OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
De titel klinkt wat raar maar ok k leg het effe uit:
jong en zwanger en dan een miskraam, is dan maar beter:S
volgens mijn omgeving was het beter dat ik een miskraam kreeg.
Ik ben 21, heb een ontzettend lieve vriend waar ik al bijna 8maanden mee samen ben en ook al samenwoon.
nu werd ik zwanger (per ongeluk) maar vanaf t moment dat ik wist dat ik zwanger zou kunnen zijn hebben we besloten dat we het zouden houden.
en inderdaad ik was zwanger.:)
Ik had echte zwangerschapssymptomen, was misselijk en draaierig mijn emoties leken hun eigen leven te leiden en ik sloeg om van de ene bui naar de andere.
Ik werd niet ongesteld had wel een lichte bloeding maar de test was negatief.
de tweede test was heel licht positief, niet erg duidelijk dus.
en toch had ik last van allerlei kwaaltjes.
de dokter twijfelde niet en ik moest stoppen met mn medicijnen.
mn vriend steunde me volledig en was erg lief.
de reactie van mn vriendinnen waren positief ze vonden het erg leuk en zeiden dat ze er voor stonden als ik ze nodig had, dat deed me erg goed.
de reactievan mn moeder was minder, die had iets van: "je bent nog zo jong" ja maar ik laat geen kind weghalen als het een toekomst kan hebben en ik heb altijd gezegd: wie zich volwassen genoeg vindom seks te hebben moet ook volwassen genoeg zijn om de consequenties ervoor te nemen! en toen kon ze wel blij zijn.
aangezien ik vrij tenger ben merkte ik al wel snel lichamelijke dingen op, zoals een rare soort buikpijn dat trekkend aanvoelde.
vond het wat eng maar werd gezegd dat het erbij hoorde.
en toen kwam het...
de tweede bloeding maar niets aan de hand
dat was na vier weken.
een week later op de verjaardag van de vader van mn vriend, was het mis.
ik begon te bloeden en heftig.
heb toen niet de dokter gebeld omdat ik wist dat ze niets konden doen, als het een miskraam was dan was er wat mis met het vruchtje en was het niet levensvatbaar.
nuchter maar ozo pijnlijk.
na anderhalve dag hield t op. en kwam het vervolgens twee dagen later weer terug met erge krampen en toen heb ik wel gebeld, moest rust nemen en heb heel veel geslapen.
en moest ook de gyneacoloog bellen om een afspraak te maken voor een echo dat kon meteen na t weekend al vrij snel dus.
de echo verliep zoals ik verwachte, het was een routine onderzoek om te zien of ik wel zwanger was, en zo ja hoever, of de vrucht intact was en hoe lang ik al zwanger was.
echter toen we naar binnen gingen vroeg ik me al af wat we daar deden. ik wou terug, omkeren en niet denken aan wat ik te zien zou krijgen...een lege buik.
gevoelsmatig weet je het gewoon.
en inderdaad, op de echo was niets te zien, geen vrucht, geen vruchtzakje maar wel dat de baarmoeder vergroot was.
er werd een test gedaan om te zien of het misschien in een pril stadium was maar datwas niet zo.
het was een miskraam.
daarna voelde ik me verdoofd, ergens wist ik nu dat het zo was maar het andere deel wou het niet.
mn vriend is naar zijn werk gegaan en ik bleef alleen thuis.
met een hoofd vol vragen en verdriet.
heb mezelf er zo de schuld van gegeven: ik heb niet goed voor mezelf gezorgd, ik heb niet gezorgd dat de spanningen om me heen tussen mij en de ouders van vriend minder waren al kon ik er ook niets aan doen.
maar daarna werd het steedsminder,mn vriend leek party te kiezen voor zijn ouders en ik begreep niet waarom hij zo omsloeg.
begreep mezelf ook niet waarom was ik zo overstuur?
en toen de reacties van de omgeving: varierend van: "het is beter zo." tot: " je was niet eens zwanger want je hoefde geen curratage." nee dat hoeft ook niet meer altijd, meestal wachten ze zelfs nog 2weken als het niet een gevaar is voor de gezondheid omdat een natuurlijke miskraam beter te verwerken is dan zelf toestemming geven om het weg te halen.
de reacties hebben me zoveel pijn gedaan dat ik helemaal dicht ben geklapt ennu, drie maanden later nog steeds iederemaand hoop op een nieuwe kans, een nieuwe zwangerschap maar steeds alsik danweer ongesteld ben, ook al was de laatste keer na 10dagen (vol hoop) toch huil ik nog steeds tranen om wat ik graag zou willen.
het was dan " maar" 5 weken. het was er wel, en alleen het gevoel al is onbeschrijflijk.
ik mis het nog steeds en voel me nog steeds heel erg gekwetst dooropmerkingen en ben dan ook wel fel geworden maar dat mn vriend niets terug zei en het opnam enniet zei dat ik inderdaad zwanger was, dat deed me nog het meeste pijn!
:'(
is er iemand die er wat van herkent? en hoe gaje er mee om?
ik wil graag een kleintje maar aan de andere kant vind ik het ook eng, met het oog op: wat als het nu weer misgaat??"
reacties zijn welkom!!!
[ Bericht 0% gewijzigd door justy_the_chipmunk op 24-06-2004 09:42:15 ]
jong en zwanger en dan een miskraam, is dan maar beter:S
volgens mijn omgeving was het beter dat ik een miskraam kreeg.
Ik ben 21, heb een ontzettend lieve vriend waar ik al bijna 8maanden mee samen ben en ook al samenwoon.
nu werd ik zwanger (per ongeluk) maar vanaf t moment dat ik wist dat ik zwanger zou kunnen zijn hebben we besloten dat we het zouden houden.
en inderdaad ik was zwanger.:)
Ik had echte zwangerschapssymptomen, was misselijk en draaierig mijn emoties leken hun eigen leven te leiden en ik sloeg om van de ene bui naar de andere.
