartiger die je helpt kan dan nooit kwaad denk ik. En het gaat al helemáál niet om jezelf verrijken want rijker zul je er echt niet van worden, je krijgt misschien een deel van je extra onkosten of inkomstenverlies vergoedt maar 100% vergoeding krijg je toch niet. Dus dat gevoel kun je gauw wegsturen Pluphy, en als iemand al die indruk mocht hebben dan zegt dat meer over die persoon dan over jullie.

Het lijkt me heel erg verstandig om nu eerst even rust in de tent te krijgen en Danyel te leren kennen, te zien wat hij kan en hoe hij zich ontwikkeld. De financiële kant komt dan later wel, daar moet je nu je energie niet aan besteden. Mijn tip om een advocaat te nemen was dan ook meer bedoeld voor de langere termijn, en om je te waarschuwen het nu niet even gauw te schikken (omdat je eraf wilt zijn en de energie niet aan wilt besteden nu) om er later achter te komen dat de schade hoger uitvalt.

Ik vind het overigens voor die arts-assisente ook heel erg hoor, want wat Loena ook al zegt, ze krijgt niet voor niets therapie dus het lijkt me nou niet bepaald een persoon die er zelf niet mee zit (anders hoef je ook geen therapie..). Het lijkt me verschrikkelijk om te weten dat je dit op je geweten hebt, en zeker als je nog in opleiding bent, wie weet geeft dit haar carriëre wel een hele andere wending en zijn de gevolgen voor haar ook heel groot. Maar hoe zielig dit ook is het neemt niet weg dat het ziekenhuis verantwoordelijk is voor de schade (en daar zijn ze ook gewoon voor verzekerd).

quote:

Op vrijdag 26 november 2004 23:41 schreef poemojn het volgende:
Bedankt voor je reactie.
Het kan idd vrij negatief overkomen, dat komt ook door de negatieve verhalen die ik gehoord heb, en de ervaringen die ik zelf had toen Myrthe een weekendje ter observatie was opgenomen en ze tegen de afspraak in flesvoeding kreeg _{gewone Nutrilon, zonder checken of dat mocht, terwijl in mijn fam bijv koemelkallergie voorkomt}. Ik heb zelf niet de ervaring dat er in een ziekenhuis echt geluisterd wordt naar of rekening gehouden wordt met de wensen vd ouders, dat speelt ook wel mee. Plus de keren dat ik meer van eea af bleek te weten dan de behandelend arts, dat wekt ook weinig vertrouwen (bij mij).

Tuurlijk meid dat snap ik ook hoor, absoluut, dat doet toch iedereen, je verpersoonlijkt het altijd, je gaat uit van eigen ervaring en dingen die je van anderen hoort. Doe ik in dit geval ook, ik heb ook wel eens een fout gemaakt in mijn werk(of mijn twijfels gehad of ik bepaalde zaken wel goed aangepakt had) daardoor zie ik in dit geval ook enigszins de kant van de verantwoordelijke arts.
Even heel bot gezegd als je als tiepmiep een schrijffout maakt wordt je baas misschien een keer boos op je, maar als je als verpleegkundige een schrijffout maakt bij het schrijven van het receptenblad dan kan dat grote gevolgen hebben voor de patient!!! Maar goed ik wil nogmaals benadrukken ik kan mij voorstellen dat Phlups of Mous pissig op mij worden dat ik überhaubt de andere kant van het verhaal wil zien. Misschien zou ik dat zelf ook hebben, het gaat hier wel om je kind en die is door de fout van een ander zo veel onrecht aangedaan

Jeetje.... wat een heldendaad om dat hier op te schrijven zeg. Woorden schieten tekort om te reageren om dit verdrietige verhaal... bewondering wederom voor de ontzettende positieve kijk van Phluphy en haar man! Danyel had geen betere ouders kunnen krijgen...
Veel sterkte met het verwerken hiervan en een dikke van Belana en Kbot

Phluph, alles is wel gezegd al hierboven...
Heel, heel veel sterkte met verwerken, maar vooral ook met vooruitkijken!

Fluf een heel dikke ik heb er geen woorden voor en zit met tranen jou verhaal te lezen, ik vind het knap dat je het zo kan verwoorden heel veel sterkte met het verwerken ervan
Danyel je kunt het je hebt het al bewezen

fluf Wat fijn dat je het hier aan ons kwijt wilde. Moed.. Dat is het echt.
En verwerking... Net zoals ik zelf een hele normale bevalling ook heb moeten verwerken.
Fijn dat het gesprek er eindelijk geweest is. Niet de uitslag die prettig is om te horen, maar wel een realiteit.
En nu verder....
Verder met verwerken en met dat mooie lieve (huilende ) mannetje van jullie.
nogmaals dikke voor jou en ook voor Jeroen. Moeten jullie toch samen verwerken.

Fluf, mijn hart bloedt voor jullie ...zo oneerlijk ...

Phluphy, Jeroen en Danyel, wat ontzettend moeilijk en oneerlijk. Het is een wijs woord wat je zegt, het gaat om het nu en de toekomst en niet meer om het verleden, dat is waar jullie je vooral op moeten richten. Maar ik zou je willen aanraden niet te snel te beslissen om geen (hoge) schadevergoeding te eisen. Wellicht krijg je daar later veel spijt van. Geld maakt niets goed, maar het is wel heel fijn als je je daar in ieder geval geen zorgen over hoeft te maken. Het maakt wel veel meer mogelijk, en misschien heeft Danyel dat in de toekomst hard nodig.
Veel liefs en sterkte

Jeetje zeg, Fluf wat een verhaal... ik ben er stil van... Ik vind het heel vedrietig en erg oneerlijk.
Veel sterkte!

Phluphy wat een verhaal. Wat erg dat het gewoon een menselijke fout was
Wel heel goed van het ziekenhuis hoe open ze hierin zijn, ik heb helaas wel eens anders gehoord. Heel netjes van ze!

Heel veel sterkte met de verwerking, dit is niet niks.

Fluf, alles is al zo'n beetje gezegd, maar ook ik wens je sterkte met alles

Mijn verhaal

Donderdag 16 december
Rond 9 uur 's avonds ga ik naar het toilet en merk dat mn ondergoed wel erg nat is. Vraag me af of het vruchtwater is of afscheiding of urine. Doe de blaastest en lek dan inderdaad nog meer vocht. Er zijn 2 vrienden van Micha op bezoek en wil niet meteen paniek zaaien dus zeg nog niks. Ik blijf lekken en vind het nog steeds onduidelijk maar denk toch wel dat het vruchtwater is. Als ik Micha in de gang tegenkom breng ik hem even op de hoogte. Hij wordt meteen nerveus Hij is zo slim om de auto uit te lenen aan een vriend, wel met het risico dat ie vannacht wakker gebeld gaat worden, maar toch. Tegen 12 uur gaan we naar bed om nog wat slaap mee te pakken, maar ik lig eerst nog wat tv te kijken. Even na 1 uur als ik net bijna slaap breken de vliezen pas goed, voel dat ik een hele plens vocht verlies. Ik ren naar de wc, verwissel maandverband en terug in bed om alsnog proberen wat slaap mee te pakken. Dit herhaalt zich elk half uur, steeds als ik bijna slaap verlies ik een plens vocht. Heb ook beetje buikkrampen inmiddels. Van slapen komt er toch niks meer dus ga ik maar uit bed. Om half 4 begint er enige regelmaat in de buikkrampen te komen. Om half 6 komen ze om de 4 minuten en maak ik Micha wakker en bel ik het ziekenhuis. Hij gaat nog even douchen, die vriend wakker bellen voor de auto, en dan gaan we naar het ziekenhuis.

