FOK!/NachtLicht topic week 23: 'Ik mis je zo...'

Mag je trouwens nog editten enzo? Want 'langzaam kruipen' slaat natuurlijk als een tennisbal op een geleipudding

Als je nog kan editten dan doe je dat toch lekker

quote:

Op maandag 31 mei 2004 21:52 schreef Isabeau het volgende:
Als je niet tegen kritiek kan vraag dan niet om feedback. Zodiakk geeft feedback op zijn manier en is niet bang om tere zieltjes te kwetsen (alhoewel ik dat deze keer totaal niet zag in zijn opbouwende vorm van 'kritiek'/suggestie).

@Twinky... Bedankt voor je feedback, maar het 'doen wat ik denk' is precies wat ik ook doe met mijn verhalen/columns

Ok..ik ben overtuigd...nog een in het personaal-perspectief dan...


‘Ik mis je zo vreselijk,’ spreekt ze zachtjes in de hoorn. Het blijft doodstil aan de andere kant. ‘Ben je er nog?’
‘Natuurlijk ben ik er nog.’ Zijn stem klinkt afstandelijk en vreemd. Alsof ze met een onbekende aan de lijn zit in plaats van met haar man.
‘De kinderen missen je ook. Ze vragen vaak naar je. Wanneer kom je terug?’
Een diepe zucht aan de andere kant, ‘dat vraag je nou iedere keer.’
‘Ik mag het toch wel vragen?’
‘Natuurlijk mag je het vragen, maar ik weet het gewoon niet. Ik heb tijd nodig voor mezelf. Tijd nodig om mezelf te vinden.’
‘Kan je jezelf thuis niet vinden dan?’ ze voelt haar stem overslaan en de tranen opwellen.
Weer die stilte aan de andere kant en dan heel zachtjes ineens de klank van een vrouwenstem op de achtergrond. Een schok vliegt door haar lichaam. Even denkt ze dat ze het zich verbeeldt, maar de stilte aan de andere kant is veranderd. Deze stilte kent ze van haar man.
‘Wie is dat?’
Zijn stem hapert. Weg is de zelfverzekerde klank waarmee hij zijn ‘tijd voor zichzelf’ leugen verkondigde. ‘Ik…ik…ik moet je iets vertellen.’
Ze knalt de hoorn op de telefoon en vloekt hardop. Meneer was zo zielig, en hij had het zo moeilijk. Zijn hele leven gewerkt en nooit eens iets voor zichzelf. En zij had het geloofd, had nog geprobeerd om het hem zo makkelijk mogelijk te maken. Ze had zichzelf weggecijferd met het idee dat het een fase was waar hij wel weer overheen zou komen. Haar verdriet spoelt weg op golven van woede. Ze graait de hoorn weer van de telefoon en toetst een nummer.
Nadat de telefoon een aantal keer is overgegaan wordt er opgenomen, ‘met Jannie.’
‘Ja hoi, met mij. Ben je nog steeds van plan om uit te gaan vanavond?’
‘Natuurlijk.’
‘Mag ik nog mee?’

Hoi, Xessive, stel je prijs op feedback?

Ik sloeg slaperig mijn arm om je heen, maar voelde alleen de koude deken. Ik opende mijn ogen om naar je te kijken, maar keek dwars door je heen naar mezelf in de spiegel. Ik zag mijn opgezwollen ogen en vlekkerige wangen vol mascara. Ik sloeg de deken van mij af en herinnerde mij jouw witte overhemd aan te hebben. Nog eventjes rolde ik me op en wiegde mezelf in mijn armen, proberend jouw geur op te snuiven. Ik rook alleen een bittere mix van drank en kots, vermengd met oud zweet. Mijn kots, mijn zweet.

Met een zucht plaatste ik mijn voeten op de koude, houten vloer. Ik liep naar het raam en keek naar buiten. Ik keek naar de buren van de overkant die hun Citroën aan het inpakken waren, om op vakantie te gaan. Ik keek naar de kinderen verderop die aan het spelen waren, naar de auto’s die voorbij reden. Ik opende het raam en voelde hoe de wind langs mijn gezicht, mijn billen, mijn benen woei. Ik wou zo graag bij je zijn, ik wou zo graag voor altijd bij je zijn. Ik liep terug naar het bed en maakte het weer netjes op, sloeg de witte sprei die we samen hadden gekocht, over de besmeurde dekens. Ik keek nog een laatste keer om me heen, sloeg de kastdeuren dicht, waste mijn gezicht en kamde mijn haar. Ik sloot nog even mijn ogen, haalde diep adem en keerde vervolgens de kamer de rug toe.