Ik werd niet ongesteld had wel een lichte bloeding maar de test was negatief.
de tweede test was heel licht positief, niet erg duidelijk dus.
en toch had ik last van allerlei kwaaltjes.
de dokter twijfelde niet en ik moest stoppen met mn medicijnen.
mn vriend steunde me volledig en was erg lief.
de reactie van mn vriendinnen waren positief ze vonden het erg leuk en zeiden dat ze er voor stonden als ik ze nodig had, dat deed me erg goed.
de reactievan mn moeder was minder, die had iets van: "je bent nog zo jong" ja maar ik laat geen kind weghalen als het een toekomst kan hebben en ik heb altijd gezegd: wie zich volwassen genoeg vindom seks te hebben moet ook volwassen genoeg zijn om de consequenties ervoor te nemen! en toen kon ze wel blij zijn.
aangezien ik vrij tenger ben merkte ik al wel snel lichamelijke dingen op, zoals een rare soort buikpijn dat trekkend aanvoelde.
vond het wat eng maar werd gezegd dat het erbij hoorde.
en toen kwam het...
de tweede bloeding maar niets aan de hand
dat was na vier weken.
een week later op de verjaardag van de vader van mn vriend, was het mis.
ik begon te bloeden en heftig.
heb toen niet de dokter gebeld omdat ik wist dat ze niets konden doen, als het een miskraam was dan was er wat mis met het vruchtje en was het niet levensvatbaar.
nuchter maar ozo pijnlijk.
na anderhalve dag hield t op. en kwam het vervolgens twee dagen later weer terug met erge krampen en toen heb ik wel gebeld, moest rust nemen en heb heel veel geslapen.
en moest ook de gyneacoloog bellen om een afspraak te maken voor een echo dat kon meteen na t weekend al vrij snel dus.
de echo verliep zoals ik verwachte, het was een routine onderzoek om te zien of ik wel zwanger was, en zo ja hoever, of de vrucht intact was en hoe lang ik al zwanger was.
echter toen we naar binnen gingen vroeg ik me al af wat we daar deden. ik wou terug, omkeren en niet denken aan wat ik te zien zou krijgen...een lege buik.
gevoelsmatig weet je het gewoon.
en inderdaad, op de echo was niets te zien, geen vrucht, geen vruchtzakje maar wel dat de baarmoeder vergroot was.
er werd een test gedaan om te zien of het misschien in een pril stadium was maar datwas niet zo.
het was een miskraam.
daarna voelde ik me verdoofd, ergens wist ik nu dat het zo was maar het andere deel wou het niet.
mn vriend is naar zijn werk gegaan en ik bleef alleen thuis.
met een hoofd vol vragen en verdriet.
heb mezelf er zo de schuld van gegeven: ik heb niet goed voor mezelf gezorgd, ik heb niet gezorgd dat de spanningen om me heen tussen mij en de ouders van vriend minder waren al kon ik er ook niets aan doen.
maar daarna werd het steedsminder,mn vriend leek party te kiezen voor zijn ouders en ik begreep niet waarom hij zo omsloeg.
begreep mezelf ook niet waarom was ik zo overstuur?
en toen de reacties van de omgeving: varierend van: "het is beter zo." tot: " je was niet eens zwanger want je hoefde geen curratage." nee dat hoeft ook niet meer altijd, meestal wachten ze zelfs nog 2weken als het niet een gevaar is voor de gezondheid omdat een natuurlijke miskraam beter te verwerken is dan zelf toestemming geven om het weg te halen.
de reacties hebben me zoveel pijn gedaan dat ik helemaal dicht ben geklapt ennu, drie maanden later nog steeds iederemaand hoop op een nieuwe kans, een nieuwe zwangerschap maar steeds alsik danweer ongesteld ben, ook al was de laatste keer na 10dagen (vol hoop) toch huil ik nog steeds tranen om wat ik graag zou willen.
het was dan " maar" 5 weken. het was er wel, en alleen het gevoel al is onbeschrijflijk.
ik mis het nog steeds en voel me nog steeds heel erg gekwetst dooropmerkingen en ben dan ook wel fel geworden maar dat mn vriend niets terug zei en het opnam enniet zei dat ik inderdaad zwanger was, dat deed me nog het meeste pijn!
:'(
is er iemand die er wat van herkent? en hoe gaje er mee om?
ik wil graag een kleintje maar aan de andere kant vind ik het ook eng, met het oog op: wat als het nu weer misgaat??"
reacties zijn welkom!!!
[ Bericht 0% gewijzigd door justy_the_chipmunk op 24-06-2004 09:42:15 ]
never say " i love you" if you dont really do.
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
Ik herken het niet, maar ik kan me wel voorstellen dat het je dwars zit.
Het is niet aan anderen om voor jou te beslissen 'dat het zo beter' is.
Da's arrogant en gevoelloos.
Sterkte
V.
Het is niet aan anderen om voor jou te beslissen 'dat het zo beter' is.
Da's arrogant en gevoelloos.
Sterkte
V.
Ja inderdaad, V. ja.
dat het "beter zo" is, is natuurlijk de grootst mogelijke onzin, om wat voor reden dan ook. als je een kind wil, zul je meestal een goede moeder worden. die mensen die die opmerkingen maken, bedoelen het waarschijnlijk goed, maar begrijpen je gewoon totaal niet. als het mensen zijn bij wie je je normaal prettig voelt/voelde, probeer dan uit te leggen hoe je je voelt, hoe moeilijk het ook is
heb je al met je vriend er over gepraat dat hij je pijn doet op de manier zoals hij er mee omgaat?
als je opnieuw zwanger raakt, probeer dan niet te nerveus te worden, en rust te nemen
heb je al met je vriend er over gepraat dat hij je pijn doet op de manier zoals hij er mee omgaat?
als je opnieuw zwanger raakt, probeer dan niet te nerveus te worden, en rust te nemen
Ging je vriend naar zijn werk ! ?