Vrijdag 17 december
In het ziekenhuis hadden ze al een kamer voor ons klaar gemaakt. De weeën zijn nog niet zo krachtig, dus het is nog even afwachten. Ondertussen de wisseling van de wacht. Ikzelf vind de weeën al wat heftiger worden, maar goed wat weet ik er nou van? Omdat de vliezen gebroken zijn willen ze ivm infectiegevaar zo laat mogelijk toucheren. Om half 12 vond de verloskundige de weeën krachtiger worden. Om 2 uur eindelijk getoucheerd: 5 cm ontsluiting. Blij dat er iets is, maar tegelijkertijd teleurgesteld: moet ik dit nog uren volhouden? Ik denk niet dat ik dat kan, maar ik kan geen ruggenprik krijgen omdat die afdeling vol is. Dan zou ik naar een ander ziekenhuis moeten en dat zie ik niet zitten. Op voorstel van de verloskundige ga ik onder de douche. Ik voel de weeën in rug, buik en benen, en vooral in m'n benen vind ik het erg vervelend, weet me daar geen raad mee. Onder de douche heb ik daar minder last van. Hou het er anderhalf uur uit.
Om 4 uur heb ik 7 cm ontsluiting en ik vraag me of hoe ik het nog vol moet gaan houden. Voel me zwak omdat ik steeds zeg dat ik het niet kan... Maar iedereen zegt de hele tijd dat ik het zo goed doe, zo goed de weeën opvang, en zo rustig. Dat vind ik wel fijn om te horen, omdat ik dus helemaal niet het gevoel dat ik het goed doe. Zie steeds erg op tegen het naar de wc gaan, bang dat er een wee komt, omdat ik die staand/lopend erg slecht kan opvangen. Ben ook erg moe, tussen de weeën zak ik soms een beetje weg, waardoor een volgende wee extra hard aankomt omdat ik er dan minder op voorbereid ben. Heb paar keer overgegeven, en probeer een droog broodje te eten om maar iets in mn maag te hebben en de volgende keer geen gal te hoeven spugen.
Rond 7 uur op voorstel van de nieuwe verloskundige (weer wissel geweest) nog een keer douchen. Ik wil eigenlijk niet, vooral vanwege het aan- en uitkleden en het afdrogen, maar kan ook niet meer op bed blijven liggen. De douche helpt nu niet zo goed als de vorige keer en ben er sneller weer onder vandaan. Op een gegeven moment neemt m'n lichaam het over. Het voelt als overgeven: m'n lichaam doet er alles aan om iets naar buiten te werken, en ik kan er niks mee of tegen doen, alleen afwachten tot het voorbij is. Dat vind ik echt vreselijk, ik kan het niet opvangen, maar kan ook niet meehelpen, alleen maar schreeuwen.
Om 8 uur heb ik volledige ontsluiting en mag ik gaan meepersen. Dat voelt al beter, nu ik zelf mee kan helpen. Het gaat alleen niet zo snel, en de verloskundige stelt voor om de baarkruk te gebruiken. Micha zit achter me en ik leun op hem, dat vind ik wel prettig. Om 9 uur zijn de haartjes geboren, maar daalt de hartslag van de baby steeds. Herstelt zich wel weer, maar ze willen toch wat bloed afnemen om te kijken hoe graag de baby eruit wil. Voor ik het weet lig ik weer op bed en word ik een verdieping naar beneden gebracht naar de gyneacoloog die me gaat inknippen zodat de baby er sneller uit kan. Ze zeggen dat ik verdoofd en ingeknipt wordt tijdens een wee, maar ze vragen steeds 'heb je een wee?' en doen dan al vanalles, terwijl ik dan nog helemaal geen wee heb. Ze hebben erg haast blijkbaar. Dan komt er eindelijk een wee, ik pers zo hard als ik kan en er duwt nog iemand mee op m'n buik. Om 21:17 uur is Noah geboren en leggen ze hem op m'n buik. Micha heeft traantjes in z'n ogen maar ik ben nog beetje suffig en vind het maar raar. Wat doet die baby daar??? Hij ligt met z'n rug naar me toe dus ik kan hem niet eens goed zien. Ik moet nog moeite doen om Micha de navelstreng te zien doorknippen. Noah wordt in een doek gewikkeld en ik denk nog dat ze hem omdraaien zodat ik hem beter kan zien, maar voor ik het weet is ie weg. Hij huilt niet, heeft moeite met ademhaling, moet zuurstof hebben. Micha gaat erachteraan, en ik moet nog gehecht worden. Het hechten was af en toe pijnlijk, krijg wat extra verdoving, maar het ergste is voorbij. Micha komt terug en laat me wat fotootjes zien (lang leve de digitale camera!) en gaat daarna weer naar Noah, en mensen bellen. Na het hechten lig ik een tijdje alleen. Iemand komt me vertellen dat m'n moeder heeft gebeld, en dan krijg ik een telefoon en kan ik bellen. Om half 11 wordt Noah met couvuese en al even mijn kamer in gereden en kan ik hem eindelijk zien. Maar ik zag nog niet veel van hem, door alle slangetjes en zuurstofmaskertje enzow. De kinderarts vertelt snel een paar dingen, en dan gaat Noah naar de Medium Care afdeling. Iemand komt Micha en mij koffie en thee beschuit met muisjes brengen. Micha gaat nog even bij Noah kijken, en daarna gaat ie naar huis. Het ziekenhuis heeft een foto gemaakt, en die mag ik 's nachts bij me houden. Hij heeft nu geen zuurstofmaskertje voor z'n gezicht, dus kan ik hem dan pas voor het eerst goed bekijken. En hij lijkt sprekend op Micha
Als ik gedouched ben mag ik zelf naar Noah. Maar als ik naar de wc ga word ik ontzettend duizelig, en kreeg een gevoel alsof ik een keiharde trap tegen m'n borstkas had gehad waardoor ik moeite had met ademen, dus dat douchen zie ik niet zo zitten. Ik balen want ik wil m'n zoon zien! Een verpleegster heeft me toen gewassen op bed, en daarna, om kwart over 1 's nachts, ben ik eindelijk naar Noah gebracht. De verpleegster daar was heel aardig en legde uit waar alle slangetjes voor waren en wat alle dingen op de monitor betekenden. Ik ben niet al te lang gebleven, want na meer dan 36 uur wakker te zijn viel ik om van de slaap.
Ik heb 's nachts redelijk goed geslapen, ben één keer wakker geworden door naweeën en heb toen nog een paar uur kunnen slapen dankzij een paracetamol. Na het ontbijt en de eerste keer kolven, ben ik meteen naar Noah gegaan. Ik mocht hem voor het eerst vasthouden Toen ik hem in de couveuse zag liggen vond ik het nog een heel onwerkelijk idee, dat dat nou echt mijn zoon was. Maar toen ik hem voor het eerst vasthield, voelde het meteen goed. Het 'klopte' gewoon
Pas eind van die middag is Noah voor het eerst aan de borst gelegd, en dat is dus nooit echt een succes geworden. Ik las pas later dat baby's die borstvoeding krijgen eigenlijk binnen een uur aangelegd moeten worden.

Ik had geen idee wat ik ervan moest verwachten, maar de bevalling is me toch wel een beetje tegen gevallen. Heb me nog dagenlang verwonderd hoe vrouwen dit al eeuwenlang voor elkaar hebben gekregen. En hoe ik het uiteindelijk voor elkaar heb gekregen! Maar jah, het was niet alsof ik een keuze had, het moest er tenslotte toch uit
Ik vond het wel heel naar dat het vrij lang geduurd heeft voordat ik Noah goed kon zien, en vasthouden. Maar jah, het ging om zijn gezondheid, dat is natuurlijk het belangrijkste.
Ben wel heel blij met Micha, hij was heel lief. Deed alles wat ik hem vroeg, en hij bood zelfs zn hand aan om in te knijpen, maar dat heb ik hem maar niet aan gedaan

[ Bericht 1% gewijzigd door texelonia op 11-01-2005 16:19:32 ]

Weer een bijzonder verhaal.
tanx voor het opschrijven tex!
Gelukkig dat het nu zo goed met Noah gaat. Maar het lijkt me daadwerkelijk niet zo fijn dat hij zo snel weg werd gehaald.
Heeft 'ie nu gewoon een iets te grote tik van de bevalling gekregen dat hij het wat benauwd had?

Heel mooi beschreven, Texelonia

Mijn bevallingsverhaal

Op maandagochtend 29 november word ik wakker en merk ik dat ik vocht verloren heb. Het is niet veel, dus ik weet niet zeker of het vruchtwater is. Op het forum meld ik het voor het eerst en ben ik wel gelijk nerveus. Aan het eind van de ochtend zit er ook wat bloed bij en bel ik de verloskundige. Die komt langs maar weet het ook niet zeker. Na een paar uur komt ze weer en twijfelt ze toch. Ik blijf maar vocht verliezen maar het is niet veel. Aan het eind van de dag komt er weer een andere verloskundige die me naar het ziekenhuis stuurt. Daar kunnen ze snel checken of het vruchtwater is of niet.

