Vergeving

Vergeven is het bereiken van een gevoel van rust, het bereiken van harmonie in een innerlijke storing. Eén worden met jezelf door alleen jezelf te behandelen in plaats van anderen om je heen.

_{ademt in, ademt uit.}

Eerst knok ik een tijdje, daarna vergeef ik "gewoon", maar sommige dingen wil ik niet vergeten.
En ook dat mag.

Met gewoon bedoel ik eigenlijk dat ik accepteer dat ik vergeef in het ruimste zin van het woord.
(rare zin, maar goed...)

Choices, je opent dit topic net op de dag dat ik er zelf veel over nadenk en een topic over wilde starten. Ik was het al aan het uitstellen.. dus bedankt

Nu even geen tyd, maar ik kom by je terug

quote:

Op zaterdag 20 maart 2004 20:36 schreef Barbamama het volgende:
Choices, je opent dit topic net op de dag dat ik er zelf veel over nadenk en een topic over wilde starten. Ik was het al aan het uitstellen.. dus bedankt

Nu even geen tyd, maar ik kom by je terug

Volgens Redfield is dit een teken dat jullie heel dringend eens rond de tafel moeten gaan zitten.

mooi topic!

ik persoonlijk ben Christen ( dat wil zeggen : ik geloof in Jezus en zijn leer , en ik ben aangesloten bij een kerk die dat ook doet) , en wat hij ooit heeft gezegd over vergeving is mij altijd bijgebleven en is deel gaan uitmaken van mijn levenshouding.
"Heb een ander lief als jezelf ", en daaraangekoppeld " wijs een ander niet op de splinter in zijn oog, maar verwijder eerst de balk uit je eigen ogen ", en daaraan gekoppeld het verhaal van de vrouw die overspel pleegde, en dreigde gestenigd te worden. Jezus zei hierbij dat Hij haar vergaf, en dat ze kon gaan.
als die verhalen tezamen, en mijn zicht ( voor zover mogelijk) op mijn eigen kleinheid heeft mij doen inzien dat Ik niet mag veroordelen ( wie ben ik om een ander te veroordelen),
dat vergeving ontzettend belangrijk is, want Ik wil ook graag vergeven worden...
als iemand iets doet waar ik boos van wordt, is dat MIJN emotie, niet de zijne/hare.. ik voel iets negatiefs, en dat is MIJN probleem.
Ik zou daarentegen eigenlijk moeten vergeven voor wat diegene gedaan heeft, omdat als ik niet vergeef, ik die ander met zijn daad alleen laat. Dan erken ik in het niet vergeven dat ik oordeel over deze daad, en dat heeft geen zin, daar komt de persoon niet verder in, en ik creeer geen opening om deze persoon te helpen, of in ieder geval vrij maak uit die daad.
Ik geloof dat vergeving verlossend kan zijn voor een ander, en deze persoon kan helpen, maar vooral getuigt het van LIEFDE.
Liefde is vergeving, vraagt niet, neemt niet.

ik loop er bijna dagelijks tegen aan, en dus dagelijks tegen mijn eigen wroegingen en vooroordelen.

jouw oefening is heel mooi, en kan inderdaad die bewustwording van liefde ( zoals ze voor iedereen vergevend kan zijn) losmaken.Als je inderdaad eerst jezelf vergeeft ben je in staat dat aan een ander te geven.

ja maar met name de nadruk op het eigen klein zijn, en de plaats die je inneemt in een wereld die niet alleen om jezelf draait. Nu ben ik niet voldoende thuis in andere leren om daar veel feitelijks over te zeggen, maar zoals bijvoorbeeld met het boeddhisme zie ik het : bij jezelf blijven', de rust en harmonie die je in jezelf hebt.
mensen die met religie bezig zijn zullen zich allereersta l bewust zijn van de wereld , de onvanzelfsprekendheid van haar, en zeker van de mens om zich heen. Als je de liefde kent, en bijna alle religieuze stromingen draaien om liefde als centraal middelpunt, zul je ook met vergeving te maken hebben.

wat je zegt over liefde vind ik bijzonder. Ik ben daar zeker de laatste tijd veel mee bezig.
af en toe kan ik zelfs die eenwording bewust voelen, en voel ik in mijn hart de vanzelfsprekendheid van vergeving. Dan zie je dat alles voortkomt uit liefde, en dan valt alles op zijn plaats. Dan heb ik eigenlijk geen vragen meer. Dan is alles duidelijk, en hoef ik enkel maar te zitten waar ik zit en die liefde ervaren.
vergeving is een vanzelfsprekendheid, waar vergeving ophoudt is ook de liefde niet toegankelijk.
( nu krijg je al snel met ethische kwestie te maken als doodstraf, verkrachting etc, maar ook daar kan iemand bovenuit stijgen... gelukkig heb ik daar niet niet over moeten oordelen, en ik hoop echt dat ik dat ook niet hoef te doen)