Aiaiaiaiaiai.... Ik hoop voor hem dat je het hem hebt kunnen vergeven.
Je hebt aan het allereerste begin van het ouderschap mogen proeven en het smaakte naar meer. Ik ben het oneens met mensen die menen dat 21 jaar veel te jong is om een goede moeder of vader te zijn. Wel is het zo dat het nodig is om een goed en stabiel platform te creeren waarop je je gezin gaat bouwen. Basale zaken als een vast inkomen en een stabiele werkomgeving zijn niet noodzakelijk maar toch zeker wel van enig belang als het gaat om het onderhouden van een gezin. Ook is een liefde is nu eenmaal wat vergankelijker wanneer je nog wat jong bent. Sta daar ook even bij stil.
Ik begrijp ook dat het grievend is als mensen je proberen te troosten met woorden als 'het is beter zo want je bent nog zo jong' of het volslagen idiote 'volgende keer beter'. Denk maar dat het ongemakkelijk gekozen woorden zijn van mensen die echt het beste met je voor hebben. Het is nu eenmaal moeilijk de juiste woorden te vinden om troost te bieden.
In het kort: Als jij vindt dat je relatie en financiele leven stabiel genoeg zijn en jij volwassen genoeg bent om moeder te worden dan staat niets je in de weg.
*over bol aait voor het verlies van je nog zo prille kindje
Aiaiaiaiaiai.... Ik hoop voor hem dat je het hem hebt kunnen vergeven.
Je hebt aan het allereerste begin van het ouderschap mogen proeven en het smaakte naar meer. Ik ben het oneens met mensen die menen dat 21 jaar veel te jong is om een goede moeder of vader te zijn. Wel is het zo dat het nodig is om een goed en stabiel platform te creeren waarop je je gezin gaat bouwen. Basale zaken als een vast inkomen en een stabiele werkomgeving zijn niet noodzakelijk maar toch zeker wel van enig belang als het gaat om het onderhouden van een gezin. Ook is een liefde is nu eenmaal wat vergankelijker wanneer je nog wat jong bent. Sta daar ook even bij stil.
Ik begrijp ook dat het grievend is als mensen je proberen te troosten met woorden als 'het is beter zo want je bent nog zo jong' of het volslagen idiote 'volgende keer beter'. Denk maar dat het ongemakkelijk gekozen woorden zijn van mensen die echt het beste met je voor hebben. Het is nu eenmaal moeilijk de juiste woorden te vinden om troost te bieden.
In het kort: Als jij vindt dat je relatie en financiele leven stabiel genoeg zijn en jij volwassen genoeg bent om moeder te worden dan staat niets je in de weg.
*over bol aait voor het verlies van je nog zo prille kindje
Jawohl Herr Kaloin!
hey! ja ikheb het erover gehad maar niet met zijn ouders mede omdat ik ook erg angstig ben en ze me daardoor ook niet als volwaardig mens lijken te zien en ik er heel erg van baal dat er gewoon opmerkingen gemaakt worden en niet over na word gedacht en als ik er dan tegenin ga word er gezegd: ja sorry maar zo denk ik erover, met iemand met een psychisch iets kun je niet gelukkig worden...
never say " i love you" if you dont really do.
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
dankje captain! ja de finacieen en huisvesting zijn goed, we wonen samen en ja het is een hele verantwoording maar in geen enkele relatie heb je absolute zekerheid dat het goed blijft gaan!
daar heb ikhet voorbeeld wel van gezien..
en dat hij naar zijn werk ging ja niet goed over nagedacht...maar ok...shit happens en ik heb het hem vergeven zij het dat het nog welsteeds pijn doet..;(
daar heb ikhet voorbeeld wel van gezien..
en dat hij naar zijn werk ging ja niet goed over nagedacht...maar ok...shit happens en ik heb het hem vergeven zij het dat het nog welsteeds pijn doet..;(
never say " i love you" if you dont really do.
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
klinkt als tijd om de schoonouders een poosje, bijvoorbeeld een aantal jaar, links te laten liggenquote:Op donderdag 24 juni 2004 09:44 schreef justy_the_chipmunk het volgende:
hey! ja ikheb het erover gehad maar niet met zijn ouders mede omdat ik ook erg angstig ben en ze me daardoor ook niet als volwaardig mens lijken te zien en ik er heel erg van baal dat er gewoon opmerkingen gemaakt worden en niet over na word gedacht en als ik er dan tegenin ga word er gezegd: ja sorry maar zo denk ik erover, met iemand met een psychisch iets kun je niet gelukkig worden...
Ik snap niet waar de mensen de gore moed vandaan halen om te zeggen dat het misschien maar beter is zo. En daarbij, zo idioot jong ben je toch niet...
Je zou er haast een boek over schrijven!
links laten liggen, zou een optie zijn maar ik loop niet weg vermijd ze wel een beetje moet ikbekennen ben zo op mnhoede als ik er ben. iedereen kan iets krijgen, dat maakt je niet minder als mens maar juist rijker al denken anderen er anders over...maar ja ze doennu wel wat aardiger maar ik blijf op mn hoede en gespannen wachten op de volgende reacties....
never say " i love you" if you dont really do.
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
quote:volgens mijn omgeving was het beter dat ik een miskraam kreeg.
Een miskraam is een van de ergste dingen die je als vrouw mee kan maken , en dat zeg ik als man , wat heb toch een boel domme mensen
Ik ben inmiddels overleden
Praat anders met deze meiden mee:"wachten op t 2de streepje",zij/wij hebben ook al de nodige dingen meegemaakt en zullen je heel graag willen helpen en je info geven
Sterkte en misschien tot ziens,
Groetjes,Minoes
Sterkte en misschien tot ziens,
Groetjes,Minoes
hey minoes ja heb het al wat door gelezen maar voel me er niet zo in thuis omdat ze al langer bezig zijn en ouder zijn dan mij, en ook omdat zij een partner hebben...heb ik ook maar niet getrouwd en omdat het pijn doet als je leest dat een ander wel zwanger is...ben inmiddels weer aan de pil maar vergeet t kreng steeds onbewust dan rolt ie weer weg en allemaal van dat soort dingen en nu zit ik weer in spanning...maar schijnt beter te zijn na een miskraam...
never say " i love you" if you dont really do.