Nou dat snelle, daar had ze zich in vergist. We gingen om 19.00 uur naar het ziekenhuis, zonder gegeten te hebben. Daar zouden we daarna wel de tijd voor hebben.
Eerst kreeg ik een CTG en werd op een bed gelegd. Daarna was er twee uur lang geen arts die onderzoek met me kon doen. Het was erg druk en ik begreep ook wel dat de bevallingen voorrang kregen. Maar ik had toch zo'n honger.
Om 21.30 uur word ik onderzocht en gezegd dat ik zo snel mogelijk een uitslag krijg. Om 22.45 heb ik nog niks gehoord en komt er een gevoel over me heen wat ik nog nooit heb gehad. Ik ga naar de balie en meld woedend en huilend dat ik er vandoor ga. De arts komt er snel bij en zegt dan dat ze er toch maar vanuit gaan dat het vruchtwater is en dat ik dus de volgende ochtend om 6 uur medisch wordt verklaard omdat ik dan meer dan 24 uur met gebroken vliezen loop.

We gaan naar huis en ik ben zo boos. In het ziekenhuis doen ze zo twijfelachtig. Bel thuis de verloskundige ook even die al tien keer op het antwoordapparaat staat. Daarna bel ik een vriendin en tijdens dat gesprek voel ik zo'n heftige kramp. Ik hang eigenlijk direct op en later zei zij dat ze echt mijn stem hoorde veranderen. De eerste wee!

Daarna gaat het eigenljk best snel. De weeën zijn krachtig en komen om de twee minuten. Om 0.15 belt mijn vriend de verloskundige en die constateert om 0.30 dat ik 1 centimeter ontsluiting heb. Het is begonnen.
Op haar advies sta ik onder de douche en dat gaat wel redelijk. Wel moet ik opeens vreselijk overgeven, maar dat maakt allemaal niks meer uit. De verloskundige gaat weg en zegt om zes uur in de ochtend weer langs te komen.

Na de douche loop ik door de kamer en vang ik staand tegen de bank de weeën op. De weeën worden krachtiger en komen om de minuut. Heb niet echt tijd om bij te komen. Mijn vriend probeert nog wat te slapen, maar ik heb hem echt nodig. Nu zijn de weeën zo heftig dat ik aan hem hang om het aan te kunnen. Ik roep ook steeds dat ik het niet meer wil, maar ik kan er weinig aan doen. Dan verlies ik ook bloed en roep ik dat mijn vriend de verloskundige moet bellen.
Het is vier uur en ik trek het gewoon niet meer. Ze komt gelukkig snel en constateert dan volledige ontsluiting. Ze zegt nog dat ik bij een volgende echt nog sneller moeten bellen. 'Een volgende?' denk ik, 'astjeblieft niet'.
Ik word wel rustiger van het idee dat ik nu mag gaan persen en het vast zo voorbij is. De kraamverzorgster word gebeld en de verloskundige haalt haar spullen uit de auto.

De persweeën zijn ook heel krachtig, maar ik ben blij dat ik mee mag doen. Ik geef me ook volledig en pers zo hard als ik kan. Maar er gebeurt niks. Dan op de baarkruk, weer op bed, maar nog steeds komt er geen beweging in.
Na anderhalf uur ben ik werkelijk uitgeput. De verloskundige stelt voor om naar het ziekenhuis te gaan, omdat ze daar met een vacuumpomp het kindje zo kunnen halen. Ik wil liever niet naar, maar er zit niks anders op. Het ziekenhuis zit aan de overkant dus we gaan met eigen auto. En dat is echt raar. Je kleedt je aan, je stapt in de auto en vangt ondertussen nog weeën op.

In het ziekenhuis aangekomen is het ook een rare situatie. Je moet je gewoon melden bij een balie en ze gaan het even uitzoeken. Hallo, ik ben aan het bevallen!
Ik word naar een verloskamer gebracht en daar begint de ellende. Ik krijg een verdoving en de vacuum wordt ingebracht. Wat doet dat pijn! Ondertussen heb ik ook nog gewoon weeën. Bij de volgende wee mag ik persen en dat schiet de vacuum los.
Volgens mijn vriend een heel eng gezicht, ik merk op dat moment echt niks meer. Ik ben zo ontzettend moe.
Het wordt nog een keer geprobeerd, maar ook dan schiet de vacuum los.
Ik krijg een keizersnee...

Oh, wat ben ik opgelucht. Ik hoef bijna niet meer, het is bijna voorbij. Maar ook dan moeten er dan nog allemaal dingen gebeuren: een katheter wordt ingebracht, ik krijg een infuus en moet naar de operatiekamer worden gebracht. Dit gaat allemaal in zo'n roes.
Mijn vriend moet mee met de verpleegster want hij moet een pak aan om bij de operatie te zijn. Ondertussen gaan de weeën maar door. Ik grijp zelfs de arts beet om ze nog op te vangen.

Als ik op de operatietafel lig, wordt er nog gevraagd of ik een ruggenprik wil of volledige narcose. Ik wil dat eerste, ik wil graag bij zijn als ons kindje geboren wordt.
Maar dan gaat het opeens snel: ik moet volledige narcose, maar weet niet goed waarom. MIjn keel wordt dichtgeknepen en ik ben weg.

Na anderhalf uur word ik wakker en kijk op een klok voor mij. Het is 8.30 uur en opeens weet ik weer waar ik lig. Ik vraag direct wat het geworden is. Een dochter hoor ik. 'Een meisje, een meisje' dat is wat ik zeg als mijn vriend me komt halen van de uitslaapkamer. Maar hier weet ik verder niet zoveel van, ik ben in een roes.
Dat ben ik ook als mijn dochter Stella binnenkomt. Ik vind het gelijk een schatje, maar is zij van mij?
De hele dag en nacht verwonder ik me daar over.
Pas de volgende dag als ze naakt tegen me aan ligt, weet ik het zeker: dit is mijn kindje!

Al met al dus zeker een heftige ervaring, maar vanwege de duur (zo'n 8 uur) vind ik het toch wel meevallen.
Ook vond ik het in het begin erg jammer dat ik een keizersnee onder vollledige narcose heb gehad, maar moet zeggen dat ik nu wel blij dat zowel Stella als ik er goed vanaf zijn gekomen.

Volgende week heb ik de nacontrole en hoop dan te horen waarom het een volledige narcose moest worden. Ik zal dat ook nog wel melden.

Mooie verhalen zeg.
Het ontroerd me nu nog meer dan voor de bevalling. Het is zo een heftige ervaring......
Ik vind het zo knap dat tijdens persweeën jullie je nog in kunnen houden om bijv. een verdieping lager te gaan of dat er een keizersnee gepland wordt.... Ik kon namelijk die persweeën echt niet inhouden. Of dat er echt een uitdrijving plaatsvond. Zoals Tex dat omschreef "alsof je lichaam het overneemt". Heel bijzonder.

Tex en AnnieB, wat een ontroerende verhalen. Het blijft mooi om te lezen.

Wow aangrijpend weer hoor,Texelonia en Annie

Wat jammer Annie dat je supersnel volledige ontsluiting had en het toch een keizersnee is geworden en dan nog wel onder narcose.