Ik stond weer bij het raam, de buren waren klaar om te vertrekken. Ik keek hoe zij de straat uitreden, inspecteerde de spelende kinderen in de verte en liet de rust van de straat even over me heen komen. Ik keek naar beneden, naar de stoep in de verte. Ik zette een voet op de vensterbank en liet de wind even met mijn haren spelen. Toen dook ik voorover. Voor een paar seconden voelde ik weer wat geluk was. Ik glimlachte en zag alleen jouw ogen voor me. “Mijn lieve, lieve schat. Ik kom er eindelijk aan.”

FB mag

Goed verhaal! Ik had niet meteen in de gaten dat het om een flatgebouw ging, maar dat was de bedoeling uiteraard

Ik waag ook eens een poging. In de ik-vorm overigens, vind ikzelf de heerlijkste vorm om te lezen čn te schrijven. Sorry....

--------
Vannacht zijn we wakkergebleven, de laatste paar uren samen wilden we niet verspillen aan slaap. Met wallen onder onze ogen zitten we katterig in de trein. Zelfs Schiphol slaapt nog. Landerig dwalen we langs de gesloten winkeltjes, maken lacherig een zoet kiekje in de pasfoto automaat. Dat laatste uurtje voor vertrek is altijd het moeilijkste. Je bent nog bij elkaar maar door het op hande zijnde afscheid wordt het slechts een zorgelijk genieten. De omroepster een zwaard van Damocles. Liever bijt je maar door de zure appel –brace for impact- dan deze uitgerekte momenten, waarin elke poging tot gesprek wordt overstemd door het tikken van de klok.

Op het panoramadek van Schiphol ben ik niet de enige die een beetje verloren de bedrijvigheid rond de vertrekkende vliegtuigen gadeslaat. In het donker tel ik de slurven tot ik mijn blik kan vestigen op de plek waar hij straks het vliegtuig in wandelt. Nu loopt hij door de slurf. Nee nu pas. Nu stapt hij in. Nu trekt hij zijn jas uit. Nu gaat hij zitten, legt zijn hoofd tegen de hoofdsteun en kijkt triest naar buiten. Ik zwaai symbolisch, ook al kan ik hem niet zien en hij mij niet.

Het aarzelend rood van de opkomende zon kan voor deze ene keer mijn interesse niet vasthouden, omdat het de achtergrond biedt voor het kleine groene toestel dat hem al klimmend van mij wegvoert. Pas als ik me het kleine verdwijnende stipje met de beste wil van de wereld niet meer kan inbeelden, wandel ik met tegenzin door de vertrekhallen heen naar het treinperron. Nooit voel je je zo eenzaam als in de kille hallen van Schiphol na het uitzwaaien van je geliefde.

Thuis kleed ik me direct uit en kruip weer in bed waar de geur van vannacht, van ons, van hem, nog in de lakens hangt. Ik trek mijn knieën tegen mijn borst, sla mijn armen eromheen en sluit mijn ogen. Het Grote Missen is weer begonnen.

o ja, feedback uiteraard altijd welkom.

Wat een berg inzindingen. Ik zal ook eens wat gaan fabriceren, m'n eerste werk heb ik erafgehaald. Was echt poep!

Ik mis je in bed, maar niet bij het opstaan, want ik hoef je vuile ondergoed nooit meer op te rapen. De zelfklevende haak in de badkamer laat niet meer los, omdat jouw badjas er niet meer hangt. Ik vind geen haren meer in de wastafel en geen gemorste tandpasta, ook jouw scheerapparaat wordt er niet meer schoongeblazen. Ik zie geen spetters meer op de spiegel, zelfs de wc-bril ligt keurig op de toiletpot, net als gisteren en de dagen daarvoor.

Ik mis je bij het ontbijt, maar niet als ik mijn boterham smeer. Ik vind geen afgeveegde resten op de rand van het boterkuipje en geen jam in de pindakaaspot. Ik eet wat ik lekker vind, wit brood, geen volkoren, rauwe ham in plaats van gekookte. Ik lees de krant als eerste en luister intussen naar mijn favoriete radiozender.

