LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
Hai Stali, ik moet je nog steeds een keer terugmailen, maar ik was het helemaal vergeten!
Ik kan ook niks meer vinden hier, dus ik voel mij redelijk onthand. Sorry alvast .
Ik kan ook niks meer vinden hier, dus ik voel mij redelijk onthand. Sorry alvast .
.
In my life
Why do I smile
At people who I'd much rather kick in the eye ?
Why do I smile
At people who I'd much rather kick in the eye ?
hee Kim, je bent er weer , vroeg me al een week af waar je uithing eigenlijk en inderdaad raak je mensen heel makkelijk kwijt nu.
Un certain jeune homme
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Crisis 2
Gisteren zaten we te praten en kwamen beiden onafhankelijk van elkaar tot de slotsom dat het leven dat "onze" Stali en Ryan in 2016 leiden in 1 woord afgrijselijk is. Als we zo moeten eindigen dan kunnen we beter helemaal niet beginnen! Het idee is leuk, twee dagboeken die elkaar beïnvloeden, want niet alleen kan Ryan de stukjes van Stali lezen, ook Stali leest de stukjes van Ryan, maar de personages zijn, wat mij betreft, saai, vervelend, banaal, autistisch, oppervlakkig, zeurderig, niet sympathiek. Vrij werktuigelijk, alsof er een boodschappenlijstje wordt afgwerkt, beschrijven ze wat ze doen. Af en toe wordt wat inzicht gegeven in gevoelens en gedachten, maar die komen niet verder dan een vrij oppervlakkige schets of zijn clichématig. Ryan is een suffe, uitgebluste vijftiger; Stali een beetje dromerige veertiger. Natuurlijk zou aan het eind van het verhaal de aap uit de mouw komen en blijken dat Stali Ryan al die tijd had zitten manipuleren. En omdat Stali van happy endings houdt, vallen de twee geliefden elkaar in de armen. Niet alvorens een potje sodomie te bedrijven op de overloop uiteraard. Ook hierin weer het verhaal verweven van een psychopaat. Je houdt van Hitchcock of je houdt er niet van. Het verhaal van Ryans verloren dochter of eigenlijk van de zuster van Ryans verloren dochter, die de plaats inneemt van Ryans echte verloren dochter. Kyrke of eigenlijk dus Joan zou op het geld uit zijn van de familie Nauta en zich dus gaandeweg ontpoppen als een soort Dirk (in Lila) in disguise. Enige verschil is dat niet Stali en Ryan in mootjes gehakt in het kluisje met nummer 69 zouden eindigen, maar de familie Nauta oid. O, ja en in feite was Joan niet de dochter van Ryan, maar van Peter Nauta, geloof ik. Enfin ik weet ook niet meer hoe het zat. Maar de werkelijkheid is dat het net zo moeilijk is om een relatie te beginnen als een feuilleton te schrijven op het inet. Zeker als je over beperkte literaire vermogens beschikt, zoals, volgens mij, wij beiden. Mind you niet iedereen zal het daarmee eens zijn. Stali wordt al geroemd als een nieuwe jonge Wolkers. En of dit nu gebeurt om in haar broekje terecht te komen of niet, ik vind het ietwat overdreven. Corfu en Lila voor crisis 1waren leuk (muv van Dirk), maar dit was gebaseerd op ware gebeurtenissen. Door de episode 2016 en alle bemoeienissen van derden heb ik ronduit een hekel gekregen aan Stali & Ryan3. Ik kan die twee lui gewoon niet meer luchten of zien, eerlijk gezegd. Maar goed, zoals RaisinGirl al scherpzinnig opmerkte (of niet): "we zullen doorgaan, totdat we samen zijn". Ondertussen wonen we, mede dankzij dit gesodemieter, allang niet meer samen in het antikraak stulpje... . (PS: kan het woord "stulpje" ook al niet meer zien .)
[ Bericht 0% gewijzigd door Ryan3 op 04-03-2004 23:55:32 ]
Gisteren zaten we te praten en kwamen beiden onafhankelijk van elkaar tot de slotsom dat het leven dat "onze" Stali en Ryan in 2016 leiden in 1 woord afgrijselijk is. Als we zo moeten eindigen dan kunnen we beter helemaal niet beginnen! Het idee is leuk, twee dagboeken die elkaar beïnvloeden, want niet alleen kan Ryan de stukjes van Stali lezen, ook Stali leest de stukjes van Ryan, maar de personages zijn, wat mij betreft, saai, vervelend, banaal, autistisch, oppervlakkig, zeurderig, niet sympathiek. Vrij werktuigelijk, alsof er een boodschappenlijstje wordt afgwerkt, beschrijven ze wat ze doen. Af en toe wordt wat inzicht gegeven in gevoelens en gedachten, maar die komen niet verder dan een vrij oppervlakkige schets of zijn clichématig. Ryan is een suffe, uitgebluste vijftiger; Stali een beetje dromerige veertiger. Natuurlijk zou aan het eind van het verhaal de aap uit de mouw komen en blijken dat Stali Ryan al die tijd had zitten manipuleren. En omdat Stali van happy endings houdt, vallen de twee geliefden elkaar in de armen. Niet alvorens een potje sodomie te bedrijven op de overloop uiteraard. Ook hierin weer het verhaal verweven van een psychopaat. Je houdt van Hitchcock of je houdt er niet van. Het verhaal van Ryans verloren dochter of eigenlijk van de zuster van Ryans verloren dochter, die de plaats inneemt van Ryans echte verloren dochter. Kyrke of eigenlijk dus Joan zou op het geld uit zijn van de familie Nauta en zich dus gaandeweg ontpoppen als een soort Dirk (in Lila) in disguise. Enige verschil is dat niet Stali en Ryan in mootjes gehakt in het kluisje met nummer 69 zouden eindigen, maar de familie Nauta oid. O, ja en in feite was Joan niet de dochter van Ryan, maar van Peter Nauta, geloof ik. Enfin ik weet ook niet meer hoe het zat. Maar de werkelijkheid is dat het net zo moeilijk is om een relatie te beginnen als een feuilleton te schrijven op het inet. Zeker als je over beperkte literaire vermogens beschikt, zoals, volgens mij, wij beiden. Mind you niet iedereen zal het daarmee eens zijn. Stali wordt al geroemd als een nieuwe jonge Wolkers. En of dit nu gebeurt om in haar broekje terecht te komen of niet, ik vind het ietwat overdreven. Corfu en Lila voor crisis 1waren leuk (muv van Dirk), maar dit was gebaseerd op ware gebeurtenissen. Door de episode 2016 en alle bemoeienissen van derden heb ik ronduit een hekel gekregen aan Stali & Ryan3. Ik kan die twee lui gewoon niet meer luchten of zien, eerlijk gezegd. Maar goed, zoals RaisinGirl al scherpzinnig opmerkte (of niet): "we zullen doorgaan, totdat we samen zijn". Ondertussen wonen we, mede dankzij dit gesodemieter, allang niet meer samen in het antikraak stulpje... . (PS: kan het woord "stulpje" ook al niet meer zien .)
. (PS: kan het woord "stulpje" ook al niet meer zien 
.)[ Bericht 0% gewijzigd door Ryan3 op 04-03-2004 23:55:32 ]
I´m back.
Maar goed, bovenstaande is dus de reden dat Ryan3 zich terugtrekt, zodat de jonge Wolkers herself, misschien vergezeld van KareltjeG, de boel eigenhandig kan voortzetten. Tabee, Stali.
[ Bericht 0% gewijzigd door Ryan3 op 05-03-2004 00:00:38 (typo) ]
[ Bericht 0% gewijzigd door Ryan3 op 05-03-2004 00:00:38 (typo) ]
I´m back.
Ja we waren het inderdaad onafhankelijk eens dat we zo niet verder wilden.
En nee, ik wilde het ook niet meer, de bemoeizucht van een onhoudbare derde buiten het forum om.
Echter nu vraagt dit topic om niets meer dan een slotje.
Gewoon alles dichtgeflikkerd en niet vooraf maar naderhand slechts een smiley.
Dit was het dus en altijd goed voor een terugdenkende smiley mijnerzijds.
Ach realiteit lijkt dan wederom zo betrekkelijk niet?
En nee, ik wilde het ook niet meer, de bemoeizucht van een onhoudbare derde buiten het forum om.
Echter nu vraagt dit topic om niets meer dan een slotje.
Gewoon alles dichtgeflikkerd en niet vooraf maar naderhand slechts een smiley.
Dit was het dus en altijd goed voor een terugdenkende smiley mijnerzijds.
Ach realiteit lijkt dan wederom zo betrekkelijk niet?
Un certain jeune homme
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Zelfs dit ben je nog voor.quote:Op donderdag 4 maart 2004 23:50 schreef Ryan3 het volgende:
Maar goed, bovenstaande is dus de reden dat Ryan3 zich terugtrekt, zodat de jonge Wolkers herself, misschien vergezelt van KareltjeG, de boel eigenhandig kan voortzetten. Tabee, Stali.
Adios!
Un certain jeune homme
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Ach kijk nou, dat ontbrak er inderdaad nog aan.
Commentaar van CharlesG, ja dat is precies wat we nog nodig hebben. Het commentaar van CharlesG.
De man erachter kon geen "nee" verdragen en vergat de woorden te lezen waarin wij tientallen keren aangaven zelf verder te willen.
Joh Charles, je hebt nu klonen genoeg, zet jij toch alleen het verhaal voort? Vooruit, het willens en wetens sturen ben je nu wel gewend niet?
Mijn bestaan moest en zou bewezen worden en oh wat heb je het bejubeld. Dat heb je in het theater ook he? Dan zitten er van die mensen in de zaal die gaan dan heel overdreven hard klappen, zo hard dat spelers hun spel niet meer kunnen vervolgen.
Nou dring de kloontjes een dialoog op zou ik zeggen. Begin een dialoog met Kyrke of nee wacht Salome is er ook nog. Ik zal het niet meer lezen.
En ach de overgewaardeerde stijl is al verslonden op andere fora en ach dat leverde ook nog eens een kuskus van Troubles op. Eh nee ik hou niet van vermorzelde uiers. Het was bij wijze van spreken maar dat valt een geobsedeerde ook al niet meer op geloof ik.
Ryan en ik waren het beu, ja inderdaad we waren het spuugzat. Maar we zouden wel doorgaan, gewoon samen doorgaan zoals we begonnen waren, op wat voor manier dan ook. Wij zouden het laatste zinnetje er wel tegen aan smijten waar het van Ramses weggelaten werd.
Maar daar heb ik weer niet goed opgelet, het ontging me dat Ryan niet alleen alles beu is wat we of Fok zetten, ik val daar ook onder. Met veel mooie woorden mag je opdonderen en alleen verder gaan.