Oh ja, ik heb ook een bevallingsverhaal...had me dat nog niet eens echt gerealiseerd, ben veel te veel met Noa bezig geweest!
Vanaf 37 weken heb ik heel veel voorweeën gehad - ik dacht telkens dat de bevalling was begonnen en ben zelfs een hele middag in het ziekenhuis geweest omdat ik best krachtige weeën had. Ze deden echter niets.
Mijn bevalling begon écht op zondag 5 december, toen ik 38,6 weken zwanger was. We waren best laat naar bed gegaan en ik lag eindelijk lekker op bed, toen ik een uur later opeens naar de wc moest. Ik had een raar gevoel en het idee dat ik in m'n broek had geplast. Maar toen ik opstond begon het ineens te stromen en wist ik dat het iets anders moest zijn: namelijk gebroken vliezen! Ik was eigenlijk ineens heel blij omdat ik me bedacht dat de baby nu binnen 24 zou moeten komen, omdat je niet langer dan zo lang gebroken vliezen mag hebben (had ik ergens gelezen).
Ik maakte m'n man wakker en die was helemaal blij om het te horen. Mij was hij op dat moment even TE blij want de weeën waren al begonnen en het deed eigenlijk al gelijk erg zeer. Ze kwamen al erg vaak en we belden de verloskundige op om het te zeggen.
Zij zei dat we maar weer moesten bellen als ze echt regelmatig waren (om de vijf minuten) en een minuut of langer duurden. Ze kwamen echter de hele nacht wél om de twee-drie minuten maar duurden niet langer dan een halve minuut. De hele nacht heb ik zo doorstaan tot ik het zat werd en om 6 uur ongeveer (denk ik) de verloskundige belde. Die kwam eraan (ze klonk ongelooflijk slaperig aan de telefoon!) en na het toucheren (wat heel erg pijn deed, voornamelijk omdat ik erg gespannen was misschien) zei ze dat ik maar 1 centimeter (of eigenlijk nauwelijks) ontsluiting had.
Toen had ik het niet meer en barstte ik in tranen uit. De verloskundige zei dat ik maar lekker onder de douche moest gaan staan en dat ze het toch nog wilde afwachten. Ze gaf me nog wat instructies om de weeën beter op te vangen (het deed de hele nacht al erg veel pijn en het puffen had ik niet geleerd) en met veel moeite lukte dat wel. Omdat ik zo gespannen was was ik constant aan het rillen, wat niet verholpen werd met een extra blaaskacheltje (we hebben geen cv) helaas. Ik moest me echt ontspannen zei ze. Uiteindelijk werd dat rillen minder, inderdaad nadat ik me ontspande.

Ik kreeg weer een beetje moed voor de dag en zei dat ik weer zou bellen als:
- de weeën langer duurden
- de pijn niet meer te houden zou zijn

Zondagochtend rond 12 uur belde ik haar weer, na heel veel zeer pijnlijke rugweeën te hebben verwerkt, met de mededeling dat ze nou maar eens moest komen, want ik verwachtte wel wat ontsluiting te hebben. Ze kwam er redelijk snel aan en na het toucheren zei ze dat ik nog maar 1 cm had, wat betekende dat ik dus werkelijk NIETS was opgeschoten. Als soort van troost zei ze nog dat het wel helemaal 'verweekt' dus zacht was...maar daar had ik voor mijn gevoel niets aan.
Toen kwam ze met het idee om naar het ziekenhuis te gaan, waar ik dan pijnmedicatie kon krijgen (pethadine o.i.d.), dan zou ik het beter vol kunnen houden. Ik weigerde dat echter pertinent, want ik wilde thuis bevallen! Ik moest en ik zou.... Mijn man en zij lieten het maar mijn keuze zijn ook al had ik wel door dat ze liever wilden dat ik naar het ziekenhuis zou gaan. Ik was tenslotte al bijna 12 uur bezig.
Ik wilde echter thuisblijven en heb nog 4 uur lang dezelfde rugweeën gehad tot ik het eindelijk genoeg vond en besloot naar het ziekenhuis te gaan (met een enorm rotgevoel, ik wilde écht thuis bevallen).
In het ziekenhuis kreeg ik gelijk een bed in een verloskamer én kreeg ik eten (wat mijn man voor het grootste gedeelte heeft opgegeten omdat ik geen trek had). Na hartfilmpjes etc. (en een hele lange tijd wachten omdat er niemand tijd had blijkbaar) moest ik gaan slapen in een 'gewoon' bed, en kreeg ik een prik voor het slapen. Die maakte mij ook high (wat iemand anders ook al zei) maar de weeën werden niet minder pijnlijk vond ik. Al met al heb ik tussen de weeën door telkens een heel klein beetje geslapen en werd dan weer half wakker van de weeën. Een gesprek voeren was in ieder geval niet meer mogelijk! Na een paar uur werd ik naar een andere verloskamer gebracht waar ik verder moest slapen. Mijn man werd eigenlijk naar huis gestuurd maar hij zei: óf ik blijf hier op een stoel slapen óf in een bushokje hier voor het ziekenhuis, maar ik ga niet naar huis ... lief he! Toen kreeg hij ook maar een bed en mocht hij in de verloskamer erbij slapen.
Daar kreeg ik nog een prik en heb ik 'geslapen' tussen de weeën door tot zes uur 's ochtends denk ik. Een verpleegkundige ging de gynaecologe halen toen ik zei dat ik het écht niet meer aankon, zó moe was ik. De gynaecoloog zei dat ik kon overwegen om een ruggeprik te nemen (krijgen), en dat ik zowiezo een weeën-stimulerend infuus moest krijgen omdat het te lang had geduurd, de baby moest echt geboren gaan worden. Ik zwichtte maar voor de ruggeprik omdat ik het echt niet zag zitten om een weeënstorm op eigen kracht op te vangen.
Ze deden toen een electrode op het hoofdje én ik kreeg een katheter om te plassen...daarna deden ze het infuus erin en werd ik (terwijl ik ondertussen steeds meer en krachtigere weeën kreeg) naar de kamer gereden waar ik de ruggenprik zou krijgen. Dat vond ik een heel gedoe én het was behoorlijk pijnlijk. De verdoving was niet helemaal goed (schuin over de buik) maar de pijn was een stuk minder.
Een kleine drie uur later kreeg ik ineens weer pijn, steeds heftiger, en dat bleken de persweeën te zijn! Ze besloten om de ruggeprik 'uit te zetten', wat ik niet leuk vond...en toen was het wachten op de persweeën. Die kwamen maar heeeeel weinig en ze waren erg zwak, dus ik moest met alle macht meepersen. Uiteindelijk duurde het 17 minuten voordat eindelijk het hoofdje stond, wat ik zo pijnlijk vond dat ik zei dat ik ging stoppen en het niet meer lukte! Iedereen rond het bed (er waren een gynaecoloog, een arts-assistent, een verpleegkundige, een stagiaire én natuurlijk mijn man aanwezig) was mij aan het aanmoedigen en zei dat ik het goed deed en dat ik moest volhouden. Dus deed ik dat maar...en uiteindelijk na een laatste krachtsinspanning was het hoofdje eruit! En met een paar laatste heerlijke pufjes werd Noa geboren! Ze werd nat en glibberig op mijn borst gelegd en dat voelde heerlijk. Wat vond ik haar mooi, ondanks het vele smeer en het bloed! Ik bleef maar herhalen: ik heb een kindje! Ze is echt mijn kindje! Ik kon het eigenlijk nog niet geloven.

We moesten helaas nog 24 uur in het ziekenhuis blijven vanwege infectiegevaar voor Noa. Gelukkig was alles goed en mochten we daarna weer naar huis. Ik was erg blij om thuis te zijn, want de verpleging in het ziekenhuis was niet al te aardig!
Maar al met al heb ik niet eens zo'n erg slechte herinnering aan de bevalling...Noa was tenslotte helemaal gezond én mijn man was erbij gelukkig, en hij was erg lief en heeft me echt geholpen. \

Nou, dat was het dan, een heel lang verhaal, hopelijk niet té lang!




[ Bericht 3% gewijzigd door Suzanna op 20-01-2005 18:16:34 (plaatjes :)) ]