Ik mis je wanneer ik naar mijn werk ga, maar niet in mijn auto. Ik houd me aan de maximumsnelheid, beslis zelf wanneer ik inhaal, stop voor het oranje verkeerslicht en laat voetgangers in alle rust oversteken.
Mijn moeder vindt het heerlijk wanneer we samen boodschappen doen en zij niet meer voor de benzine hoeft te betalen. Na zo’n vermoeiende dag trakteer ik haar op een etentje, niet in een goedkope snackbar, maar in een goed restaurant.

Ik mis je op de bank, maar niet bij het televisiekijken, want de afstandsbediening ligt in mijn hand. Ik zap van soap naar soap, van het ene leeghoofdige programma naar het andere, ik kijk naar waar ėk zin in heb, maar nooit meer naar een voetbalwedstrijd.
Op de salontafel vind ik geen chips, geen volle asbakken en lege bierglazen, op het tapijt geen rondslingerende schoenen, ik zal er nooit meer over struikelen.

Ik mis je bij het plannen van de vakantie, maar niet wanneer ik voor het eerst mijn eigen bestemming uitzoek. Het kan mij niet schelen waar naar toe, als het maar ver weg is, heel ver van jou vandaan.
Want ik mis je vreselijk en het zal nog wel even duren voordat ik daar aan gewend ben...

FB oké

[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 02-06-2004 06:54:01 ]

geweldig francesca. jij maakt deze week echt een grote kans. ik vind deze echt super goed!

quote:

Op dinsdag 1 juni 2004 13:51 schreef phileine het volgende:
Ik waag ook eens een poging. In de ik-vorm overigens, vind ikzelf de heerlijkste vorm om te lezen čn te schrijven. Sorry....

--------

Phileine, waarom sorry? Als jij de ik-vorm lekker vindt schrijven, dan doe je dat toch gewoon?

FB: ik vind het gevoel in je verhaal goed beschreven, maar sommige zinnen zijn te lang. Ik hoop dat je er iets aan hebt?

quote:

Op dinsdag 1 juni 2004 18:41 schreef Twinky het volgende:
geweldig francesca. jij maakt deze week echt een grote kans. ik vind deze echt super goed!

Thnx, Twinky!

quote:

Op dinsdag 1 juni 2004 13:51 schreef phileine het volgende:
Ik waag ook eens een poging. In de ik-vorm overigens, vind ikzelf de heerlijkste vorm om te lezen čn te schrijven. Sorry....

--------
Vannacht zijn we wakkergebleven, de laatste paar uren samen wilden we niet verspillen aan slaap. Met wallen onder onze ogen zitten we katterig ? in de trein. Zelfs Schiphol slaapt nog. Landerig ? dwalen we langs de gesloten winkeltjes, maken lacherig een zoet kiekje in de pasfoto automaat pasfotoautomaat. ziet er raar uit, moet wel.. Dat laatste uurtje voor vertrek is altijd het moeilijkste. Je net was het nog we bent nog bij elkaar maar door het op hande zijnde bah afscheid wordt het slechts een zorgelijk genieten. komma? De omroepster een zwaard van Damocles. Liever bijt je maar door de zure appel –brace for impact- dan deze uitgerekte momenten, waarin elke poging tot gesprek wordt overstemd door het tikken van de klok. op Schiphol. right. als je het figuurlijk bedoelt vind ik het hier niet passen, sorry

Op het panoramadek van Schiphol ben ik niet de enige die een beetje verloren de bedrijvigheid rond de vertrekkende vliegtuigen gadeslaat. vervelende zin, erg lang en 'moeilijk' In het donker tel ik de slurven tot ik mijn blik kan vestigen op de plek waar hij straks het vliegtuig in wandelt. waar blijft de 'we'? Nu loopt hij door de slurf. komma? Nee nu pas. Nu stapt hij in. Nu trekt hij zijn jas uit. Nu gaat hij zitten, legt zijn hoofd misschien wel? tegen de hoofdsteun en kijkt triest naar buiten. Ik zwaai symbolisch, symbolish zal ik hier weglaten, gewoon ik zwaai, ook al... ook al kan ik hem niet zien en hij mij niet.

Het aarzelend rood van de opkomende zon kan voor deze ene keer mijn interesse niet vasthouden, omdat het de achtergrond biedt voor het kleine groene toestel dat hem al klimmend van mij wegvoert. weer veel te lang... te saai.. Pas als ik me het kleine verdwijnende stipje met de beste wil van de wereld niet meer kan inbeelden, wandel ik met tegenzin door de vertrekhallen heen naar het treinperron. dit vind ik weer wél een mooie zin. Nooit voel je je net was het nog ihik.. zo eenzaam als in de kille hallen van Schiphol na het uitzwaaien van je geliefde.