Als ik zeg stapelgek op hem te zijn en niet zonder hem kan dan ben ik kennelijk al niet goed bij mijn hoofd.Tja hij heeft altijd al gezegd hoor, gewoon een cynische veertiger en het cynisme blijkt eens te meer als je om hem geeft. Want je mag niet om hem geven, daar word je op afgerekend. Ik was gewaarschuwd door onze nuchtere Zeeuw maar helaas niet alles laat zich leiden, en gevoel al helemaal niet dit integenstelling tot wat het gajes nog steeds denkt.
Commentaar van CharlesG, ja dat is precies wat we nog nodig hebben. Het commentaar van CharlesG.
De man erachter kon geen "nee" verdragen en vergat de woorden te lezen waarin wij tientallen keren aangaven zelf verder te willen.
Joh Charles, je hebt nu klonen genoeg, zet jij toch alleen het verhaal voort? Vooruit, het willens en wetens sturen ben je nu wel gewend niet?
Mijn bestaan moest en zou bewezen worden en oh wat heb je het bejubeld. Dat heb je in het theater ook he? Dan zitten er van die mensen in de zaal die gaan dan heel overdreven hard klappen, zo hard dat spelers hun spel niet meer kunnen vervolgen.
Nou dring de kloontjes een dialoog op zou ik zeggen. Begin een dialoog met Kyrke of nee wacht Salome is er ook nog. Ik zal het niet meer lezen.
En ach de overgewaardeerde stijl is al verslonden op andere fora en ach dat leverde ook nog eens een kuskus van Troubles op. Eh nee ik hou niet van vermorzelde uiers. Het was bij wijze van spreken maar dat valt een geobsedeerde ook al niet meer op geloof ik.
Ryan en ik waren het beu, ja inderdaad we waren het spuugzat. Maar we zouden wel doorgaan, gewoon samen doorgaan zoals we begonnen waren, op wat voor manier dan ook. Wij zouden het laatste zinnetje er wel tegen aan smijten waar het van Ramses weggelaten werd.
Maar daar heb ik weer niet goed opgelet, het ontging me dat Ryan niet alleen alles beu is wat we of Fok zetten, ik val daar ook onder. Met veel mooie woorden mag je opdonderen en alleen verder gaan.
Als ik zeg stapelgek op hem te zijn en niet zonder hem kan dan ben ik kennelijk al niet goed bij mijn hoofd.Tja hij heeft altijd al gezegd hoor, gewoon een cynische veertiger en het cynisme blijkt eens te meer als je om hem geeft. Want je mag niet om hem geven, daar word je op afgerekend. Ik was gewaarschuwd door onze nuchtere Zeeuw maar helaas niet alles laat zich leiden, en gevoel al helemaal niet dit integenstelling tot wat het gajes nog steeds denkt.
Un certain jeune homme
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
Saint-Mandé, 6 octobre 1929 - Paris, 7 août 2010.
Als je teveel denkt aan de tijd die je nog hebt vergeet je te leven.
.
Open brief aan de schrijvers achter de personages Ryan en Stali
In onze onderlinge correspondentie heb ik jullie gewezen op het bestaan van verschillende werkelijkheden (IRL, dagboekwerkelijkheid, forumwerkelijkheid) en het risico van het vermengen van deze werkelijkheden. Mijn signaal is niet opgepakt en ziehier de gevolgen, eerst crisis 1 en nu crisis 2. Helaas, want niet alleen jullie maar ook de forumlezers (blijkens hun aanmoedigende reacties) hebben Lila Pauze een eervoller slot gegund.
Met jullie publieke diskwalificaties van mijn persoon respecteren jullie andermaal niet de grenzen tussen de werkelijkheden. Ik zou jullie van repliek kunnen dienen maar dat doe ik niet want dan trap ik in dezelfde valkuil.
Natuurlijk zijn jullie teleurgesteld in het voortijdige einde van Lila Pauze en het is heel menselijk om de oorzaak hiervan toe te schrijven aan derden. Ik heb geen moeite met het vervullen van de rol van jullie zondebok. Toch hoop ik op de tijdelijkheid van die rol en een spoedige normalisatie van de onderlinge verstandhoudingen.
Met vriendelijke groet,
T. (bedenker van de personages Gajus en CharlesG)
In onze onderlinge correspondentie heb ik jullie gewezen op het bestaan van verschillende werkelijkheden (IRL, dagboekwerkelijkheid, forumwerkelijkheid) en het risico van het vermengen van deze werkelijkheden. Mijn signaal is niet opgepakt en ziehier de gevolgen, eerst crisis 1 en nu crisis 2. Helaas, want niet alleen jullie maar ook de forumlezers (blijkens hun aanmoedigende reacties) hebben Lila Pauze een eervoller slot gegund.
Met jullie publieke diskwalificaties van mijn persoon respecteren jullie andermaal niet de grenzen tussen de werkelijkheden. Ik zou jullie van repliek kunnen dienen maar dat doe ik niet want dan trap ik in dezelfde valkuil.
Natuurlijk zijn jullie teleurgesteld in het voortijdige einde van Lila Pauze en het is heel menselijk om de oorzaak hiervan toe te schrijven aan derden. Ik heb geen moeite met het vervullen van de rol van jullie zondebok. Toch hoop ik op de tijdelijkheid van die rol en een spoedige normalisatie van de onderlinge verstandhoudingen.
Met vriendelijke groet,
T. (bedenker van de personages Gajus en CharlesG)
Als jij deze vraag stelt binnen de context van jouw eerdere opmerking "en of dit nu gebeurt om in haar broekje terecht te komen of niet" (quote d.d. 4 maart 2004) dan vind ik dit een onwaardige opmerking waarvan ik mij wens te distantiëren.quote:Op zondag 7 maart 2004 20:35 schreef Ryan3 het volgende:
Waarom open je niet eens een topic over wat jou voor ogen stond?
Maar ...
Als jij deze vraag stelt binnen de context van onze correspondentie over nieuwe literatuurvormen (gebruikmakend van internet) dan vind ik dat een waardevolle suggestie.
Laat ik voorop stellen dat ik het niet een onwaardig streven vind om in iemands broekje terecht te komen. Je vasthoudendheid deed ons beiden die richting uit denken, te meer Stali soortgelijke ervaringen al had opgedaan. En ik ben nog steeds benieuwd of dat er voor een deel niet gewoon achter zat. Het is dat Stali dit een wat al te botte vraag vond, anders had ik hem al eerder gesteld.quote:Op zondag 7 maart 2004 22:18 schreef Gajus het volgende:
[..]
Als jij deze vraag stelt binnen de context van jouw eerdere opmerking "en of dit nu gebeurt om in haar broekje terecht te komen of niet" (quote d.d. 4 maart 2004) dan vind ik dit een onwaardige opmerking waarvan ik mij distantieer.
Maar ...
Als jij deze vraag stelt binnen de context van onze correspondentie over nieuwe literatuurvormen (gebruikmakend van internet) dan vind ik dat een waardevolle suggestie.
Voor de rest, de uiteenzetting over nieuwe vormen van literatuur is weldegelijk een topic waard. Misschien dat andere users dit idee wel kunnen waarmaken c.q. over meer literaire talenten beschikken als wij doen.
Waar het voor mij de boot mist, is het feit dat ik niet gewoon ben om de ideeën van anderen uit te werken. Gewoonlijk krijg ik zelf ideeën en werk die zelf uit of niet (meestal niet dus). Je stramien werd dus een keurslijf. Ik kreeg werkelijk een afgrijselijke hekel aan de Stali en Ryan3 in 2016. Ik denk dan ook dat mocht dat idee van jou ooit werken dat er niet iemand op de achtergrond aanwezig moet zijn die de boel als het ware leidt. Zoals je geloof ik zei één en ander moet spontaan ontstaan, zoals bijv. het Corfutopic. Laatste vraag: waarom werk je zelf het idee niet uit?
[ Bericht 0% gewijzigd door Ryan3 op 07-03-2004 23:00:30 ]
I´m back.
Huiselijke en beroepsmatige verplichtingen hebben nu prioriteit. ASAP start ik een topic "literatuur on line", waarin de do´s en dont´s ter discussie staan. De ervaringen van Lila Pauze zullen daarbij een waardevolle input vormen.quote:Op zondag 7 maart 2004 22:32 schreef Ryan3 het volgende:
... de uiteenzettingen over nieuwe vormen van literatuur is weldegelijk een topic waard ...
Geweldig zeg, wat fantastisch.quote:Op zondag 7 maart 2004 22:59 schreef Gajus het volgende:
[..]
Huiselijke en beroepsmatige verplichtingen hebben nu prioriteit. ASAP start ik een topic "literatuur on line", waarin de do´s en dont´s ter discussie staan. De ervaringen van Lila Pauze zullen daarbij een waardevolle input vormen.
En de do's en dont's zullen ter discussie staan?
.
Eh.... Niets. (Geloof ik...)quote:Op zondag 7 maart 2004 23:37 schreef Stali het volgende:
[..]
Wat is er?
I´m back.
Gelukkig maarquote:Op zondag 7 maart 2004 23:39 schreef Ryan3 het volgende:
[..]
Eh.... Niets. (Geloof ik...)
,
He ja, laten we een dagboektopic openenquote:Op zaterdag 6 maart 2004 23:04 schreef k_i_m het volgende:
Mannen .
Kunnen de "mannen" een leuke discussie voeren
Hoe nu verder?
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Nog even open?quote:Op maandag 8 maart 2004 15:20 schreef Isabeau het volgende:
Hoe nu verder?
Tot sommige mensen er zich buiten het forum om buiten weten te houden.
Stali weet het nog niet, maar ik ben de plot van een detective aan het uitwerken. Lijkt me wel leuk om daaraan te werken. Plaats van handeling Zeeuws-Vlaanderen. Stali is een journalist die onderzoek doet naar het smokkelaarsverleden in die streek. Ryan3 (type Morse) werkt bij de recherche en wordt in die capaciteit geconfronteerd met de moord op een beruchte oude smokkelaar. Schijnt verband te houden met de (roof)moord op een bankier en twee Belgische gensdarmes meer dan 40 jaar geleden. Meer verklap ik niet, want dan geef ik het plot weg, bovendien heb ik Stali nog niet ingelicht. Uiteraard krijgen de journaliste en de rechercheur een relatie.quote:Op maandag 8 maart 2004 15:20 schreef Isabeau het volgende:
Hoe nu verder?
I´m back.
eh... ja Ryan, leuk om dit hier te mogen lezen.quote:Op maandag 8 maart 2004 16:45 schreef Ryan3 het volgende:
[..]
