FOK!/NachtLicht wedstrijdtopic week 6: Ja, ik wil!

Is het de bedoeling dat je het verhaaltje hier neer zet?

[Dit bericht is gewijzigd door Blue_Eyed_Boy op 31-01-2004 11:37]

quote:

---

Op vrijdag 30 januari 2004 17:07 schreef EJdeViking het volgende:
yo hier mijn bijdrage dan, hoop dat-ie hier goed staat (kom bijna nooit op fok!forums). titel weeknognie. doe maar slipstream, en als enghuls niet mag maar eh... 'kielzog die mijn ziel zocht".

Daar fietste je.
Was het de wind?
Slakken ruiken elkaar op kilometers afstand.

Misschien merkte ik je geur op.
Ik reed niet voor niks achter je.

In ieder geval was ik gevangen in je web. Dus toch geen slak.
Hoe het gebeurde weet ik niet. Mama komt je handje vasthouden, dat idee had ik er bij.

Daar reed je. Een zang slierde achter je aan, warmte en kleuren kringelde in mijn neusgaten.
Hoe? Nou als een special effect, een soort van energie. Zoals je een spook ziet in de film.

Het bedwelmde me. Geen deo of andere kunstmatige prikkelaars. Nee, dit kwam van binnen, en enterde mij. Even voelde ik me klein worden. De jager in me schatte namelijk zijn kansen in. Ik stuurde de jager het bos in en reed weer mee, hoog op de wind.
Het pakte mijn handen. Checkte me in en nam me mee naar dromenland.
Ik werd warm en rustig. Het fietspad ging nog een stukje rechtdoor dus dat zat goed. Geen lekke banden krijgen nu, want dan zou ik zelf ook leeglopen.

Daar ging je. De geur en de sfeer van een jonge vrouw, met de wereld aan haar voeten. Mijn wereld dan in ieder geval.

Eeninkleurder, dat was ik wel. Kende je niet eens en hing nu deze dingen allemaal aan je op. Maar voor nu hield ik me voor dat jij me inkleurde.

Ik reed nog steeds achter je. Beetje schuin achter je. Je bewegingen waren vloeiend en golvend. Ik kon wel zien dat je moeite moest doen, maar ook dat je kracht had. Je haar wapperde een beetje. ik kon de zijkant van je gezicht zien. Je handen om het stuur. Vrouwelijk, zacht en toch sterk. Je had ook mijn stuur beet, je trok me mee in je kielzog.

Ongegeneerd liet ik me bedwelmen. Deze mij totaal onbekende vrouw nam me mee.
Nog steeds voelde ik je kracht. alleen maar hier wilde ik zijn, en alleen nu. Jaja, de beloftes van de liefde. De verbeelding. De bedwelming en het verdwijnen.

---

quote:

---

Hand in hand liepen we door de straten van Amsterdam, je keek me aan, nerveus lachend, en haalde wat haren voor je gezicht weg. Je zei "waarom gaan we niet lekker naar huis" maar ik wou nog even naar binnen. Binnen was het warm en gezellig en druk, ik bestelde wat bij de bar en keek nog even om toen ik wachtte. Je keek met de hand in je nek naar de tafel, terwijl je me niet kon zien, was het alsof je mijn blik ontweek.

Met drinken in m'n hand ging ik terug naar de tafel waar we waren gaan zitten. Je zei "ik wil je wat vertellen" aarzelend, bijna bang. Ik vroeg wat er was, maar wou het toen ik je ogen zag eigenlijk niet weten.

Je vertelde van een bezoek aan het ziekenhuis, en een dokter die je niet aan durfde te kijken, van de nare geur in het ziekenhuis, en toen ik aandrong dat je zei wat er was, van je ziekte. Je zou dood gaan en ik zou er niks aan kunnen doen. Ik kuste je, alsof het de eerste keer was, langzaam op je mond en realiseerde me dat je alles voor me was.

Samen gingen we naar huis die middag maar het was nooit meer hetzelfde. Je lag naast me, maar het was iemand die dood zou gaan, waar ik niet meer van kon houden, die me niet meer vast kon houden. Je geur, je ogen, je haar, je mond, je opgewekte aanwezigheid, het was er nog maar voor even, en ik kon er niet meer van genieten.

Nu je weg bent weet ik dat je in mijn gedachte die middag bent doodgegaan, daarna was het wachten tot je het zelf ook realiseerde. De maanden voor je ging waren verschrikkelijk, echt leven kon je niet, alles wat we hadden was het liggen in elkaars armen. De begrafenis was als elke grote verandering in mijn leven, ik keek er naar uit omdat het onvermijdelijk was, maar kon niet vrolijk zijn. Niet meer, nooit meer.

---

in mijn jeugdig enthousiasme verkeerd gepost.

(maar zag deze topic niet, mssn was die er nog niet)

iig mods, bedankt voor alle moeite voor dit project!

quote:

---

De auto stopt met ronkende motor voor haar deur. Haar hart slaat een paar slagen over als ze deur hoort dichtslaan. Haar droomprins loopt naar de deur en zij staat klaar om naar de deur te rennen als hij aanbelt. Ze kijkt naar het spionnetje en ziet hem uitgedost voor de deur staan, met een bos donker rode rozen in zijn hand.

Hij staat te wachten tot de deur geopend wordt. En vraagt zich af wat... . Zijn vraag wordt onmiddelijk en glunderend beantwoord: een klassevolle wapperende blauwe rok met bijpassend topje dat net een navelpiercing onderuit laat piepen en sexy muiltjes. Het staat haar perfect met haar blonde opgestoken haren en zomers blauwe ogen.

Ze springt hem om zijn nek en geeft vol passie een zoen: "Zijn die voor mij?" "Nee, voor mijn moeder!" antwoord hij licht sarcastisch en met een vriendelijk knipoogje. Terwijl ze een vaas uit de kast graait komt hij binnen. "Het ruikt hier verrukkelijk, zeg!" "Dank je!"

Ze pakt de rozen uit en merkt op dat ze geen doornen hebben. "Wat ze tegenwoordig al niet kunnen he schat!" "Oh hoe lief, zo kan ik me niet prikken." Ze draait zich wild om om hem weer een zoen te geven. Iets te wild! De vaas valt kletterend kapot tegen de poot van een stoel en een grote scherf haalt haar voet open.

Snel draagt hij haar naar zijn auto om naar de spoeddiensten te rijden. Ze stelpt het bloed met zijn mooie zakdoek. Onderwijl een verpleegster haar verzorgt haalt hij wat chinees. Het eten is ondertussen toch koud geworden. Hij bedenkt: "Ja, ik wil volgende keer toch geen rozen zonder doornen meer kopen!"

---

<b>Fictie</b>

Hoe vaak kom je in je leven iemand tegen met wie je verzeild raakt in een goed gesprek. Je wisselt telefoonnummers uit. En dat is het. Je komt thuis, legt het nummer op een stapel bierviltjes, bij de rest, en laat nooit meer iets van je horen.

Uiteindelijk, na vele overpeinzingen, grijp je toch maar het nummer van de stapel en spreekt wat af.

Twee maanden later beleef je een geweldige avond. Het klikt. En je denkt dat vanaf dat moment alles anders wordt. Maar alles is al verandert. Niets wordt ooit weer hetzelfde.

De wereld gaat door en jij ligt wakker met slechts één brandende vraag. Wat als je een ander had gebeld.

<b>Non-fictie</b>

Je loopt in een winkel wat voor je uit te staren en plots maak je oogcontact. Even komt de vluchtige gedachte om de persoon aan te spreken en ineens kom je erachter dat je al iets hardop zei. Niet veel later ben je samen wat aan het drinken en voor je het weet klikt het. Samen ga je naar huis. Drinkt nog wat meer en er is chemie. Passie, een soort van broeierige liefde. Misschien is het de ware wel. En je belandt in bed, waarin de meest romantische woordjes worden gefluistert en er liefde wordt bedreven zoals er nog nooit de liefde is bedreven.

De volgende dag kijk je naar het nachtkastje en bedenk je dat je vergeten bent een telefoonnummer op te schrijven.
Maar de herinnering is magisch. Dus je schrijft het op. In mooie lijnen. Je voelt je geweldig, maar op papier lijkt het allemaal fictie.

Uit een geheime bron ontspringt liefde. Eerst is liefde betoverend mooi en fris als een lelie in een heldere vijver. De ontmoeting is spannend en onwennig, maar de aantrekkingskracht is groot. Zachtjes fluistert liefde zoete woordjes en belooft haar aanbidder eeuwige trouw. Liefde leert al zijn diepste geheimen en vervult zijn grootste verlangens.