Thuis kleed ik me direct uit en kruip weer in bed waar de geur van vannacht, van ons, van hem, nog in de lakens hangt. Ik trek mijn knieën tegen mijn borst, sla mijn armen eromheen en sluit mijn ogen. Het Grote Missen is weer begonnen.

verder prachtig hoor meid

twinky, dank je voor je commentaar. Altijd heel leerzaam om te lezen wat mensen ervan vinden.
Die wisselingen in we/ik/je zijn heel bewust. We als we nog met z'n tweetjes rondwandelen, ik als hij door de douane is gegaan en ik dus alleen ben, je als het om algemene beweringen gaat (zeg maar ter vervanging van het ouderwetse "men")

Het tikken van de klok is uiteraard figuurlijk. Ik probeer het gevoel weer te geven dat je geen enkel belangrijk onderwerp meer kunt aansnijden, omdat je constant weet dat je dat gesprek nooit meer kunt afmaken. Je zit gewoon de tijd uit en murmelt wat koetjes en kalfjes, maar je bent je steeds bewust van het feit dat het bijna zo ver is.

wisselingen in zinslengte zijn ook bewust, vaak om expres de kadans te doorbreken, daarbij breek ik wat stijl- en grammatica regels maar da's dus vrij bewust. Een soort enjambementen. Maar ik geef toe dat ik over die lange zinnen ook niet helemaal gelukkig was.

quote:

Op dinsdag 1 juni 2004 09:31 schreef Francesca het volgende:
Hoi, Xessive, stel je prijs op feedback?

Uhmmm...als je me heel laat...

quote:

Op dinsdag 1 juni 2004 23:57 schreef Xessive het volgende:

[..]

Uhmmm...als je me heel laat...

hmmm, ik zal het proberen...

ik vind jouw verhaal vlot geschreven, herkenbaar, maar het eind vind ik minder. Dan wordt gevraagd: "mag ik nog mee?" Ik vind dat niet bij haar woede passen. "Ik ga mee" vind ik krachtiger klinken. (zou voor mij meteen een nieuw begin zijn )

Ik vind juist het contrast tussen die woede en dan het timide "mag ik nog mee" heel veelzeggend en de kracht van het verhaal.

O ja Francesca, nog even over jouw verhaal. De insteek vind ik heel origineel en herkenbaar. Mooi dat het een bijna poëzie-achtige kadans krijgt (ik mis je.... maar niet als....). Het enige minpuntje vind ik dat het na de eerste twee alinea's vrij voorspelbaar wordt, en je daarmee het einde ook al een tijdje ziet aankomen. Ik had het daar wat sterker, dramatischer aangezet, om die wanhoop (het contrast, want dat is het interessante) er meer uit te halen. ipv "het zal nog wel even duren..." bijvoorbeeld iets van "ik denk niet dat ik er ooit aan zal wennen" of "ik denk niet dat de pijn ooit nog over gaat" of zelfs nog veel meer drama.

quote:

Op dinsdag 1 juni 2004 18:56 schreef Twinky het volgende:

[..]

verder prachtig hoor meid

Zag nu pas je vraagtekentjes bij de eerste paar zinnen.
Volgens van Dale:

katterig --> 1 gammel, licht ziek (in dit geval door de doorwaakte nacht en het vroege tijdstip)
landerig --> zonder fut, niet opgewekt, lusteloos

quote:

Op woensdag 2 juni 2004 07:51 schreef phileine het volgende:
O ja Francesca, nog even over jouw verhaal. De insteek vind ik heel origineel en herkenbaar. Mooi dat het een bijna poëzie-achtige kadans krijgt (ik mis je.... maar niet als....). Het enige minpuntje vind ik dat het na de eerste twee alinea's vrij voorspelbaar wordt, en je daarmee het einde ook al een tijdje ziet aankomen. Ik had het daar wat sterker, dramatischer aangezet, om die wanhoop (het contrast, want dat is het interessante) er meer uit te halen. ipv "het zal nog wel even duren..." bijvoorbeeld iets van "ik denk niet dat ik er ooit aan zal wennen" of "ik denk niet dat de pijn ooit nog over gaat" of zelfs nog veel meer drama.