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
Misschien is het ook wel verstandig om even te wachten met een volgende poging om je lichaam en geest goed tot rust te laten komen. Overigens is getrouwd zijn ook niet meer dan een papierwinkel hoor. Je relatie zit tussen je oren en niet in een boekje ergens in een lade van je dressoir.quote:Op donderdag 24 juni 2004 10:03 schreef justy_the_chipmunk het volgende:
hey minoes ja heb het al wat door gelezen maar voel me er niet zo in thuis omdat ze al langer bezig zijn en ouder zijn dan mij, en ook omdat zij een partner hebben...heb ik ook maar niet getrouwd en omdat het pijn doet als je leest dat een ander wel zwanger is...ben inmiddels weer aan de pil maar vergeet t kreng steeds onbewust dan rolt ie weer weg en allemaal van dat soort dingen en nu zit ik weer in spanning...maar schijnt beter te zijn na een miskraam...
Jawohl Herr Kaloin!
Misschien heb je iets aan dit topic Zwanger.. en dan gaat het mis 2
er is ook een eerste deel van.
En laat niemand voor jou bepalen hoe je je moet voelen, dat heb je simpelweg niet in de hand,
ik sluit me aan bij wat Verbal al zei.
Sterkte.
er is ook een eerste deel van.
En laat niemand voor jou bepalen hoe je je moet voelen, dat heb je simpelweg niet in de hand,
ik sluit me aan bij wat Verbal al zei.
Sterkte.
Als het pannen van daken waait
Als het gras naar je voeten graait
Als de wind langs je wangen aait, hier ben ik
Als het gras naar je voeten graait
Als de wind langs je wangen aait, hier ben ik
Hoi Justy,quote:Op donderdag 24 juni 2004 10:03 schreef justy_the_chipmunk het volgende:
hey minoes ja heb het al wat door gelezen maar voel me er niet zo in thuis omdat ze al langer bezig zijn en ouder zijn dan mij, en ook omdat zij een partner hebben...heb ik ook maar niet getrouwd en omdat het pijn doet als je leest dat een ander wel zwanger is...ben inmiddels weer aan de pil maar vergeet t kreng steeds onbewust dan rolt ie weer weg en allemaal van dat soort dingen en nu zit ik weer in spanning...maar schijnt beter te zijn na een miskraam...
Mijn vriendin en ik zijn ook niet getrouwd, dus laat da tje niet tegenhouden. Wij hebben ook een miskraam gehad, dus ken een beetje je gevoelens. Het is gewoon klote, hoe je het ook went of keert. Jullie hadden belsoten het te houden, en dan ben je in gedachten al bezig met wat komen gaat. Het is dus gewoon klote... punt..
Oh, en echt jong ben je niet.. mijn vriendin is 22..
Wachten op het 2e streepje is overigens wel een goed topic om je gevoelens te uiten... Zoals daar wel vaker gezegd wordt.. Geluk en verdriet liggen in dat topic dichtbij elkaar..
Succes met het verwerken van je verdriet
a marathon- At 18 mile you wonder why you do this, at 26,2 it all becomes perfectly clear!
Qua leeftijd ben je in ieder geval niet te jong voor kinderen... Psychisch niet, maar ook biologisch niet... Wat ik me alleen afvraag, je bent zwanger geworden door een ongelukje. Het was dus niet gepland en nu, een aantal maanden na de miskraam, probeer je wanhopig zwanger te worden. Waaromquote:Op donderdag 24 juni 2004 09:32 schreef justy_the_chipmunk het volgende:
Ik ben 21, heb een ontzettend lieve vriend waar ik al bijna 8maanden mee samen ben en ook al samenwoon.
nu werd ik zwanger (per ongeluk) maar vanaf t moment dat ik wist dat ik zwanger zou kunnen zijn hebben we besloten dat we het zouden houden.
en inderdaad ik was zwanger.:)
[...]
de reacties hebben me zoveel pijn gedaan dat ik helemaal dicht ben geklapt ennu, drie maanden later nog steeds iederemaand hoop op een nieuwe kans, een nieuwe zwangerschap maar steeds alsik danweer ongesteld ben, ook al was de laatste keer na 10dagen (vol hoop) toch huil ik nog steeds tranen om wat ik graag zou willen.
Als ik je verhaal lees, kiest je vriend enigzins partij voor het standpunt van zijn ouders. Ook gezien het feit dat hij na afloop van de miskraam gewoon is gaan werken spreekt in mijn optiek boekdelen... Blijkbaar is je vriend er niet echt klaar voor, dus je loopt ook het risico dat je vriend je verlaat op het moment dat je weer zwanger wordt. En een alleenstaande moeder heeft het behoorlijk zwaar.
Kans op een miskraam is er altijd, maar zwangerschappen lukken het best als je je er niet al te veel mee bezighoudt... Probeer te ontspannen, probeer er zo min mogelijk aan te denken, en dan komt het vanzelf een keer goed... Sterkte.
I need a job where my immense ego seems normal.
- Dogbert
- Dogbert
mja ik weet het niet hoor.. maar het was een ongelukje en toch wordt er besloten om door te gaan.. probleem is dat men te makkelijk kinderen neemt imo, en 21 is te jong. je wilt ook eerst van je leven genieten lijkt me. dus in feite is het wel "beter".
en dit is dus een sprekend voorbeeld van zo'n dombo die denkt voor anderen te bepalen wat beter isquote:Op donderdag 24 juni 2004 10:24 schreef NullPointer het volgende:
mja ik weet het niet hoor.. maar het was een ongelukje en toch wordt er besloten om door te gaan.. probleem is dat men te makkelijk kinderen neemt imo, en 21 is te jong. je wilt ook eerst van je leven genieten lijkt me. dus in feite is het wel "beter".
nee, een alleenstaande moeder op jonge leeftijd is veel beter of niet dan. zelfde kind wat over 20 jaar je tasje gaat roven. (ok overdreven)
ik bepaal nix, ik geef mijn mening.. wat je ermee doet moet je zelf weten. dus niet dom lullen..
ik bepaal nix, ik geef mijn mening.. wat je ermee doet moet je zelf weten. dus niet dom lullen..