Dan slaat de twijfel toe. Liefde klaagt over roddels en achterklap. Valse en jaloerse mensen willen haar vernietigen. Haar aanbidder is trouw en houdt van zijn liefde, maar liefde is in verval. Zij ontkent plots de verlangens van haar minnaar en het lieve fluisteren gaat over in een kil zwijgen.

Liefde belt op en vertelt de waarheid. Liefde is geen liefde meer. De diepste geheimen, de zoete woordjes en vooral de trouw zijn verloochend. Liefde heeft ergens anders haar liefde gegeven.

De schok van de waarheid is groot. Te groot om door het jarenlange verwende hart gedragen te kunnen worden. Het hart is zwak en kwetsbaar. Dan slaat de haat toe en het kwade hart begint razendsnel te groeien. Intense verbolgenheid en wraak vreten zelfs aan het verstand. Liefde moet gestraft worden.

Het overmeesterde verstand haalt uit en kwetst liefde diep. Zo intens dat het eigen hart eronder lijdt. Liefde is geen liefde meer en het verstand is gegijzeld.

Liefde is weg uit het leven. Het hart haat liefde, maar houdt heimelijk nog van haar. Het gat is groot en het hart uitgeput. Liefde komt nooit meer terug.

Niet liefde, maar verstand maakt nu de dienst uit. Het hart heeft zijn macht verloren. Zal het ooit weer groeien door liefde?

Wat kon ze toch vreselijk zijn, zo onhandig met dingen. Ze is nu weer helemaal hysterisch. Ik vind het niet erg, ik stel mij op als verzoenend diplomaat tijdens deze opwellingen. Ik verkondig kalm dat koken toch helemaal niet belangrijk is, dat het eigenlijk een opgelegd modeverschijnsel is, dat magnetrons er niet voor niets zijn, dat het belangrijker is dat we gewoon iets binnenkrijgen. Het betoog werkt vaker niet dan wel. Het is in dit geval duidelijk dat ik de conflictsituatie met het keukengerei kalm moet oplossen. Ik neem me dit allemaal voor terwijl ik potjes, glazen, lepels (messen durft ze niet te gooien) en andere projectielen rond zie vliegen. Ik nader haar met een omweg, maak schijnbewegingen, en doe een stapje terug terwijl de koffiepot voor mijn voeten kapotslaat op het parket. De keuken lijkt ineens een vesting terwijl ze met roodomrande ogen mij confronteert.

Als ik wat dichterbij kom, wijzig ik mijn houding. Met een warme, geruststellende blik stap ik op haar af, met uitgestrekte armen. Beteuterd kijkt ze naar de ravage en daarna naar mij. Ze sloft op me af, omhelst me en komt langzaam tot rust als ze haar kooknederlaag accepteert. Met een ongecoördineerde armbeweging zegt ze dat ik maar wat moet klaarmaken. Als ik haar uit de keuken werk werpt ze een laatste verbitterde blik op het gasfornuis. Ik kijk naar de rotzooi die ze er van gemaakt heeft en grijns als ik bedenk dat ze naakt was. Ondertussen kook ik nu, met de schort om, naakt. Het wordt uiteindelijk iets onweerstaanbaar lekker en ik kom dan ook als overwinnaar uit de keuken tevoorschijn. Ik schuif aan en voordat we allebei een hap genomen hebben vraagt ze of we het toetje in bed kunnen opeten.

[edit] Nog even wat aangepast[edit]

[Dit bericht is gewijzigd door zodiakk op 01-02-2004 00:45]

Volgende week mogen de anderen het weer proberen.

quote:

---

Op zaterdag 31 januari 2004 02:59 schreef milagro het volgende:
Je kan beter, zodiakk

---

quote:

---

Op zaterdag 31 januari 2004 02:59 schreef milagro het volgende:
Je kan beter, zodiakk

---

quote:

---

Op zaterdag 31 januari 2004 03:07 schreef zodiakk het volgende:

[..]

Ach, volgende week weer een nieuw verhaal, Milagro! Ik kom altijd langzaam op gang, . Misschien wel over seks! !

---

Volgende week mogen de anderen het weer proberen."

griek,

durf je dan zelf ook een verhaal neer te plempen hier of kraak je alleen de anderen af?

komt nu over alsof je het verhaal van zodiakk heel goed vindt maar de rest maar bagger. knap van iemand die zelf niets post.

quote:

---

Je rijdt in je auto over de snelweg. Het is donker, de snelweg wordt niet verlicht. De radio aan, je bent op weg naar huis. Opeens voel je een schok door je hele lichaam gaan. Als het voorbij is merk je dat je je ogen opent. Schijnbaar waren ze dicht gevallen.
Ze lijken niet te kunnen wennen. Je ziet vrijwel niets. Je kijkt voor de zekerheid of de koplampen aan staan, maar dat is het niet. Het schijnsel van de lampen lijkt niets te raken, het lijkt geabsorbeerd te worden door het donker. Je krijgt een angstig gevoel. Ook omdat je niet meer ziet waar je rijdt. Je wilt de auto aan de kant zetten, tenminste daar waar je denkt dat de kant is. Er is alleen geen beweging in benen en armen te krijgen. Het lijkt alsof je geen gas meer geeft, maar de kilometerteller draait rustig door. Je doet een raampje open, je hoort niets, geen wind niets. Je hebt het gevoel dat je gek wordt, maar blijft merkwaardig genoeg toch kalm. Alsof je weet wat er aan de hand is, maar het niet goed kan uitleggen. Na een tijdje merk je dat de radio het niet meer doet. Je draait aan de volumeknop. Je hoort niet eens ruisen. Je begint je nu echt af te vragen wat er aan de hand is, en waar je in hemelsnaam bent. Maar niet voor lang........

Je gedachten dwalen af. Je denkt aan je vriendin en aan je ouders. Aan iedereen van wie je houdt of van wie je gehouden hebt.
Je ziet ze allemaal voor je, zo helder. Hun gedaantes steken af tegen de immense donkerte. Je ziet ze zo goed dat je ze bijna kan aanraken. Je hoort ze praten, lachen, en huilen.
Je ziet je vriendin huilen, en vraagt je af waarom. Je merkt niet eens dat je niet meer in de auto zit. Het enige wat er door je heen gaat is pijn. Je voelt de pijn die je vriendin voelt. Je voelt waarom ze huilt, ze huilt om jou. Opeens zie je ze allemaal bij elkaar.
Al je geliefden, en ze huilen allemaal om jou. Je weet wat er gebeurd is, je bent dood. Dit is het einde. Je merkt dat er tranen over je wangen lopen. Je huilt zoals je nog nooit gedaan hebt. Om de pijn van je geliefden en omdat je ze nooit meer zal zien, nooit meer bij ze zal zijn.
Je huilt voor alle mensen die je ooit hebt gekwetst en zou willen dat je ze allemaal nog om vergeving kon vragen. Vooral haar...

Het wordt licht, je ogen wennen langzaam. Je ziet jezelf zitten in de auto te midden van een grote ravage. Je ziet jezelf met je hoofd op het stuur liggen, besmeurd met bloed....

Die nacht droomt ze dat je voor haar staat. Je huilt en je vraagt haar om vergeving. Je vraagt haar om verder te gaan, en niet op je te wachten. Je verteld dat je nooit meer terug komt, maar dat ze snel iemand anders zal ontmoeten. In haar droom lacht ze naar je, dwars door haar tranen heen. Je ex wordt wakker. Nog wat ontdaan door die droom. Ze wil je bellen, om te vragen hoe het met je gaat. Maar ze besluit het niet te doen, het is beter zo, vandaag is het tijd om verder te gaan.....