Je onderschat de kracht van herhaling. Zeg gewoon tegen jezelf dat je vergevingsgezind bent en je zal ondertussen allerlei manieren door het leven aangereikt krijgen om dit tot uiting te brengen (leer uiteraard eerst wat vergevinsgezindheid betekent en wanneer je het als beste kan toepassen). Het is je doel geworden door het jezelf als opdracht te geven. Waar zou het anders vandaan komen dan uit je hersenen?

vergeving heeft te maken met inzicht en niet met een paar keer in en uit zuchten.

quote:

Op zondag 21 maart 2004 00:06 schreef Ifyafeelme het volgende:
vergeving heeft te maken met inzicht en niet met een paar keer in en uit zuchten.

quote:

Op zondag 21 maart 2004 00:04 schreef Colour het volgende:
Je onderschat de kracht van herhaling. Zeg gewoon tegen jezelf dat je vergevingsgezind bent en je zal ondertussen allerlei manieren door het leven aangereikt krijgen om dit tot uiting te brengen (leer uiteraart eerst wat vergevinsgezindheid betekent en wanneer je het als beste kan toepassen). Het is je doel geworden door het jezelf als opdracht te geven. Waar zou het anders vandaan komen dan uit je hersenen?

jij , daarentegen, vergeet je hart, denk ik.
je denkt dat alles te programmeren valt. dat is, mijns inziens , een symptoom van de opkomst van de multimedia: computerdenken.
het is niet programmeren wat je ertoe kan zetten naar iets te handelen. Het si ook inzicht in een zaak. Waarom zou je op verschillende gebieden en situatie vergeving bieden als je geen inzicht erin hebt?
dan zou het automatisch handelen worden. Conditionering is nog tot daaraantoe, maar een veelzijdig aspect als vergeving ( als "gevolg" van een alomvattende liefde voor jezelf en de medemens) is daar iets te complex voor denk ik.

quote:

Op zondag 21 maart 2004 00:13 schreef Choices het volgende:

[..]

.. Die 2 zitten meer met elkaar verbonden dan jij misschien denkt , je moet toch eerst rustig worden, wil je iets kunnen vergeven.
(...)

Akkoord, maar dan niet letterlijk 3 seconden in, 5 seconden uit, dat 3x, etc.

Maar, ik vergeef het je

Vergeven is m.i. een proces, je gaat nl door verschillende stadia heen als er iets gebeurt...

van ongeloof, verontwaardiging, boosheid, verdriet, berusting en uiteindelijk vergeving.

Ik denk dat ze allemaal goed voelen en doorlopen een vereiste is om later ook echt rust te vinden of vergeving te voelen, mijn overtuigingen dat alles wat ik doe ook een keer terugkomt bij mij sterkt mij echter wel in een uiteindelijke mildere houding waardoor ik kan berusten/vergeven.

quote:

Op zondag 21 maart 2004 00:22 schreef Choices het volgende:

[..]

Die techniek is een techniek vaak gebruikt voor mediteren, en yoga. En ja het is letterlijk 5 sec in 3 sec pauze, 5 sec uit.

Moet namelijk een bepaalde structuur in zitten, waardoor het gevoel van rust intenser wordt.

Ik heb het even uitgeprobeerd en 5 seconden uitblazen duurt mij toch echt te lang. De verhouding in- en uitademen is bij mij bij 1 op 1 het fijnst. Bovendien gaat het nou puur over rustig worden als basis voor vergeving, dat vind ik simplisties. Lijkt ook wel erg veel op het welbekende "tot 10 tellen".

quote:

Op zondag 21 maart 2004 00:33 schreef FritsVanEgters het volgende:
Lijkt ook wel erg veel op het welbekende "tot 10 tellen".

tja als mensen dát nou eens wat vaker deden

het is een geevolueerde, effecientere & effectieve vorm van tot 10 tellen

Als je iemand,of jezelf, gaat vergeven, betekent het dat je al geoordeeld hebt. Immers, zonder beoordeling over goed en kwaad valt er toch niets te vergeven? Want dan is er geen goed en kwaad.

quote:

Op zondag 21 maart 2004 09:22 schreef Pleun het volgende:
Als je iemand,of jezelf, gaat vergeven, betekent het dat je al geoordeeld hebt. Immers, zonder beoordeling over goed en kwaad valt er toch niets te vergeven? Want dan is er geen goed en kwaad.

Dat is het ;m juist.
Zodra je als mens zwart wit gaat denken in termen van geod en kwaad, wordt het inderdaad heel moeilijk om te vergeven.
Er is niet zoiets als een eendimensionaal begrip als goed of kwaad, het is een veelzijdig aspect, op elk moment anders te belichten.
"De moordenaar handelde uit doodsangst, en kniprt zijn klachtoffer in 20 stukjes",
de verkarchter hielp zijn oma met haar verdriet nadat hij een meisje verkracht had.."
overal zitten nuances, als je dat ziet, en je eigen kleinheid daarin, want wie ben JIJ om over een mens te oordelen, daty zou betekenen dat je goed en kwaad beheerst, terwijl je net zo'n mens benta ls degeen die je wilt veroordleen.

