Kunst in huis?

quote:

---

Op dinsdag 26 maart 2002 13:18 schreef Da hopman het volgende:
Ik heb een schilderij van Toos van Poppel in de woonkamer hangen.

Het is niet deze:
[afbeelding]
Maar qua sfeer en kleurstelling komt hij wel enigszins overeen.

Daarnaast nog enkele luxe posters van Miro en 2 schilderijen van mijn zwager die de kunstacademie heeft gedaan (dus is het kunst toch???)

---

ik zou de 2 helften niet zo snel naast elkaar hangen.

ff cut en paste van BN/de Stem (beetje lange tekst ik weet het en veel geciteerd):

Advocaat van de kunst
Door Annelies Vlaanderen

Vrijdag 05 april 2002 - Henri Swagemakers uit Oosterhout verzamelt hedendaagse kunst, en niet zo'n klein beetje. Inmiddels heeft de advocaat ruim zeshonderd kunstwerken in zijn bezit. De Beyerd in Breda toont daar de komende maanden - in Swagemakers' woorden - 'zestig dingetjes' van. De collectioneur: 'Tegenover de last van het betalen staat de lust van het overige.'

De meeste mensen stoppen met het kopen van kunst als de schilderijen het behang overbodig maken. Henri Swagemakers (1946, Werkendam) niet. Verkassen naar een grotere woning schiet in zijn geval ook niet op. Al bewoonde hij een 34-kamerappartement, dan nog kon hij zijn verzameling niet kwijt. Tot boven de printer van zijn aanpandige kantoor hangen de uitverkoren werken die het daglicht mogen zien. In donkere kelders onder zijn huis en sinds kort zelfs in een enorme ruimte van een bedrijfspand liggen of staan nog om en nabij zeshonderd kunstwerken van de advocaat op en tegen elkaar. Schaadt hier de overdaad niet? Swagemakers maakt zich daar niet druk om. Hij kent de reacties. "De een let op wat het gekost heeft, de ander verklaart je voor gek en een derde is enthousiast. Och ja." Hij is een genieter, een kunstgenieter van het zuiverste water.

"Tegenover de last van het betalen staat de lust van het overige." Zijn ronde gezicht, met de priemende pretoogjes, staat ernaar; denk daarbij de stropdas met de olifantjes erop, de bretels met de golfers. Hij koopt wat hij mooi vindt, meer kan hij er niet over zeggen. "Een rode draad is er niet. Het moet me raken, dat is alles." Er is veel dat Swagemakers raakt, heel veel: hedendaags, nationaal en internationaal - maar niet conceptueel: wel Jan Fabre, Henk Visch, Robert Mapplethorpe, Rineke Dijkstra, René Daniëls, Inez van Lamsweerde en nog een heleboel meer. Ja, hij heeft veel. "Maar ook heel veel niet", repliceert zijn documentaliste, Will Mooij. Da's een goeie. "Weet je dat ik al sinds november niks gekocht heb? De laatste was een Bismuth, bij Diana Stigter." Zij, vol begrip: "En je hebt sindsdien zo veel mooie dingen gezien." De pijn straalt van zijn gelaat. "O ja! Maar even niet kopen, even pauze. Heel erg, maar het moet." Wél alle catalogi doorpluizen, openingen bijwonen, elke zaterdag de galeries en de beurzen afstruinen met Will, maar al vier maanden met lege handen thuiskomen... Je zou bijna medelijden met hem krijgen. Misschien is jaloezie meer op haar plaats, gezonde jaloezie dan. Zijn collectie, opgebouwd sinds 1973, nog tijdens zijn studententijd, doet elke liefhebber van kunst watertanden en knarsetanden. Nee, er is geen 'oud geld' in het spel. En nee, hij is geen Spong of Moszkovicz maar een 'gewone advocaat' die toch 'heel lang in tweedehands autootjes' naar de rechtbank in Breda karde. Die de liefde voor kunst ook niet van huis uit heeft meegekregen, als boerenzoon. "Al hield mijn moeder wel van mooie dingen." Het komt er gewoon op neer dat de Oosterhouter een feilloze neus heeft voor goede kunst, zoals een speciaal opgeleide hond in Italië of Frankrijk truffels diep in de grond kan opsporen. Hoeveel zijn collectie nu waard is, daar durft hij zelfs met een Franse slag niet naar te slaan. En dat is niet uit prudence. "Weet je wat het is? Ik koop altijd vroeg. Ik móet wel. In veel gevallen zijn de kunstwerken die ik in de loop der jaren heb gekocht, inmiddels toch wel een veelvoud waard. Zo'n foto als van Helen van Menen hier, die heb ik een paar jaar geleden gekocht voor 1200 gulden. Die kost nu 3400 dollar. Da's natuurlijk leuk, als bevestiging: je zit goed. Maar het is tegelijkertijd een beperking: je kunt minder van haar kopen." Minder, wat is minder? Moeilijk te bepalen, maar bij Swagemakers ligt de bovengrens bij 50.000 gulden, een kleine 23.000 euro dus. En dat bedrag geeft hij natuurlijk niet wekelijks uit. Er is ook nog een lieve echtgenote, Marie-Anne, er zijn ook nog twee opgroeiende dochters die het nest de komende jaren zullen verlaten. Toch wel iets belangrijker in zijn leven. De verzamelaar legt de bewijzen op tafel. "De kunstwerken waar ik het meest aan gehecht ben, zijn de portretfoto's die Rineke Dijkstra van mijn dochters heeft gemaakt. Die hangen ook hier, in de woonkamer. Mooi, hè? Het unieke daarvan is dat Rineke nooit in opdracht werkt; voor mij heeft ze een uitzondering gemaakt.