---

quote:

---

Op vrijdag 30 januari 2004 21:36 schreef Dictionar het volgende:
= verhaal =

---

De laatste kus lijkt eeuwen te duren, maar zelfs dat is niet lang genoeg. Het lijkt net of we alleen op de wereld zijn, jij en ik. Nou klopt dat ook wel een beetje want het brede strand is verlaten. Onze haren wapperen in de wind. Tranen biggelen over je wangen. Tranen van de kou, of van verdriet? Ik mag niet ook gaan huilen. Ik kan alleen zo verdomd slecht tegen huilende mannen, helemaal als jij het bent. We zijn nog een paar minuten verwijderd van, waarschijnlijk, het moeilijkste moment van ons leven. Ik kus je tranen weg. Waarom is het leven soms zo ontzettend moeilijk?
Nooit heb ik gedacht zo afhankelijk te kunnen worden van iemand. In mijn leventje trok ik altijd mijn eigen plan en om liefdesproblemen van vriendinnen kon ik eigenlijk alleen maar lachen. Wie is er nou zo gek om zijn leven zo op zn kop te laten zetten door iemand? Mij niet gezien, dat ik altijd.
Dit was echter voordat ik besloot naar de universiteit te gaan. Voordat ik besloot colleges bij jou te lopen. De allereerste keer dat ik je collegezaal binnen zag lopen kwam ik in een roes. Je bruine krulletjes, je reebruine ogen, de lieve kuiltjes in je wangen. Maandenlang zijn ze al niet uit mijn gedachten weg te krijgen. Jij bent de eerste waar ik aan denk als ik s morgens opsta en je bent ook de laatste waar ik aan denk als ik s avonds naar bed ga. Ik eet, drink, slaap jou.
Nog even intens genieten van dit moment. Nog eventjes en ik zal je moeten laten gaan. Je moet weten dat je altijd bij me terecht kunt. Altijd zal ik er voor je zijn. Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen maanden in een film heb geleefd. Helaas is het maar een gevoel, want als het een film was geweest had ik op rewind kunnen drukken om te film terug te spoelen en hem nog een keer te zien. Nog een keer alle geweldige momenten samen met jou beleven, wat zou ik daar veel voor over hebben..

quote:

---

Op zaterdag 31 januari 2004 02:56 schreef zodiakk het volgende:
-kniep-

---

[Dit bericht is gewijzigd door k_i_m op 01-02-2004 01:00]

quote:

---

Op zaterdag 31 januari 2004 13:26 schreef Soussa het volgende:
KUS

De laatste kus lijkt eeuwen te duren, maar zelfs dat is niet lang genoeg. Het lijkt net of we alleen op de wereld zijn, jij en ik. Nou klopt dat ook wel een beetje want het brede strand is verlaten. Onze haren wapperen in de wind. Tranen biggelen over je wangen. Tranen van de kou, of van verdriet? Ik mag niet ook gaan huilen. Ik kan alleen zo verdomd slecht tegen huilende mannen, helemaal als jij het bent. We zijn nog een paar minuten verwijderd van, waarschijnlijk, het moeilijkste moment van ons leven. Ik kus je tranen weg. Waarom is het leven soms zo ontzettend moeilijk?
Nooit heb ik gedacht zo afhankelijk te kunnen worden van iemand. In mijn leventje trok ik altijd mijn eigen plan en om liefdesproblemen van vriendinnen kon ik eigenlijk alleen maar lachen. Wie is er nou zo gek om zijn leven zo op zn kop te laten zetten door iemand? Mij niet gezien, dat ik altijd.
Dit was echter voordat ik besloot naar de universiteit te gaan. Voordat ik besloot colleges bij jou te lopen. De allereerste keer dat ik je collegezaal binnen zag lopen kwam ik in een roes. Je bruine krulletjes, je reebruine ogen, de lieve kuiltjes in je wangen. Maandenlang zijn ze al niet uit mijn gedachten weg te krijgen. Jij bent de eerste waar ik aan denk als ik s morgens opsta en je bent ook de laatste waar ik aan denk als ik s avonds naar bed ga. Ik eet, drink, slaap jou.
Nog even intens genieten van dit moment. Nog eventjes en ik zal je moeten laten gaan. Je moet weten dat je altijd bij me terecht kunt. Altijd zal ik er voor je zijn. Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen maanden in een film heb geleefd. Helaas is het maar een gevoel, want als het een film was geweest had ik op rewind kunnen drukken om te film terug te spoelen en hem nog een keer te zien. Nog een keer alle geweldige momenten samen met jou beleven, wat zou ik daar veel voor over hebben..

---

Hier dan een verhaaltje van mij:

quote:

---

Zwijgzaam beweeg ik mijn hand door de ijle lucht, de curves van je lichaam in mijn verbeelding volgend. Ik poog de zachte lijnen van je aangezicht te scheppen op een canvas van verlangen, maar merk al snel dat de creatie van het goddelijke voor mij niet weggelegd is. Het imaginaire doek waarop ik jou voor een vlietend moment in minutieus detail zou willen vastleggen is leeg, doch niet in de zin van het afwezig zijn van beelden.

Integendeel. Beelden zijn er volop, en sommige daarvan niet eens onaardig. Ze zouden als fresco niet hebben misstaan op de muren van de rijkste vertrekken in Pompeii, verloren stad van wanhoop, destructie, en verlangen. Vooral van verlangen. Lopend door de vervallen straten en ruines van deze eens zo levendige stad wordt verlangen bijna tastbaar. Medegenloos word je er geconfronteerd met het beeld van een man en een vrouw, bedolven onder het puin.

Samen zijn ze gestorven, terwijl de majestueuse vertoning van natuurgeweld nog uren verder raasde. Samen. In dezelfde ruimte. Luttele meters van elkaar verwijderd. De man moet het lot vervloekt hebben dat hem enige seconden voor de fatale beving uit de armen van zijn vrouw had losgeweekt. Wat had hij te zoeken aan de andere kant van het vertrek? Hij wist het zelf niet meer toen hij, verlamd door het verlangen zijn vrouw nog eenmaal in de armen te sluiten, zijn ogen voorgoed sloot.

Nu, bijna 2000 jaar later, zijn zijn versteende ogen nog immer gesloten, maar de intact gebleven mimiek op zijn van hartstocht doordrongen gezicht heeft ook twee millennia later nog niets aan kracht ingeboet. Ik merk in ieder geval dat het mij helpt om mijn persoonlijk falen te relativeren. Denkend aan de man in Pompeii realiseer ik me dat mijn hulpeloze pogingen om jou te laten herrijzen een daad van liefde zijn. Vol overgave zal ik in mijn verbeelding jouw beeltenis boetseren tot het is zoals het vroeger was, tot het als versteend in mijn geheugen staat, een leven lang.

---

[Dit bericht is gewijzigd door Calla op 02-02-2004 00:46]

Hier de versie zoals je het moet lezen:

quote:

---

Oranje brij

De storm raasde, zelfs de lantaarnpalen wiegden heen en weer, het trieste oranje licht van de natriumlampen dompelde de geplaveide straat in de langzame, dikke brei die de late avond met zich meebracht.

"Natrium, zit dat niet ook in natriumchloride, in z o u t? Ja, wrijf het maar in, s c h a t" dacht ze, en herinnerde zich een oud liedje dat ze ooit, als kind nog had gehoord - op vinyl toen - een liedje over wonden en zout. Maar in de realiteit glimlachte ze, want ze wist dat het door de telefoon te horen was hoe je mondhoeken stonden, en zei krachtig,
"Ja, s c h a t." Buiten was het donker, en ze keek haar evenbeeld op de ruit recht in de ogen.
"Er zijn maar twee soorten huwelijken, die waar mensen niet meer met elkaar praten, en die waar mensen wél ruzie hebben," antwoordde de telefoon.
"Ik heb liever ruzie af en toe."
"Ik ook."

"Is het een negatief toekomstbeeld, of een r e ë l e voorstelling van de werkelijkheid? Mag je bij voorbaat de mogelijkheid van geluk afschrijven, en jezelf daarmee voor de teleurstelling behoeden?"
Verliefde mensen praten zo niet, zij p r a a t t e n zo, hadden ze te veel tijd alleen doorgebracht, zonder de ander, een week hier, een week daar, elders een jaar, wordt daar niet iedereen koud en gevoelloos van?
Nee, ze praatten altijd al zo. "Hoe durven mensen te beweren dat de relatie van onze ouders ons niet beïnvloed, hoe kunnen ze verwachten dat juist zij het anders gaan doen? Voor velen is het "ja, ik wil" een droom, een fantasie die eindigt met een ring aan de vinger.
Is dat niet het ultieme doel van het huwelijk, de fantasie b e ë i n d i g e n, zodat het alledaagse leven kan beginnen?"

De storm raasde, zelfs de lantaarnpalen wiegden heen en weer, en het trieste oranje licht van de natriumlampen dompelde de geplaveide straat in een langzame, dikke brei van slaap die in de vroege nacht het dorp overneemt.

---

quote:

---

Oranje brij

De storm raasde, zelfs de lantaarnpalen wiegden heen en weer, het trieste oranje licht van de natriumlampen dompelde de geplaveide straat in de langzame, dikke brei die de late avond met zich meebracht.

"Natrium, zit dat niet ook in natriumchloride, in zout? Ja, wrijf het maar in, schat" dacht ze, en herinnerde zich een oud liedje dat ze ooit, als kind nog had gehoord - op vinyl toen - een liedje over wonden en zout. Maar in de realiteit glimlachte ze, want ze wist dat het door de telefoon te horen was hoe je mondhoeken stonden, en zei krachtig "ja, schat." Buiten was het donker, en ze keek haar evenbeeld op de ruit recht in de ogen.
"Er zijn maar twee soorten huwelijken, die waar mensen niet meer met elkaar praten, en die waar mensen wél ruzie hebben," antwoordde de telefoon.
"Ik heb liever ruzie af en toe."
"Ik ook."