Hoezo te jong, in bepaalde kringen is het gebruikelijk de eerste ruim voor je 18e al te baren ... komen toch meestal wel goed terecht hoor ... het is maar net hoe je eigen opvoeding is geweest en hoe je die kids dan weer opvoedt.quote:Op donderdag 24 juni 2004 10:24 schreef NullPointer het volgende:
mja ik weet het niet hoor.. maar het was een ongelukje en toch wordt er besloten om door te gaan.. probleem is dat men te makkelijk kinderen neemt imo, en 21 is te jong. je wilt ook eerst van je leven genieten lijkt me. dus in feite is het wel "beter".
Maar goed, ieder zijn eigen mening (bovenstaand is overigens niet iets waar ik persoonlijk achter sta).
@ TS, heel veel sterkte. Als ik jou was, zou ik eerst even rust nemen, voornamelijk voor jezelf. En als jullie samen iets willen, dan moet je daar gewoon voor gaan!! Neemt niet weg dat het makkelijker is om je omgeving mee te hebben.
Het nadeel van in de bergen fietsen: what comes down, must go up!
Volgens mij was er geen sprake van een alleenstaande moeder. TS bevestigd immers dat relatie en financiele draagkracht aanwezig zijn voor het welslagen van een relatie. Ik kan ook niet echt het verband leggen tussen een tasjesrover en een jonge moeder maar dat hoef ik natuurlijk niet uit te leggen. Hoop ik......quote:Op donderdag 24 juni 2004 10:28 schreef NullPointer het volgende:
nee, een alleenstaande moeder op jonge leeftijd is veel beter of niet dan. zelfde kind wat over 20 jaar je tasje gaat roven. (ok overdreven)
ik bepaal nix, ik geef mijn mening.. wat je ermee doet moet je zelf weten. dus niet dom lullen..
Jawohl Herr Kaloin!
Ik was 21 dat ik zwanger raakte, ik en mijn vriend waren en zijn er erg blij en gelukkig mee, mijn zoontje is nu 6 en ik heb ondertussen ook een dochtertje van 9 maanden en ik heb nog niet één seconde gedacht dat ik misschien te jong was.
En of je kind later tasjes gaat stelen of niet hangt van heel wat meer dingen af dan de leeftijd van de moeder, ik vind dat wel een heel kortzichtige opvatting.
En of je kind later tasjes gaat stelen of niet hangt van heel wat meer dingen af dan de leeftijd van de moeder, ik vind dat wel een heel kortzichtige opvatting.
"Heb uw vijanden lief, betekent niet dat we onze ogen sluiten voor onrecht, het betekent dat we elkaar niet opgeven."
dat lijkt mij niet. ts werkt niet. als je al denkt dat het zo simpel ligt, dan zou ik me eerder druk maken om gezinnen waarbij zowel vader als moeder de hele week werken, en de kinderen in de cresh gedumpt worden. de leeftijd van de moeder heeft hier niets mee te maken, maar je mag het natuurlijk uitleggen als je denkt dat ik iets niet snapquote:Op donderdag 24 juni 2004 10:28 schreef NullPointer het volgende:
nee, een alleenstaande moeder op jonge leeftijd is veel beter of niet dan. zelfde kind wat over 20 jaar je tasje gaat roven. (ok overdreven)
ik bepaal nix, ik geef mijn mening.. wat je ermee doet moet je zelf weten. dus niet dom lullen..
klopt Alicey. maar ik ken er wel een paar in mijn omgeving die ook zo jong zijn begonnen, en nu in feite spijt hebben. tuurlijk geven ze veel om hun kind. maar ze hebben het nu echt zwaar. vriendje is weg, alles zelf regelen. relaties die snel over zijn om dat veel jongens/mannen toch moeite hebben met het kindje.
het is altijd een risico dat de vader de verantwoordelijkheid niet neemt. ik vraag me af in hoeverre het valide is om dat als show stopper te gebruiken bij het krijgen van kinderen, ook weer niet lijkt me. wanneer hij haar achterlaat, zal ze het inderdaad erg moeilijk krijgen, maar om te zeggen dat het kind een tasjesrover wordt slaat natuurlijk nergens op. genoeg kinderen die op een dergelijke manier opgroeien, die prima terecht komen, het merendeel zelfs wel schat ikquote:Op donderdag 24 juni 2004 11:13 schreef NullPointer het volgende:
klopt Alicey. maar ik ken er wel een paar in mijn omgeving die ook zo jong zijn begonnen, en nu in feite spijt hebben. tuurlijk geven ze veel om hun kind. maar ze hebben het nu echt zwaar. vriendje is weg, alles zelf regelen. relaties die snel over zijn om dat veel jongens/mannen toch moeite hebben met het kindje.
Dan hoop ik dat de mijne over een paar jaar jouw tas te pakken heeftquote:Op donderdag 24 juni 2004 10:28 schreef NullPointer het volgende:
nee, een alleenstaande moeder op jonge leeftijd is veel beter of niet dan. zelfde kind wat over 20 jaar je tasje gaat roven. (ok overdreven)
ik bepaal nix, ik geef mijn mening.. wat je ermee doet moet je zelf weten. dus niet dom lullen..
Ik ben nu 21 en alleen en ben 37 weken zwanger en heb me geen moment TE jong gevoeld, ongeacht wat anderen er over zeiden. Ben wel een beetje gaan twijvelen in het begin doordat iedereen graag wat te zeggen heeft over je, maar ach dat heb ik zelf ook wel eens...
