FOK!/NachtLicht wedstrijdtopic week 6: Ja, ik wil!

Is het de bedoeling dat je het verhaaltje hier neer zet?

[Dit bericht is gewijzigd door Blue_Eyed_Boy op 31-01-2004 11:37]

quote:

---

Op vrijdag 30 januari 2004 17:07 schreef EJdeViking het volgende:
yo hier mijn bijdrage dan, hoop dat-ie hier goed staat (kom bijna nooit op fok!forums). titel weeknognie. doe maar slipstream, en als enghuls niet mag maar eh... 'kielzog die mijn ziel zocht".

Daar fietste je.
Was het de wind?
Slakken ruiken elkaar op kilometers afstand.

Misschien merkte ik je geur op.
Ik reed niet voor niks achter je.

In ieder geval was ik gevangen in je web. Dus toch geen slak.
Hoe het gebeurde weet ik niet. Mama komt je handje vasthouden, dat idee had ik er bij.

Daar reed je. Een zang slierde achter je aan, warmte en kleuren kringelde in mijn neusgaten.
Hoe? Nou als een special effect, een soort van energie. Zoals je een spook ziet in de film.

Het bedwelmde me. Geen deo of andere kunstmatige prikkelaars. Nee, dit kwam van binnen, en enterde mij. Even voelde ik me klein worden. De jager in me schatte namelijk zijn kansen in. Ik stuurde de jager het bos in en reed weer mee, hoog op de wind.
Het pakte mijn handen. Checkte me in en nam me mee naar dromenland.
Ik werd warm en rustig. Het fietspad ging nog een stukje rechtdoor dus dat zat goed. Geen lekke banden krijgen nu, want dan zou ik zelf ook leeglopen.

Daar ging je. De geur en de sfeer van een jonge vrouw, met de wereld aan haar voeten. Mijn wereld dan in ieder geval.

Eeninkleurder, dat was ik wel. Kende je niet eens en hing nu deze dingen allemaal aan je op. Maar voor nu hield ik me voor dat jij me inkleurde.

Ik reed nog steeds achter je. Beetje schuin achter je. Je bewegingen waren vloeiend en golvend. Ik kon wel zien dat je moeite moest doen, maar ook dat je kracht had. Je haar wapperde een beetje. ik kon de zijkant van je gezicht zien. Je handen om het stuur. Vrouwelijk, zacht en toch sterk. Je had ook mijn stuur beet, je trok me mee in je kielzog.

Ongegeneerd liet ik me bedwelmen. Deze mij totaal onbekende vrouw nam me mee.
Nog steeds voelde ik je kracht. alleen maar hier wilde ik zijn, en alleen nu. Jaja, de beloftes van de liefde. De verbeelding. De bedwelming en het verdwijnen.

---

quote:

---

Hand in hand liepen we door de straten van Amsterdam, je keek me aan, nerveus lachend, en haalde wat haren voor je gezicht weg. Je zei "waarom gaan we niet lekker naar huis" maar ik wou nog even naar binnen. Binnen was het warm en gezellig en druk, ik bestelde wat bij de bar en keek nog even om toen ik wachtte. Je keek met de hand in je nek naar de tafel, terwijl je me niet kon zien, was het alsof je mijn blik ontweek.

Met drinken in m'n hand ging ik terug naar de tafel waar we waren gaan zitten. Je zei "ik wil je wat vertellen" aarzelend, bijna bang. Ik vroeg wat er was, maar wou het toen ik je ogen zag eigenlijk niet weten.

Je vertelde van een bezoek aan het ziekenhuis, en een dokter die je niet aan durfde te kijken, van de nare geur in het ziekenhuis, en toen ik aandrong dat je zei wat er was, van je ziekte. Je zou dood gaan en ik zou er niks aan kunnen doen. Ik kuste je, alsof het de eerste keer was, langzaam op je mond en realiseerde me dat je alles voor me was.

Samen gingen we naar huis die middag maar het was nooit meer hetzelfde. Je lag naast me, maar het was iemand die dood zou gaan, waar ik niet meer van kon houden, die me niet meer vast kon houden. Je geur, je ogen, je haar, je mond, je opgewekte aanwezigheid, het was er nog maar voor even, en ik kon er niet meer van genieten.

Nu je weg bent weet ik dat je in mijn gedachte die middag bent doodgegaan, daarna was het wachten tot je het zelf ook realiseerde. De maanden voor je ging waren verschrikkelijk, echt leven kon je niet, alles wat we hadden was het liggen in elkaars armen. De begrafenis was als elke grote verandering in mijn leven, ik keek er naar uit omdat het onvermijdelijk was, maar kon niet vrolijk zijn. Niet meer, nooit meer.