"Is het een negatief toekomstbeeld, of een reële voorstelling van de werkelijkheid? Mag je bij voorbaat de mogelijkheid van geluk afschrijven, en jezelf daarmee voor de teleurstelling behoeden?"
Verliefde mensen praten zo niet, zij praatten zo, hadden ze te veel tijd alleen doorgebracht, zonder de ander, een week hier, een week daar, elders een jaar, wordt daar niet iedereen koud en gevoelloos van?
Nee, ze praatten altijd al zo. "Hoe durven mensen te beweren dat de relatie van onze ouders ons niet beïnvloed, hoe kunnen ze verwachten dat juist zij het anders gaan doen? Voor velen is het "ja, ik wil" een droom, een fantasie die eindigt met een ring aan de vinger.
Is dat niet het ultieme doel van het huwelijk, de fantasie beëindigen, zodat het alledaagse leven kan beginnen?"

De storm raasde, zelfs de lantaarnpalen wiegden heen en weer, en het trieste oranje licht van de natriumlampen dompelde de geplaveide straat in een langzame, dikke brei van slaap die in de vroege nacht het dorp overneemt.

---

quote:

---

Zij hield niet van mij. Ik kon het aan haar ogen zien. Alleen als ik zong, zwom haar gevoel naar de oppervlakte om zich mee te laten voeren door een vloed aan tranen. Er sprak veel uit het waterblauw. Ontzag. Angst. Soms vervoering. Vaak verlangen. Maar nooit naar mij. Ik zong en zij staarde in de verte. Naar plaatsen waar ik niet kon komen.

Ik vroeg me niet af waarom ze bij me bleef. Wel waarom ze niet wegging. Misschien zou ik het wel fijner vinden als ze wegging. Maar voor wie moest ik dan zingen? Wiens emotie zou ik wekken met Mozart en Bizet? Wie was het waard naar Don Juan te luisteren?

De laatste noot stierf in mijn keel. Ze keek me aan, haar ogen opnieuw leeg. Of toch niet. Diep in het zwart van haar pupillen talmde iets dat ik niet eerder gezien had. Iets dat de muziek had opgewekt maar de stilte niet gedood. Ze deed een stap naar voren en strekte haar hand uit naar mijn mond, bijna alsof ze niet begreep waar de muziek gebleven was.

Bijna onhoorbaar roerden mijn stembanden zich. "Oui, c'est moi je t'aime. Oui, c'est moi je t'aime..."

Anders dan Marguerite luisterde zij wel. Zij wist het. Zij wist dat dit niet slechts een van de aria's was die ik placht te zingen voor haar. Zij wist dat dit mijn hart was dat zong en niet mijn lippen. En ze fronste in verwarring en in verafschuwd ongeloof.

"Ik kan niet van je houden..." zei ze met verstikte stem terwijl ze vocht om te begrijpen waarom niet. "Je muziek is te mooi."

Ze opende schuldbewust haar handen, alsof het haar speet.

"Niemand kan van een Engel houden." Ze blikte omhoog naar mijn gezicht en deinsde achteruit. "Of van een duivel!"

Ze vluchtte van mij weg, zo ver mogelijk. Maar in de catacomben is ver niet ver genoeg en mijn stem bracht haar terug. Zij hield van mijn muziek. Misschien kon ze de muziek in mijn stiltes horen en uiteindelijk van mij houden.

---

quote:

---

In de donkere coulissen van het theater stond ik naast haar. Compleet vertwijfeld staarde ik naar wat zich afspeelde op het podium, Don Jose en Micheala waren verwikkeld in de prachtige Franse klanken welke 129 jaar geleden voor het eerst te horen waren geweest in de Franse opera onder het toeziend oog van George Bizet. In mijn gedachten speelde zich een proces af. Continue zag ik ze voor me, haar grote reebruine ogen, welke me verliefd aanstaarden als ik met haar mocht dansen tijdens het eerste bedrijf.

Haar ogen, haar cornea zo helder en wit, de perfecte combinatie van het complete lichtspectrum gecombineerd in haar ogen. Haar iris, een kleur bruin die alleen te verkrijgen zou zijn door de primaire kleuren van de duurste verfsoorten te mengen in een combinatie welke zelfs door de beste verfmengers onmogelijk uitgevoerd zou kunnen worden. En dan in het midden, een pupil, of geen pupil, een zich met lichtsnelheid uitbreidend universum, gedoemd net zo lang uit te breiden tot het implodeert door de enorme zwaartekracht van de allesverslindende zwarte gaten waar zelfs de fotonen van het licht niet aan ontsnappen.

Kom je? fluisterde ze zacht in mijn oor. Geschrokken schrok draaide ik mijn hoofd naar haar toe en keek, wederom keek ik in haar ogen maar liet niks merken. Wat zou ze van me denken?

Samen met zestien andere in het wit gestoken artiesten liepen we het podium op. Verliefd staarde ze me aan. Was het mogelijk om zo goed verliefde ogen te acteren, verliefd staarde ik terug, voor mij was het in ieder geval geen acteren. Aandachtig bestudeerde ik de oneindigheid van haar kleurloze pupillen. Haar cornea, witter dan het zonlicht, dan het maanlicht. Ik keek naar haar iris, haar regenboogvlies, het diafragma van het menselijk kijkorgaan. Een onmogelijke kleur bruin, zowel links als rechts. Maar toen, zag ik het goed? De verliefdheid op mijn gelaat bleef, maar was omgegaan van een emotie in acteren. Doordringend bestudeerde ik haar oog, het was waar. De perfectie was als een door een kleuter bewerkte Mona Lisa omgeslagen naar imperfectie. De linkerkant van haar rechteroog, het kon nog amper haar iris genoemd worden, was niet bruin. Het eens zo perfecte bruin vervaagde in een bijna onwaarneembare gradiënt naar groen. Een depressie trachtte zich van mij meester te maken tot ik mij realiseerde dat zelfs dit groen perfect was. Het was de kleurmenger gelukt om de perfectie van het bruin te vernietigen,

De dans was afgelopen en ik liep achter haar aan van het podium af.

maar het zou hem nooit lukken om mijn verbazing over haar schoonheid te vernietigen. Morgen, dacht ik, mag ik weer met haar dansen.

---

quote:

---

Op zondag 1 februari 2004 20:22 schreef wonderer het volgende:
Mijn verhaal dan. 341 woorden.
[..]

---

De wekker gaat, en hoeveel het me spijt je aanblik weer vaarwel te moeten zeggen, open ik mijn ogen om mijn dromen weer ineen geslagen te zien. Ik lig alleen in bed. Ik sta zo laat mogelijk op, om zo vroeg mogelijk weer mijn bed in te kunnen, om weer van je gezelschap te genieten. Dan zijn we samen, en laten we elkaar zien hoeveel we voor elkaar betekenen. Maar hoewel het pijn doet dat het niet echt zo kan zijn, ben ik de bitterzoete melancholie, die het gevolg is, gaan waarderen. Ach ja, the way young lovers do. Vanavond gaan we trouwen.

Je ogen dwalen doelloos door de zaal, je kijkt wel om je heen maar aan je doffe blik kan ik zien dat je weinig of niets in je opneemt.

Of toch, je blik raakt me aan, en ineens zie ik weer licht in je ogen. Je glimlacht naar me, zoals je al meer dan 40 jaar gedaan hebt. Je strekt je oude verschrompelde hand naar me uit, en ik voel hoe broos je geworden bent.
Je bent er, fluister je kinderlijk blij. Nog veel blijer zie ik je als er twee blonde kinderkopjes achter mij vandaan komen. Hallo Oma, we hebben je verrast hè?. Ach daar zijn ze, wat worden ze groot. Hoe heet je ook al weer? En kan je al lezen? Ach wat geweldig. Je vindt ze echt belangrijk en dat voelen ze, ik zie ze groeien.
Kijk eens Oma ik heb een tekening, dit ben jij in het midden en dit zijn wij. Je vindt het mooi, zo mooi, alsof je jezelf werkelijk kan zien zitten tussen die paar krabbels.

Hoe is het met je Oma? , vraag ik je, want eigenlijk ben je mijn oma. Ik ga hier dood, ik ben hier eenzaam, ik wou dat ik al dood was. Over twee jaar wordt je honderd, ik kan er af en toe met mijn verstand niet bij. En jij blijkbaar ook niet.

Als ik koffie wil zetten, vind ik schimmel in het apparaat, vol verbazing haal ik een beschimmelde portemonnee uit het waterreservoir. Hoe is het in godsnaam mogelijk?, reageer je uiterst verbaast. Heel even zie ik een flits van herinnering door je heen gaan, herinner je je nu dat je iemand beschuldigd hebt van diefstal, of dat je het kleinood daar zelf verstopt hebt?