Lieve Justy,
Een miskraam krijgen is heel verdrietig, of je nu jong of wat ouder bent en of de zwangerschap nu wel of niet gepland was. En bij jou is dat verdriet niet erkend door je omgeving doordat je zo jong bent en het niet gepland was en dat is heel triest en jammer. Het is normaal dat je verdriet hebt en huilt en geen baby of dikke buik kan zien met droge ogen en dat wordt op den duur best minder maar nu even niet. Probeer toch met name aan je vriend duidelijk te maken hoe je je voelt. Ook al vindt hij het moeilijk en weet hij zich er geen raad mee. Als hij DAT al eens zou zeggen tegen je heb je al een stukje gewonnen. Je vriend is tenslotte toch degene met wie je verder wil en met wie je in de toekomst graag nog een kindje zou willen krijgen.
En ik weet ook uit ervaring helaas hoe het is om weer terug te verlangen naar het gevoel zwanger te zijn en zo'n wondertje bij je te dragen. Misschien is het ook wel een hormonaal iets heb ik wel eens gedacht. Misschien maakt je lichaam wel hormonen aan waardoor je weer zo snel mogelijk weer zwanger wil worden na een miskraam.
Mij lijkt dit niet het ideale moment om weer zwanger te worden voor je, niet vanwege je leeftijd maar vanwege je relatie. Ook al weet ik hoe je naar een zwangerschap kunt verlangen toch zou ik als ik jou was eerst zorgen dat je met je vriend weer op 1 lijn komt en hij ook achter een nieuwe zwangerschap staat. Anders krijg je het wel erg zwaar meis en ik denk niet dat je dat wil.
Dikke knuffel en veel sterkte
Een miskraam krijgen is heel verdrietig, of je nu jong of wat ouder bent en of de zwangerschap nu wel of niet gepland was. En bij jou is dat verdriet niet erkend door je omgeving doordat je zo jong bent en het niet gepland was en dat is heel triest en jammer. Het is normaal dat je verdriet hebt en huilt en geen baby of dikke buik kan zien met droge ogen en dat wordt op den duur best minder maar nu even niet. Probeer toch met name aan je vriend duidelijk te maken hoe je je voelt. Ook al vindt hij het moeilijk en weet hij zich er geen raad mee. Als hij DAT al eens zou zeggen tegen je heb je al een stukje gewonnen. Je vriend is tenslotte toch degene met wie je verder wil en met wie je in de toekomst graag nog een kindje zou willen krijgen.
En ik weet ook uit ervaring helaas hoe het is om weer terug te verlangen naar het gevoel zwanger te zijn en zo'n wondertje bij je te dragen. Misschien is het ook wel een hormonaal iets heb ik wel eens gedacht. Misschien maakt je lichaam wel hormonen aan waardoor je weer zo snel mogelijk weer zwanger wil worden na een miskraam.
Mij lijkt dit niet het ideale moment om weer zwanger te worden voor je, niet vanwege je leeftijd maar vanwege je relatie. Ook al weet ik hoe je naar een zwangerschap kunt verlangen toch zou ik als ik jou was eerst zorgen dat je met je vriend weer op 1 lijn komt en hij ook achter een nieuwe zwangerschap staat. Anders krijg je het wel erg zwaar meis en ik denk niet dat je dat wil.
Dikke knuffel en veel sterkte
You will never leave my mind
And it turns out to be so much different than our dreams
Now you're, you're a star in heaven
And it turns out to be so much different than our dreams
Now you're, you're a star in heaven
Valt mee hoor, Ik ben 23 , ongetrouwd en nog maar 2 maanden bezig. , ik prik daar ook mee en heb het erg naar mijn zin.quote:Op donderdag 24 juni 2004 10:03 schreef justy_the_chipmunk het volgende:
hey minoes ja heb het al wat door gelezen maar voel me er niet zo in thuis omdat ze al langer bezig zijn en ouder zijn dan mij, en ook omdat zij een partner hebben...heb ik ook maar niet getrouwd en omdat het pijn doet als je leest dat een ander wel zwanger is...ben inmiddels weer aan de pil maar vergeet t kreng steeds onbewust dan rolt ie weer weg en allemaal van dat soort dingen en nu zit ik weer in spanning...maar schijnt beter te zijn na een miskraam...
Het is natuurlijk je eigen keuze maar als je eens wil praten dan zijn we er.
Wat je familie zegt is onbeschrijfelijk, wat een ****
Heel veel succes er nog mee.
"One cries because one is sad. For example, I cry because others are stupid, and that makes me sad."
Mijn moeder was 19 toen ze mijn broer kreeg en 21 toen ze mij kreeg, wij zijn beide goed terecht gekomen.quote:Op donderdag 24 juni 2004 11:13 schreef NullPointer het volgende:
klopt Alicey. maar ik ken er wel een paar in mijn omgeving die ook zo jong zijn begonnen, en nu in feite spijt hebben. tuurlijk geven ze veel om hun kind. maar ze hebben het nu echt zwaar. vriendje is weg, alles zelf regelen. relaties die snel over zijn om dat veel jongens/mannen toch moeite hebben met het kindje.
Eigen huis, vaste baan, stabiele relatie , mijn broer is nu samen met zijn vriendin in verwachting van zijn eerste kind en wij zijn bezig.
Onze vader heeft ons ook in de steek gelaten, maar toen waren wij 11 en 13, geloof me , hij heeft niks met onze opvoeding te maken gehad aangezien hij vrijwel nooit thuis was.
Dus niet zo snel oordelen, het kan ook anders.
P.S. ik en zowel mijn broer zijn geen tasjesdieven.