---

in mijn jeugdig enthousiasme verkeerd gepost.

(maar zag deze topic niet, mssn was die er nog niet)

iig mods, bedankt voor alle moeite voor dit project!

quote:

---

De auto stopt met ronkende motor voor haar deur. Haar hart slaat een paar slagen over als ze deur hoort dichtslaan. Haar droomprins loopt naar de deur en zij staat klaar om naar de deur te rennen als hij aanbelt. Ze kijkt naar het spionnetje en ziet hem uitgedost voor de deur staan, met een bos donker rode rozen in zijn hand.

Hij staat te wachten tot de deur geopend wordt. En vraagt zich af wat... . Zijn vraag wordt onmiddelijk en glunderend beantwoord: een klassevolle wapperende blauwe rok met bijpassend topje dat net een navelpiercing onderuit laat piepen en sexy muiltjes. Het staat haar perfect met haar blonde opgestoken haren en zomers blauwe ogen.

Ze springt hem om zijn nek en geeft vol passie een zoen: "Zijn die voor mij?" "Nee, voor mijn moeder!" antwoord hij licht sarcastisch en met een vriendelijk knipoogje. Terwijl ze een vaas uit de kast graait komt hij binnen. "Het ruikt hier verrukkelijk, zeg!" "Dank je!"

Ze pakt de rozen uit en merkt op dat ze geen doornen hebben. "Wat ze tegenwoordig al niet kunnen he schat!" "Oh hoe lief, zo kan ik me niet prikken." Ze draait zich wild om om hem weer een zoen te geven. Iets te wild! De vaas valt kletterend kapot tegen de poot van een stoel en een grote scherf haalt haar voet open.

Snel draagt hij haar naar zijn auto om naar de spoeddiensten te rijden. Ze stelpt het bloed met zijn mooie zakdoek. Onderwijl een verpleegster haar verzorgt haalt hij wat chinees. Het eten is ondertussen toch koud geworden. Hij bedenkt: "Ja, ik wil volgende keer toch geen rozen zonder doornen meer kopen!"

---

<b>Fictie</b>

Hoe vaak kom je in je leven iemand tegen met wie je verzeild raakt in een goed gesprek. Je wisselt telefoonnummers uit. En dat is het. Je komt thuis, legt het nummer op een stapel bierviltjes, bij de rest, en laat nooit meer iets van je horen.

Uiteindelijk, na vele overpeinzingen, grijp je toch maar het nummer van de stapel en spreekt wat af.

Twee maanden later beleef je een geweldige avond. Het klikt. En je denkt dat vanaf dat moment alles anders wordt. Maar alles is al verandert. Niets wordt ooit weer hetzelfde.

De wereld gaat door en jij ligt wakker met slechts één brandende vraag. Wat als je een ander had gebeld.

<b>Non-fictie</b>

Je loopt in een winkel wat voor je uit te staren en plots maak je oogcontact. Even komt de vluchtige gedachte om de persoon aan te spreken en ineens kom je erachter dat je al iets hardop zei. Niet veel later ben je samen wat aan het drinken en voor je het weet klikt het. Samen ga je naar huis. Drinkt nog wat meer en er is chemie. Passie, een soort van broeierige liefde. Misschien is het de ware wel. En je belandt in bed, waarin de meest romantische woordjes worden gefluistert en er liefde wordt bedreven zoals er nog nooit de liefde is bedreven.

De volgende dag kijk je naar het nachtkastje en bedenk je dat je vergeten bent een telefoonnummer op te schrijven.
Maar de herinnering is magisch. Dus je schrijft het op. In mooie lijnen. Je voelt je geweldig, maar op papier lijkt het allemaal fictie.

Uit een geheime bron ontspringt liefde. Eerst is liefde betoverend mooi en fris als een lelie in een heldere vijver. De ontmoeting is spannend en onwennig, maar de aantrekkingskracht is groot. Zachtjes fluistert liefde zoete woordjes en belooft haar aanbidder eeuwige trouw. Liefde leert al zijn diepste geheimen en vervult zijn grootste verlangens.

Dan slaat de twijfel toe. Liefde klaagt over roddels en achterklap. Valse en jaloerse mensen willen haar vernietigen. Haar aanbidder is trouw en houdt van zijn liefde, maar liefde is in verval. Zij ontkent plots de verlangens van haar minnaar en het lieve fluisteren gaat over in een kil zwijgen.

Liefde belt op en vertelt de waarheid. Liefde is geen liefde meer. De diepste geheimen, de zoete woordjes en vooral de trouw zijn verloochend. Liefde heeft ergens anders haar liefde gegeven.