Ik voel me schuldig, ik kom niet vaak en dat heb je niet verdiend. Als je al zo oud bent verdien je immers veel meer aandacht en respect. Mijn kinderen, man, werk en thuis gaan steeds maar voor. En als ik geweest ben, ben je het snel weer vergeten. Zo redeneer ik dan. Dat ik makkelijker, voor mij dan toch.

Mascula

- ogen als vuur
- lief als een...
- mooi als een....
- teder keek jij...
- je zoete lippen (mag ik even een kotsbakje)
enz...

Het wordt al snel zo cliche en zweverig. Net als die 'goedbedoelde' gedichten over dood, gesteente, stilte en een uitgestrekte horizon.

Liefde zit hem vaak juist in het alledaagse, het herkenbare. Vandaar dat het verhaal van Zodiakk de enige is die ik helemaal gelezen heb en me aansprak.

[Dit bericht is gewijzigd door R_ON op 02-02-2004 00:18]

"Zul je altijd zien" dacht ze, " net als ik op het punt sta weg te gaan ontmoet ik iemand die ik leuk kan vinden, zelfs leuker dan leuk".
"Typisch".

Het was niks bijzonders, ze had een half uur met een jongen gepraat, over muziek. Ze bleken beiden dezelfde smaak te hebben, maar dat vermoeden had ze al. Hij was haar al eerder opgevallen, maar nu vroeg ze zich of zij hem ook was opgevallen.
Het was haar eigen schuld, ze had hem eerder kunnen ontmoeten.

Dat weet je toch nog wel?
Op dat feest, waar je geen zin in had, omdat je liever in je pyama rond wilde lopen en thuis wilde blijven. Daar was hij ook, en dat was 3 maanden geleden. Je huisgenoten waren er wel, hadden zelfs met hem gepraat. Je had dan al met kunnen praten, dan zou je genoeg tijd hebben gehad om hem te leren kennen, misschien zou hij je dan ook zo leuk vinden.
Maar misschien ook niet, dat zul je nu nooit weten.
En dat was dat.

En dit alles baseerde ze op hun gezamenlijke muzieksmaak, zijn manier van praten en zijn lach.

Maar ze wist dat ze hem nooit meer zou zien, ze zou over drie dagen terug naar huis gaan.

"Kun je je eigen lot in de weg staan?" vroeg ze zich af.

quote:

---

Op zondag 1 februari 2004 23:28 schreef R_ON het volgende:
De verhalen met al die abstracte begrippen lijken zoveel op elkaar dat ik gewoon geen zin heb om het te lezen. Een aantal voorbeelden:

- ogen als vuur
- lief als een...
- mooi als een....
- teder keek jij...

enz...

Het wordt al snel zo cliche en zweverig. Net als die 'goedbedoelde' gedichten over dood, steente, stilte en een uitgestrekte horizon.

Liefde zit hem vaak juist in het alledaagse, het herkenbare. Vandaar dat het verhaal van Zodiakk de enige is die ik helemaal gelezen heb en me aansprak.

---

Thomas stond voor de spiegel. Eigenlijk kon hij best tevreden zijn. Z'n bruine stekelhaar en dan die bruine ogen - hij bekeek ze nogeens zorgvuldig. Hij lachte eens naar de spiegel. Goed, er mochten misschien een paar kilo'tjes af en hij moest eindelijk eens gaan fitnessen, maar ja, dat zou hij zeker nog gaan doen beloofde hij zichzelf. Vandaag was de grote dag! Help! Een ramp! Nee, zo moest hij niet denken. Wat kon er mis gaan? Nix! Ow, ze was zo leuk! Uren hadden ze al samen gechat. Waar hadden ze het over gehad? Over van alles en nogwat; school, vrienden, eten, sex, de normale dingen. Thomas vond het leukste aan haar dat ze zo lekker chaotisch was. Altijd sprong ze van de hak op de tak. Net als hij serieus aan het vertellen was stelde ze een belachelijke sexvraag: 'ben je vandaag geil? In een schaal van 1- 10
Natuurlijk waren er ook de lieve sms-jes geweest. Soms wat overdreven van inhoud - 'ik mis je' - dan kwam er eentje terug - 'ik jou ook' - , want god ze kenden elkaar niet eens, maar het voelde zo vertrouwd. Bovendien hadden ze dezelfde interesses en gedachtes. Behalve dat hij dol was op pizza en zij niet, echter dat was een detail.

Wat moest hij aantrekken? Uiteraard z'n lievelingshirt en boxershort, z'n mooiste broek en z'n zwarte trui. Dat moest gewoon in de smaak vallen. Een lekker luchtje - OOPS, niet te veel. Tot slot poetste hij z'n tanden - ze waren stralend wit - en klaar!

Inmiddels zat hij met haar in de bioscoop. Zal ik haar hand vastpakken, nee, das 'te'. Ik wil het wel. Stel dat zij niet wil? Jawel, ze wil wel, toch? Ik doe het...nee, toch maar niet. Waarom kon hij verdomme niet gewoon even rustig film kijken. Opeens voelde hij haar hand. Eerst heel even langs z'n dij. Thank god, dit was in de roos!

[Dit bericht is gewijzigd door R_ON op 02-02-2004 01:01]

quote:

---

Op maandag 2 februari 2004 00:47 schreef R_ON het volgende:
De Date

---

quote:

---

Op maandag 2 februari 2004 00:52 schreef Berserker het volgende:

[..]

Is dit om te laten zien hoe het niet moet?

---

[Ik win!]

Natuurlijk kende ik zijn roem uit de kranten en van de televisie. Ver over de landgrenzen had hij zijn faam weten te verspreiden (en niet alleen zijn faam). Nieuwsgierig geworden naar deze successen plaatste ik, een jaartje geleden, een contactadvertentie: penis gezocht, zgw., br., nfl., xxl., voor diepgaande relatie. Daar kon je alle kanten mee uit. En gelukkig, bij de derde reactie was het raak. Nu deel ik alweer sinds geruime tijd lief en leed met mijn penis. En het oude spreekwoord werd weer bevestigd: kent Uw penis, dan kent gij Uzelve.

quote:

---

Op maandag 2 februari 2004 01:03 schreef Berserker het volgende:
En gelukkig, bij de derde reactie was het raak.

---

quote:

---

Op maandag 2 februari 2004 00:57 schreef R_ON het volgende:

[..]

Heb je daar ook argumenten voor? Misschien heb je gelijk. Laat maar horen.

---

Harry Mullisch is een lamlul.

En ga maar weer vrolijk verder met uw talantenjacht.

quote:

---

Op maandag 2 februari 2004 13:44 schreef de_letter_r het volgende:
Owkeej, en ga je deze mededeling ook nog met argumenten onderbouwen. Want ik ben erg benieuwd waarom je dat vindt? Zelf ben ik namelijk groot fan van deze schrijver.

---

_{Zo goed, Eb?}

quote:

---

Op maandag 2 februari 2004 13:50 schreef zodiakk het volgende:

[..]

Wat is Mulisch toch een malloot (bash-topic).

_{Zo goed, Eb?}

---

"Let eens op!" zei een vriendin. Ik kon niks anders doen dan naar jou kijken, jij met je lichtblonde haar en je blauwe ogen, met die perfecte lippen, maar jij wenkte nu je hoofd af. Ik keek mijn vriendin aan.
"Sorry," zei ik, en keek weer terug naar waar jij net zat. Waar was je heen? Ik zag je bij de andere meiden staan, je had het nogal gezellig. Ik werd boos op mezelf. Waarom kon ik niet net als hun zijn? Gewoon bij je staan, zonder me zenuwachtig te voelen, zonder dat ik bang was om iets stoms te zeggen. Meestal kwam er een krappe hoi uit, waarbij ik daarna me eigen voor mijn hoofd sloeg. Jij vond het vast stom. Ik bleef naar je kijken, en je keek ook weer naar mij. Ik lachte expres naar jou, maar dat had je niet door. Ik wou naar je toe lopen, maar zou dat niet teveel opvallen? Ze draaide een liefdeslied. Ik hoopte dat jij op me afkwam, maar je bleef aan de kant staan. Ik keek teleurgesteld. Maar je danste gelukkig niet met iemand anders..
"Waarom kijk je zo teleurgesteld?" vroeg de jongen naast mij. Ik gaf geen antwoord.
"Wil je met me dansen?" vroeg de jongen plotseling. Weer gaf ik geen antwoord, en bleef maar naar je kijken. De jongen stond nog steeds met uitgestoken hand.
"Nee," stotterde ik, en bleef maar naar je staren. Het nummer was afgelopen. Mijn vriendin ging bij je staan. Ik keek raar naar je, je was met haar aan het praten. Je lachte om haar, en plots zag ik je hoofd verover gebogen, steeds dichter naar haar toe en je zoende met mijn vriendin. Ik was kwaad op haar, maar ook op hem. Giechelend kwam ze naar mij toe.
"David is leuk, he?"