Stali weet het nog niet, maar ik ben de plot van een detective aan het uitwerken. Lijkt me wel leuk om daaraan te werken. Plaats van handeling Zeeuws-Vlaanderen. Stali is een journalist die onderzoek doet naar het smokkelaarsverleden in die streek. Ryan3 (type Morse) werkt bij de recherche en wordt in die capaciteit geconfronteerd met de moord op een beruchte oude smokkelaar. Schijnt verband te houden met de (roof)moord op een bankier en twee Belgische gensdarmes meer dan 40 jaar geleden. Meer verklap ik niet, want dan geef ik het plot weg, bovendien heb ik Stali nog niet ingelicht. Uiteraard krijgen de journaliste en de rechercheur een relatie.
Doen we het weer samen?
Ps. ik kan je wel zoenen
Ps. II Ik vertrek nu vanaf kantoor, dus lees geen zakelijke mail meer.
quote:Op maandag 8 maart 2004 17:14 schreef Stali het volgende:
[..]
eh... ja Ryan, leuk om dit hier te mogen lezen.
Doen we het weer samen?
Ps. ik kan je wel zoenen
Ps. II Ik vertrek nu vanaf kantoor, dus lees geen zakelijke mail meer.
Ja, ik heb de plot helemaal rond. . Als er een film van gemaakt wordt dan zou ik Huub Stapel weer nemen als hoofdrolspeler. De vrouwelijke kandidaat voor de hoofdrol is wat moeilijker, maar eigenlijk kun jij dat gewoon het beste doen. Alleen geen hoge hakken aantrekken dan, want ik vrees dat Huub maar een klein baasje is.
I´m back.
Ryan, joehoe....?
Plot af, plot ook mailen??!!
Ben wel thuis nu. Even koken en Femke baden.
Kijk wel af en toe.
Plot af, plot ook mailen??!!
Ben wel thuis nu. Even koken en Femke baden.
Kijk wel af en toe.
Okee, ik mail even in grote trekken. Xs4all, niet?quote:Op maandag 8 maart 2004 18:17 schreef Stali het volgende:
Ryan, joehoe....?
Plot af, plot ook mailen??!!
Ben wel thuis nu. Even koken en Femke baden.
Kijk wel af en toe.
I´m back.
Ja Stali3.quote:Op maandag 8 maart 2004 18:19 schreef Ryan3 het volgende:
[..]
Okee, ik mail even in grote trekken. Xs4all, niet?
Ps. alleen grote trekken toch? Anders gaat het weer mis.
Stali3? Ik heb gewoon Stali gestuurd.quote:Op maandag 8 maart 2004 18:24 schreef Stali het volgende:
[..]
Ja Stali3.
Ps. alleen grote trekken toch? Anders gaat het weer mis.
I´m back.
Goh, verbazend dat ik ook nog niets heb ontvangen.quote:Op maandag 8 maart 2004 18:38 schreef Ryan3 het volgende:
[..]
Stali3? Ik heb gewoon Stali gestuurd.
Wie weet heeft Thumb ongelijk en loop je nu tegen de ware Stali aan
Wil de ware Stali nu opstaan....
Hij is onderweg naar Stali3. Als het goed is heb je hem nu...
Hij is onderweg naar Stali3. Als het goed is heb je hem nu...
I´m back.
Oktober 2003
Koud, grauw, onuitnodigend.
Ik rij door de polders van West-Zeeuws-Vlaanderen. Omgeploegde akkers aan weerskanten. Hier en daar een dijkje met populieren. De bochtige weg tussen IJzendijke en Oostburg is kaal. De populieren die er stonden zijn gekapt. Ik passeer het buurtschap Turkije. In Den Haag zochten ze iemand die bekend was met de couleur locale. In mijn jeugd heb ik deze weg 2 x per dag afgelegd op de fiets. Op het smalle landweggetje dat van Turkije achterlangs naar de grens bij Watervliet meandert, heeft mijn vader als jong marechaussee in een hinderlaag gelegen. Ja, ik ben bekend met de couleur locale. Nabij Aardenburg werd 2 dagen geleden in zijn hoeve Johan de Ridder vermoord aangetroffen. Het rechercheteam Zeeland zit met zijn handen in het haar. In Zeeuws-Vlaanderen gebeuren dit soort dingen niet. Gisteren kreeg ik het dossier dat over de Ridder is aangelegd op mijn bureau. Vandaag word ik verwacht. Kamer geboekt in hotel du Commerce op de markt in Oostburg. In het gemeentehuis is een incident room opgezet. Johan de Ridder, geboren 17 juli 1919, voormalig rijwielhersteller en handelaar in tweedehands auto's en schroot. Gescheiden. 1 dochter. Overleden aan een schotwond in de borst. Oud type pistool, walther ppk. Niets gestolen. Er werd aangebeld. De Ridder heeft zijn voordeur opengemaakt en is vervolgens in de hartstreek geraakt door een kogel. Daarna heeft de dader de deur dicht getrokken en is vertrokken. Geen bandensporen op het erf. Helemaal geen sporen. De interim-leider van het rechercheteam concludeerde dat er waarschijnlijk sprake is van een afrekening in het criminele circuit en startte een antecedenten- en buurtonderzoek. Dit onderzoek heeft voorlopig uitgewezen dat de Ridder een beruchte smokkelaar is geweest, maar omdat het onderzoek nog loopt kon men daaruit geen nadere conclusies trekken. Buurtonderzoek is nog in volle gang. En toen kwam ik dus in zicht bij één of andere wakkere ambtenaar van het CRI. Niet alleen heb ik mijn jeugd doorgebracht in Zeeuws-Vlaanderen. Mijn vader heeft nog op smokkelaars gejaagd. Wat ik me nog kan herinneren is dat mijn vader zich nooit echt heeft weten te vinden in het doodschieten van smokkelaars om een vrachtwagentje boter. Bovendien veel van die smokkelaars waren ex-verzetsstrijders. Ze hielpen piloten over de grens met België, waarna ze door het Belgische verzet verder werden geholpen naar Spanje en uiteindelijk naar Engeland. Na de oorlog was er grof geld te verdienen met het smokkelen van vooral boter naar België. De Belgische regering was daarvan niet gediend en maande Nederland er wat aan te doen. En dus werd de grensstreek van Breda tot aan Sluis volgestouwd met eager young men zoals mijn vader. Veel oudere marechaussees werden overgeplaatst, omdat zij in de oorlog vaak nog hadden meegeholpen met het verzet en de smokkelaars dus persoonlijk goed kenden. Vers van de opleiding in Apeldoorn kwam mijn vader aan in de kazerne van IJzendijke. Ik herinner me nog de kleine zwart-wit fotootjes die hij gemaakt had van de bruinvissen die hij in de Westerschelde zag tijdens zijn boottocht van Hoedekenskerke naar Terneuzen (vermoed ik). Het fotootje van hem achter de kazerne in Sluis, waar hij later zat, in gala-tenue, mei 1950. Daarna ging hij aan de grens staan onder Breda. Jaren later werd hij door zijn nieuwe baas overgeplaatst naar Zeeuws-Vlaanderen en kocht hij de oude kazerne in IJzendijke, waar vandaan ik iedere dag naar de middelbare school in Oostburg reed...
Koud, grauw, onuitnodigend.
Ik rij door de polders van West-Zeeuws-Vlaanderen. Omgeploegde akkers aan weerskanten. Hier en daar een dijkje met populieren. De bochtige weg tussen IJzendijke en Oostburg is kaal. De populieren die er stonden zijn gekapt. Ik passeer het buurtschap Turkije. In Den Haag zochten ze iemand die bekend was met de couleur locale. In mijn jeugd heb ik deze weg 2 x per dag afgelegd op de fiets. Op het smalle landweggetje dat van Turkije achterlangs naar de grens bij Watervliet meandert, heeft mijn vader als jong marechaussee in een hinderlaag gelegen. Ja, ik ben bekend met de couleur locale. Nabij Aardenburg werd 2 dagen geleden in zijn hoeve Johan de Ridder vermoord aangetroffen. Het rechercheteam Zeeland zit met zijn handen in het haar. In Zeeuws-Vlaanderen gebeuren dit soort dingen niet. Gisteren kreeg ik het dossier dat over de Ridder is aangelegd op mijn bureau. Vandaag word ik verwacht. Kamer geboekt in hotel du Commerce op de markt in Oostburg. In het gemeentehuis is een incident room opgezet. Johan de Ridder, geboren 17 juli 1919, voormalig rijwielhersteller en handelaar in tweedehands auto's en schroot. Gescheiden. 1 dochter. Overleden aan een schotwond in de borst. Oud type pistool, walther ppk. Niets gestolen. Er werd aangebeld. De Ridder heeft zijn voordeur opengemaakt en is vervolgens in de hartstreek geraakt door een kogel. Daarna heeft de dader de deur dicht getrokken en is vertrokken. Geen bandensporen op het erf. Helemaal geen sporen. De interim-leider van het rechercheteam concludeerde dat er waarschijnlijk sprake is van een afrekening in het criminele circuit en startte een antecedenten- en buurtonderzoek. Dit onderzoek heeft voorlopig uitgewezen dat de Ridder een beruchte smokkelaar is geweest, maar omdat het onderzoek nog loopt kon men daaruit geen nadere conclusies trekken. Buurtonderzoek is nog in volle gang. En toen kwam ik dus in zicht bij één of andere wakkere ambtenaar van het CRI. Niet alleen heb ik mijn jeugd doorgebracht in Zeeuws-Vlaanderen. Mijn vader heeft nog op smokkelaars gejaagd. Wat ik me nog kan herinneren is dat mijn vader zich nooit echt heeft weten te vinden in het doodschieten van smokkelaars om een vrachtwagentje boter. Bovendien veel van die smokkelaars waren ex-verzetsstrijders. Ze hielpen piloten over de grens met België, waarna ze door het Belgische verzet verder werden geholpen naar Spanje en uiteindelijk naar Engeland. Na de oorlog was er grof geld te verdienen met het smokkelen van vooral boter naar België. De Belgische regering was daarvan niet gediend en maande Nederland er wat aan te doen. En dus werd de grensstreek van Breda tot aan Sluis volgestouwd met eager young men zoals mijn vader. Veel oudere marechaussees werden overgeplaatst, omdat zij in de oorlog vaak nog hadden meegeholpen met het verzet en de smokkelaars dus persoonlijk goed kenden. Vers van de opleiding in Apeldoorn kwam mijn vader aan in de kazerne van IJzendijke. Ik herinner me nog de kleine zwart-wit fotootjes die hij gemaakt had van de bruinvissen die hij in de Westerschelde zag tijdens zijn boottocht van Hoedekenskerke naar Terneuzen (vermoed ik). Het fotootje van hem achter de kazerne in Sluis, waar hij later zat, in gala-tenue, mei 1950. Daarna ging hij aan de grens staan onder Breda. Jaren later werd hij door zijn nieuwe baas overgeplaatst naar Zeeuws-Vlaanderen en kocht hij de oude kazerne in IJzendijke, waar vandaan ik iedere dag naar de middelbare school in Oostburg reed...