De schok van de waarheid is groot. Te groot om door het jarenlange verwende hart gedragen te kunnen worden. Het hart is zwak en kwetsbaar. Dan slaat de haat toe en het kwade hart begint razendsnel te groeien. Intense verbolgenheid en wraak vreten zelfs aan het verstand. Liefde moet gestraft worden.

Het overmeesterde verstand haalt uit en kwetst liefde diep. Zo intens dat het eigen hart eronder lijdt. Liefde is geen liefde meer en het verstand is gegijzeld.

Liefde is weg uit het leven. Het hart haat liefde, maar houdt heimelijk nog van haar. Het gat is groot en het hart uitgeput. Liefde komt nooit meer terug.

Niet liefde, maar verstand maakt nu de dienst uit. Het hart heeft zijn macht verloren. Zal het ooit weer groeien door liefde?

Wat kon ze toch vreselijk zijn, zo onhandig met dingen. Ze is nu weer helemaal hysterisch. Ik vind het niet erg, ik stel mij op als verzoenend diplomaat tijdens deze opwellingen. Ik verkondig kalm dat koken toch helemaal niet belangrijk is, dat het eigenlijk een opgelegd modeverschijnsel is, dat magnetrons er niet voor niets zijn, dat het belangrijker is dat we gewoon iets binnenkrijgen. Het betoog werkt vaker niet dan wel. Het is in dit geval duidelijk dat ik de conflictsituatie met het keukengerei kalm moet oplossen. Ik neem me dit allemaal voor terwijl ik potjes, glazen, lepels (messen durft ze niet te gooien) en andere projectielen rond zie vliegen. Ik nader haar met een omweg, maak schijnbewegingen, en doe een stapje terug terwijl de koffiepot voor mijn voeten kapotslaat op het parket. De keuken lijkt ineens een vesting terwijl ze met roodomrande ogen mij confronteert.

Als ik wat dichterbij kom, wijzig ik mijn houding. Met een warme, geruststellende blik stap ik op haar af, met uitgestrekte armen. Beteuterd kijkt ze naar de ravage en daarna naar mij. Ze sloft op me af, omhelst me en komt langzaam tot rust als ze haar kooknederlaag accepteert. Met een ongecoördineerde armbeweging zegt ze dat ik maar wat moet klaarmaken. Als ik haar uit de keuken werk werpt ze een laatste verbitterde blik op het gasfornuis. Ik kijk naar de rotzooi die ze er van gemaakt heeft en grijns als ik bedenk dat ze naakt was. Ondertussen kook ik nu, met de schort om, naakt. Het wordt uiteindelijk iets onweerstaanbaar lekker en ik kom dan ook als overwinnaar uit de keuken tevoorschijn. Ik schuif aan en voordat we allebei een hap genomen hebben vraagt ze of we het toetje in bed kunnen opeten.

[edit] Nog even wat aangepast[edit]

[Dit bericht is gewijzigd door zodiakk op 01-02-2004 00:45]

Volgende week mogen de anderen het weer proberen.

quote:

---

Op zaterdag 31 januari 2004 02:59 schreef milagro het volgende:
Je kan beter, zodiakk

---

quote:

---

Op zaterdag 31 januari 2004 02:59 schreef milagro het volgende:
Je kan beter, zodiakk

---

quote:

---

Op zaterdag 31 januari 2004 03:07 schreef zodiakk het volgende:

[..]

Ach, volgende week weer een nieuw verhaal, Milagro! Ik kom altijd langzaam op gang, . Misschien wel over seks! !

---

Volgende week mogen de anderen het weer proberen."

griek,

durf je dan zelf ook een verhaal neer te plempen hier of kraak je alleen de anderen af?

komt nu over alsof je het verhaal van zodiakk heel goed vindt maar de rest maar bagger. knap van iemand die zelf niets post.

quote:

---

Je rijdt in je auto over de snelweg. Het is donker, de snelweg wordt niet verlicht. De radio aan, je bent op weg naar huis. Opeens voel je een schok door je hele lichaam gaan. Als het voorbij is merk je dat je je ogen opent. Schijnbaar waren ze dicht gevallen.
Ze lijken niet te kunnen wennen. Je ziet vrijwel niets. Je kijkt voor de zekerheid of de koplampen aan staan, maar dat is het niet. Het schijnsel van de lampen lijkt niets te raken, het lijkt geabsorbeerd te worden door het donker. Je krijgt een angstig gevoel. Ook omdat je niet meer ziet waar je rijdt. Je wilt de auto aan de kant zetten, tenminste daar waar je denkt dat de kant is. Er is alleen geen beweging in benen en armen te krijgen. Het lijkt alsof je geen gas meer geeft, maar de kilometerteller draait rustig door. Je doet een raampje open, je hoort niets, geen wind niets. Je hebt het gevoel dat je gek wordt, maar blijft merkwaardig genoeg toch kalm. Alsof je weet wat er aan de hand is, maar het niet goed kan uitleggen. Na een tijdje merk je dat de radio het niet meer doet. Je draait aan de volumeknop. Je hoort niet eens ruisen. Je begint je nu echt af te vragen wat er aan de hand is, en waar je in hemelsnaam bent. Maar niet voor lang........