(346 woorden)

Mijn hoofd schreeuwde om water, minder hoofdpijn en herinneringen aan gisteravond. Langzaam verschenen haar felgroene ogen en sierlijke wenkbrauwen. Wat had ik wel niet gedronken? Ik stond dicht tegen haar aan, zij tegen mij. Voorzichtig opende ik mijn ogen, dat ging nog. Onze wangen raakten elkaar, onze lippen langs onze oren. Ik ging rechtop zitten, hamers tegen mijn slapen. Haar donkere, halflange haren plakten in onze gezichten. Met mijn handen op mijn hoofd zwalkte ik naar de badkamer, water! Hindeborstjes juichten tegen mijn borst. Ik dronk de kraan leeg.

Ze keek me aan (wauw!), onderbrak het gesprek met haar vriendin en stapte met een heerlijk knullige openingszin op me af: "Heeey uhh, wat vind je van panda's?" Meestal heb ik niets met panda's, maar voor haar maakte ik graag een uitzondering. "Panda's," antwoordde ik, "zijn mijn lievelingsdieren. Volwassen panda's eten op één dag wel vijftien kilogram bamboe. En verder niets! Wist je dat?" Goh nee, dat wist ze nog niet. Ze had 't ook écht niet verwacht! Haar ogen glinsterden en ze straalde. Ik straalde mee, wat we ook zeiden.

Terug naar bed strompelend ontdekte ik het gekrabbel op mijn rechterarm. Haar naam en telefoonnummer. Ik werd warm van binnen, waarschijnlijk voor de tweede keer. Ah, ze had al gesms't. Ze vond de nacht geweldig en ik was haar pandabeer. De hoofdpijn verdween. Ik noemde haar mijn bambimeisje, en voegde speels toe dat ik mijn bamboelul in haar bambikutje wilde slingeren, of anders gewoon wat drinken? Ze kon het waarderen, maar het werd eerst de dierentuin, waar we de panda's onze eerste kus lieten zien.

_{Is tevens zo'n tvp-ding natuurlijk.}

quote:

---

Op maandag 2 februari 2004 21:39 schreef Eb het volgende:

[..]

Dit is week 6 van het jaar 2004. De week dat de schrijfwedstrijd begon.
In de weken 1 tot en met 5 was de schrijfwedstrijd nog niet begonnen

---

Gisteren werd de uitzending afgesloten met de woorden uit jouw ondertitel:

"Het leven is meer maandagochtend, dan zaterdagavond"

Mijn moeder leunde op mijn schouder, en toonde zich sterk, zoals ze altijd sterk was. Achter me mijn broer die zijn arm strekte met zijn hand op mijn schouder, een teder gebaar van steun. En stil huil ik, omgekeerd evenredig met de pijn die ik voel. Op de been door de liefde, die me dwingt ook dit te doorstaan, zoals we samen alles konden doorstaan.

Ik kijk door mijn tranen heen naar de priester, die wegkijkt in zijn bijbel en zijn woorden plichtmatig opzegt. Lege woorden in de zon. Onze dochter gooit te vroeg een roos op de kist, en een glimlach wil door de droefheid heen, op weg naar jou. Ze lijkt zo veel op jou dat het pijn doet haar te zien in de morgen, zonder jou om het te vergelijken.

Toen we elkaar vonden waren we meteen compleet. Niet liefde op het eerste gezicht maar een kosmisch evenwicht dat meteen in ons hoofd bestond. Je frons een opstel, je schouders de verkeerslichten van je ziel, die mij remden of aanspoorden, zonder woorden. Je ogen, ow god, je ogen. Nooit meer zal ik er in kunnen zoeken naar steun. Nooit meer.

Mijn schouders schudden als ik van verdriet hik, in eenpoging om mijzelf te hervinden.Ik heb gehouden, maar kon jou niet houden. Die pijn, dat gat. Dieper dan jou gat, waar jij eindelijk rust zal vinden. Die pijn die ik koester. Die pijn waar ik zo bang voor was.

Maar nu zie ik het allemaal heel duidelijk. Ik had het mis. De angst voor de pijn is weg. Ze bestaat nu in mij, en is deel van mij, als ik ooit deel was van jou. Om jou. Die heerlijke pijn, die me bevestigd dat ik slechts zo kan lijden omdat ik zo liefhad. Ik mis je nu al. Je stem, je adem, je geur. Het scheurt aan me ziel, maar ik dompel me er helemaal in onder. Ik droog me tranen en loop weg van de kist. De zon tegemoet, met haar aan mijn hand..

Contrast verdwijnt en scherpte vermindert. Mijn blik vervaagt. De avond is gevallen en in het duister ontvouwt zich een lichtspel. Terwijl de ruit het uitzicht op de buitenwereld ontneemt, sluit de spiegeling ervan het leven hier in zichzelf op. Er is niets dan de coupé.

Ik voel je aanwezigheid en rek me uit om je in mijn gezichtsveld te vangen. Het raam reflecteert je verschijning: ongrijpbaarheid binnen bereik. Je ontworstelt je aan je boek en kijkt op. Vlug wend ik mijn gezicht af.

Op een onbewaakt moment betrap ik je. De ban van dit boek is niet sterker dan die van jouw zoekende ogen. Je lijkt je te verliezen in de flauwe verlichting van de voorbijrazende dorpen, maar je ontwijkende blik verraadt je. Misschien haal ik het in mijn hoofd. Dit zien is een gezichtsverlies. Ik red de eer en zoek mijn toevlucht in het papier.

Ik word geregeerd door automatismen. Ik wil je zien en ik wil dat jij dit ziet, maar mijn instinct noopt me tot ontkenning. Ik heb je niet bemerkt, en ik heb niet bemerkt dat jij dit bemerkte. Mijn neigingen maken op amoureus gebied niets klaar. Alleen berekening kan me nu nog redden; ik zal veinzen dat ik je niet zie zitten.

Je ouverture blijft zonder gevolg. Ik sla de pagina's plichtmatig om en houd zo de schijn op. De woorden vormen echter een betekenisloze brij; ze weten mijn aandacht niet te houden. Vergeefs wacht ik je erkenning af. Het glas beantwoordt alleen mijn eigen gestalte.

Eindbestemming. Ik raap mijn moed bij elkaar. Op het perron zal ik je weer voor het eerst zien. Ik sta op en loop onopgemerkt langs je heen. Het zal onopgemerkt blijven; je plek is leeg. Heb ik me vergist? Beheerste ontreddering om niets. Toen je het gevonden had, was je het al kwijt.

- Een edit, omdat ik het niet laten kon. -

[Dit bericht is gewijzigd door Claudia_x op 04-02-2004 10:12]

In broad daylight

Mijn gezicht vervaagt, een tokus wordt mij ontzegd. De avond is gevallen en krabbelt langzaam overeind. Terwijl de ruit het uitzicht op de buitenwereld ontneemt, sluit de spiegeling zichzelf op en kijk ik op mijn gemak de hele trein door. Wat een medelijden voelde ik opeens met de mensen die niet verder kunnen kijken dan hun eigen coupé.

quote:

---

Op dinsdag 3 februari 2004 19:14 schreef Berserker het volgende:
Ik denk nog even na over mijn inzending, maar ik heb al een beginnetje!

In broad daylight

Mijn gezicht vervaagt, een tokus wordt mij ontzegd. De avond is gevallen en krabbelt langzaam overeind. Terwijl de ruit het uitzicht op de buitenwereld ontneemt, sluit de spiegeling zichzelf op en kijk ik op mijn gemak de hele trein door. Wat een medelijden voelde ik opeens met de mensen die niet verder kunnen kijken dan hun eigen coupé.

---

, Berserker. .

En dan zal ik nu overgaan tot de orde van de dag, de spot drijven.

quote:

---

Ik denk nog even na over mijn inzending, maar ik heb al een beginnetje!

---

[Dit bericht is gewijzigd door JAM op 04-02-2004 20:59]

vreemde inspiratie vandaag maar ja:

quote:

---

Op zoek! Elke avond als er maar een gaatje te vinden is. De stad in. Ergens een cafe binnen hollen om weer even hard eruit te rennen als de andere gasten enkel mannen blijken te zijn. Op zoek! Waar is ze? Ze bestaat! Zeker van! Waar is ze?

Helemaal moedeloos naar huis strompelen als het die avond weer niet gelukt is om een meid aan te klampen. Vrienden zeggen wel: "Je bent te geforceert!" Maar dat gaat het ene oor in terwijl het andere naar leuke stemmen op zoek is.
Het is om helemaal moedeloos van te worden, om 's morgens gewoon in bed te blijven liggen. Voor wie naar het werk gaan? Voor jezelf? Ha! Om een beter leven te kunnen leiden? Lijden ja, van eenzaamheid!

