Kind en artsen en ziekenhuizen, tips en ervaringen gevraagd

Ja inderdaad. Esmee dr mams zag vooral op tegen het moment dat ze onder narcose moest...hopen dat ze er goed weer uitkomt en het haar allemaal meevalt!

Ja dat denk ik ook wel..Moest Christan toen ook zo lang in het ziekenhuis blijven, nee toch? Ze moeten daar tot vanmiddag 16.00 uur blijven, dan krijgt ze nog weer een nacontrole ivm bloedingen ofzo?

Ow..das een stuk eerder. Nou ja zal hier wel anders gaan dan!

Ja inderdaad, want ze werd als het goed is wel gelijk geholpen vanochtend. Maar het komt dus omdat ze vanmiddag nog een nacontrole doen ofzo, en ze de kindertjes nog even in de gaten houden..extra boekjes uit de bieb en speelgoed werden meegenomen zo werd mij gister verteld...

Nou alles is wel goed gegaan geloof ik. Ik heb niet kunnen bellen, ze waren de hele tijd in gesprek en ik was vanavond op visite Ze was ietwat raar uit de narcose gekomen, maar das vaak zo. Daarna was ze al weer heel snel redelijk flink, en mocht iets eerder naar huis. Mijn moeder had nog wel gebeld vanmiddag en toen was ze alweer aan het zingen: Zwarte Piet Zwarte Piet, ik hoor je wel maar ik zie je niet Beetje in de war nog denk ik haha. Verder vroeg ze de hele tijd om een boodje..(broodje..)..de ijsjes was ze zat Maar dat mocht nog niet. Ga morgenochtend even bellen en in de loop van de dag even kijken hoe het met m'n kleine grote nichtje gaat

gelukkig dat het goed is gegaan maar hoe kan ze de ijsjes al zat zijn

Ja geen idee Ze zei: Nee nie ijsje, boodje! Tja..hehe.

He fijn clauwhee dat t achter de rug is

Rewimo nog even een vraag voor jou...ik belde net en Esmee vraagt dus steeds om eten, het vla en de ijsjes heeft ze nu echt wel gezien. Vanaf wanneer mocht Christan weer wat eten? En dan iets anders dan vla, yoghurt of ijs? In het ziekenhuis hadden ze verteld dat dat eerst (eerste twee dagen?) niet mocht (vooral warm niet ivm bloedingen) maar echt duidelijk waren ze niet..

Nee, ook bij haar zijn alleen de neusamandelen weg gehaald..daarom komt het mij ook zo raar voor, en Esmee dr mams vind het ook maar raar. Ons dunkt dat ze heus al wel weer iets mag...ze voelt zich volgens ons ook goed enzo, vrolijk en energie..heeft sinds gister nog helemaal niet weer op bed gelegen..behalve vannacht dan (En toen ook gewoon goed geslapen, een keertje werd ze wakker en vroeg ze om drinken, en na het drinken gewoon doorgeslapen)

We gaan er nu zo heen, als ze het zelf al niet hadden gegeven ga ik zeggen dat het heus kan! Vind het echt zo sneu

Hoe was het met Esmee?

Isa is gisteren onverwacht geopereerd aan haar handje vanwege een nare val (we zijn met de fiets tegen een vrachtwagen geklapt). Vannacht heeft ze in het ziekenhuis doorgebracht omdat ze aan een infuus met pijnstilling en antibiotica lag, vandaag ging het gelukkig zo goed dat we weer naar huis mochten. Ik merk wel dat het allemaal vreselijk veel indruk op haar heeft gemaakt. Op een gegeven moment begon ze al te gillen zodra er iemand in een witte jas binnenkwam omdat er steeds weer aan haar handje of haar infuus gefrummeld moest worden, ze was giseren de hele tijd echt vreselijk in paniek. Nu gaat dat gelukkig wat beter, maar vanmiddag kreeg ze opeens een vreselijke woede aanval waarbij vooral haar pop het enorm moest ontgelden. Omdat haar pop meestal diegene is waar ze haar eigen ervaringen op spiegelt, vond ik dat toch wel verontrustend. Ik heb nu een boekje voor haar gekocht over het ziekenhuis, met veel plaatjes erbij van dingen die zij ook heeft meegemaakt en dat lezen we steeds aan haar voor, met veel vergelijkingen van "kijk, zo ging dat bij jou ook", en ik heb een dokterssetje voor haar gekocht. Zij er nog andere dingen die ik voor haar kan doen om het verwerken allemaal wat makkerlijker te maken? We moeten nog zeker een paar keer terug naar het ziekenhuis en ik vind het zo zielig als ze dan steeds zo in paniek is. De beroeps-pedagogen in de zaal hebben hier vast wel eens iets over geleerd. Hoe moet ik hiermee omgaan?