Dankjewel voor het delen van jullie verhalen tex, annie en suzanna

mooie verhalen hoor,

Ik kwam tot de conclusie dat ik de mijne ook nog niet neergezet heb

Hier begonnen de weeen op 5 september in de avond, we hadden gebbq en we zitten nog wat na te kletsen, en dan ga ik naar binnen om wat op te ruimen en ineens een steek rechts in mijn buik, ik roep nog lacherig naar Marco volgens mij gaan we beginnen, hij antwoorde zodra het een echte wee is merk je het vanzelf.
Die avond word ik zoals gewoonlijk tegen een uurtje of 3 wakker om even te plassen, ik ga naar beneden ik plas en krijg me ineens een kramp, ach d8 ik de kleine trapt me even om me te pesten
Dus ik kruip terug tegen Marco aan in bed en slaap een half uurtje en word wakker van weer een kramp, en ik was gelijk ook wakker, dus ik ga wat liggen lezen, terwijl de krampjes steeds meer en vaker beginnen te komen,
Ik roep Marco met Volgens mij is het nu echt begonnen, help jij me even met bijhouden, doordat Marco nog slaapdronken is krijg ik het antwoord ja doen we morgen....
Ach dan doe ik het zelf wel, dus ik met pen en papier in de aanslag, telefoon met stopwatch functie bij de hand en gaan met de banaan, en jawel ze komen om de 8 min daarna om de 6 en later om de 5 min en dat gaat door die om de 5 min een 1,5 uur lang, dus tijd om de verloskundige te gaan bellen.
Ondertussen is Marco wat meer wakker en begrijpt dat het idd begonnen is.
De verloskundige gebeld en die zegt kom maar langs dan kijken we even, dus wij in de auto op weg naar het ziekenhuis, daar aangekomen getocheerd en jawel ik had al 3 cm ontsluiting best wel al veel voor een eerste bevalling...., maar in het ziekenhuis na een goed half uur en geen enkele wee mee te bekennen mogen we lekker terug naar huis, waar ik lekker in een warm bad kruip met een boekje erbij, ondertussen is Marco online op irc gedoken en meld dat het begonnen is, hij maakt gelijk ook nog even een scriptje zodat iedereen op de chat mee kan genieten
Nadat het water afgekoeld is ga ik eruit en probeer nog wat op te ruimen, ondanks dat de weeen blijven komen, dus om 12 uur weer gebeld, er weer naar toe, maar geen veranderingen en weer geen weeen meer in het ziekenhuis, dus we mogen weer terug naar huis.
Thuis heb ik ondertussen een tas met spulletjes in gepakt, beetje op de chat rondgehangen en wat doelloos door het huis gebanjerd
paar uur later weer naar het ziekenhuis, en jawel de laatste wee krijg ik nog net mee in het gangpad en dat is dan ook wederom de laatste in het ziekenhuis, ook nu mag ik nog een keertje naar huis.
Dat houden we vol tot 6 uur, ondertussen met Phylene (spel je naam nu wel helemaal fout sorry) afgesproken dat we haar op de hoogte houden van de bevalling.
En nu kreeg in een wee in het ziekenhuis die ze mee konden voelen, die was krachtig genoeg en na wat voelen had ik al wel 5 cm ontsluiting en mochten we blijven, ze hebben me toen gestript en mocht ik in de verloskamer vertoeven, na kennis gemaakt te hebben met de verpleeging,kraamverzorgster, werd er bloed geprikt en werden Marco en ik even alleen gelaten.
We hebben wat tv gekeken met de kraamverzorgster wat lopen kletsen en zo nu en dan kwamen ze ff checken... en dat ging door tot een uurtje of 23.00 uur, volgens de verpleging hadden we te maken met een dieseltje
De verloskundige was het zat en zei, ik ga je vliezen breken en wat versnellen de boel, dus vliezen werden gebroken, en daar kwamen ze erachter dat Thijs in het vruchtwater had gepoept, dus ik mocht niet meer rondhuppelen, werd aan de cg gekoppeld en Thijs kreeg iets op het hoofd en alles werd bijgehouden.
Doordat ik ineens onder verpleging viel, ging de kraamverzorgster naar huis en werden we nog vaker gecontroleerd.
De weeen werden sterker en sterker, maar voor mij nog niet echt sterk genoeg want ik kreeg ze goed de baas,
Totdat de weeen naar mijn rug kropen en het bed nu niet al te confortabel lag werd ik even op de zij gelegd en dat was wat minder maar ik was een taaie en wilde me niet laten kennen dus hield het nog een weetje of wat uit.
Weer gevoeld en ik was er bijna 8 cm, moest op de zij blijven liggen zodat het laatste riggeltje ook weg was, die weeen waren iets minder doordat ik ook giga veel persdrang kreeg.
Bijna wilde ik roepen ik red het niet maar toen werd het verlossende woord uitgesproken, volledige ontsluiting
Ik mocht weer terug op de rug gaan liggen en mocht lekker mee persen en na 12 minuten persen werd daar geboren Thijs !!!

Ik vond het 100% meevallen, niet alleen doordat ik me geen moment druk gemaakt heb om de bevalling, heb ik het lekker over mij heen laten komen en daar ben ik blij om geweest

Doordat het al laat was en vanwege het poepen in het vruchtwater moesten we een nachtje blijven, de volgende middag om half 3 waren we weer thuis

[ Bericht 34% gewijzigd door Bar_en_Mar op 21-01-2005 00:24:06 ]

Het blijft een wonder of ze nu zelf komen of geholpen moeten worden. Ik blijf het een heel mooi iets vinden.

De bevalling

Het begon allemaal zo mooi. We waren er helemaal klaar voor. Guido had de jacuzzi op het dakterras naar de slaapkamerdeur geschoven en er een bungalowtent overheen gezet tegen de regen, sneeuw en wind. Met kerstverlichting erin was het een romantisch geheel. De laatste dagen voor de geboorte zaten we te mijmeren in bad hoe lang het nog zou duren. Theoretisch gezien kon het nog wel bijna 3 weken duren, maar guido dacht dat het wel snel zou gaan beginnen. We waren er immers klaar voor en hij had gelezen dat vrouwen pas bevallen als als alles klaar is. Op zondagmiddag hadden we een nieuwjaarsborrel van de buren en we grapten over de bevalling in de tent, ze zouden wel horen wanneer het begonnen was aan het geschreeuw. Toen we thuiskwamen had guido het idee dat er iemand in huis was. Hij wist zeker dat Kruimeltje snel zou komen. Toen we de trap opliepen zei ik voor de grap, ‘ voor het laatst naar bed met ons tweetjes’. Die nacht konden we niet slapen. Het stormde behoorlijk en we waren bezorgd of de tent wel zou blijven staan. Om 7 uur zat ik beneden al achter de computer, voor mijn doen echt heeeeeel erg vroeg. Om half 10 toch maar besloten weer te gaan slapen, want ik was nog erg moe en stel je voor dat guido gelijk had en Kruimeltje snel zou komen, dan moest ik toch een beetje uitgerust zijn. Guido ging vogels kijken in de Oostvaardersplassen.

Om half 12 werd ik wakker van een natte vloedgolf, mijn vliezen waren gebroken ! Gelijk heb ik Guido gebeld en die is gauw naar huis gekomen. We waren door het dolle heen, eindelijk ging het dan gebeuren. Maar er gebeurde die dag nog niet veel helaas. Het rommelde wel behoorlijk in mijn buik maar van echte weeen was nog geen sprake. Om 6 uur kwam de verloskundige langs en die meldde chagerijnig dat het volgens haar urine was geweest en geen vruchtwater, alhoewel ze het niet zeker wist. Ik wist het wel zeker want urine is niet helder en ruikt heeeel anders maar we waren toch een beetje teneergeslagen toen ze weer weg was. Was het nou wel of niet begonnen ? Om dat te weten ging ik de weeen bijhouden, en al snel bleek dat ze om de 4 a 5 minuten kwamen. Ze waren alleen nog niet heftig of pijnlijk. De verloskundige had gezegd dat ik voor half 12 de volgende ochtend moest bevallen ivm de gebroken vliezen, anders moest ik naar het ziekenhuis. Dus ik wilde wel heel graag dat het nu door zou gaan zetten. Vanaf middernacht kwam Guido erbij en toen begonnen de weeen pas echt door te zetten. We moesten de tweede verloskundige bellen want er had nu een ander dienst, en die moest weten of ze rekening moest houden met een bevalling vannacht of niet. Het was immers volle maan en dan schijnt het nog wel eens druk te zijn met bevallingen. Om half 1 was de verloskundige er en bij het toucheren bleek dat ik 2 cm ontsluiting had. We moesten maar bellen als ik het niet meer volhield, maar bij voorkeur niet vannacht.. We zijn lekker in de jacuzzi gegaan en hebben zo een aantal uurtjes doorgebracht. De weeen werden meteen een stuk heftiger toen ik het water inging, en als ik er even uitging om naar de wc te gaan zwakten ze weer behoorlijk af. Om 5 uur vond ik ze toch wel erg heftig worden en hebben we de verloskundige gebeld. Toen ze kwam had ik 6 cm ontsluiting, dus dat was vlot gegaan.