Ja, ik begrijp wat je bedoelt. Overigens, dank voor je fb.
Ik bedoelde mijn verhaal ietsje anders. De "ik" persoon in mijn verhaal raapt zich langzamerhand bij elkaar, vindt haar kracht in het feit dat ze nu kan doen waar zij zin in heeft, ze ziet ook de voordelen van het alleen zijn, al is het dramatisch getint. Natuurlijk is ze ook verdrietig vanwege het gemis. Toch probeert zij zich eroverheen te zetten, (ze gaat nu haar eigen gang, eropuit, al is het met "mama", alleen op vakantie)
ze moet alleen nog wennen aan het alleen-zijn. Het "zal nog even duren" is positief bedoeld, want mijn "ik" komt er uiteindelijk sterker uit. (na zo lang onder de plak te hebben gezeten)

Spel en of taal fouten mogen verbeterd worden

quote:

Verleden tijd

Ik kijk naar je gezicht wat ooit zo knap was.
Je ogen staan dof, ze staren in de verte.
Ik vraag je of je koffie wilt, maar krijg geen reactie. Je bent ergens anders, ergens waar ik je niet kan volgen. Je leeft nu enkel in de herrineringen van vroeger, in dromen van vroeger. Je zei me altijd dat ik teveel droomde, dat ik niet in het verleden moest leven maar nu.

Ik loop naar de keuken en voel de tranen opkomen. Vroeger liep je met me mee. Ik kon niet eens werken in de keuken want bij elke stap die ik zette elke beweging die ik maakte, moest je me even aanraken, kussen of knuffelen.
Ik voel wat nats op mijn hand. Het zijn mijn tranen die nu alweer op de loop gaan.
Ik kijk je aan maar je ziet me niet, ik praat tegen je maar je luisterd niet. Alles is verandert ik weet dat je me over een tijdje niet eens meer zult herkennen, de kinderen hun naam niet meer zal herinneren.

Je bent niet meer de man waar ik getrouwd mee ben, ik weet niet meer wie jij bent en jij niet meer wie ik ben. Tijd heelt alle wonden zegt men, maar tijd brengt ook veel nieuwe aan.
Ik ga zitten op de grond en laat de tranen maar stromen.

Mijn god wat mis ik je.

Ik mis je……….


Ik mis je zo ontzettend. Ik mis je zachte warme huid, je fijne ronding van je heupen. De zachte welving van je buik. Ik mis je enorme ogen in een smal gezicht, grijs blauw met een dromerige blik. Ik mis je als ik van die hoge schoenen zie, je kon er niet op lopen maar dacht van wel. Ik mis jou zo erg, hangend op de bank, verdronken in een boek, een kop thee in de buurt en ogen die glansde door het boeiende verhaal. Ik mis je gelach, je schateren om niks, je uren kunnen praten over van alles belangrijks en over helemaal niets.
Ik mis je hardheid over mensen, mooi was mooi en lelijk lelijk, ruimte voor iets anders was er niet.
Uren kon ik genieten van je haren, je boze blik als je linkerkrul juist rechtsom krulde en je rechterkrul dus niet deed wat je wilde. Je dikke tranen over een pukkel.
Ik mis je zuivere blik op de toekomst, onbevangen, ongerept.
Oh lief meisje wat mis je jou…… ergens ben je er nog wel maar nu verstopt achter de zorgenkringen bij je ogen, het grijzer wordende haar.
Meisje waar ben je? Je zachte ronde vormen zijn nu erg gevuld, je open blik is wantrouwender, jij meisje, je maakt je nu zorgen, zorgen om je kinderen. Je bent ouder geworden meisje, je bent volwassen en moeder.
Maar als ik in de spiegel kijk zie ik haar nog steeds, dat mooie meisje van toen, dat meisje wat ikke heet!

[ Bericht 0% gewijzigd door ellekep op 02-06-2004 11:05:40 ]

quote:

Ik werd naast je wakker vanmorgen en had zoals vanouds ontzettend veel moeite om me uit het warme nest van laken dekbed en lichaamswarmte los te weken.
Ik gaf je een een kus op je voorhoofd en maakte je nog even wakker voordat ik mijn vermoeide lichaam richting de deur kon verplaatsen.
Terwijl je weer in slaap sukkelt kijk ik nog naar je en bedenk me dat ik je vanavond pas weer zie.
De brok in mijn keel wegslikkend wandel ik mijn donkere trap af en gooi mezelf in het dagelijkse verkeer richting werk.
Problemen met concentreren en het enige dat me echt langer dan 10 seconden bezig kan houden is de gedachte aan jou in mijn bed met een gelukkige glimlach op je gezicht.
Ik kijk naar de klok en ziedat het nog minstens 7 uur duurt voor ik mijn armen weer om je heen kan slaan.
Ik mis je.
Tot zo.