Hoe stoppen met zoeken? Hoe dat eindeloze ritueel te stoppen? Waar is de liefde voor de eenzame westerse moderne mens? Op het internet? Waar ook constant wordt gezocht. En waar vaak de leukste personen op het scherm verschijnen die dan na een paar chatsessies in een telefoongesprek zo een iritant nasaal amerikaans accent ten borde brengen.
Stoppen met zoeken! Het enige dat nog door de gedachten zwerft. Terwijl de gedachten weer afdwalen naar die mooie lach van die ene collega. Stoppen met zoeken!! En de herinnering aan die ogen van die meid van zaterdag. Stoppen met zoeken!!! Laat komen wat komt.

Wat kan er mooier zijn dan onverwacht tegen je mogelijke ware aan te lopen, een leuke avond te beleven en voor een volgende keer af te spreken? Maar dat constante zoeken helpt niet! Wat is er onverwacht aan iets te vinden na het zoeken? Waar is de verrassing?
Stop met zoeken!

Hij wordt gek van zijn eigen gedachten! Wat is liefde als... Zijn gedachten zijn leeg.
Liefde: "het meest gezocht van alles, maar het minst gevonden."

---

quote:

---

Is liefde poëtisch? Een mooi gedicht gevuld met de meest mooie woorden om te beschrijven wat onbeschrijflijk is? Misschien in het begin, wellicht begint het zo. Maar dat mooie gedicht veranderd in een alledaags verhaal, en wie vind een alledaags verhaal nu leuk?

Ik lig naast haar. Waar dat feit alleen al in het begin tot een slapeloze nacht leidde, wekt het nu irritatie op. Ze ligt aan mijn kant van het bed verdorie, en te dicht tegen me aan. Ik zucht geergerd en geef haar een duw, in haar slaap draait ze zich om. Gelukkig, kan ik proberen te gaan slapen. Ze begint met snurken...

Ik lig naast hem. Waar hij door dat feit alleen al in het begin niet van me af kon blijven lijkt hij nu al het contact te willen vermijden. Ik ga lekker dicht tegen hem aan liggen, dat vind ik altijd zo lekker. Ik hoor hem geirriteerd zuchten en weet al hoe laat het is. Ik doe alsof ik slaap en voel dat ik een duw krijg. Ik draai me maar om, als het zo moet hoeft het van mij ook niet. Maar wacht maar, die lul, en ik beging keihard te snurken...

'S ochtends worden ze wakker. Ze draait zich om, naar hem toe. Ze ziet zijn gezicht in het ochtendlicht. Het heeft nog wel wat weg van het gezicht waar ze als een blok voor viel, maar het is veel veranderd. Ze glimlacht en streelt zachtjes met haar vingers over zijn lippen. Hij opent z'n ogen en probeert in haar vinger te bijten. Hij glimlacht ook. Een kus volgt.Wat was je weer irritant vannacht zegt hij. Misschien wordt het tijd dat je me weer eens flink verwend antwoord ze, dan slaap ik rustiger. Hij lacht weer en bekijkt haar lichaam. Het lichaam dat eens nerveus en ongeduldig verkend werd, maar nu geen geheimen meer kent. Ik kan geen dag zonder je schat, dat weet je wel he? Weet ik, zegt ze en sluit haar ogen, kus me nou maar, ik wil je, NU...

---

[Dit bericht is gewijzigd door Phuturistixxx op 04-02-2004 00:49]

Tot dan. .

Zij is daar. Zwevend in een oneindig niets vindt haar lichaam het zijne. Ze voelt zijn warmte, zijn adem in haar nek, zijn hartslag. Ze verlangt naar hem, klemt haar benen om hem heen en zet nagels als weerhaken vast in zijn rug. Hun lichamen zijn met elkaar vervlochten in een tijdloze ruimte, een symbiose waaruit ze hem nooit zal laten ontsnappen.

Ze voelt zijn gedachten in haar hoofd, verbonden met de hare. Ze beseft dat er nooit een Ik is geweest, alleen een Wij. Ze heeft nooit bestaan. "Dit is mijn realiteit", fluistert ze zacht in zijn oor. "Wat zeg je?". Ze drukt haar lippen op de zijne, laat zich verleiden door zijn tong. Ze bespeelt zijn lichaam, streelt met haar vingers door zijn haar in een transcendente serenade. "Ik dacht dat ik je nooit weer zou zien", zucht ze. "Ik zal je nooit meer laten gaan".

Ze voelt zijn omhelzing verdwijnen. Haar lichaam verstijfd, als hij door onzichtbare krachten van haar wordt losgerukt. Wanhopig klemt ze hem met ontelbare armen tegen zich aan, grist tevergeefs naar zijn vervagende lichaam. Langzaam worden de contouren van de kamer duidelijk als zij haar ogen opent. Ze voelt de matras onder zich, een ander lichaam drukt zwaar en klam tegen het hare. "Wat zeg je nou allemaal?". "Niks", zegt ze, terwijl ze haar ogen weer sluit. "Ga door".

Zelfs de schoonste parel verbleekt in een poel van stront.

.

quote:

---

Op woensdag 4 februari 2004 12:46 schreef JAM het volgende:

Zelfs de schoonste parel verbleekt in een poel van stront.

---

[Dit bericht is gewijzigd door -Dalai- op 04-02-2004 15:53]

quote:

---

Op woensdag 4 februari 2004 12:46 schreef JAM het volgende:
Ik trek mij terug zonder een inzending te doen. Raadpleeg de onderstaande metafoor voor uitleg.

Zelfs de schoonste parel verbleekt in een poel van stront.

.

---

quote:

---

Op dinsdag 3 februari 2004 23:00 schreef JAM het volgende:

Wat ben ik toch een lul, maar altijd als de mogelijkheid om iemand af te kraken op mijn pad komt grijp ik hem met bijde handen vast, zelfs als ik het niet meen, dus eerst nog het volgende.

---

quote:

---

Op woensdag 4 februari 2004 16:09 schreef Dictionar het volgende:

[..]

Inderdaad een omhooggevallen lul ja. "Bijde handen" met een lange IJ schrijven... Tschk.... Ga mensen op de kleuterschool afzeiken ofzo. Daarna mag je de "Reis van de Keizer" wederom op handen en voeten afleggen. Knoest.

---

En dan nog even wat meer uitleg : Een bij, die steekt !

.

Voor de rest zou ik ook nog even willen mededelen, dat ik de goedheid in mijn hart heb gevonden om tòch een mooie inzending te doen, welke jullie vanvond zullen zien. .

--
Ja, ik wil. Maar ik kan niet. Mijn liefde blijft gevangen in de kerkers van mijn ziel. Hoe harder ik probeer haar te bevrijden, hoe dieper zij wegdeinst in de donkere schaduwen van haar cel. Waarom? Waarom geeft mijn hart haar mooiste bezit niet prijs? Ik begrijp het niet. Is het de angst gebroken te worden, de angst vernederd te worden, de angst niet begrepen te worden... of is het slechts de angst voor het onbekende? Mijn hart zwijgt.

Ik laat het maar. Ik heb niet meer de energie om er tegen te vechten. De wil is weg. Ik leef zoals ik leef, maar zonder liefde. Het valt bestwel mee, denk ik. Hoop ik. Alleen ben ik beter af, houd ik mezelf voor. Ik heb genoeg vrienden, ik heb een goede baan, ik heb alles wat ik hebben wil, toch? Mijn hart zwijgt.

Maar in die stilte klinkt plots een stem, heel zacht, zoals een zuchtje in de wind. Ik hoor niets. De woorden vallen weg tussen al die harde klanken van ontkenning die mijn leven beheersen. Maar voordat ik besef wat er gebeurt, geeft mijn hart zich over. Voorzichtig schuifelend treedt mijn liefde schuchter het licht tegemoet.

Pas als de dichte mist van de ontkenning is opgetrokken, wordt het mij duidelijk. Voor het eerst zie ik weer helder en scherp. Verbaasd kijk ik naar het wit van de wolken, het blauw van de lucht maar nee, het klopt niet. Het zijn ogen. Mijn geest, nog niet gewend aan deze nieuwe situatie, probeert mij tegen te houden, maar ik lach. Jouw ogen waren de sleutel, roep ik. Ze glimlacht. Mijn hart glimacht terug.
--

quote:

---

Op woensdag 4 februari 2004 21:02 schreef JAM het volgende:

[..]

Oh mijn God, welk een klungel ziet niet dat 'bijde' handen een prachtige woordspelling is, aangezien de tekst die ik schreef ook 'stekend' is.

En dan nog even wat meer uitleg : Een bij, die steekt !