I´m back.
Net voorbij Waterlandkerkje begon het te gieten. Ik vertraagde mijn snelheid op het bochtige stuk vlak voor Oostburg. Van de verte zie je Oostburg, het streekcentrum, al liggen. Een oud stadje dat in de Tweede Wereldoorlog zowat met de grond gelijk gemaakt was, zodat er, anders dan in Aardenburg en Sluis, geen monumentale panden die verwezen naar het rijke Vlaamse verleden waren overgebleven. Herkenbaar aan de grote witte watertoren, al jaren in onbruik, die overal boven uitstak. Alsof de tijd heeft stilgestaan, reed ik de streek in waar ik mijn jeugd heb gesleten. Niet veel was veranderd de afgelopen kwart eeuw. Er is een nieuwbouwwijk aangeplakt, zag ik, en rond Oostburg ligt nu een rondweg. Om het strandverkeer dat in de zomer tot chaos leidt in het stadje om te leiden waarschijnlijk. Stapvoets reed ik langs mijn oude middelbare school, die tegenwoordig niet meer in gebruik lijkt te zijn als middelbare school. Het gebouw staat in de stellages en op het pleintje en het grasveld aan de voorkant staan een schaftketen en bouwmaterialen. Het bakkertje schuin aan de overkant bestaat ook nog, maar zal wel te lijden hebben onder de afgenomen klandizie. Ook de sportzaak, de fietsenmaker en de kantoor- en boekhandel bestaan nog. De bibliotheek waar ik als 13-jarige boeken voor volwassenen leende is in gebruik als vormingscentrum. Ik parkeerde mijn auto op het Ledelplein en liep naar het stadhuis. Gerards de interim-leider van het rechercheteam had mij blijkbaar zien aankomen, want hij stond al in de ruime hal van het aan de binnenkant geheel vernieuwde stadhuis. De eerste mededeling ging over het inkrimpen van het team, omdat er in Goes wat was gebeurd. Ik had 2 plaatselijke rechercheurs tot mijn beschikking en 2 rechercheurs van de overkant die hier tijdelijk waren gestationeerd. De moord had weliswaar veel ophef veroorzaakt, maar de dood van een 84-jarige man in een afgelegen hoeve heeft nu eenmaal minder prioriteit dan de zoveelste grote drugsbust in een veel grotere plaats. Gerards ging me voor naar de incident room. Zo werd dat tegenwoordig genoemd. Waarschijnlijk hebben een paar grapjassen te veel naar Britse detectives gekeken. De ruimte was zo groot als een klein klaslokaal. Niemand aanwezig. Er stonden vier bureau's in en aan één wand was een white board bevestigd, waaraan foto's hingen van het pd (plaats delict), het slachtoffer en de hoeve. Naast de foto's was met een viltstift een rijtje gemaakt van wat tot nu toe bekend was van het slachtoffer. 1. slachtoffer: Johan de Ridder dob 17/7/19. 2. kluizenaar, excentriek, leefde teruggetrokken. 3. ex-smokkelaar (geld?). 4. gescheiden, 1 dochter in Canada. 5. tijd van overlijden 22.15 u - 23.15 u 19/10/03. 6. schotwond in het hart, op slag dood. 7. wapen: walther ppk, lijkt op oud dienstpistool. 8. gevonden door postbode 20/10/03 ca. 11.45 u. 9. geen getuigen. Daarnaast was een korte lijst met acties aangegeven. 1. buurtonderzoek Aardenburg/Sluis P. en U. 2. antecedentenonderzoek G. en B. <Nog geen concreet resultaat> meldde Gerards. Verder moest hij zich excuseren, want hij werd als de donder in Goes verwacht. O, ja er was een afspraak voor me gemaakt met de burgemeester en er zou ook een journalist arriveren van de PZC, die een gesprek wilde hebben met de leider van het rechercheteam... Toen Gerards vertrokken was, tapte ik een bekertje koffie uit de koffiemachine.
I´m back.
Vanmorgen vroeg uit Amsterdam vertrokken naar Oostburg. Kreeg van Sam een stapel documentatie mee om onderweg in te kunnen lezen. Ik vraag me af waarom ik in hemelsnaam deze opdracht heb gekregen en natuurlijk zoals gewoonlijk ook nog eens op het laatste moment. Een freelanceropdracht voor de Provinciale Zeeuwse Courant. Het smokkelaarverleden van Zeeuws Vlaanderen, een hele commotie omdat een stokoude man om zeep is geholpen. Begrijp mijn eigen gebrek aan enthousiasme niet erg, dit is wat ik na het afronden van de specialisatie criminologie zo heb nagejaagd. Alles beter dan het schrijven van culinaire artikelen. Toch vreemd dat ze niet iemand hebben gekozen uit Zeeland zelf. Een chauvinistischer volk schijnt er niet te zijn. En waarom in vredesnaam? Eenmaal onder de Westerscheldetunnel door beland je weliswaar in een gestructureerd landschap maar met somber weer doet het mistroostiger aan dan de rest van Nederland. Met het afleggen van kilometers asfalt door nevels water van de auto’s voor me daalde mijn humeur tot het nulpunt, de ruitenwissers schoten net zo snel heen en weer als mijn gedachten. Er is verdorie altijd file met slecht weer maar vandaag niet. Het is gewoon naar om een gesprek te hebben met een alleswetende rechercheur en geen tijd gehad te hebben om me in te lezen. Ik spiekte tussen de papieren naast me op de passagiersstoel met wie ik eigenlijk een afspraak zou hebben. “Stef Gerards”. De moord op de Ridder en een lap tekst over het smokkelaarsverleden van Zeeuws-Vlaanderen. Rechercheur Gerards vermoed dat de moord daarmee te maken heeft. Ik schoot eigenlijk in de lach, een hele gebeurtenis in Zeeland de afrekening op een stokoude man van halverwege de tachtig. Ik vermoed eerder dat de overvaller “gestoord” is geweest in zijn actie. Niet zo vreemd natuurlijk in die afgelegen gebieden. Hoewel het was natuurlijk bepaald niet nodig geweest om te schieten, dat is vreemd. Ineens werden mijn gedachten onderbroken door een getoeter en ik besef in een schok dat ik op de middenbaan teveel naar links was gegleden. Onmiddellijk probeerde ik te corrigeren maar de auto begon te aquaplanen en ik raakte een paar seconden de macht over het stuur kwijt. Door de slagregen zag ik de achterzijkant van een vrachtwagen voorbij gaan en zag mezelf zo de vangrail in gaan maar kreeg op dat moment godzijdank weer controle. In alle kalmte bracht ik mijn auto terug naar de derde baan en bereikte zo al snel een pompstation. Daar de auto neergezet begon ik over mijn hele lichaam ongecontroleerd te trillen en wilde Sam bellen dat ik er vanaf zag, van alles, maar in plaats daarvan ben ik koffie gaan drinken en toen ik deze met nog trillende handen afrekende bij de pomphouder zag hoe deze nieuwsgierig probeerde te lezen in mijn map papieren. Hij stak een heel verhaal af met veel moars en doars maar zijn stem leek van ver weg te komen. Ik verstond hem niet en dat kon me ook niet schelen. Sippend aan de hete koffie hield ik mijn benen stabiel aan een statafeltje. Voelde me wel iets rustiger worden en las het dossier nog door maar kon me er niet op concentreren.
Oostburg, wat een gat zeg, het zou een centraal punt van een toeristische route moeten zijn maar ik zag niets historisch. Behalve teveel bordjes die verwijzen naar openbare toiletten. Ik stapte uit op het ledelplein en rende zonder paraplu door de regen naar het stadhuis. Binnen in een grote hal meldde ik me aan de balie. Voor mijn gevoel liet de dame met kort peper en zout kleurig haar me een hele tijd staan voordat ze het eindelijk verwaardigde me met over elkaar geslagen armen vragend aan te kijken. Ik voelde hoe regendruppels uit mijn natte haren over mijn gezicht gleden en proefde de bittere smaak van haarlak op mijn lippen.
'ik heb een afspraak met de heer S. Gerards'
'wie bent u precies?' antwoorde er eindelijk een onwelwillende stem terug.
Ik overhandigde, niet geheel zonder trots, mijn nieuwe perspas en ze wierp me hierop een buitengewoon vuile blik toe. Ze liep zonder iets te zeggen weg van de balie langs oude metalen archiefkasten en verdween achter een deur. Ik kon weinig anders doen dan in de hal rondkijken. Deze had een hooggewelfd plafond, een glanzende stenen vloer en een grote Eenhoorn van brons stond er centraal. Ik liep er omheen, het had iets onwerkelijks een sprookjesfiguur te zien in een koud grijs onvriendelijk gehucht.
'Het spijt me maar ik kan niets voor u doen'klonk vanachter me de ijzige stem weer.
Ze liep met kortdate passen op me af. 'Rechercheur Gerards is niet aanwezig.'
'Kunt u me dan vertellen wanneer hij wel weer aanwezig is? Of kunt u hem bellen op zijn GSM'
'Het spijt me juffrouw, ik kan niet vertellen wanneer hij terug zal zijn. Waarom gaat u niet even naar huis en komt u morgen terug?'
Juffrouw, met nadruk op het juffrouw, ze had natuurlijk gelijk op mijn pas zitten kijken naar mijn huwelijkse staat en dan zou ze niet gezien hebben dat ik niet "even naar huis" kan gaan om later terug te komen. Ik voelde een woede in me opkomen, maar dankte slechts vriendelijk en liep het Stadhuis uit. Buiten probeerde ik gelijk Sam te bellen maar kreeg zijn voicemail dus deze maar ingesproken. Ik heb in ieder geval zonder het aan een dorpeling te hoeven vragen zelf een hotel op de Markt gevonden en heb daar een kamer geboekt. Eerst maar eens een bad.
Oostburg, wat een gat zeg, het zou een centraal punt van een toeristische route moeten zijn maar ik zag niets historisch. Behalve teveel bordjes die verwijzen naar openbare toiletten. Ik stapte uit op het ledelplein en rende zonder paraplu door de regen naar het stadhuis. Binnen in een grote hal meldde ik me aan de balie. Voor mijn gevoel liet de dame met kort peper en zout kleurig haar me een hele tijd staan voordat ze het eindelijk verwaardigde me met over elkaar geslagen armen vragend aan te kijken. Ik voelde hoe regendruppels uit mijn natte haren over mijn gezicht gleden en proefde de bittere smaak van haarlak op mijn lippen.
'ik heb een afspraak met de heer S. Gerards'
'wie bent u precies?' antwoorde er eindelijk een onwelwillende stem terug.