Ik ben geen beroepspedagoog, maar vanuit mijn gevoel zou ik zeggen. Niet teveel gelijk met doktersetjes en boekjes aan de gang, maar laat haar het eerst zelf op haar eigen manier een plekje geven. Desnoods gooit ze dr pop lekker door de kamer. Ze is waarschijnlijk boos, bang verdrietig machteloos enz. Dat komt er dan op die manier uit. Anders word het misschien zo veel tegelijk voor haar.

En natuurlijk veel sterkte joh voor je kleine grote meid. Wat zul je je rot geschrokken zijn! Wat heeft ze aan dr handje?

jeetje phileine wat zal dat schrikken geweest zijn
hoe is het precies gebeurt? als ik vragen mag?
en wat had ze aan haar handje?

nou het is een heel verhaal, maar het komt erop neer dat ik met de fiets ben uitgegleden door de sneeuw en met veel mazzel zijn we niet doodgereden door die vrachtwagen, maar heb ik alleen mijn kop gestoten en isa haar handje gewond. Ze had haar handje op de bel, en is daar dus op terecht gekomen, met het volle gewicht van de fiets en mij erbij. Dat is nogal een klap, dus de middenhandsbeentjes zijn gebroken en het handje was enorm opgezwollen en er zaten wat wonden in. De chirurg heeft een paar extra sneden gemaakt om de druk te verlichten, omdat ze bang waren dat anders het spierweefsel teveel beschadigd zou raken. Ze waren eerst nogal somber, maar vanochtend zag het er veel beter uit dus nu lijkt het erop dat ze er niets aan gaat overhouden. Ze is nu ook alweer behoorlijk vrolijk hoor, heel anders dan gisteren zo klein en kwetsbaar.

Jessie, ze komt steeds zelf met het boekje aanzetten en dan lezen we het haar voor. Maar je hebt wel gelijk dat we haar niet moeten gaan overladen met dokter-dingen, en haar juist ook de ruimte moeten geven om "normaal" te zijn. Goed aandachtspunt.

He get wat eng. Je zult het zelf zeker wel steeds voor je zien denk ik, dat ongeluk. Nog erg veel geluk gehad. Maar toch. Je hart doet pijn als je je meissie zo ziet. Gelukkig lijkt het de goede kant uit te gaan.
En als ze zelf met een boekje aan komt zetten lekker voorlezen hoor. Dan zal ze er heus behoefte aanhebben. Vaak is wat je gevoel je ingeeft toch wel juist

zo dan komen jullie echt heel erg goed weg zeg...
maar gelukkig komt het goed met haar handje het is ook niet niks voor zo'n kleine meid
moet er nog verder iets aan gedaan worden of is het maar afwachten hoe of wat?

Jeeetje Phileine wat een schrik! Kan me voorstellen dat het (op jullie beide!) enorme indruk heeft gemaakt. Ik heb helaas geen tips..wel heel veel sterkte!!

@Troel: vanavond was het even minder, moe van alles natuurlijk, wat meer pijn en ook bij haar komt af en toe iets boven. Voornamelijk toen ze haar babyinhaler moest hebben...drama natuurlijk want das een zelfde soort kapje als bij de narcose. En dat wist ik niet maar ze was erg snel weer uit de narcose, en toen wilden de doktoren dr uit dr bedje halen, hebben ze dr heel hard met dr hoofdje tegen zo'n lamp boven dr gestoten...koppie auw!
Maar de indrukken en pijn moet gewoon even een paar dagen tijd hebben, komt wel weer goed! Ze heeft al wel weer lekker gegeten.
En ik heb heerlijk met dr geknuffeld. Want flink is ze wel!