Tot 7 uur heb ik toen binnen in de badkamer in bad gelegen om de weeen op te vangen. Ik had fikse rugweeen dus het was bepaald geen pretje. Ook kwamen de weeen op het laatst continu achter elkaar, dus tijd om bij te komen had ik niet. Toen ik om een uur of 7 persdrang kreeg was ik dan ook al erg moe. Maar het einde was in zicht, dus ik kwam uit het bad en ging op de baarkruk zitten. Door het opstaan zakte Kruimeltje een klein stukje dieper en de persweeen sloegen in alle hevigheid toe. Helaas bleek bij het toucheren dat ik nog steeds maar 6 cm ontsluiting had ! Van de verloskundige moest ik de persweeen wegzuchten maar er was geen houden aan. Maar persen kon ook niet want Kruimeltje kon er nog niet door ! Toen besloten we om dan toch maar naar het ziekenhuis te gaan. Wellicht konden ze met pijnstilling ervoor zorgen dat ik het wat langer vol kon houden. Omdat we naar het ziekenhuis in Lelystad gingen en niet in Almere ging de verloskundige niet mee. Daar gingen we dus op pad, het was spiegelglad buiten, en ik zat met persweeen achterin de auto terwijl Guido probeerde om zo voorzichtig mogelijk te rijden. Ieder hobbeltje en bobbeltje was een kwelling voor me. Gelukkig namen de persweeen zodanig af dat ze weer weg te puffen waren. En zo reden we in de vroege ochtend naar het ziekenhuis, waar we al opgewacht werden door de verpleegsters. In de verloskamer bleek dat ik inmiddels 9 cm ontsluiting had, het autoritje had dus goed zijn werk gedaan ! Na een kwartier had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen. Inmiddels hadden ze een electrode op het hoofdje van de baby aangesloten om de hartslag in de gaten te houden en lag ik aan het infuus met weeenopwekkers, want het autoritje had zijn werk iets te goed gedaan en de weeen zwakten af. Zelfs met de maximale dosis weeenopwekkers bleven de persweeen nog vrij zwak, dus ik moest hard mijn best doen om mee te persen. Na 30 minuten persen viel iedere keer Kruimeltjes hartslag helemaal weg tijdens de persweeen. De assistent gyneacologe haalde de gyneacoloog erbij en die besloot dat ze er zo snel mogelijk uitmoest. Voor een spoedkeizersnede was zelfs geen tijd meer. Ik kreeg een knip en de vacuumpomp werd op het hoofdje gezet, en tijdens de volgende wee werd ze er met grof geweld uitgetrokken. De gyneacoloog duwde op mijn buik en de assistente en de verpleegster trokken aan de pomp. Normaal gesproken duurt het aanbrengen van de pomp ongeveer een kwartier en zijn er 5 weeen nodig om geboren te worden. Bij ons gebeurde dit alles binnen 2 minuten en in 1 wee. Ze lag nog erg diep, want ze konden niet eens voelen welke kant het hoofdje op keek. Het bleek dat de schoudertjes vast waren komen te zitten. Om 9.58 werd Myrthe geboren, het was niet bepaald de zachte overgang die we voor haar in gedachten hadden in het warme water van het bad. Maar gelukkig begon ze meteen te ademen en was alles goed met haar. Wat een opluchting !

Toen begon echter het tweede deel.. de placenta wilde niet komen. Ondanks wederom de hoogste dosis medicijnen zat de placenta muurvast. Ondertussen lag ik wel erg te bloeden en ik verloor 4 stolsels ter grootte van een tennisbal. En ik iedere keer maar denken dat het de placenta was en helemaal opgelucht zijn. Na een hele hoop erg pijnlijk geduw en gemasseer op mijn buik en getrek aan de navelstreng was het duidelijk dat er geen beweging in te krijgen was. Ik had inmiddels al ruim 1300 cl bloed verloren. Om 11 uur moest ik naar de operatiekamer waar de placenta met de hand verwijderd zou worden onder narcose. Gelukkig kon ik er snel terecht, ik kreeg voorrang omdat ik zo erg bloedde. Voordeel van de narcose was dat ze de knip ook meteen onder narcose konden hechten. Om tien voor half 12 ging ik onder narcose en om twee uur was ik weer terug op de verkoeverkamer. Normaal duurt zo’n operatie een dik half uur maar de placenta zat zodanig vast dat ze erg lang bezig zijn geweest en flink hebben moeten sjorren om hem los te krijgen. Hierdoor had ik weer heel erg veel bloed verloren, en toen ik bijkwam lag ik dan ook helemaal te stuiteren van het rillen in bed. Niet van de kou maar van het bloedverlies, mijn Hb was nog maar 3.0. Het duurde erg lang voordat het bloed voor de bloedtransfusie er was en al die tijd lag ik vreselijk te stuiteren, wat heel erg pijnlijk was aan mijn nek en aan mijn wond. Tegen de pijn kreeg ik 2x valium, wat gelukkig wel goed hielp. Het stuiteren bleef maar het deed geen pijn meer. Eindelijk kwamen de zakken bloed en toen die eenmaal binnen waren knapte ik snel op en mocht ik naar de zaal, eindelijk naar mijn man en meisje toe. Helaas was Guido net weggestuurd door de verpleegsters, die werden gek van zijn ge-ijsbeer, en ze dachten dat het nog wel even zou duren voordat ik terug zou zijn. Dus toen heb ik vol smart op Guido gewacht maar gelukkig kon ik wel meteen mijn meisje bewonderen. Na een half uur kwam Guido terug en toen hebben we gauw opa en oma gebeld die meteen langs kwamen. ‘s avonds kwam ook de andere oma samen met Julie, en Pascal en Marieke.

‘s Nachts kreeg ik hoge koorts, en moest er bloed, urine en lochia afgenomen worden om te onderzoeken of ik een infectie had opgelopen. Via het infuus kreeg ik antibiotica toegediend. Van slapen kwam die nacht dus wederom niets. Ik was nu al drie nachten wakker en helemaal kapot. Door het bloedverlies was ik ook vreselijk slap. De volgende ochtend nam de koorts gelukkig af. Ook de katheter mocht eruit, wat wel betekende dat ik nu zelf mijn bed uit moest als ik naar de wc moest… Met hulp van de verpleegster ging dat gelukkig wel goed. ‘s avonds zou ik een kamer apart krijgen omdat ik echt nodig moest slapen. Maar helaas kwam er een spoedgeval tussen en zou ik toch op zaal moeten blijven. Dit zag ik echt niet zitten want het was weer ‘volle bak’. Dus hebben we mijn ouders gebeld en zijn we toch maar naar huis gegaan, want het was toch wel het belangrijkste dat ik kon gaan slapen. Helaas dacht Myrthe daar anders over en zijn we alsnog de hele nacht met haar in de weer geweest. Dus alweer een slapeloze nacht.

Inmiddels zijn we dik twee weken verder en ik ben nog steeds niet goed hersteld. Het bloedverlies heeft er aardig ingehakt, mijn Hb was nu 6.1 dus het is zich wel goed aan het herstellen maar nog steeds te laag. Hierdoor wordt ik regelmatig duizelig en val (bijna) flauw. Ook ben ik nog heel erg moe wat natuurlijk ook niet anders kan met zo weinig slaap, maar dit is iets waar iedere jonge ouder mee te maken heeft Helaas kreeg ik er gisteren ook nog een buikvirus bij waardoor ik 40 graden koorts kreeg en flink moest overgeven en aan de diarree ging. Zaten we net op te wachten :evil: De komende tijd zal dus nog wel in het teken staan van rusten en aansterken..

Jee wat een verhaal zeg Ladybos Gelukkig is met Myrthe alles goed maar dat is natuurlijk absoluut niet zoals je je alles had voorgesteld. En doordat je weerstand laag is door dat bloedverlies heb je ook nog sneller een virus te pakken. Belangrijkste is nu om zo rustig aan te doen als mogelijk is. Ladybos, heel veel sterkte en ik hoop dat je er snel bovenop komt en voor 100% kunt gaan genieten

Ladybos, wat een bevalling zeg
Gelukkig dat Myrthe direct begon te ademen, kan me voorstellen dat dat een hele opluchting was op dat moment!!!!!

Ladybosje, tjonge wat een verhaal zeg
Ik hoop dat je snel een beetje hersteld van je buikgriep en dat je hb weer op een normaal niveau komt (dat bijna flauwvallen lijkt me doodeng als je een babietje moet verzorgen). Vermoeidheid is inderdaad gewoon als je net moeder bent geworden, maar door je lage hb zul je er ws nog wat meer last van hebben dan de gemiddelde jonge ouder... Dus probeer zo rustig mogelijk aan te doen.