Ik overhandigde, niet geheel zonder trots, mijn nieuwe perspas en ze wierp me hierop een buitengewoon vuile blik toe. Ze liep zonder iets te zeggen weg van de balie langs oude metalen archiefkasten en verdween achter een deur. Ik kon weinig anders doen dan in de hal rondkijken. Deze had een hooggewelfd plafond, een glanzende stenen vloer en een grote Eenhoorn van brons stond er centraal. Ik liep er omheen, het had iets onwerkelijks een sprookjesfiguur te zien in een koud grijs onvriendelijk gehucht.
'Het spijt me maar ik kan niets voor u doen'klonk vanachter me de ijzige stem weer.
Ze liep met kortdate passen op me af. 'Rechercheur Gerards is niet aanwezig.'
'Kunt u me dan vertellen wanneer hij wel weer aanwezig is? Of kunt u hem bellen op zijn GSM'
'Het spijt me juffrouw, ik kan niet vertellen wanneer hij terug zal zijn. Waarom gaat u niet even naar huis en komt u morgen terug?'
Juffrouw, met nadruk op het juffrouw, ze had natuurlijk gelijk op mijn pas zitten kijken naar mijn huwelijkse staat en dan zou ze niet gezien hebben dat ik niet "even naar huis" kan gaan om later terug te komen. Ik voelde een woede in me opkomen, maar dankte slechts vriendelijk en liep het Stadhuis uit. Buiten probeerde ik gelijk Sam te bellen maar kreeg zijn voicemail dus deze maar ingesproken. Ik heb in ieder geval zonder het aan een dorpeling te hoeven vragen zelf een hotel op de Markt gevonden en heb daar een kamer geboekt. Eerst maar eens een bad.
Naamtopics, hoe goed geschreven ook, horen in Onzin.
Laat staan slecht geschreven naamtopics.
Laat staan slecht geschreven naamtopics.
And it's only the giving
That makes you
What you are
That makes you
What you are
Oh, kom op. Niet zo nors en nukkig. De opzet van deze topic is absoluut geen geschikt onzinmateriaal. Wij schrikken van grote kuddes woorden. Het resultaat is dan waarschijnlijk een spervuur van één-woord-posts of smilieposts die door de machtige onzininboorling afgevuurd zal worden op deze toch waardige topic. Dat zou zonde zijn, bestaansrecht en zo. Maar gelukkig is er in overleg besloten deze teksten in literatureluurs te plaatsen.quote:Op vrijdag 12 maart 2004 02:12 schreef OllieA het volgende:
Naamtopics, hoe goed geschreven ook, horen in Onzin.
Laat staan slecht geschreven naamtopics.
Kop op, OllieA. Neem een lila pause.
Sorry, die laatste zin kwam plotsklaps, vlak voor ik op "Invoeren" zou drukken, in me op. Ik kon de verleiding niet weerstaan, het was sterker dan ik. Ik ga nu weer een poging wagen, op hoop van zegen.
Ik en mijn leger van stokstaartjes.
Ook al zou het goed geschreven zijn, Ollie, dan zou je het nog slecht geschreven vinden. Een mening van jou over hoe dit proza geschreven is, kan dus nooit een betrouwbare indruk geven.quote:Op vrijdag 12 maart 2004 02:12 schreef OllieA het volgende:
Naamtopics, hoe goed geschreven ook, horen in Onzin.
Laat staan slecht geschreven naamtopics.
[ Bericht 0% gewijzigd door Ryan3 op 13-03-2004 15:31:14 ]
I´m back.
Ik kan me nog herinneren hoe jij vrolijk en vrij meedeed met een serie nonsens topics in dit forum. Ik beschouwde het echter als een litaraire kunstuiting en liet het staan omdat ik het vernieuwend en interessant vond.quote:Op vrijdag 12 maart 2004 02:12 schreef OllieA het volgende:
Naamtopics, hoe goed geschreven ook, horen in Onzin.
Laat staan slecht geschreven naamtopics.
Dit topic beschouw ik als een literaire kunstuiting en het is origineel/vernieuwend en interessant. Dus ook dit laat ik absoluut staan. Hoort zeker niet in onzin thuis.
Jeetje, wat ben jij een brombeer geworden zeg.
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Regen, regen, regen.
De burgemeester benadrukte dat de gemeenschap ernstig geschokt was door de moord op de oude man. De Ridder was in zijn jonge jaren zoiets als een plaatselijke held geweest, vertelde hij. Hij bood alle mogelijke assistentie aan die nodig was en hoopte dat deze verschrikkelijke tragedie snel opgelost zou zijn. Na het bezoek aan de burgemeester ging ik naar de pd. Een eenzame hoeve in de grauwe polders tussen Aardenburg en Eede. Het eigendom was lange tijd niet onderhouden. Zowel het huis als de grote schuur waren in betrekkelijk verre staat van ontbinding. In en rondom de schuur stonden autowrakken. De meesten van een bouwjaar minstens 10 jaar oud. In het huis was een forensisch team bezig geweest. Op de stenen vloer van de hal was het silhouet aftekend van het slachtoffer. De man had op zijn rug gelegen met zijn onderbenen onder zich gevouwen. Ik moest stevig duwen om de voordeur open te trekken. De deur was ook niet goed gesloten geweest door de moordenaar, vandaar kon de postbode naar binnengaan en het slachtoffer ontdekken. Was dit niet zo geweest dan zou de man misschien weken of maanden hier hebben gelegen. In de woonkamer stond een al even vervallen bankstel en wat ander meubilair, waaronder een secretair. De inhoud was in dozen gedaan en meegenomen naar de incident room. Moest nog uitgezocht worden. Het rook muffig in de woonkamer. Alsof de kamer al maanden niet gelucht was. Hier en daar zaten schimmelplekken op het behang. Op de salontafel stond een grote asbak met as en peuken, ernaast twee lege en 1 halfvol pakje zware shag en een gifgroene wegwerpaansteker. Onder de tafel lagen schots en scheef een aantal lege bierblikjes en een lege wijnfles. Geen teevee. Wel een oude radio. De achterkamer was nagenoeg leeg, op een wandkast (inhoud ook meegenomen) en een lange oude tafel en twee oude stoelen na. In de hoek van de achterkamer lagen twee stapels oude kranten. Verderlopend naar de keuken trof ik niet de rotzooi aan die ik half om half vermoed had aan te treffen. Het zag er zelfs vrij proper uit. Op de vele lege wijnflessen na dan. Ik ben al in veel woningen geweest van zowel de slachtoffers als daders van 1 of ander misdrijf. Er was een duidelijk verschil te constateren tussen de woningen van alleenstaande mannen, alleenstaande vrouwen en gezinnen. Eén van de overeenkomsten tussen de woningen van alleenstaande mannen was dat de keuken vaak één grote vuilnisbelt was. Bij de Ridder dus niet. Ook de rest van het huis was weliswaar niet schoon, maar zeker niet vervuild. Alles oud, en duidelijk van een jaren 70 bouwjaar, maar niets echt vervuild. Dit duidde erop dat de Ridder of een vriendin of een werkster had, die het huishouden bijhield. Mogelijke bron van informatie dus. Het schuurtje achter het huis was ook weer een verzamelplaats van lege flessen en bierkratten. De Ridder was dus een stevige drinker geweest, dit ondanks zijn betrekkelijk hoge leeftijd. Een krasse man ook, had Gerards gezegd. Rijzig, lange grijze haren. Meer een kunstenaarstype dan een handelaar in oude auto's en auto-onderdelen.
Toen ik terugreed naar Oostburg was het nog harder gaan regenen. De ruitenwissers konden de toevoer van hemelwater bijna niet aan. Vervelend, toen ik van het Ledelplein met mijn koffer naar het hotel rende was ik doornat geregend. Tijdens de lunch vroeg de uitbater of ik bezig was met die moord op de Ridder in Aardenburg. Ik beaamde dit en hij zij dat er ook al een journalist in het hotel zat. Die moest een achtergrondverhaal schrijven over de moord. De uitbater had de Ridder natuurlijk nooit zelf gekend, maar hij wist van zijn vader dat het een smokkelaar geweest was, die ook nog lange tijd in de gevangenis had gezeten. Volgens zijn vader had het wat te doen met de buit die de Ridder met het smokkelen had vergaard. Want de Ridder moet in die tijd een lieve duit verdiend hebben met dat smokkelen. En natuurlijk bewaren dat soort types hun geld niet op de bank, maar in een matras of in een oude sok. Maar de ober wilde mij verder niet van mijn maaltijd houden en wenste me dus een smakelijke dis toe. Lange tijd in de gevangenis gezeten? Ik zou dat moeten checken, want Gerards had daarover niets gezegd of geschreven in het dossier dat hij had aangelegd. Het zou een afrekening kunnen zijn vanuit het verleden. Maar hoeveel van dat soort oude knakkers zouden nog in leven zijn? De goude tijd van het smokkelen was rond 1950 al voorbij. Tijdgenoten van de Ridder zijn overleden of zitten in een verzorgingstehuis. Niettemin interessante lead.
De burgemeester benadrukte dat de gemeenschap ernstig geschokt was door de moord op de oude man. De Ridder was in zijn jonge jaren zoiets als een plaatselijke held geweest, vertelde hij. Hij bood alle mogelijke assistentie aan die nodig was en hoopte dat deze verschrikkelijke tragedie snel opgelost zou zijn. Na het bezoek aan de burgemeester ging ik naar de pd. Een eenzame hoeve in de grauwe polders tussen Aardenburg en Eede. Het eigendom was lange tijd niet onderhouden. Zowel het huis als de grote schuur waren in betrekkelijk verre staat van ontbinding. In en rondom de schuur stonden autowrakken. De meesten van een bouwjaar minstens 10 jaar oud. In het huis was een forensisch team bezig geweest. Op de stenen vloer van de hal was het silhouet aftekend van het slachtoffer. De man had op zijn rug gelegen met zijn onderbenen onder zich gevouwen. Ik moest stevig duwen om de voordeur open te trekken. De deur was ook niet goed gesloten geweest door de moordenaar, vandaar kon de postbode naar binnengaan en het slachtoffer ontdekken. Was dit niet zo geweest dan zou de man misschien weken of maanden hier hebben gelegen. In de woonkamer stond een al even vervallen bankstel en wat ander meubilair, waaronder een secretair. De inhoud was in dozen gedaan en meegenomen naar de incident room. Moest nog uitgezocht worden. Het rook muffig in de woonkamer. Alsof de kamer al maanden niet gelucht was. Hier en daar zaten schimmelplekken op het behang. Op de salontafel stond een grote asbak met as en peuken, ernaast twee lege en 1 halfvol pakje zware shag en een gifgroene wegwerpaansteker. Onder de tafel lagen schots en scheef een aantal lege bierblikjes en een lege wijnfles. Geen teevee. Wel een oude radio. De achterkamer was nagenoeg leeg, op een wandkast (inhoud ook meegenomen) en een lange oude tafel en twee oude stoelen na. In de hoek van de achterkamer lagen twee stapels oude kranten. Verderlopend naar de keuken trof ik niet de rotzooi aan die ik half om half vermoed had aan te treffen. Het zag er zelfs vrij proper uit. Op de vele lege wijnflessen na dan. Ik ben al in veel woningen geweest van zowel de slachtoffers als daders van 1 of ander misdrijf. Er was een duidelijk verschil te constateren tussen de woningen van alleenstaande mannen, alleenstaande vrouwen en gezinnen. Eén van de overeenkomsten tussen de woningen van alleenstaande mannen was dat de keuken vaak één grote vuilnisbelt was. Bij de Ridder dus niet. Ook de rest van het huis was weliswaar niet schoon, maar zeker niet vervuild. Alles oud, en duidelijk van een jaren 70 bouwjaar, maar niets echt vervuild. Dit duidde erop dat de Ridder of een vriendin of een werkster had, die het huishouden bijhield. Mogelijke bron van informatie dus. Het schuurtje achter het huis was ook weer een verzamelplaats van lege flessen en bierkratten. De Ridder was dus een stevige drinker geweest, dit ondanks zijn betrekkelijk hoge leeftijd. Een krasse man ook, had Gerards gezegd. Rijzig, lange grijze haren. Meer een kunstenaarstype dan een handelaar in oude auto's en auto-onderdelen.