Ik ben blij dat het toch nog enigszins meevalt Phil! Zoals je al zei, het had ook anders af kunnen lopen. Maar ach, wat zou je graag willen dat jij je hand had bezeert en niet Isa. Ik hoop voor je dat ze er niet al te veel trauma's aan heeft overgehouden! Verder heb ik niet echt een goede raad voor je, sorry

Jeej phil, wat een ongelooflijke schrik !! Tuurlijk ben je er goed vanaf gekomen, maar toch is het heeeeel erg voor Isa Ook niet echt tips, alleen een dikke knuffel voor je meisje

Phil hoe is het met Isa?

ze is wel redelijk vrolijk, maar wil wel veel meer aandacht dan anders. Het paniekerige is wel iets minder geworden geloof ik. We waren van het weekend voor controle weer in het ziekenhuis, bij het zien van de behandelkamer werd ze wel weer even angstig, maar ze kon zich toch vrij snel overgeven en het maar laten gebeuren. Het is ongelofelijk om te zien hoe snel een kind zich aanpast, ze is al heel handig met één hand. Maar ik zal wel erg blij zijn als ze het andere handje ook weer kan gebruiken.

lief dat je er naar vraagt. Hoe is het met jouw nichtje Clauw?

Knap van je meissie hoor phileine..heel flink!

Esmee trekt ook weer bij, al is ze steeds wat grieperig, het zou wel fijn zijn als dat toch wel weg bleef eerst. Maar ze is voor de rest vrolijk en heeft steeds minder pijn!

Wat dapper dat ze zich zo kan overgeven joh!
Vanaf waneer mag ze gaan proberen haar handje weer te gebruiken?

Esmee ook al zo'n kanjer!

he wat ontzettend schrikken, phileine. ik lees dit net pas, maar sjonge wat moeten jullie een nare dagen achter de rug hebben... sterkte ermee (ook met je eigen schrik dus) en beterschap voor Isa. fijn om te lezen dat het alweer een stuk beter gaat.

Wat zullen jullie geschrokken zijn, Phileine. Beterschap voor Isa!

Fijn dat 't met Esmee ook beter gaat nu

Isa mag haar handje gebruiken als ze dat zelf wil. Bij die kleintjes werkt het blijkbaar nog zo dat ze het ontlasten als het niet gaat. De eerste dagen deed ze er ook niets mee, ze hield hem wel in de hoogte, maar verder deed ze net of die hand er niet was. En gisteren en vooral vandaag doet ze er alweer veel meer mee. Het zit niet in het gips omdat het vreselijk was opgezet (daarom hebben ze het ook opengesneden), en de wonden moeten dagelijks gespoeld en gecontroleerd. We waren vandaag weer bij de chirurg voor controle, en toen was ze ook een stuk minder paniekerig dus dat gaat de goede kant op.

We zijn wel al beroemd in het hele ziekenhuis, iedereen zegt gelijk "oh ja, dan kindje met dat gebroken handje", want dat schijnt heel weinig voor te komen bij die hele kleintjes. Eigenlijk wil je als patient niet graag een bijzonder geval zijn, maar het helpt wel erg om een persoonlijke en prettige behandeling te krijgen. Dat is wel heel fijn. Wat dat betreft trouwens alleen maar complimenten voor het OLVG, we zijn van begin tot eind heel persoonlijk en goed begeleid, iedereen is ontzettend begaan. Ik heb op de OK samen met de anesthesist en een ok-assistente staan huilen toen Isa onder narcose moest, die twee waren ontzettend aangedaan omdat ze zelf ook kindjes hebben in die leeftijd. Dat tekent dus wel het niveau van betrokkenheid, heel bijzonder.

