Bram Bakker: ADHD wel zo makkelijk
Gepubliceerd op woensdag 24 mei 2006
Toen de moderne middelen tegen depressie op de markt werden gebracht beloofde men grote vooruitgang. De verslaafde slikkers van kalmeringsmiddelen zouden nu echt gaan genezen van hun somberheid en angsten. Prozac en Seroxat zouden er voor gaan zorgen dat er minder oxazepam (Seresta) en diazepam (Valium) misbruikt zou worden door wanhopige huisvrouwen en werkeloze arbeiders.
Er is niets van terecht gekomen: honderdduizenden slikken tegenwoordig antidepressiva, maar er wordt geen “pammetje” (doktersjargon voor kalmeringsmiddelen) minder om geslikt. De dokters werden verleid antidepressiva voor te schrijven door ze te trainen in het herkennen van depressie en angst. Dat werkt ook bij dokters: als je op iets speciaals gaat letten, zie je het ineens overal. Behalve herkennen werd de artsen en passant geleerd hier een antidepressivum bij voor te schrijven. En zo belandden de antidepressiva hoog in de top tien van meest voorgeschreven geneesmiddelen.
Nu heeft de farmaceutische industrie een nieuw product in de aanbieding: de moderne pil tegen ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder, zoiets als: totaal geen rust in het gat en nergens voldoende aandacht en concentratie voor). De pillenjongens hanteren dezelfde strategie: dokters krijgen doorlopend ingepeperd hoeveel deze kwaal wel niet voorkomt, en hoe goed behandelbaar het eigenlijk is. Vroeger bestond ADHD enkel bij minderjarigen (een voorloper was MBD: Minimal Brain Damage, ook enkel bij kinderen), tegenwoordig schijn je het ook bij veel volwassenen te kunnen vaststellen.
Ik geloof best dat het bestaat, ADHD, maar het is vrij zeldzaam. Het werd jarenlang behandeld met een soort amfetamine, onder verslaafden vooral bekend als speed: methylfenidaat (Ritalin). Dat is een stofje dat “gewone” mensen oppept, maar de drukke ADHD-ers worden er juist rustig van. Van deze Ritalin is het patent verlopen, en het is nu relatief goedkoop en daarmee oninteressant voor farmaceuten. Het brengt weinig meer op. Nu hebben we Ritalin Turbo en Ritalin GTI, die feitelijk niet heel anders werken, maar wel patent hebben en dus veel duurder zijn. En daarom worden alle dokters “getraind” ADHD te herkennen en met de beste (lees: duurste) middelen te behandelen.
Wat de lange termijngevolgen zijn van het feit dat nu duizenden mensen worden ingesteld op deze medicijnen, weten we niet. Wel dat het bergen geld kost, en dat er ook alternatieve behandelingen zonder pillen bestaan voor al te druk gedrag. Zoals neurofeedback.
Er is nog iets: ouders met een druk kind vinden het gemakkelijker om te horen dat hun kind ADHD heeft dan dat zij zelf niet kunnen opvoeden. Dat is een heel slechte reden om aan die pillen te gaan, maar het gebeurt wel.
Als uw kind druk is, maar wel stil kan zitten om een video van Bob de Bouwer te kijken, heeft het geen ADHD. En moet u oppassen met pillen. De nadelen worden pas over een paar jaar in volle omvang zichtbaar. Maar u bent nu al gewaarschuwd!