Toen ik terugreed naar Oostburg was het nog harder gaan regenen. De ruitenwissers konden de toevoer van hemelwater bijna niet aan. Vervelend, toen ik van het Ledelplein met mijn koffer naar het hotel rende was ik doornat geregend. Tijdens de lunch vroeg de uitbater of ik bezig was met die moord op de Ridder in Aardenburg. Ik beaamde dit en hij zij dat er ook al een journalist in het hotel zat. Die moest een achtergrondverhaal schrijven over de moord. De uitbater had de Ridder natuurlijk nooit zelf gekend, maar hij wist van zijn vader dat het een smokkelaar geweest was, die ook nog lange tijd in de gevangenis had gezeten. Volgens zijn vader had het wat te doen met de buit die de Ridder met het smokkelen had vergaard. Want de Ridder moet in die tijd een lieve duit verdiend hebben met dat smokkelen. En natuurlijk bewaren dat soort types hun geld niet op de bank, maar in een matras of in een oude sok. Maar de ober wilde mij verder niet van mijn maaltijd houden en wenste me dus een smakelijke dis toe. Lange tijd in de gevangenis gezeten? Ik zou dat moeten checken, want Gerards had daarover niets gezegd of geschreven in het dossier dat hij had aangelegd. Het zou een afrekening kunnen zijn vanuit het verleden. Maar hoeveel van dat soort oude knakkers zouden nog in leven zijn? De goude tijd van het smokkelen was rond 1950 al voorbij. Tijdgenoten van de Ridder zijn overleden of zitten in een verzorgingstehuis. Niettemin interessante lead.
I´m back.
Corfu associeerde ik met het Nouvelle Vague genre.
Zeeuws Vlaanderen begin ik te associëren met het Film Noir genre.
Zeeuws Vlaanderen begin ik te associëren met het Film Noir genre.
Het is je hopelijk toch wel opgevallen dat Ryan zo maf als een deur, helemaal doorgedraaid, het einde zoek, totaal de weg kwijt, compleet gestoord, etc. is?quote:Op vrijdag 12 maart 2004 14:50 schreef Isabeau het volgende:
[..]
Ik kan me nog herinneren hoe jij vrolijk en vrij meedeed met een serie nonsens topics in dit forum. Ik beschouwde het echter als een litaraire kunstuiting en liet het staan omdat ik het vernieuwend en interessant vond.
Dit topic beschouw ik als een literaire kunstuiting en het is origineel/vernieuwend en interessant. Dus ook dit laat ik absoluut staan. Hoort zeker niet in onzin thuis.
Jeetje, wat ben jij een brombeer geworden zeg.
During the first half of the 20th century, Duke Paoa Kahinu Mokoe Hulikohola Kahanamoku emerged as the world's consummate waterman, its fastest swimmer and foremost surfer, the first truly famous beach boy
Donkere wolken voerden nog meer regen aan. Van de uitbater, met zijn typisch Oostburgse tongval, kreeg ik een paraplu. In de incident room trof ik Peters en Udink aan die zich, volgens het lijstje op het white board, met het buurtonderzoek hadden bezig gehouden. Peters ken ik van een vorig onderzoek. Udink is nog groen. Ze waren lukraak begonnen bij de huisjes en boerderijen in de buurt, maar hadden bot gevangen. Niemand bemoeide zich veel met de Ridder. Niemand hield ook bij wie er bij hem langs kwam. Laat staan op een zondagavond. Hier in de buurt gaan dan de luiken dicht. De Ridder was een moeilijk mens. Ondanks zijn flamboyante kunstenaars uiterlijk. Zo was er vorig jaar een hele rel ontstaan toen hij weigerde zijn deel van de sloten schoon te maken rond zijn eigendom. Is waterstaat zelfs aan te pas gekomen. Uiteindelijk liet hij zijn sloten schoonmaken door een loonbedrijf. Hierna kwam het gesodemieter met de rekening, die hij niet wilde betalen. Hij heeft zelfs een keer een deurwaarder van zijn erf getrapt. Peters en Udink controleerden toen zijn financiën en kwamen erachter dat hij slechts AOW ontving. En dat ook maar gedeeltelijk. Voor zover ze konden zien betekende dit het einde voor het motief geld. De Ridder had geen geld. Huiszoeking had niets in een ouwe sok of een matras opgeleverd. Zijn bankrekening was nagenoeg leeg. En hij had schulden. Ander feit dat boven tafel kwam was dat hij ongeveer eens per week naar een café ging aan de grens tussen IJzendijke en Watervliet. Een café dat bekend stond als een oude smokkelaarskroeg naar het scheen. Hij ging met één van die brakke auto's die bij hem op het erf stonden en kwam dan niet onregelmatig met zijn zatte kop via de talloze binnenweggetjes die hij op zijn broekzak kende terug. Op die manier was hij volgens één van de buren ook in de gevangenis beland. In België. Lang geleden al. Hit and run. Maar dat zou het uitvoerige antecedentenonderzoek wel uitwijzen. Mijn vermoeden dat de Ridder of een vriendin had of een werkster leverde geen commentaar op bij Peters en Udink. Ze hadden er niet naar gevraagd. Het was hen ook niet opgevallen dat de woning van de Ridder voor een alcoholist van zijn leeftijd er eigenlijk bijzonder proper had uitgezien. Werkster konden we sowieso afstrepen, omdat hij geen geld had. Maar vriendin zouden ze nog uitzoeken.
Ik ging naar het café aan de grens. Ik kende het, want wij hadden er ongeveer 2 km vandaan gewoond. Mijn ouders gingen daar op hun fietstochten in de zomer ook vaak een pientje halen. Vlak achter het café lag een boerderij waar mijn moeder altijd verse melk ging halen. De tijd lijkt geheel stilgestaan te hebben, viel me weer op toen ik over de landweggetjes in het polderlandschap reed. Het had net zo goed 1975 kunnen zijn, of 1950. Niets herinnert je eraan dat je in 2003 zit. Het café had een grote parkeerplaats, waar ik mijn auto stalde. De zaak was open. Er zaten 3 mensen aan de bar. De uitbater was een kale 50'er. Ik stelde me voor en vertelde over het doel van mijn bezoek. De uitbater bood me meteen een pientje aan, dat ik niet afsloeg. Ja, de Ridder kwam iedere maandag, als het zich toeliet, langs. Zijn bezoek begon rond 3 uur en rond 11 uur was hij meestal weer weg. Hij zat vaak aan de korte kant van de bar. Dronk kopstootjes en af en toe had hij contact met de andere gasten. Steevast om de week ontmoette hij er een man met een Vlaamse tongval. Het leken oude bekenden te zijn. Eén van de gasten bemoeide zich vervolgens met het gesprek. De Ridder had veel zwart geld in Vlaanderen. Die Vlaming bracht een enveloppe voor hem mee met geld en ging na 1 of 2 pientjes weer weg. Ik keek de uitbater aan, die verschrikt terugkeek. Nee, hij wist daar niet vanaf, zei hij. Hij hield zich niet bezig met wat zijn gasten bekonkelden in zijn kroeg. Het was waar dat er in zijn café in het verleden veel ex-smokkelaars zaten. Ook ex-douaniers. Maar dat was voor zijn tijd. Bovendien de meesten lagen nu onder de groene zoden. De Ridder was misschien de laatste van die oude smokkelaars die nog langs kwam. Hij wist verder van niets. Dus toch geld, concludeerde ik. De Vlaming was afgelopen maandag niet geweest en zou dus als hij niet wist wat met de Ridder was gebeurd as. maandag weer langs komen. Ik vroeg of zij wat wisten over het verleden van de Ridder. De bezoeker die al eerder had gesproken nam het woord. De Ridder had zeker 20 jaar in Vlaanderen in de gevangenis gezeten, zei hij. Ergens in de jaren 60 reed hij bij een dronkemans achtervolging, hier vlak achter het café bij Watervliet, een gensdarmes dood, die bij een afzetting stond. Ze hebben hem toen gepakt voor alles waarvan ze hem in de jaren 40 en 50 verdachten. Hij heeft de maximale straf gekregen en die uitgezeten. Tijdens zijn straf liet zijn vrouw zich van hem scheiden, waardoor de Ridder behoorlijk verbitterd was geraakt. Misschien de reden van zijn alcoholverslaving. Na zijn straf heeft-ie zich gevestigd in Aardenburg als fietsenmaker, zijn oude beroep, en later als handelaar in tweedehands auto's. Maar het drinken en de achtervolgingen bleven voortduren. Hij liep ook regelmatig tegen een boete oid aan. Hij was ook voor de tweede keer getrouwd met een veel jonger vrouwtje. maar dat ging ook niet goed. Hij is nog wel vader geworden toen hij al een eindje in de 60 was. Maar hij heeft dat kind nooit erkend. Mijn vraag of hij tegenwoordig een vriendin had, kon niet worden bevestigd, maar ook niet worden ontkend. Geen van de aanwezigen waren ervan op de hoogte, maar goed beschouwd zou het best kunnen. De Ridder was ondanks zijn gevorderde leeftijd en zijn alcoholmisbruik nog steeds een kwieke vent. Hij sprak er in ieder geval nooit over. De pient werd nog eens volgetapt. Daarna reed ik weer naar Oostburg terug.