Ik heb vandaag een foto gemaakt van de röntgenfoto, om het eens goed thuis te kunnen bestuderen. Je kunt hierop goed zien dat het derde middenhandsbeentje helemaal is gebroken en gedelocaliseerd, en de twee aan weerszijden daarvan zijn ook behoorlijk gebroken, maar hebben nog wel verbinding. Grappig op deze foto is ook om te zien dat de gewrichten nog helemaal niet verbeend zijn. Ik heb een andere foto gezien waar ook de hand van Max opstaat en zo'n volwassen hand ziet er dus ook héél anders uit. Voor wie er uit wijs kan, kijk en huiver:

Oh jezus Phil, je voelt het gewoon in je hand als je dat zo ziet. Fijn dat jullie zo goed bege;eid zijn en dat Isa er overweg mee lijkt te kunnen. Succes!

Jeetje dat ziet er eng uit!
Wel duidelijk overgens!
Hopelijk blijft alles in een stijgende lijn gaan!!!

Jeetje wat een eng gezicht! En idd interessant om te zien dat zo'n kinderhandje nog zo anders in elkaar zit dan een volgroeide hand.

Jemig Phil! Overduidelijk! Hoop dat ze snel pijn- en angstvrij is

dit is de eerste keer dat ik een kinderhandje zo zie op een foto
maar jeetje zeg het is echt goed gebroken..
vind het toch ook al heel erg knap dat ze hem weer een beetje gebruikt..
want kan een kind dan veel hebben eigenlijk als je dat zo ziet...
ook geweldig dat het ziekenhuis zo fijn is zeg en dat ze meeleven ..
heel veel sterkte nog met je kleine meid..

aan alle ouders.... wees vooral eerlijk tegen kinderen. Als je dat bent en uitlegt waarom iets vervelend, of pijnlijks persee moet, dan blijven ze jou als ouder in ieder geval vertrouwen.
Ook bij kinderen geldt dat de angst voor het onbekende de grootste is.

mijn zoontje van 3 en half moet maandag zijn neusamandelen laten knippen en hij krijgt buisjes.
Ze zeggen dat je hier pas 1 a 2 dagen van te voren moet beginnen met voor bereiden. Maar wat vertel je wel en wat vertel je niet? Ik wil hem ook niet bang maken. Wie heeft er suggesties voor mij?

Er zijn in de bieb hele leuke boekjes te verkrijgen, maar wat ik hier al eerder heb vermeld.
Bijna ieder ziekenhuis met een kinderafdeling heeft een pedagoog in dienst. Zij kunnen het kind prima voorbereiden. Idd een dagje voor de opname.
Ze hebben daar kapjes die ze gebruiken voor de narcose, boekjes, plaatjes en ervaring!
Schijnbaar wordt er door artsen te weinig op die optie gewezen.

ik ben gisteren inderdaad naar de voorlichting geweest maar kindjes onder de 4 jaar mogen niet mee, en moet je dus zelf bekijken. terwijl melvin in augustus 4 wordt maar en het naar mijn idee ook wel aankan. maar dat zijn de regels?!

hmm.. toen ik zelf wat kleiner was en naar het ziekenhuis moest, ben ik de dag van te voren naar de Efteling gweest, tot s'avonds heel laat, k kwam thuis, ging slapen, werd wakker en ging naar t ziekenhuis, geen tijd om zenuwachtig te zijn etc. Weet niet echt of je op zo'n oplossing doelt of meer zoiets naar Githa haar Antwoord , maarja succes in iedergeval.

Er staan wel verhaaltjes/folders online op de sites van sommige ziekenhuizen die je kunt gebruiken.
Bijv
http://www.amc.nl/index.cfm?pid=2016&itemid=92&contentitemid=223

http://canisius-wilhelmina.ziekenhuis.nl/php/?type=folders&actie=lees&from=folders&folder_id=137

Er is hier dacht ik eerder over geforumd en toen had ik ook een link met een verhaal voor kinderen met foto's erbij, ook van een ziekenhuis, maar die kan ik zo niet terugvinden..