.

---

Ik veegde mijn buik schoon en besloot Anjuly te bellen. Ik stond op, liep naar de woonkamer, stak een peuk aan en smeet een teug whiskey achterover. Al het klerelawaai van de auto's buiten maakte mijn hoofdpijn nog erger. 'Fuck, waar ligt m'n prozac?'

'Wilt U pesto of bieslook met mozarella?' vroeg ik aan de man in Wall Streetuniformpje. Vorige week ben ik verkracht door Marvin, of iets later. Ik weet het niet meer. Ik deed de bagels van de yup in een zak, en ging verder met mijn werk.

Ik veegde mijn voorhoofd af, en pakte de telefoon. Ik belde. Haar telefoon ging over.

Ik was net bezig met tomaten op mozarella te leggen toen mijn telefoon ging. Het was Marvin. Ik nam op.

,,Hey Anjuly."
,,Hey Marvin."
,,Hey, ik wou nog sorry zeggen van vorige week..."
,,'t Is al goed hoor."
,,Dus uhm... Wat dacht je van koffie morgen, in the Brown Star?"
,,Ja...Wil ik wel."

_{Deze tekst is een samenwerkingsverband tussen de neo-existentialisten (ook wel bekend als de abstracte-bestialisten Uncle_Sam en JAM, samen Uncle_JAM.}.

.

[Dit bericht is gewijzigd door Uncle_Sam op 04-02-2004 22:44]

quote:

---

Op woensdag 4 februari 2004 22:36 schreef Uncle_Sam het volgende:
L'oncologie d'un temps où il faissait beau et où le monde ne peut pas apprivoiser toutes les oiseaus.

Ik veegde mijn buik schoon en besloot Anjuly te bellen. Ik stond op, liep naar de woonkamer, stak een peuk aan en smeet een teug whiskey achterover. Al het klerelawaai van de auto's buiten maakte mijn hoofdpijn nog erger. 'Fuck, waar ligt m'n prozac?'

'Wilt U pesto of bieslook met mozarella?' vroeg ik aan de man in Wall Streetuniformpje. Vorige week ben ik verkracht door Marvin, of iets later. Ik weet het niet meer. Ik deed de bagels van de yup in een zak, en ging verder met mijn werk.

Ik veegde mijn voorhoofd af, en pakte de telefoon. Ik belde. Haar telefoon ging over.

Ik was net bezig met tomaten op mozarella te leggen toen mijn telefoon ging. Het was Marvin. Ik nam op.

,,Hey Anjuly."
,,Hey Marvin."
,,Hey, ik wou nog sorry zeggen van vorige week..."
,,'t Is al goed hoor."
,,Dus uhm... Wat dacht je van koffie morgen, in the Brown Star?"
,,Ja...Wil ik wel."

_{Deze tekst is een samenwerkingsverband tussen de neo-existentialisten (ook wel bekend als de abstracte-bestialisten Uncle_Sam en JAM, samen Uncle_JAM.}.

.

---

quote:

---

Op woensdag 4 februari 2004 21:02 schreef JAM het volgende:

Oh mijn God, welk een klungel ziet niet dat 'bijde' handen een prachtige woordspelling is, aangezien de tekst die ik schreef ook 'stekend' is.

---

quote:

---

Op woensdag 4 februari 2004 21:02 schreef JAM het volgende:

[..]

Oh mijn God, welk een klungel ziet niet dat 'bijde' handen een prachtige woordspelling is, aangezien de tekst die ik schreef ook 'stekend' is.

En dan nog even wat meer uitleg : Een bij, die steekt !

.

Voor de rest zou ik ook nog even willen mededelen, dat ik de goedheid in mijn hart heb gevonden om tòch een mooie inzending te doen, welke jullie vanvond zullen zien. .

---

quote:

---

Op woensdag 4 februari 2004 21:02 schreef JAM het volgende:
Voor de rest zou ik ook nog even willen mededelen, dat ik de goedheid in mijn hart heb gevonden om tòch een mooie inzending te doen, welke jullie vanvond zullen zien. .

---

En dat mooie dat zien we dan wel weer, poepzak.

"Ik ben het volgende exegetische fenomeen."

"Hai, welkom."

"Ik ben het enige schip in de zee van onbegrensde mogelijkheden, mét GPS."

"Jaja, en misthoorn. Heb je een foto van jezelf?"

"Niet nodig. Ik overstijg vorm. Ik ben de vleesgeworden singulariteit, zintuiglijk onwaarneembaar."

"Ik weet niet waar je het over hebt, ben je een beetje onzeker over je uiterlijk?"

"Vermoei me niet met je bespottelijke insinuaties. De totale massa van het universum is exponentieel toegenomen op het moment van mijn creatie."

"Jemig, ben je zo dik dan?"

"Nonsens. Ik bepaal het verloop van het heelal, laat licht licht afbuigen onder mijn invloed. Al dat is wordt machteloos bewogen onder de graviteit van mijn oneindige geest."

"Wow, kan je me wat van je machten laten zien?"

"Daar verlaag ik me niet toe."

"Ah toe? Ik vind je best schattig namelijk."

"Tais-toi ver insignifiant! Ik heb werelden te veroveren, volken te vernietigen. Ik hou me niet bezig met betekenisloze populistische prietpraat."

"Je hoeft niet onzeker te zijn hoor, het is niet erg als het in praktijk net iets minder geweldig is als op papier."

"Ik verdoe mijn tijd hier. Ken je die metafoor van die prachtige diamant in die ezelsdarm? Nou, ik ben die diamant."

"Ik wil je ontmoeten, ik vind je mateloos interessant."

"Probeer me niet te verleiden met je zoetgevooisde praatjes. Mijn feilloos inschattingsvermogen ziet genadeloos door je futiele demagogie heen."

"Nee echt waar, ik wil je zien. Kom je naar me toe? Nu?"

"Ehh, nee sorry. Ik moet gaan, mijn moeder wil de computer gebruiken."

[Dit bericht is gewijzigd door -Dalai- op 05-02-2004 11:34]

quote:

---

Op donderdag 5 februari 2004 10:22 schreef -Dalai- het volgende:
Take me by the hand

"Ik ben het volgende exegetische fenomeen."

"Hai, welkom."

"Ik ben het enige schip in de zee van onbegrensde mogelijkheden, mét GPS."

"Jaja, en misthoorn. Heb je een foto van jezelf?"

"Niet nodig. Ik overstijg vorm. Ik ben de vleesgeworden singulariteit, zintuiglijk onwaarneembaar."

"Ik weet niet waar je het over hebt, ben je een beetje onzeker over je uiterlijk?"

"Vermoei me niet met je bespottelijke insinuaties. De totale massa van het universum is exponentieel toegenomen op het moment van mijn creatie."

"Jemig, ben je zo dik dan?"

"Nonsens. Ik bepaal het verloop van het heelal, laat licht licht afbuigen onder mijn invloed. Al dat is wordt machteloos bewogen onder de graviteit van mijn oneindige geest."

"Wow, kan je me wat van je machten laten zien?"

"Daar verlaag ik me niet toe."

"Ah toe? Ik vind je best schattig namelijk."

"Tais-toi ver insignifiant! Ik heb werelden te veroveren, volken te vernietigen. Ik hou me niet bezig met betekenisloze populistische prietpraat."

"Je hoeft niet onzeker te zijn hoor, het is niet erg als het in praktijk net iets minder geweldig is als op papier."

"Ik verdoe mijn tijd hier. Ken je die metafoor van die prachtige diamant in die ezelsdarm? Nou, ik ben die diamant."

"Ik wil je ontmoeten, ik vind je mateloos interessant."

"Probeer me niet te verleiden met je zoetgevooisde praatjes. Mijn feilloos inschattingsvermogen ziet genadeloos door je futiele demagogie heen."

"Nee echt waar, ik wil je zien. Kom je naar me toe? Nu?"

"Ehh, nee sorry. Ik moet gaan, mijn moeder wil de computer gebruiken."

---

quote:

---

Op donderdag 5 februari 2004 16:33 schreef Vlens_de_Vos het volgende:

. .

---

quote:

---

Op donderdag 5 februari 2004 16:33 schreef Vlens_de_Vos het volgende:

. .

---

quote:

---

Op donderdag 5 februari 2004 17:15 schreef Eb het volgende:

[..]

Gefeliciteerd!

Zie ook NachtLicht

---

Dit is wel leuk nieuws zeg

quote:

---

Op donderdag 5 februari 2004 17:46 schreef JasonBourne het volgende:

Huh?

Dit is wel leuk nieuws zeg

---

[Dit bericht is gewijzigd door JAM op 05-02-2004 20:03]

quote:

---

Op donderdag 5 februari 2004 20:02 schreef JAM het volgende:
Pffrt ! .

---