"One cries because one is sad. For example, I cry because others are stupid, and that makes me sad."
reactie op Nullpointer en Patrick O : ja je reactie is oke met alle respect echter dat JIJ nog niet aan kids moet denken en een aantal kent bijwie het " fout" is gegaan wil nog niet zeggen dat het aldoor gebeurt.
trouwens wanneer ben je in jouw ogen danwel oud genoeg en is je relatie stabiel genoeg?
dat mn vriend naar zijn werk ging was nietomdat hij geen kids wou want dan hadden we eerder ingegrepen het was van ons allebei een bewuste keus! hij wist alleen niet wat hij moest doen en wou zo zijn verdriet " verwerken" door gewoondoor te gaan met waar hij daarvoor ook al mee bezig was.
en dat hij niet tegen zijn ouders inging had meer te maken met dat hij bang is om zijn bek open te scheuren bij hun dus zegt niets over wat hij wel en niet wil en dat ik nu zo in jouw ogen " wanhopig" zwanger probeer te raken heb je goed mis.
als je niet weet wat een miskraam uberhaupt teweeg kan brengen en het zelf niet persoonlijk hebt meegemaakt want daar lijkt het op dan vraag ik me af wat je hier doet!?!
wanhopig zwanger raken lukt niet! het is iets waar twee achter staan en ik probeer ook niet om zwanger te raken ik zeg alleen dat ik er nog steeds heel veel moeite mee heb als ik na een kans wel weer ongesteld word! maar dat is iets wat jij denk ik niet kan snappen omdat jij alleen maar kortzichtig kijkt naar jezelf.
en kinderen van jonge moeders worden tasjesrovers???
hoezo ben je zelf opgevoed door een alleenstaande moeder?
het karakter opvoeding en houding van ouders in de maatschappij speelt inmijn ogen ook een hele grote rol.
weet je wat ik denk?
dathet beter is als zulke kort-door-de-bocht mensen geen kids krijgen, want het is jammer dat je zo oordeelt over iemand en idd durft te zeggen dat het " beter" zo is.
en dan nog dit: een moeder kan dan wel alleenstaande zijn, maar soms kun je beter alleen met je moeder wonen dan met je beide ouders in huis.
mijn vader was er wel maar een vader voor zijn kids? nee, totaal niet
dus hou op met oordelen en wees blij dat JIJ dan wel goed terecht bent gekomen en alles voor de wind lijkt tegaan en probeer je eens in te leven.
ik ken je verder niet ga alleen af op wat je schrijft.
trouwens ik ben er geen steek minder van geworden laat staan een tasjesdief of heroinehoer met een alleenstaande moeder... en trouwens zelfs ineen huwelijk kun je alleen komen te staan wat dat aangaat moet niemand aan kids beginnen! en trouwens, inmn eentje kan ik het ook onderhouden daar denk ik wel over na, en daar komt bij dat ik niet aan een kind wil beginnen als er niet voldoende stabiliteit en huisvesting is.
[ Bericht 0% gewijzigd door justy_the_chipmunk op 24-06-2004 13:46:52 ]
trouwens wanneer ben je in jouw ogen danwel oud genoeg en is je relatie stabiel genoeg?
dat mn vriend naar zijn werk ging was nietomdat hij geen kids wou want dan hadden we eerder ingegrepen het was van ons allebei een bewuste keus! hij wist alleen niet wat hij moest doen en wou zo zijn verdriet " verwerken" door gewoondoor te gaan met waar hij daarvoor ook al mee bezig was.
en dat hij niet tegen zijn ouders inging had meer te maken met dat hij bang is om zijn bek open te scheuren bij hun dus zegt niets over wat hij wel en niet wil en dat ik nu zo in jouw ogen " wanhopig" zwanger probeer te raken heb je goed mis.
als je niet weet wat een miskraam uberhaupt teweeg kan brengen en het zelf niet persoonlijk hebt meegemaakt want daar lijkt het op dan vraag ik me af wat je hier doet!?!
wanhopig zwanger raken lukt niet! het is iets waar twee achter staan en ik probeer ook niet om zwanger te raken ik zeg alleen dat ik er nog steeds heel veel moeite mee heb als ik na een kans wel weer ongesteld word! maar dat is iets wat jij denk ik niet kan snappen omdat jij alleen maar kortzichtig kijkt naar jezelf.
en kinderen van jonge moeders worden tasjesrovers???
hoezo ben je zelf opgevoed door een alleenstaande moeder?
het karakter opvoeding en houding van ouders in de maatschappij speelt inmijn ogen ook een hele grote rol.
weet je wat ik denk?
dathet beter is als zulke kort-door-de-bocht mensen geen kids krijgen, want het is jammer dat je zo oordeelt over iemand en idd durft te zeggen dat het " beter" zo is.
en dan nog dit: een moeder kan dan wel alleenstaande zijn, maar soms kun je beter alleen met je moeder wonen dan met je beide ouders in huis.
mijn vader was er wel maar een vader voor zijn kids? nee, totaal niet
dus hou op met oordelen en wees blij dat JIJ dan wel goed terecht bent gekomen en alles voor de wind lijkt tegaan en probeer je eens in te leven.
ik ken je verder niet ga alleen af op wat je schrijft.
trouwens ik ben er geen steek minder van geworden laat staan een tasjesdief of heroinehoer met een alleenstaande moeder... en trouwens zelfs ineen huwelijk kun je alleen komen te staan wat dat aangaat moet niemand aan kids beginnen! en trouwens, inmn eentje kan ik het ook onderhouden daar denk ik wel over na, en daar komt bij dat ik niet aan een kind wil beginnen als er niet voldoende stabiliteit en huisvesting is.
[ Bericht 0% gewijzigd door justy_the_chipmunk op 24-06-2004 13:46:52 ]
never say " i love you" if you dont really do.
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
merissa: tnx!!! hij staat er wel achter hoor! maar ik vind het moeilijk om mn gevoel te delen! hij zou t niet erg vinden als t zou gebeuren tis meer mijn pijn die ik niet goed een plek kan geven! :S
never say " i love you" if you dont really do.
