quote:Thanks!
Op woensdag 12 november 2003 22:29 schreef Ambivalent het volgende:[..]
Zou je niet eens wat vrolijkere muziek luisteren ??
Mooi nummer btw.
[..]Kan me voorstellen dat je dat nooit veranderd hebt. Niet te ernstig ongeluk hoop ik?? Vervelend als je dan niks terug hoort, maar misschien wil zij toch nog niet echt contact, of wil ze je geen hoop geven, of meer afstand houden. Of misschien heeft ze hem nog niet gelezen of is ze er nog niet aan toegekomen, of was haar smstegoed op...
[..]Wohaa, heavy stuf die droom, brrrrr. Echt eng. Ben ik blij dat ik niet dat soort dromen heb. Sterkte ermee, echt moeilijke situatie, vervelend dat je dan ook eigenlijk niet kan bellen. Heb ik ook weleens, dan zou ik iets willen vertellen aan m'n ex, of maak ik me ongerust, maar dit is wel helemaal %#$@
Sterkte & Beterschap(indien nodig)!!!
Inmiddels gaat het alweer hoor, alleen een hersenschudding aan over gehouden. Ik zag haar die middag nog op MSN en was dus wel blij dat ik daardoor in ieder geval wist dat het wel goed met haar ging. Ik had nog gezegd dat ik heel vervelend over haar had gedroomd maar daar ging ze niet echt op in. Ze wil volgens mij gewoon ruimte creeëren tussen ons (voor haar? voor mij? ik ga het haar maar eens vragen), ze zou eigenlijk in de loop van de week bellen maar dat is na het MSN gesprekJE verschoven naar het weekend (no reason)..Ik doe in ieder geval mijn best om vooruit te kijken, ben gisteren met een dieetje begonnen (niet dat het echt nodig was maar ik had wel een buikje en die heb ik liever niet), ben zelfs vandaag weer naar fitness geweest.. En plannen om over een maandje of twee te beginnen met Jeet Kun Do (een vechtsport). I'm trying!
weer een paar keer wakker geworden vannacht.Gister belde mn ex en ik zei dat ik hem miste en hij mij ook...hij had over me gedroomd en en
ohhh ik kan me hier gewoon zo rot om voelen... ik kan me elk uur wel weer anders voelen. De ene keer denk ik: ach barst en de andere keer weer: ik zou willen dat hij belde en zei dat ie zoveel van me houdt.
Maar misschien hoeft het ook niet. Het lijkt alsof Ex schoorvoetend maar zeker over de brug gaat komen. Hebben het de laatste tijd weer erg gezellig en goed samen. Maar goed, dat kan natuurlijk van alles betekenen.
quote:Hm...
Op vrijdag 14 november 2003 15:31 schreef Tjingtjangtjong het volgende:
D'r komt niet veel terecht van het loslatenMaar misschien hoeft het ook niet. Het lijkt alsof Ex schoorvoetend maar zeker over de brug gaat komen. Hebben het de laatste tijd weer erg gezellig en goed samen. Maar goed, dat kan natuurlijk van alles betekenen.
Ik jaloers?
Neuuuuh hoor...
maar ik gun het je van harte hoor!Mijn ex sluit zich juist helemaal van me af. Gaat niet zo lekker met hem de laatste tijd en in plaats van dat we dat ene wat onze relatie zo sterk maakte in mijn ogen nog kunnen doen (praten), wil hij niet eens zeggen wat eraan scheelt. Hij wil het zelf oplossen. Hij ontwijkt me enorm (hebben alleen nog contact via sms maar gisteren ging dat even goed mis en hebben we ruzie gemaakt: volgens mij een van de eerste keren). Ik belde hem op en was overstuur omdat hij me wegdrukte. Bleek uiteindelijk dat hij iemand aan de lijn had die hij even niet kon onderbreken en belde meteen erna terug. We hebben het toen wel 'uitgepraat' voor zover dat ging. Maar hij zit zo in de put dat hij mij niet wil zien.
Het enige dat er nu nog is, is dus contact via sms....
EN NOG LUKT HET LOSLATEN ME NIET!!!
quote:Ik ken het gevoel van die stemmingswisselingen... Het is inderdaad niet leuk, maar het wordt wel minder na verloop van tijd. Je zult er minder mee bezig zijn en je zult alles ook beter kunnen relativeren.