Misselijk

Ze had het niet eerder geweten. Dat ze er zo misselijk van kon zijn. Vorige week hadden ze hun vakantie afgesloten. Natuurlijk gebeurde dat in de kroeg waar ze ook de dagen ervoor zoveel tijd hadden doorgebracht samen. De dag erop zouden ze elkaar nog even zien. Om de rekening op te maken, voor het afscheid. Zeker geen definitief afscheid, dat kon ze niet geloven.

Misselijk was ze geweest de dag erop. De hele week voelde ze, maar ze zou je zeker nog even zien. Het afscheid was vreemd geweest. Ze wisten allebei dat het niet hoorde en toch konden ze het niet laten. De week ervoor was zo apart geweest. Zo hųn geweest. Woorden waren niet nodig, een vluchtige aanraking juist wel. Kon eigenlijk ook niet, maar wat is er mis met elkaar lief vinden. Het stomme is dat zij het zelf nog niet eens in de gaten had gehad. Ze was verliefd.

En een week later is er niets veranderd. Nog steeds is ze misselijk. Omdat ze hųn zo mist. Omdat ze vindt dat ze dit niet voelen mag. Omdat ze het gemis wegdrinkt. Misselijk is ze van zichzelf als ze bedenkt hoe ze zo snel mogelijk terug kan.

Vooral ’s avonds weet ze niet waar ze het zoeken moet. Als haar vriend zijn armen om haar heen slaat. Als hij haar lippen kust. Ze wordt misselijk als ze zich weer van hem wegdraait. Ze weet waarom ze dat doet, want ze kan niet stoppen er aan te denken. Aan het afscheid. Toen ze eindelijk haar lippen zoende. Toen ze fluisterde: “until we meet again..”

Ze stapt het bed uit om wat te drinken boven de foto’s. Ze weet dat ze morgen weer net zo misselijk zal zijn..

Even voor de duidelijkheid Knut is mijn vriend.

quote:

Ik hoor de deur dichtvallen en open mijn ogen.
Nu pas besef ik dat je weg bent en dat ik nog 8 uur moet wachten voor je terug komt.
Ik sluit mijn ogen en probeer weer te gaan slapen maar het bed is te groot en leeg. Jij ligt er niet meer. Ik hoor je niet meer zachtjes ademen.
Ik zucht diep rek me uit en stap het bed maar uit.
10 minuutjes verderop zit jij maar het voelt alsof je aan de andere kant van de wereld bent.

Seconden duren minuten en minuten duren uren.

Ik kruip achter je laptop en zet msn aan. Starend naar het beeld steek ik een peuk op. Ik mis je nu al en ik ken je pas 2 weken. Dit moet wel echte liefde zijn toch?

Alleen kent elk positief ding iets negatiefs. Ik hou van je en nu moet ik je missen.

Dan het bekende toonje van msn. Je komt online. Dat maakt alles al wat beter.
Nog maar 7 uurtjes en dan ben je er weer.
Nog 7 uur een gemis.

Tot vanavond.

We leerden elkaar kennen op het feestje van een vriendje, liefde op het eerste gezicht, waar jij ging was ik en andersom natuurlijk. Een paar dagen later kwam je voor het eerst bij mij thuis spelen en de hele lagere school was het enige waar ik aan kon denken het spelen na schooltijd met jou. Rennend naar huis; de tuin in, waar jij al op me zat te wachten om de hele middag achter elkaar aan te rennen of kuilen graven in de zandbak. Vakanties lang zwerven door het bos of frisbeeën op het strand, dollen met de pas geveegde bladeren in de tuin; pa werd toen zo boos maar eigenlijk kon hij er wel om lachen vertelde hij me later, op je begrafenis.

Middelbare school en nog steeds waren we de beste vrienden en het duurde ook niet lang voor je de weg naar m'n bed had gevonden. Het geschreeuw van ma klinkt nog steeds in m'n oren maar ze stond machteloos en al gauw accepteerde ze het als iets onvermijdelijks. Urenlang lagen we samen op de bank, jij half over m’n benen.