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
Als jullie er zelf achter staan om een kindje te krijgen, moeten jullie dat ook gewoon doen. Ik denk dat als jouw ouders en schoonouders een beetje aan het idee gewend zijn, en zien dat jullie er heel gelukkig mee zijn, wel een beetje bijdraaien. Ik was 20 toen ik zwanger raakte, en 21 toen mijn dochter werd geboren. Er waren genoeg mensen die er niet achter stonden. Gelukkig veranderde dat toen ze er achter kwamen dat wij er gelukkig mee waren. Door omstandigheden heb ik mijn dochter alleen op de wereld gezet, en tot haar vijfde alleen opgevoed. Het is een lieve, intelligente meid, en wordt vast geen " tasjesroofster " ! Doe wat je hart je ingeeft en luister niet te veel naar anderen.
zal dit aan mijn moeder laten lezen, dies niet blij met jou gok ik.quote:Op donderdag 24 juni 2004 10:24 schreef NullPointer het volgende:
mja ik weet het niet hoor.. maar het was een ongelukje en toch wordt er besloten om door te gaan.. probleem is dat men te makkelijk kinderen neemt imo, en 21 is te jong. je wilt ook eerst van je leven genieten lijkt me. dus in feite is het wel "beter".
zij was 16 toen ze zwanger werd van mij, ze heeft me gehouden, en ze heeft zeker wel van dr leven genoten hoor, doet ze nu nog steeds trouwens dus nee "beter is het niet".
dus nee "beter is het niet".en over dat "je wilt ook eerst van je leven genieten lijkt mij " komt beetje vreemd over, net alsof je niet van het leven kan genieten als je een kindje hebt
Mag ik zo brutaal zijn om te vragen wat 'van het leven genieten' is? Elke maand honderden euro's opzuipen in de kroeg? Doelloos spullen kopen die je niet nodig hebt, maar ach, het geld is er? Wie ben jij om iemands definitie van genieten te bepalen? Misschien geniet je juist meer met kinderen dan zonder!quote:Op donderdag 24 juni 2004 10:24 schreef NullPointer het volgende:
mja ik weet het niet hoor.. maar het was een ongelukje en toch wordt er besloten om door te gaan.. probleem is dat men te makkelijk kinderen neemt imo, en 21 is te jong. je wilt ook eerst van je leven genieten lijkt me. dus in feite is het wel "beter".
TS, ik vind het vreselijk hoe mensen op jouw verdriet reageren. Dat het kindje niet gepland was, wil niet zeggen dat het niet gewenst was. Dikke
helemaal mee eens miss_dynastie! geld uitgeven aan de kroeg en dan ooknog rondlopen met een kater en daar kan een ander dan lekkerongevraagdvan mee genieten dat vind ik pas geldverspilling enniet iets waarvan ik geniet! en daar komt bij dat de een nu eenmaal verder is dan de ander...ligt maar net aan wat je hebt meegemaakt en hoe jeover dingen denkt.
en ik vind niet, dat als er een grote kans is om je kind of hetn gewenst of niet gewenst is een plek te geven let wel: er zijn grote en goede uitzonderingn om een abortus te laten plegen, maar zelf zou ik hetniet doen ,ik zet liever mn eigen dingen aan de kant en gun een klein wondertje een mooi leven en zo goed mogelijk, dan dat ik zeg jongens haal het maar weg want ikben nog ' maar' 21 en heb nog niet genoten van het leven...als in uitgaan en dat soort kul. op zijn tijd leuk maar ik ga meer voor het vaste!
Ik neem de verantwoordelijk heid die voortkan vloeien uit seks hebben!
ps wat means TS???
en ik vind niet, dat als er een grote kans is om je kind of hetn gewenst of niet gewenst is een plek te geven let wel: er zijn grote en goede uitzonderingn om een abortus te laten plegen, maar zelf zou ik hetniet doen ,ik zet liever mn eigen dingen aan de kant en gun een klein wondertje een mooi leven en zo goed mogelijk, dan dat ik zeg jongens haal het maar weg want ikben nog ' maar' 21 en heb nog niet genoten van het leven...als in uitgaan en dat soort kul. op zijn tijd leuk maar ik ga meer voor het vaste!
Ik neem de verantwoordelijk heid die voortkan vloeien uit seks hebben!
ps wat means TS???
never say " i love you" if you dont really do.
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
Bovendien hoeft een kindje uitgaan niet uit te sluiten. Je kan best af en toe een keer uit (vind ik ).quote:Op vrijdag 25 juni 2004 14:08 schreef justy_the_chipmunk het volgende:
ik zet liever mn eigen dingen aan de kant en gun een klein wondertje een mooi leven en zo goed mogelijk, dan dat ik zeg jongens haal het maar weg want ikben nog ' maar' 21 en heb nog niet genoten van het leven...als in uitgaan en dat soort kul. op zijn tijd leuk maar ik ga meer voor het vaste!
Tja, ik ben eerlijk gezegd van mening dat iemand die voor een abortus kiest in een bepaalde situatie ook zijn verantwoordelijkheid neemt. Elke situatie is anders en soms is een abortus echt de betere oplossing voor die specifieke vrouw. Ik vind dat je op allebei de manieren de verantwoordelijkheden neemt als je maar een weloverwogen keuze maakt.quote:Ik neem de verantwoordelijk heid die voortkan vloeien uit seks hebben!
topicstarterquote:ps wat means TS???
ok tnx!! weet ik eindelijk wat dat betekend:D
en ja over abortus het is voor degene idd een keuze dieje niet zomaar kan maken en ook nie maakt, het is idd ook eenverantwoordelijkheid. niet alleen voor jezelf maar ook voor een levend wezentje!
en ja over abortus het is voor degene idd een keuze dieje niet zomaar kan maken en ook nie maakt, het is idd ook eenverantwoordelijkheid. niet alleen voor jezelf maar ook voor een levend wezentje!
never say " i love you" if you dont really do.
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
never say " i need you" if all you need is just for you.
If you really love me, never let me go...
|
|