Op vrijdag 14 november 2003 15:09 schreef Radiohoofdje het volgende:
Gister belde mn ex en ik zei dat ik hem miste en hij mij ook...hij had over me gedroomd en en
www.biopsychiatry.com
quote:Tja ik denk dat wel meer mensen hier jaloers op zouden zijn, maar dan denk ik altijd maar: als ze echt zo leuk was, dan was ze nooit vreemd gegaan, had ze me niet zo gekwetst en behandeld en was het bovenal nooit uitgegaan en ik denk dat dat ook wel iets is wat goed is om in je achterhoofd te houden.
Op vrijdag 14 november 2003 15:54 schreef Blinky het volgende:
Hm...
Ik jaloers?
Neuuuuh hoor...
Mijn ex sluit zich juist helemaal van me af. Gaat niet zo lekker met hem de laatste tijd en in plaats van dat we dat ene wat onze relatie zo sterk maakte in mijn ogen nog kunnen doen (praten), wil hij niet eens zeggen wat eraan scheelt. Hij wil het zelf oplossen. Hij ontwijkt me enorm (hebben alleen nog contact via sms maar gisteren ging dat even goed mis en hebben we ruzie gemaakt: volgens mij een van de eerste keren). Ik belde hem op en was overstuur omdat hij me wegdrukte. Bleek uiteindelijk dat hij iemand aan de lijn had die hij even niet kon onderbreken en belde meteen erna terug. We hebben het toen wel 'uitgepraat' voor zover dat ging. Maar hij zit zo in de put dat hij mij niet wil zien.
Het enige dat er nu nog is, is dus contact via sms....
EN NOG LUKT HET LOSLATEN ME NIET!!!
De rest herken ik behoorlijk. Vaker nog wel 'goede' gesprekken gehad met mijn ex, maar toch wil ze veel ook niet vertellen of het over hebben. Je moet je toch realiseren dat je geen deel meer uitmaakt van iemands leven, althans niet op zo'n manier.
Natuurlijk wil je hem steunen als hij het moeilijk heeft, maar besef wel dat je onnodig veel last op je schouders neemt als je zijn problemen bovenop je eigen zorgen stapelt.
Als ik ergens achter ben gekomen is het dat het vermogen om los te laten helemaal niet afhangt van de mate waarin je nog contact hebt. Het maakt eigenlijk niet veel uit want in je herinneringen wordt je toch wel met je ex geconfronteerd.
Wat ik eerder al schreef: de beste en misschien wel enige manier om los te laten is toch niet te veel aan je ex denken en vooral veel dingen doen die jij leuk vindt. Niet teveel in het verleden blijven hangen maar écht verder gaan met je leven...
Maar ik weet, en velen met mij, hoe moeilijk het soms is....
www.biopsychiatry.com
quote:Je hebt ook wel gelijk. Goed om het af en toe ook even te lezen. Merci...
Op vrijdag 14 november 2003 16:35 schreef Ambivalent het volgende:[..]
Tja ik denk dat wel meer mensen hier jaloers op zouden zijn, maar dan denk ik altijd maar: als ze echt zo leuk was, dan was ze nooit vreemd gegaan, had ze me niet zo gekwetst en behandeld en was het bovenal nooit uitgegaan en ik denk dat dat ook wel iets is wat goed is om in je achterhoofd te houden.
quote:Ook dat is zo, maar mijn ex wilde nog wel vrienden blijven, dat heeft hij meerdere keren gezegd. En ik denk ook wel dat dat mogelijk is, maar de laatste tijd komt hij gewoon terug op heel veel dingen die hij gezegd heeft en ik denk dat ik bang ben dat hij uiteindelijk geen enkel contact meer wil.
De rest herken ik behoorlijk. Vaker nog wel 'goede' gesprekken gehad met mijn ex, maar toch wil ze veel ook niet vertellen of het over hebben. Je moet je toch realiseren dat je geen deel meer uitmaakt van iemands leven, althans niet op zo'n manier.
quote:Ik vind het eerder een last als hij niets zegt. Volgens hem wordt het juist alleen maar moeilijker als hij erover praat. Dat is net zoiets als weten dat je rood staat maar je rekeningen niet durft te openen
Natuurlijk wil je hem steunen als hij het moeilijk heeft, maar besef wel dat je onnodig veel last op je schouders neemt als je zijn problemen bovenop je eigen zorgen stapelt.