O, ja zou ik toch bijna het belangrijkste vergeten: ik ben echt heel blij dat het Myrthe allemaal goed gaat

Piglet, het is inderdaad erg onhandig dat flauw worden, want ik durf dus niet te staan/lopen/traplopen met Myrthe in mijn armen. Dus daar moet Guido steeds voor op komen draven. Gelukkig is ons bed inmiddels omgetoverd tot commode, voedinsstation en slaapplek in-een

Ladybos wat een bevalling Wat moet dat een machteloos gevoel zijn geweest dat ze met zijn allen aan je liepen te sjorren om haar maar geboren te laten worden. En persweeen op moeten houden in een auto lijkt me echt vreselijk! Ik vond het al erg in mijn bed onderweg naar de operatiekamer, over de drempeltjes van de lift.

Inderdaad doe het heel rustig aan de komende tijd! Het belangrijkste is nu dat jij weer aansterkt, alle rest komt wel een keertje.

Jemig wat een verhaal, Ladybos

Gelukkig is alles goed met Myrthe, dat zal een hele opluchting zijn geweest. Vervelend van die vermoeidheid en het bijna-flauwvallen, en dan ook ziek worden erbij Hopelijk knap je nu eindelijk snel op, zodat je nog meer van je prachtige meisje kan genieten!

Ladybos jemig wat heb je mee gemaakt? Dit is echt behoorlijk veel. Ik ben super blij dat jij en je dochter nu thuis zijn en dat je nu langzaam op krachten kan komen. En op de commode/voedingsstation en slaapplek kan je hopelijk een helebole genieten!!!

Ladybos sterkte met aansterken en het verwerken van de bevalling en ben blij dat alles goed met jullie gaat

Jeetje Ladybos, al wist ik het al, zoals je het nu schrijft lijkt het zo veel enger. Vreselijk dat gedoe. Voor jou en Myrthe maar ook voor Guido. Ben wel 'blij' dat je het ziekenhuis fijn vond. Neem alle tijd en rust he!

Ladybos ik schrik van je verhaal en vind het jammer voor je dat je zo'n akelig einde had aan een in het begin zo voorspoedig lopende bevalling. Gelukkig was wel alles goed met Myrthe. Hopelijk ben jij snel weer aangesterkt

Suzanna en Bar, bedankt voor het delen van jullie verhaal

Wow, wat een mooie, heftige, soms bemoedigende en soms vreselijke en verdrietige verhalen dames!!! bedankt!

Ladybos, wat een indrukwekkend verhaal! Zitten hele herkenbare dingen in. Iedere keer lopen weer de koude rillingen over je rug bij dit soort verhalen
Het cliche gaat echter bij mij wel op: hoe erg het ook was, uiteindelijk kijk ik er met een geweldig gevoel naar terug, want het is toch het moment geweest dat mijn zoon werd geboren en daar ben ik zo megatrots op!!
Dus Ladybos, je hebt het geweldig gedaan!!

Belana, ik ben ook best wel trots op mezelf eigenlijk Heb het toch maar allemaal doorstaan, en het was echt heel heel heftig. Ik heb het nog redelijk nuchter allemaal opgeschreven maar de paniek was af en toe heel dichtbij. Gelukkig heeft Guido me er echt doorheen gesleept. aan de verloskundige(n) had ik niets, die zat maar aan de rand van het bad te kijken, ze hielp niet eens met puffen terwijl ik daar heel veel moeite mee had en Guido kon niet in mijn ritme komen dus die zat er doorheen te puffen en dat werkt ook niet. En toen ze de kraamhulp moest gaan bellen is ze een half uur (!) bezig geweest om het telefoonnummer te zoeken terwijl Guido maar steeds riep dat ze moest komen omdat ik persdrang had. En vervolgens stuurde ze ons alleen in de auto naar Lelystad. Maar gelukkig was in lelystad de opvang echt perfect, een hele lieve verpleegster die meteen uit volle borst mee ging puffen (ook terwijl ze allerlei spullen uit de kast aan het pakken was zei Guido en dat hielp echt geweldig. Maar het geweld waarmee Myrthe op de wereld kwam was wel een hele hele grote schok en dat zal ik ook nooit meer vergeten.. Maar ze is er, ze is gezond en lief en mooi en slim en we leven allebei nog, dat is het belangrijkste.

Ladybos, vreemde vk idd
Gelukkig ben je in het ziekenhuis goed opgevangen en was Guido er voor je. Ja, het is megazwaar he, met zo'n pomp en alles.... vergeten doe je het ook niet. Zeker de paniek herken ik enorm, ik heb uren op 8 cm gehangen toen en mocht ook niet persen, zo vreselijk moeilijk!!
Had jij ook die enorme opluchting en verbazing toen het eigenlijk ineens voorbij was?
Wat zijn wij vrouwen toch stoer he!!

Ladybos jij sterk wijffie wat een gedoe maar gelukkig wel het allermooist van de hele wereld in je nabijheid

Belana, de verloskundigepraktijk heeft 5 vreloskundigen en degene die ik heeeeeel graag wilde (en zij wilde ook graag bij ons ivm de jacuzzi die had helaas geen dienst. De anderen vonden het hele onderwatergebeuren maar onzin dus ik denk dat ze daarom ook niet zo meegaand waren. Op het moment zelf ging het uiteraard allemaal langs me heen maar achteraf gezien heb ik echt niets aan d'r gehad. Ze pufte niet mee, ze liet me een half uur alleen terwijl ik persweeen aan het wegzuchten was en Guido haar herhaaldelijk had geroepen, ze zei doodleuk dat ik 4 cm weg moest puffen terwijl ik hele heftige persweeen had en ze liet ons alleen in de auto naar Lelystad gaan.. Allemaal dingetjes die ik achteraf erg vreemd vond. Magoe, in lelystad hebben ze dat helemaal goed gemaakt En inderdaad die enorme opluchting dat ze eruit was en dat ze ademde, want ik had ondanks de weeen best door dat de situatie niet echt ' rooskleurig' was. De ass. gyn en de verpleegster zeiden achteraf dat ze beiden dachten dat ze niet zou ademen. En een eeeeenorme verbazing dat zo'n groot babietje bij mij in mijn buik heeft gezeten en er ook nog uit is gekomen

Wat een verhaal Ladybos!!! Had helemaal niet in de gaten dat het zo heftig is geweest voor jou en je kleine meid!!! Ook heel erg jammer om te horen dat je zó weinig steun had aan je vk, mèn daar zijn die mensen toch voor opgeleid?!

Rust in de keet.
De kraamzorg is net vertrokken , visite is weg gewerkt , Isis slaapt en Jeroen kookt eten , tijd voor mezelf.

Isis dus toch met een keizersnede geboren , het was natuurlijk best een tegenvaller als je bekijkt
dat de rest zo "makkelijk" verliep.
Mits de verpleegkundigen op de kraamafdeling een beetje kundiger waren was het waarschijnlijk ook niet zo verlopen.
Waarschijnlijk.... zeker weten doen we dat natuurlijk niet , maar zo voelt het voor ons beiden.