Uiteindelijk het afscheid, ik ging tenslotte studeren in een andere stad. Jij bleef achter bij het bos, de tuin en het strand met de frisbee. Elk weekend kwam ik weer, niet eens voor hen, ik kwam vooral voor jou en elke zaterdagmiddag stond je weer bij het tuinhek op me te wachten.

Toen kwam ’s avonds laat het telefoontje, m'n vader vertelde hoe jij, zonder uit te kijken (dat deed je nooit, je was altijd al zo onvoorzichtig, ik moest je altijd waarschuwen als we overstaken), de straat was opgelopen op het verkeerde moment. Het was ernstig, je was opgegeven. De taxirit naar huis, de tranen over m'n wangen. Klauwen vol geld en zelfs het driedubbele had ik met liefde betaald.

Ik heb allang een ander van wie ik zielsveel houd en zij ook van mij en ik doe dezelfde dingen maar het is toch niet hetzelfde, je was mijn jeugd, je was mijn eerste, je was míjn hond. En dat komt nooit meer terug.

[ Bericht 47% gewijzigd door octo op 02-06-2004 19:58:08 ]

Hallo Bart!
Dat is lang geleden hč?
Ik heb je adres gekregen van Michelle Den Oever, ken je die nog?
Eigenlijk schrijf ik omdat ik je zo graag weer een keer zou zien.
Weet je nog dat we samen naar onze hut gingen toen we klein waren? Ik kwam laatst foto's tegen die mijn moeder had gemaakt. We stonden apetrots met twee takken in onze handen voor dat geval. Ik mijn herinneringen was hij veel groter, op de foto maar een meter hoog ofzo. Ach, we hadden zo ons best gedaan! Laatst kwam ik Arjan nog tegen, ik weet niet meer hoe die van achteren heet. Die zat toch ook bij de ‘club’? Weet je nog dat we zo'n bord naast de hut hadden staan? Met drie keer kloppen en dan het wachtwoord erop, geloof ik. Of vier keer kloppen, dat kan ook. Het wachtwoord was elke keer anders. Oja, eerst hadden we onze achternamen door elkaar gehusseld. Leuk was dat.

Ach, en toen werden we ouder, en wijzer. We verruilden de hut voor de slaapkamer. Oh, wat we daar allemaal hebben uitgevoerd… Eerst onschuldig huiswerk maken, maar daarna… En toen ging jij, na de middelbare school, weg. Waarom hebben we nog zo weinig contact? In het begin belden we wel ja, maar het werd steeds minder. Kennelijk ben je dus nog een keer verhuisd, ach natuurlijk eigenlijk, zo’n studentenkot blijf je ook niet heel je leven. Eigenlijk wel jammer, dat we elkaar zo uit het oog verloren zijn. Ik zou graag weer eens wat met je doen, niet een hut bouwen of stiekeme dingen op de slaapkamers, maar gewoon een keer gezellig kletsen of zoiets. Eigenlijk mis ik het wel, onze afspraakjes, stiekem of niet. Ach, misschien zijn we ook wel te oud. Het kan ook best zijn dat je getrouwd bent, en vijf kinderen de hele dag bezig houdt. Nou, in ieder geval, als je tijd hebt, bel maar een keer. Ik hoor wel van je, of niet.
Groetjes,

Annabel

P.S. Sorry dat ik niks over mezelf vertelde. Ik hoop zo graag je een keer aan de telefoon te hebben, dan maak ik het goed, okay?

leuk Twinky, zo'n hele andere insteek.

Goede verhalen weer

Mijn bijdrage voor de verhalenwedstrijd over de liefde:

IK KOM JE OPZOEKEN

Drie jaar lang had ik knikkende knieën als ik hem zag. Meer dan ‘koffie verkeerd’ had ik nooit tegen hem gezegd. Dat kwam er al zo beroerd uit dat ik me aan meer maar niet waagde.
Soms zwaaide hij naar me.
Op een dag ging ik weer langs. Het was rustig. De kroeg rook naar verse koffie, vermengd met bier van gisteren, gemorst op de houten vloer. Hij vouwde servetten om bestek. Plakte ze dicht met een beetje water. Zorgvuldig stak hij het puntje van de roze servetten in een bakje water. Wat zat hij daar mooi, in het schemer van de dag. Z’n lange bruine haren, een beetje vettig als altijd, zachtjes over z’n schouders. Hij vroeg wat ik wilde.
JOU natuurlijk.
Ik bestelde een koffie.
Ik zocht een strategisch plekje om hem te bestuderen. Ongemakkelijk zette ik m’n koffie neer, naast de krant, slordig opgevouwen.
Hij zette een plaat op. The first time ever... I saw your face... De klanken dansten door mijn lijf. Buiten rende een moeder achter een peuter aan. Ik pakte wat freecards. Hij perste sinaasappels uit. Ik bekeek de filmladder. Ik keek zonder te zien.