Ik ging naar het café aan de grens. Ik kende het, want wij hadden er ongeveer 2 km vandaan gewoond. Mijn ouders gingen daar op hun fietstochten in de zomer ook vaak een pientje halen. Vlak achter het café lag een boerderij waar mijn moeder altijd verse melk ging halen. De tijd lijkt geheel stilgestaan te hebben, viel me weer op toen ik over de landweggetjes in het polderlandschap reed. Het had net zo goed 1975 kunnen zijn, of 1950. Niets herinnert je eraan dat je in 2003 zit. Het café had een grote parkeerplaats, waar ik mijn auto stalde. De zaak was open. Er zaten 3 mensen aan de bar. De uitbater was een kale 50'er. Ik stelde me voor en vertelde over het doel van mijn bezoek. De uitbater bood me meteen een pientje aan, dat ik niet afsloeg. Ja, de Ridder kwam iedere maandag, als het zich toeliet, langs. Zijn bezoek begon rond 3 uur en rond 11 uur was hij meestal weer weg. Hij zat vaak aan de korte kant van de bar. Dronk kopstootjes en af en toe had hij contact met de andere gasten. Steevast om de week ontmoette hij er een man met een Vlaamse tongval. Het leken oude bekenden te zijn. Eén van de gasten bemoeide zich vervolgens met het gesprek. De Ridder had veel zwart geld in Vlaanderen. Die Vlaming bracht een enveloppe voor hem mee met geld en ging na 1 of 2 pientjes weer weg. Ik keek de uitbater aan, die verschrikt terugkeek. Nee, hij wist daar niet vanaf, zei hij. Hij hield zich niet bezig met wat zijn gasten bekonkelden in zijn kroeg. Het was waar dat er in zijn café in het verleden veel ex-smokkelaars zaten. Ook ex-douaniers. Maar dat was voor zijn tijd. Bovendien de meesten lagen nu onder de groene zoden. De Ridder was misschien de laatste van die oude smokkelaars die nog langs kwam. Hij wist verder van niets. Dus toch geld, concludeerde ik. De Vlaming was afgelopen maandag niet geweest en zou dus als hij niet wist wat met de Ridder was gebeurd as. maandag weer langs komen. Ik vroeg of zij wat wisten over het verleden van de Ridder. De bezoeker die al eerder had gesproken nam het woord. De Ridder had zeker 20 jaar in Vlaanderen in de gevangenis gezeten, zei hij. Ergens in de jaren 60 reed hij bij een dronkemans achtervolging, hier vlak achter het café bij Watervliet, een gensdarmes dood, die bij een afzetting stond. Ze hebben hem toen gepakt voor alles waarvan ze hem in de jaren 40 en 50 verdachten. Hij heeft de maximale straf gekregen en die uitgezeten. Tijdens zijn straf liet zijn vrouw zich van hem scheiden, waardoor de Ridder behoorlijk verbitterd was geraakt. Misschien de reden van zijn alcoholverslaving. Na zijn straf heeft-ie zich gevestigd in Aardenburg als fietsenmaker, zijn oude beroep, en later als handelaar in tweedehands auto's. Maar het drinken en de achtervolgingen bleven voortduren. Hij liep ook regelmatig tegen een boete oid aan. Hij was ook voor de tweede keer getrouwd met een veel jonger vrouwtje. maar dat ging ook niet goed. Hij is nog wel vader geworden toen hij al een eindje in de 60 was. Maar hij heeft dat kind nooit erkend. Mijn vraag of hij tegenwoordig een vriendin had, kon niet worden bevestigd, maar ook niet worden ontkend. Geen van de aanwezigen waren ervan op de hoogte, maar goed beschouwd zou het best kunnen. De Ridder was ondanks zijn gevorderde leeftijd en zijn alcoholmisbruik nog steeds een kwieke vent. Hij sprak er in ieder geval nooit over. De pient werd nog eens volgetapt. Daarna reed ik weer naar Oostburg terug.
I´m back.
Op de terugweg reed ik langs het huis van mijn jeugd. De voormalige marechaussee kazerne van IJzendijke aan de jufferschans. Het grote huis had 7 slaapkamers, een garage, een schuur, zelfs nog een waterput, een groot gazon omringd met cypressen en een moestuin, waar mijn vader groenten en aardbeien verbouwde. Als het helder weer was, kon je over de uitgestrekte polders aan de voorkant van het huis de vlam van Dow Chamicals in Terneuzen waarnemen. Toen mijn ouders eens een pientje pakten in het café aan de grens deden wij met een paar buurkinderen verstoppertje in en rondom het grote huis. Eerst deden we de zolderkamer op slot waar de oudste broer, die op ons moest oppassen, plaatjes draaide en knutselde aan zijn modelspoorbaan. Aan de achterkant kon je, via de garage, langs de gevel naar boven klimmen en via het uitbouwsel van het toilet op de eerste verdieping zelfs het zolderraam bereiken. En dus klommen we als apen naar de zolder toe. Toen onze ouders onverhoeds op het erf aankwamen, zagen ze welke gevaarlijke capriolen we uithaalden en dus kregen we ongenadelijk op onze donder. Ook de oudste broer natuurlijk, die al die tijd onkundig was van wat wij uitvoerden en zelfs nog opgesloten zat in zijn kamer. Toen ik in Oostburg aankwam was de miezerregen weer omgeslagen in een pittige bui. Grote plassen op het Ledelplein gaven aan dat het rioolstelsel van het stadje de toevoer van het regenwater niet meer bij kon houden. De woensdagse marktdag op de grote markt was compleet verregend. De meeste marktkraampjes werden al opgedoekt. De uitbaters hadden een niet erg lucratieve dag achter de rug. Nu was het seizoen natuurlijk sowieso al voorbij. Geen Duitsers meer te bekennen. Duitsers herkende je uit duizenden. Meestal waren ze met dit weer in identieke gele regenjassen gewikkeld. Voorzien van zuidwester en plastic kaplaarzen. Hun kroost in een bolderkar, die je hier overal kon huren. Op Duisters werd veel gescholden en met een strak gezicht wees men hen steevast de verkeerde weg. Neemt niet weg dat een belangrijk deel van de beroepsbevolking, zeker in het aan de kust gelegen Cadzand, een goed belegde boterham verdiende aan die Duisters. Ik opende mijn paraplu en besloot eerst nog een rondje te lopen door Oostburg. De straat van het gemeentehuis tot aan de fietsenmaker was een soort winkelstraat geworden. Voor de rest ook weer geen veranderingen. Zelfs het kroegje aan de markt, Markt 15 genaamd, was nog open en diende nog als opvangcentrum voor de locale schooljeugd, zag ik. Menigeen had dier zijn eerste biertje gedronken of zijn eerste jointje geroken. Menigeen heeft hier ook zijn eerste vriendinnteje gekregen. Net toen ik toe was aan markt 15 verhuisden we uit Zeeuws-Vlaanderen. Ik heb wel tussen de middag in markt 15 gezeten. Aan de koffie met een groot deel van onze klas. Of op het terras in de vroege zomers met een colaatje. In het gemeentehuis trof ik niemand aan. De kordaate receptioniste hield me staande en deelde mede dat er van morgen een journaliste voor rechercheur Gerards was gearriveerd.
I´m back.
Op het bureau lag een dossier met daarop een briefje van Bos, de rechercheur die het antecedenten onderzoek deed. <Dossier afkomstig van CRI. Meer informatie nodig uit België. Bos.> Ik opende het dossier en begon in omgekeerde volgorde te lezen.
Voor de oorlog werkte de Ridder in IJzendijke, waar hij geboren en getogen was, als fietsenmaker in de zaak van zijn vader. De fiets was in die tijd het belangrijkste vervoersmiddel van de gewone burger, dus het beroep had op zich een redelijke status en je kon er een redelijke boterham mee verdienen. Tijdens de mobilisatie van 1939 was hij ingedeeld bij het corps wielrijders waarin hij dezelfde functie uitoefende. In mei 1940 onderscheidde hij zich door in het oog van de vijand nabij de Moerdijkbrug 3 gewonde mede-strijders in veiligheid te brengen. Na de capitulatie ging hij terug naar IJzendijke, alwaar hij trouwde met zijn jeugdliefde Marrietje Openneer en de zaak van zijn inmiddels overleden vader overnam. Dit laatste zou hem behouden voor de door de bezetter ingestelde Arbeitseinsatz. In oktober 1941 werd hun enige kind, Jacqueline, geboren. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij pilotenhelper bij het verzet. Deze werkzaamheden bestonden uit het onderdak verschaffen en naar Antwerpen smokkelen van neergestorte geallieerde piloten. Daarnaast was hij onderdeel van een knokploeg, die waar nodig sabotages verrichtte, onderduikers hielp en aanslagen uitvoerde. (Geen specificaties.) Hij was aanwezig toen Koningin Wilhelmina in 1944 voor het eerst weer voet op bevrijde bodem zette nabij Eede. Daarna volgde een periode waarin hij lid was van de Binnenlandse Strijdkrachten en o.m. in West-Brabant werd ingezet. In St. Willibrord ('t Heike) deed hij toen belangrijke contacten op die zouden leidden tot zijn smokkelaarscarrière. Zijn carrière bij de BS liep naadloos over in zijn carrière als smokkelaar. Met een opgekalefatterde legertruc van de Amerikanen werden in 1946 al de eerste smokkelroutes gereden. Het hoogtepunt van zijjn smokkelaarscarrière lag rond 1949-1950. Hij bezat toen een Buick bestelauto waarmee hijzelf als lokaas voor de marechaussee door de polders van West- en Midden-Zeeuws-Vlaanderen racete, terwijl zijn vrachtwagens met smokkelwaar over de grens reden. In de periode 1946-1952 werd de Ridder in totaal 14 keer gearrsteerd, maar nooit voor ernstige delicten. Eén en ander resulteerde alleen in boetes en ontzegging van het rijbewijs. Met recht was hij één van de succesvolste smokkelaars in West-Zeeuws-Vlaanderen. Foto's uit die tijd, die in het dossier zitten, laten een keurig in het pak zittende rijzige man zien. Naast zijn grote bestelauto of aan het stuur ervan. Een zwierige blonde kuif boven scherpe felle ogen. Toen in 1953 het smokkelen goeddeels voorbij was, ging de Ridder zich bezighouden met heling van gestolen goederen, die via 't Heike werden aangevoerd. Dit resulteerde in zijn arrestatie in 1954 en gevangenisstraf van 2 jaar, die hij uitzat in de koepel van Breda. Na zijn gevangenisstraf werd hij talloze malen opgepakt ivm ordeverstoringen en openbare dronkenschap. De Ridder kreeg de reputatie van rokkenjager. Ook zijn illegale actviteiten gingen gewoon door. Inmiddels hadden zijn echtgenote en kind hem verlaten. Toch bleef het betrekkelijk stil rondom de Ridder. Geen arrestaties en veroordelingen meer. Tot 1959. In april van dat jaar wordt hij gearresteerd als verdachte van een viervoudige (roof)moord in Watervliet (B) op een bankiersechtpaar en twee gensdarmes. Betrokkenheid kan echter niet worden bewezen. Dan veroorzaakt hij In februari van 1960, tijdens een achtervolging door de Belgische gendarmerie nabij Watervliet, de dood van één gensdarmes en de verwonding van een andere gensdarmes bij een afzetting. Dit leidt tot een gevangenisstraf van 20 jaar, waarvan hij er maar liefst 18 jaar uitzit. Wat idd bijzonder genoemd mag worden. In 1978 is hij weer vrij man. Inmiddels had zijn vrouw zich van hem laten scheiden en was zijn zaak in IJzendijke onder de hamer gekomen. Vermoedelijk met de opbrengst van zijn zaak in IJzendijke begint hij in 1979 een rijwielherstelzaak in Aardenburg, die hij in 1984 verkoopt. Hij koopt dan het eigendom in de polder tussen Aardenburg en Draaibrug en gaat handelen in tweedehandsauto's. Over de periode 1984-2003 staat niets vermeldt in dit dossier. Wel zit er nog informatie bij van de FIOD, die belangstelling heeft voor de buit die de Ridder met het smokkelen heeft vergaard. Deze belangstelling dateert al vanaf de jaren 50 en leeft af en toe op. Bijvoorbeeld bij zijn vrijlating in 1978. Bij de aankoop van zijn eigendom in de polder, dat hij cash betaald (fl 75.000,=). Maar vooral ook, en dit is natuurlijk interessant moet ik zeggen, vanwege de moorden in Watervliet. Volgens het dossier was de bankier Vandenbrandde te Watervliet werkzaam als witwasser voor smokkelaars. Belgische autoriteiten deden al een jaar onderzoek naar de witwas praktijken van Vandenbrandde. Bij de roof in het huis van Vandenbrandde werd een onbekend bedrag uit de kluis weggenomen. Het parket te Antwerpen ging ervan uit dat dit bedrag bestond uit de buit van verschillende smokkelaars die bij Vandenbrandde cliënt waren. De Ridder werd als verdachte gezien vanwege het feit dat hij in dezelfde nacht (25-26 april 1959) in en rond Watervliet in zijn opvallende Buick werd gezien. Er werd zelfs nog even een achtervolging ingezet, aldus het pv, dat bijgesloten was. Getuigenissen verklaarden dat de Ridder idd een bekende was van het echtpaar Vandenbrandde en er regelmatig over de vloer kwam. Overigens werden de moorden nooit opgelost en is het onbekende bedrag nog altijd verdwenen.