Je gedachten dwalen af. Je denkt aan je vriendin en aan je ouders. Aan iedereen van wie je houdt of van wie je gehouden hebt.
Je ziet ze allemaal voor je, zo helder. Hun gedaantes steken af tegen de immense donkerte. Je ziet ze zo goed dat je ze bijna kan aanraken. Je hoort ze praten, lachen, en huilen.
Je ziet je vriendin huilen, en vraagt je af waarom. Je merkt niet eens dat je niet meer in de auto zit. Het enige wat er door je heen gaat is pijn. Je voelt de pijn die je vriendin voelt. Je voelt waarom ze huilt, ze huilt om jou. Opeens zie je ze allemaal bij elkaar.
Al je geliefden, en ze huilen allemaal om jou. Je weet wat er gebeurd is, je bent dood. Dit is het einde. Je merkt dat er tranen over je wangen lopen. Je huilt zoals je nog nooit gedaan hebt. Om de pijn van je geliefden en omdat je ze nooit meer zal zien, nooit meer bij ze zal zijn.
Je huilt voor alle mensen die je ooit hebt gekwetst en zou willen dat je ze allemaal nog om vergeving kon vragen. Vooral haar...

Het wordt licht, je ogen wennen langzaam. Je ziet jezelf zitten in de auto te midden van een grote ravage. Je ziet jezelf met je hoofd op het stuur liggen, besmeurd met bloed....

Die nacht droomt ze dat je voor haar staat. Je huilt en je vraagt haar om vergeving. Je vraagt haar om verder te gaan, en niet op je te wachten. Je verteld dat je nooit meer terug komt, maar dat ze snel iemand anders zal ontmoeten. In haar droom lacht ze naar je, dwars door haar tranen heen. Je ex wordt wakker. Nog wat ontdaan door die droom. Ze wil je bellen, om te vragen hoe het met je gaat. Maar ze besluit het niet te doen, het is beter zo, vandaag is het tijd om verder te gaan.....

---

quote:

---

Op vrijdag 30 januari 2004 21:36 schreef Dictionar het volgende:
= verhaal =

---

De laatste kus lijkt eeuwen te duren, maar zelfs dat is niet lang genoeg. Het lijkt net of we alleen op de wereld zijn, jij en ik. Nou klopt dat ook wel een beetje want het brede strand is verlaten. Onze haren wapperen in de wind. Tranen biggelen over je wangen. Tranen van de kou, of van verdriet? Ik mag niet ook gaan huilen. Ik kan alleen zo verdomd slecht tegen huilende mannen, helemaal als jij het bent. We zijn nog een paar minuten verwijderd van, waarschijnlijk, het moeilijkste moment van ons leven. Ik kus je tranen weg. Waarom is het leven soms zo ontzettend moeilijk?
Nooit heb ik gedacht zo afhankelijk te kunnen worden van iemand. In mijn leventje trok ik altijd mijn eigen plan en om liefdesproblemen van vriendinnen kon ik eigenlijk alleen maar lachen. Wie is er nou zo gek om zijn leven zo op zn kop te laten zetten door iemand? Mij niet gezien, dat ik altijd.
Dit was echter voordat ik besloot naar de universiteit te gaan. Voordat ik besloot colleges bij jou te lopen. De allereerste keer dat ik je collegezaal binnen zag lopen kwam ik in een roes. Je bruine krulletjes, je reebruine ogen, de lieve kuiltjes in je wangen. Maandenlang zijn ze al niet uit mijn gedachten weg te krijgen. Jij bent de eerste waar ik aan denk als ik s morgens opsta en je bent ook de laatste waar ik aan denk als ik s avonds naar bed ga. Ik eet, drink, slaap jou.
Nog even intens genieten van dit moment. Nog eventjes en ik zal je moeten laten gaan. Je moet weten dat je altijd bij me terecht kunt. Altijd zal ik er voor je zijn. Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen maanden in een film heb geleefd. Helaas is het maar een gevoel, want als het een film was geweest had ik op rewind kunnen drukken om te film terug te spoelen en hem nog een keer te zien. Nog een keer alle geweldige momenten samen met jou beleven, wat zou ik daar veel voor over hebben..

quote:

---

Op zaterdag 31 januari 2004 02:56 schreef zodiakk het volgende:
-kniep-

---

[Dit bericht is gewijzigd door k_i_m op 01-02-2004 01:00]