Er is goed, en er is kwaad, er is Ying en er is Yang, etc etc.
je kan een ander wijze op het foute aspect in zijn gedrag, en hem daarin vergeven, en helpen door te gaan met zijn goede aspecten. Hem/haar laten inzien dat Hij/zij die heeft, en dat de liefde heel belnagrijk is.

Het woord fout bevat al een oordeel. Goed ook trouwens. Als je dan het foute gedrag wilt vergeven heb je dat gedrag al afgekeurd, anders zou er geen reden tot vergeving zijn.

Lieve Choices en alle andere posters hier... Een case voor jullie Probeer je in te leven Ik - volledig ingeleefd in myn eiegn situatie natuurlyk.. - kan geen reden zien waarom ik zou vergeven. Rationeel bezien kan ik begrypen dat je zelf rust hebt wanneer je iemand loslaat, geen excuses meer verwacht en dergelyke. Maar hoe zit het dan met de spiegelfunctie die we vervullen? Mogen we een ander niet wyzen op het leed dat hy anderen berokkent? Of moeten we hem by óns volle beuwstzyn voort laten razen als ongeleid en allesvernietigend projectiel? En nee ik heb het niet over Hitler of Milosevic, hoewel genoemde heren opvallend veel overeenkomsten vertonen met... myn vader.

Ik ga niet myn hele verhaal optekenen, dat is niet geschikt voor de jeugdige lezertjes hier De reden dat ik hier nu mee zit is het feit dat een goede vriendin even een kykje heeft genomen in myn leven... Wat zy heeft gezien en gezegd zal ik delen met jullie:

Zy zag my als klein meisje... Ze zag dat myn vader incest probeerde te plegen by my. Toen ontsnapte ik en rende ik naar myn moeder. Myn moeder deed of er niets aan de hand was, waarna ik naar buiten rende en me huilend in het gras liet vallen. Ze heeft geprobeerd samen met my dit beeld te vergeven. Maar het lukte nauwelyks.

Als samenvatting is dit beeld sprekend voor de echte situatie. In het echt heeft deze situatie byna 10 jaar lang geduurd. En weten jullie.. Ik dacht dat dit hoorde, dat dit zo by iedereen ging, maar dat ik niet goed toneel kon spelen, dat ik er weer per sé een drama van moest maken.. Pas op de middelbare school ving ik signalen op dat dit een taboe was dat by sommige heel trieste mensen in hun leven gebeurt. Omdat ik de werkelykheid thuis niet kon verenigen met de buitenwereld heb ik het gebeurde thuis verdrongen als zynde niet waar, een nare droom of zelf verzonnen iets tot het punt dat ik mezelf niet eens meer geloofde.

En weet je... Als er mensen waren geweest die wat hadden gezegd van myn vaders abnormale arrogante en autoritaire gedrag, had ie zich wel ingehouden...

En nadat ik uit huis was gevlucht, heb ik het verhaal laten rusten. Ik had proces verbaal op laten maken maar er niet myn handtekening onder gezet. Ik wilde verder met myn leven, niet in het verleden leven. Maar des te harder ik hat probeerde af te sluiten, des te harder kwam het by me terug.

Tot het punt dat ik hoorde dat hy een vriendin had van dezelfde leeftyd als ik. Waarmee hy een gezin wilde stichten. Omdat hy nog steeds geen spyt had van zyn daden noch het kwaad erin zag, voelde ik my genoodzaakt om alsnog aangifte tegen hem te doen. Dit omdat niemand anders zich geroepen voelde om mensen tegen dit zieke figuur te beschermen. Ik wilde het niet op myn geweten hebben dat hy meer slachtoffers zou maken en dus heb ik die ondankbare taak op me genomen om met iets naar buiten te komen wat altyd geheim moest blyven. En het is me niet in dank afgenomen. Zyn moeder, myn oma dus, heeft me vervloekt dat ik haar zoon in de gevangenis heb doen belanden. Andere familieleden hebben gewoonweg het contact met my afgehouden of gevraagd of ik wel wist wat ik ze aandeed.

Zelfs de rechters hebben hem geen straf gegeven, opdat hy niet zyn baan zou verliezen. Dat ik nooit in een baan zou kunnen functioneren door al myn complexen die ik aan zyn vernederingen en mishandelingen heb overgehouden, denkt niemand aan.

Maar myn vraag dus, waarom zou ik hem vergeven?

En wanneer bovenstaande vraag behoorlyk en geloofwaardig beantwoord kan worden, HOE???