Bevallings verhaal.....
s'Morgens dus vroeg wakker en langzaam aan klaar gemaakt om naar het ziekenhuis te vertrekken alwaar we ons om 7.30 moesten melden.
Even over 8 werden mijn vliezen gebroken en gel ingebracht en had ik 2 cm ontsluiting.
Rond 9 uur kwamen de weeën behoorlijk op gang en waren ze er rond de 5 minuten.
Om 12 uur ben ik lekker in bad gegaan om de weeën op te vangen.
Om 1 uur werden de weeën wel erg heftig en was ik toch al aardig vermoeid en viel daardoor
tussendoor in slaap , heerlijk trouwens dat je lichaam dat zo op pakt.
De weeën waren wel erg heftig waardoor het opvangen van de weeën ook een heel stuk moeilijker werd.
Om 3 uur werd het te heftig allemaal en was de ontsluiting 8cm.
Ondanks dat ik niets tegen de pijn wilde hebben (dacht ik voordat ik ging bevallen) heb ik toen toch gesmeekt om iets tegen waardoor ik de weeën weer kon opvangen , het lukte me niet meer.
Ik kreeg een injectie en die zorgde ervoor dat ik wat kon bij tanken tussen de weeën door en dat ze weer iets beter op te vangen waren.
Vanaf 4 uur weer helemaal mis, ik had behoefte aan iets anders....
Maar of het nou persweeën waren???
Ik had geen drang om te poepen , waardoor ze in het ziekenhuis zeiden dat het geen persweeën konden zijn.
Pas na een half uur is de gyn gebeld , die thuis bleek te zitten.
Om 5 uur de gyn aanwezig en ik had 10cm ontsluiting en mocht gaan persen.
Iets wat ik dus al een uur wilde.... En het laatste half uur amper tegen kon houden.
Vanaf dat moment ging het dus helemaal mis , ik kon persen wat ik wilde , maar de kleine kwam er niet uit.
Geen cm. verschoof ze en de gyn besloot dus tot een keizersnede over te gaan.
Ik kon kiezen tussen een ruggeprik en een narcose en in eerste instantie was de keuze duidelijk een ruggeprik , maar de angst voor een ruggeprik stak de kop op waardoor ik begon te twijfelen en toch een narcose wilde.
Iets wat Jeroen me gelukkig uit het hoofd heeft weten te praten.
Van het ene op het andere bed en richting de OK , waar we weer op een ander bed moesten klimmen en iedereen iets van me wilde terwijl ik vollop in de weeën zat.
Ik weet nog dat ik erg boos werd en dat ieder maar op zijn moment moest wachten omdat ik niet alles tegerlijk kon.
De ruggeprik ging 3 keer fout en eindelijk de 4e was goed , middenin een wee.
Ik voelde me weg zakken en kon moeilijk ademen , amper praten (mijn lippen gingen wel op en neer , maar geluid produceren was een heel ander verhaal).
Ik voelde me wegzakken alsof ik onder narcose ging en dat voelde erg eng , ik dacht dat de ruggeprik helemaal fout was gegaan of iets anders niet in orde was en heb dit dus een aantal maal met moeite gezegd maar er word niet naar je geluisterd.
Ik dacht op een gegeven moment dat dat het einde was , wat een verschrikkelijke nare ervaring was het in elk geval.
Ik hoor Jeroen op een gegeven moment nog zeggen dat we een dochter hebben gekregen en ik kan nog met moeite haar naam uitspreken.
Ik zie haar naar een andere tafel gebracht worden aan de andere kant van de kamer , met moeite kan ik haar een beetje zien.
Ik zeg Jeroen dat hij naar zijn dochter moet gaan , nog steeds het gevoel hebbende dat ik er tussenuit ga knijpen.
Ik wilde niet dat hij dat zou zien.
Ik weet nog dat ze Isis gewikkeld in een doek op mij hebben neer gelegd , maar ik kon haar amper zien , ze had haar arm , hand en een gedeelte van een doek voor haar koppie.
Echt genieten van dat moment kon ik dus niet.
Daarna heb ik een black out en ik herrinner me pas weer het moment dat ik op de Intensive care bij kom.
Alles nog verlamd , mijn armen , mijn nek , en uiteraard mijn benen.
Jeroen kwam uiteindelijk met Isis bij me op de kamer en dat is het moment geweest dat ik voor het eerst Isis goed heb gezien.
Maar omdat mijn armen nog steeds verlamd waren kon ik haar niet zelf aan de borst proberen te leggen.
Pas rond een uur of 10 s'avonds kon ik haar zelf vast houden en wat heb ik genoten van dat mooie koppie.

Ik las nog dat sommigen vonden dat ik zo snel uit het ziekenhuis ontslagen ben , hoor het in mijn eigen omgeving ook steeds meer trouwens.
De reden dat ik zo snel uit het ziekenhuis weg wilde was omdat zowel Isis als ik zelf totaal geen rust kregen.
Omdat het in en uit bed komen nogal zwaar was en het soms wel een uur duurde voordat ze haar bij me wilden/konden leggen was mijn meissie de eerste 2 dagen totaal overstuur , ze krabde haar gezichtje helemaal open.
Sinds we thuis zijn is ze behoorlijk tot rust gekomen en heeft ze weer bijna een gaaf gezichtje.
Op dinsdag hebben ze me gewoon naast het bed laten staan en moest ik mezelf maar zien te redden om weer in bed te komen , terwijl de verpleegkundige zo weer terug zou komen om me te helpen was er na een uur nog niemand geweest.
En aangezien er steeds van dit soort dingen gebeurden had ik het wel gezien in het ziekenhuis.
Omdat de wond er goed uit zag en ik zelf kon lopen en douchen mocht ik naar huis van de dienstdoende gyn.

Dat was denk ik wel zo ongeveer mijn bevallingsverhaal.....

Xanthe wat klinkt dat eng van die ruggeprik zeg! Brrrr, krijg er helemaal de rillingen van
Doe het nog maar even rustig aan voorlopig.

Jammer Xanthe, dat het op het laatst nog een keizersnee is geworden
Fijn dat je zo snel naar huis mocht, dan kan je rustig op krachten en tot rust komen!

Die ruggeprik gaat vaker mis dan men denkt en nu alweer een verhaal waar het mis ging.
Doe rustig aan en geniet van je dochter!!

Xanthe joh, wat jammer dat ze die ruggeprik niet goed gezet hebben Toen had er een anesthesist bij je moeten zijn om je bij te staan en je gerust te stellen. Erg jammer dat dat kennelijk niet gebeurd is.

Wat erg toch, dat dat ruggeprik-gedoe zo vaak fout gaat. En dat terwijl het een verdoving is die ZO vaak voorkomt! Ik kan het niet helpen, vind het echt onkundigheid van de artsen/anesthesisten.

Bij mij ging hij ook fout, de helft van mijn buik was maar verdoofd (dus niet te ver, maar te weinig verdoofd). Dat gevoel van wegzakken ken ik niet...lijkt me verschrikkelijk.

Xanthe, veel sterkte nog!!

Ladybos: heftig verhaal...ik hoop dat je nu een beetje bent bijgekomen!!! (al duurt dat zowiezo bij een normale bevalling al lang...)

quote:

Op woensdag 16 februari 2005 10:02 schreef Xanthe het volgende:
Rust in de keet.
De kraamzorg is net vertrokken , visite is weg gewerkt , Isis slaapt en Jeroen kookt eten , tijd voor mezelf.
...
Dat was denk ik wel zo ongeveer mijn bevallingsverhaal.....

Heftig

Ladybos wat een verhaal zeg hopelijk gaat het nu een stuk beter met je...

Jeetje Xante ook al een heftig verhaal wat een pokke ziekenhuis
en ik hoor het inderdaad dat het vaak fout gaat met een ruggeprik.
nou mag ik dan in mijn handjes klappen ik heb ook een ruggenprik gehad voor de weeen en dat is helemaal goed gegaan ook in een keer zelfs .
maar dat de verpleging je niet helpt ik had echt uit mijn dak gegaan...
ik hoop dat het al wat beter gaat met je

Jeetje Xanthe

stom en suf en stom!

Jeroen zegt zelf ook dat de verpleging op de kraamafdeling in zijn ogen niet kundig genoeg zijn.
Aangezien we al meerdere keren hadden aangeven dat het misschien wel eens zover kon zijn.
Dat ze van elkaar niet weten of de gyn nou wel of niet gebeld is.....
De operatie zelf verliep in mijn ogen behoorlijk chaotisch , wat volgens Jeroen ook wel
logisch is aangezien de schoonmakers er nog bezig waren om de boel schoon te maken en er diverse mensen moesten worden opgetrommeld ivm. de spoed van de keizersnede.
Gisteren in elk geval voor het eerst het totaal verhaal van Jeroen gehoord die alles toch heel anders heeft beleefd dan ik.
Merk wel dat de bevalling me behoorlijk emotioneel kan maken en dat ik er zelfs in mijn slaap last van begin te krijgen.
Binnenkort denk ik maar eens een gesprek aangaan met de gyn en mijn huisarts.

De kraamzorg is hier nu helemaal vertrokken en het voelt wel lekker dat we nu met zijn 3tjes zijn , maar het huishouden.....
Ik kan nog lang niet alles aan , wat licht huishoudelijke taken en daar blijft het wel bij.
Ik kan Isis nog niet eens zelf in bad doen.