Maar die ene keer was het anders.
Hij tapte biertjes en veegde z’n natte handen aan z’n jeans af.
Ik dronk rode wijn. Raakte plots overmoedig, stond versteld van mezelf.
‘Heb je e-mail?’ vroeg ik.
Hij leunde voorover.
‘Wat? E-mail… Waarom?’
‘Nou, dan kan ik je mailen als ik in Thailand woon.’
‘In Thailand? Wat ga je daar doen?’
‘Eh… werken.’
‘Voorgoed?’
Z'n stem sloeg over.
Hij leek verward, pakte een bierviltje en schreef.
En toen zei hij het.
‘Misschien kom ik je wel opzoeken.’

Ik droomde over hem. Als ik wakker werd zat m’n sarong tussen m’n benen geplakt. Pas als ik de ventilator hoorde zoemen, wist ik weer dat ik in Bangkok was. Soms dacht ik dat hij zomaar om de hoek zou komen lopen.
Op een dag checkte ik m’n mail in een internetcafé. Buiten raasden tuktuks voorbij. Airco blies op m’n rug.
Ik klikte op het ‘Postvak in’ van m’n hotmail. Een bericht van het 'Mail Delivery System'.
Ik fronste.
UNDELIVERED MAIL RETURNED TO SENDER.
Hé, hoe kon dat?
Ik keek naar het adres. Zijn adres.
USER UNKNOWN.

Nog een uurtje en dan worden alle verhalen weer geprint, vinden er vervolgens nachtelijke discussies plaats en morgenochtend voor 12.00 uur wordt na veel overleg de winnaar bekend gemaakt op www. NachtLicht.nl

Groet, Peter.

whoopz, te laat nou.. ach, volgende keer beter

mag ik nog een verhaaltje plaatsen?

ik zou het in het volgende topic doen, nou wordt -ie gewoon niet beoordeeld..

Hey Infiniti!

Wat grappig, ik ken je van web streepje log!

Jippieeee!! Ik heb gewonnen!! Keek net op de valreep, want ik ga vandaag naar Nederland!! ...voor een paar dagen maar nu vlieg ik ECHT!!!...

Met een thema als ‘Ik mis je zo…’ hadden we het natuurlijk een beetje kunnen verwachten, maar er wordt wel een erg groot register van sentimentele gevoelens opengetrokken. Daar is niets mis mee, maar het gevaar is dat je je er te snel in verliest en het een erg zoet verhaal wordt. Het winnende verhaal blijft overeind staan omdat het eerlijk is en een nuchtere opsomming van de feiten geeft. Ik mis je aan de ene kant wel, maar aan de andere kant zijn er ook veel dingen die ik niet aan je mis. De tegenstellingen in het verhaal zijn goed uitgewerkt en aan het einde wordt nog even opgemerkt dat het gemis er zeker zal zijn, maar dat het toch wel weer goed komt. Klaar. Basta. Mooi.

Op www.NachtLicht.nl; de winnaar van deze week.

Namens NachtLicht, Peter.

Het verbaast me niks! Ik vond het echt een geweldig verhaal en had al een beetje het vermoeden dat het zou winnen. Heerlijke frisse blik tussen alle zoetsappigheid. Gefeliciteerd Francesca!

Een waardige winnaar als je het mij vraagt. Gefeliciteerd Francesca!

Gefeliciteerd!

Proficiat Francesca!!!!

Gefeliciteerd!
Ik had het gisteren nog niet gelezen, maar het is inderdaad heel leuk geschreven.

Iemand een reactie op mijn verhaal? Zoetsappig is het niet vind ik... ;-)
Nou ja, ik doe volgende keer denk ik wel weer mee.

Infiniti

Hannekez: ja, dat klopt.

goedzo fransesca!

Jeuj Francesca!! Proficiat

Komende week geen verhaal van mij, i.v.m. bruiloft & huwelijksreis

succes allemaal en tot over anderhalve week (dan doe ik weer mee)

Jouw bruiloft en huwelijksreis?!?! Zo je gefeliciteerd!!!