En ook ben ik gehecht aan dit werkje van de opa van Marie-Anne, Isidore van Mens, geboren in 1890. Schitterend, niet?" Deze werken - 'mijn eigen handtekening voor de tentoonstelling, zal ik maar zeggen' - maken deel uit van de 'zestig dingetjes' die vanaf op de tentoonstelling Iets wat zoveel kost, is alles waard/ Tien Nederlandse privécollecties in De Beyerd te Breda te bewonderen zijn. De negen andere collecties zijn van Nederlanders die in tegenstelling tot de Oosterhouter met hun waardevolle collecties meer in de anonimiteit willen blijven. Je zou verwachten dat het maken van een selectie voor de tentoonstelling in Breda, waar hij de grootste zaal tot zijn beschikking krijgt, de trotse bezitter moeite had gekost. Ongeveer alles is hem immers even lief en van geen enkele aankoop heeft hij spijt; hij verkoopt ook nooit iets, dat zegt genoeg. In overleg met samenstelster Renée Steenbergen, die in mei hoopt te promoveren op het onderwerp kunstverzamelaars in Nederland, is de nadruk komen liggen op zijn verzameling Zuid-Amerikaanse kunstwerken (Bedia, Varejaõ). "Omdat je die niet gauw in Nederland ziet. Dat vind ik toch spannender dan bij wijze van spreken te komen met Dumas, Van Balen en Zandvliet, hoe graag ik die ook zie. Maar die kom je hier wel vaker tegen." Ter illustratie wijst hij op een geschilderd landschap. "Kijk, deze Zandvliet is net terug uit het Stedelijk in Amsterdam. En dit Daniëlsje, deze Job Koelewijn, deze twee Neshats, deze twee Ofili's en deze Ahtila's hebben gehangen op de tentoonstelling The Beauty of Intimacy." De catalogus van deze net verstreken, ook in het buitenland getoonde expositie doorbladerend, krijg je het gevoel dat tentoonstellingen van hedendaagse kunst behoorlijk afhankelijk zijn van privé-collecties. Swagemakers is de eerste om dat te bevestigen.

"Als er geen privé-collecties bestonden, was er ook geen Kröller-Müller, Van Abbe of De Pont. Laat ik het nog sterker brengen: musea zijn allemaal ontstaan uit particulier initiatief. Toch krijgt een verzamelaar vaak negatieve reacties. Sommige galeries willen iets niet aan je verkopen omdat je geen museum bent. Zodoende heb ik mijn Zandvliet uit Wenen moeten halen, mijn Van Warmerdam uit Bazel en mijn Dumas uit Londen. Dat is toch raar?" En een Nederlandse museumdirecteur -Swagemakers wil geen naam noemen - haalt zijn neus op voor particulieren als hij: 'Jezus, wat moet die advocaat met zo'n mooi schilderij?' "Heeft ie echt gezegd tegen iemand anders. Ongelooflijk." Ondertussen geniet de Oosterhouter gewoon door. Elke aankoop, door niemand dan hemzelf ingefluisterd ('hoor ze wel, maar luister nooit naar galeries!'), is hem heilig; waar en wanneer het kunstwerk is gekocht, en onder welke omstandigheden: hij onthoudt alles. Elke aanwinst is 'een avontuur' en een aanvulling van zijn 'geestelijke bagage'. Marie-Anne gaat ver met hem mee, maar in hun huis komen alleen de werken die zij ook mooi vindt. Geld, dat is toch een vies woord voor de gedreven collectioneur. "Ik denk daar alleen over na op het moment van aankoop. En daarna weet je het nooit." Geen haar op zijn hoofd overweegt om bij wijze van spreken tien werken ('nou ja, daar zijn er wel wat meer voor nodig') te verkopen in ruil voor een Van Gogh, die aan zijn verzameling ontbreekt. Schouderophalend: "Wie nú een Van Gogh koopt, laat alleen maar zien dat hij geld heeft. Ik vind het veel interessanter om te zien welk museum een jaar of tachtig geleden een Van Gogh heeft gekocht. Dáár blijkt pas smaak en durf uit. Musea moeten meer het jaar van verwerving melden." De kans dat Swagemakers ooit verzadigd raakt van het verzamelen, is gering. De opslagruimte is immers nog lang niet vol. "Verzamelen heeft zoveel leuke kanten. Zo kan ik ervan genieten dat ik bijvoorbeeld eerder een werk van Berlinde de Bruyckere heb gekocht dan dat de kunstenares een tentoonstelling kreeg in De Pont. Toen het eenmaal zover was, kon ik de opmerking maken: 'Het werd tijd.' Snap je?" En dan is er, behalve dan nog meer kunst van nog meer kunstenaars, voor de verzamelaar nog één wens over. Swagemakers, zuchtend: "Ik zou wel een collectiecatalogus uit willen geven. Maar daar heb ik geen geld voor." Een verzamelaar heeft het altijd zwaar.

'Iets wat zoveel kost, is alles waard'
tentoonstelling van tien particuliere - kunstverzamelingen. Van 7 april t/m 26 mei.
Centrum voor beeldende kunst De Beyerd,
Boschstraat 22, Breda.
lezing op 23 mei door gastconservator Renée
Steenbergen over de uitgangspunten van
haar onderzoek en de samenstelling van de
tentoonstelling. Toegang: 3 euro.
Reserveren: 076 529 9900.