Als de moord op de Ridder te maken heeft met zijn verleden dan was dit de belangrijkste aanwijzing. De viervoudige moord in Watervliet.
[ Bericht 0% gewijzigd door Ryan3 op 15-03-2004 15:38:26 ]
Voor de oorlog werkte de Ridder in IJzendijke, waar hij geboren en getogen was, als fietsenmaker in de zaak van zijn vader. De fiets was in die tijd het belangrijkste vervoersmiddel van de gewone burger, dus het beroep had op zich een redelijke status en je kon er een redelijke boterham mee verdienen. Tijdens de mobilisatie van 1939 was hij ingedeeld bij het corps wielrijders waarin hij dezelfde functie uitoefende. In mei 1940 onderscheidde hij zich door in het oog van de vijand nabij de Moerdijkbrug 3 gewonde mede-strijders in veiligheid te brengen. Na de capitulatie ging hij terug naar IJzendijke, alwaar hij trouwde met zijn jeugdliefde Marrietje Openneer en de zaak van zijn inmiddels overleden vader overnam. Dit laatste zou hem behouden voor de door de bezetter ingestelde Arbeitseinsatz. In oktober 1941 werd hun enige kind, Jacqueline, geboren. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij pilotenhelper bij het verzet. Deze werkzaamheden bestonden uit het onderdak verschaffen en naar Antwerpen smokkelen van neergestorte geallieerde piloten. Daarnaast was hij onderdeel van een knokploeg, die waar nodig sabotages verrichtte, onderduikers hielp en aanslagen uitvoerde. (Geen specificaties.) Hij was aanwezig toen Koningin Wilhelmina in 1944 voor het eerst weer voet op bevrijde bodem zette nabij Eede. Daarna volgde een periode waarin hij lid was van de Binnenlandse Strijdkrachten en o.m. in West-Brabant werd ingezet. In St. Willibrord ('t Heike) deed hij toen belangrijke contacten op die zouden leidden tot zijn smokkelaarscarrière. Zijn carrière bij de BS liep naadloos over in zijn carrière als smokkelaar. Met een opgekalefatterde legertruc van de Amerikanen werden in 1946 al de eerste smokkelroutes gereden. Het hoogtepunt van zijjn smokkelaarscarrière lag rond 1949-1950. Hij bezat toen een Buick bestelauto waarmee hijzelf als lokaas voor de marechaussee door de polders van West- en Midden-Zeeuws-Vlaanderen racete, terwijl zijn vrachtwagens met smokkelwaar over de grens reden. In de periode 1946-1952 werd de Ridder in totaal 14 keer gearrsteerd, maar nooit voor ernstige delicten. Eén en ander resulteerde alleen in boetes en ontzegging van het rijbewijs. Met recht was hij één van de succesvolste smokkelaars in West-Zeeuws-Vlaanderen. Foto's uit die tijd, die in het dossier zitten, laten een keurig in het pak zittende rijzige man zien. Naast zijn grote bestelauto of aan het stuur ervan. Een zwierige blonde kuif boven scherpe felle ogen. Toen in 1953 het smokkelen goeddeels voorbij was, ging de Ridder zich bezighouden met heling van gestolen goederen, die via 't Heike werden aangevoerd. Dit resulteerde in zijn arrestatie in 1954 en gevangenisstraf van 2 jaar, die hij uitzat in de koepel van Breda. Na zijn gevangenisstraf werd hij talloze malen opgepakt ivm ordeverstoringen en openbare dronkenschap. De Ridder kreeg de reputatie van rokkenjager. Ook zijn illegale actviteiten gingen gewoon door. Inmiddels hadden zijn echtgenote en kind hem verlaten. Toch bleef het betrekkelijk stil rondom de Ridder. Geen arrestaties en veroordelingen meer. Tot 1959. In april van dat jaar wordt hij gearresteerd als verdachte van een viervoudige (roof)moord in Watervliet (B) op een bankiersechtpaar en twee gensdarmes. Betrokkenheid kan echter niet worden bewezen. Dan veroorzaakt hij In februari van 1960, tijdens een achtervolging door de Belgische gendarmerie nabij Watervliet, de dood van één gensdarmes en de verwonding van een andere gensdarmes bij een afzetting. Dit leidt tot een gevangenisstraf van 20 jaar, waarvan hij er maar liefst 18 jaar uitzit. Wat idd bijzonder genoemd mag worden. In 1978 is hij weer vrij man. Inmiddels had zijn vrouw zich van hem laten scheiden en was zijn zaak in IJzendijke onder de hamer gekomen. Vermoedelijk met de opbrengst van zijn zaak in IJzendijke begint hij in 1979 een rijwielherstelzaak in Aardenburg, die hij in 1984 verkoopt. Hij koopt dan het eigendom in de polder tussen Aardenburg en Draaibrug en gaat handelen in tweedehandsauto's. Over de periode 1984-2003 staat niets vermeldt in dit dossier. Wel zit er nog informatie bij van de FIOD, die belangstelling heeft voor de buit die de Ridder met het smokkelen heeft vergaard. Deze belangstelling dateert al vanaf de jaren 50 en leeft af en toe op. Bijvoorbeeld bij zijn vrijlating in 1978. Bij de aankoop van zijn eigendom in de polder, dat hij cash betaald (fl 75.000,=). Maar vooral ook, en dit is natuurlijk interessant moet ik zeggen, vanwege de moorden in Watervliet. Volgens het dossier was de bankier Vandenbrandde te Watervliet werkzaam als witwasser voor smokkelaars. Belgische autoriteiten deden al een jaar onderzoek naar de witwas praktijken van Vandenbrandde. Bij de roof in het huis van Vandenbrandde werd een onbekend bedrag uit de kluis weggenomen. Het parket te Antwerpen ging ervan uit dat dit bedrag bestond uit de buit van verschillende smokkelaars die bij Vandenbrandde cliënt waren. De Ridder werd als verdachte gezien vanwege het feit dat hij in dezelfde nacht (25-26 april 1959) in en rond Watervliet in zijn opvallende Buick werd gezien. Er werd zelfs nog even een achtervolging ingezet, aldus het pv, dat bijgesloten was. Getuigenissen verklaarden dat de Ridder idd een bekende was van het echtpaar Vandenbrandde en er regelmatig over de vloer kwam. Overigens werden de moorden nooit opgelost en is het onbekende bedrag nog altijd verdwenen.
Als de moord op de Ridder te maken heeft met zijn verleden dan was dit de belangrijkste aanwijzing. De viervoudige moord in Watervliet.
[ Bericht 0% gewijzigd door Ryan3 op 15-03-2004 15:38:26 ]
I´m back.
Dit naar aanleiding van een post in VRIJHEID VAN MENINGSUITING... een farce?...quote:Op donderdag 26 februari 2004 12:55 schreef sjun het volgende:
[..]
Verziek deze draad nu niet verder vanuit een misplaatst gevoel voor humor of omdat je wat aandacht tekort komt.
Dit schreef je aan Thumb-bolt-on, heb ik het toch goed onthouden Sjun!
En laat Thumb-bolt-on nu juist wel een overduidelijke kloon van mij zijn. De enige die ik heb en puur door mensen zoals jij, die mijn bestaan niet willen accepteren. Het is immers veel makkelijker om Ryan keer op keer af te zeiken en hem af te doen als een schizofrene gek.
Maar Sjun je nam het werkelijk voor onze zelfspot op. Zelfspot is namelijk belangrijk om te relativeren en weer e.e.a. op zijn plek te krijgen. Dat voorkomt dat je binnen een paar uur je excuses maakt om even later weer te galbakken omdat je het eigenlijk allemaal niet zo goed begrijpt.
Dit topic Lila Pause en Corfu, geven mij gemengde gevoelens, ik heb er bijzonder veel van mezelf ingestopt.
Maar leuk dat je dit topic gelezen hebt, zonder er zelfs ook maar iets van begrepen te hebben.
B.t.w., ik heb een cam en als je nog eens in het echt wil zwaaien, dan weet je me te vinden op MSN. Misschien maakt het je een keer wat standvastiger in je meningen.