Aan de andere kant vind ik het gewoon jammer. Ik kon gewoon zo goed met hem praten en volgens mij kregen we in 'dips' uit die tijd een behoorlijke stimulans als we het kenbaar maakten aan elkaar en erover spraken. Laatst gaf hij nog toe dat hij heel veel heeft gehad aan gesprekken over problemen. Dan denk ik: waarom kan dat nu niet meer??? Ik snap wel dat hij niet alles meer wil 'delen' en dat hoeft ook echt niet, maar ik snap af en toe gewoon niet zo goed wat hij wil zeggen.
quote:Ha! Iemand die eigenlijk iets verwoordt wat ik zelf ook al heel lang voel. Ik leef momenteel zo veel in herinneringen. Ik weet dat ik er niets aan heb, en probeer ook echt wel mijn gedachten op een ander spoor te brengen, maar als er geen afleiding is behalve TV lukt dat niet erg.
Als ik ergens achter ben gekomen is het dat het vermogen om los te laten helemaal niet afhangt van de mate waarin je nog contact hebt. Het maakt eigenlijk niet veel uit want in je herinneringen wordt je toch wel met je ex geconfronteerd.
Ik word soms echt helemaal gek van mijn eigen gedachten en dan loop ik weer een dag te janken. En ik weet dat ik er niets aan heb, dat is het stomme juist...
quote:Ik ga maar eens kijken of ik ergens iets aan vrijwilligerswerk kan gaan doen. Betaald werk is natuurlijk ook prima, maar moeilijk te vinden momenteel en ik heb al een baan van 36 uur. Het ergste is gewoon het weekend, ik kijk daar altijd tegenop en de afgelopen weekenden waren niet leuk en zo ziet het er dit weekend ook naar uit.
Wat ik eerder al schreef: de beste en misschien wel enige manier om los te laten is toch niet te veel aan je ex denken en vooral veel dingen doen die jij leuk vindt. Niet teveel in het verleden blijven hangen maar écht verder gaan met je leven...
quote:Ja...zucht...
Maar ik weet, en velen met mij, hoe moeilijk het soms is....
Wat ben ik toch een stom kind.
Ik kon het niet laten om hem te bellen drstraks...het was erg...heel erg...pijnlijk om te horen dat iemand je niet meer nodig heeft en lekker koel doet. Hij miste me dus niet ik weet waar ik aan toe ben maar het is zo pijnlijk. Hij zegt dat hij niet aan een relatie toe is...ooit wel...maar nu niet. En dat hij wel van me houdt. maar dan niet genoeg hè?
hij heeft het vast heel erg gezellig in zijn studentenhuis met al die mannen...
ik ga hem niet meer bellen hoor voel ik me alleen maar rotter door maar ik weet ook dat ik zo geen vrienden kan zijn...ook niet in de toekomst. Volgens mij zou ik altijd nog wel iets voelen...
quote:Graag gedaan, ik weet hoe fijn dat soms kan zijn om dat te horen. Vaak probeer ik me dit zelf wel voor te houden, maar dat is vaak wel moeilijk, als je alleen maar al die mooie herinneringen ziet en bedenkt hoe 'perfect' je ex was...
Op vrijdag 14 november 2003 17:04 schreef Blinky het volgende:
Je hebt ook wel gelijk. Goed om het af en toe ook even te lezen. Merci...
quote:Dat zou wel jammer zijn, als dat helemaal zo zou zijn, maar jij hebt in ieder geval je goede bedoelingen getoond. Dat bewonder ik echt, dat is wel echt de betekenis van liefde voor mij, dat je gewoon gelooft dat je wel als vrienden verder kunt. Dat jij gewoon nog wel op een fijne manier met je ex contact kon houden, daar je best voor deed. Ikzelf heb dat niet altijd zo kunnen zeggen, nu wel trouwens, vooralsnog iig.
Ook dat is zo, maar mijn ex wilde nog wel vrienden blijven, dat heeft hij meerdere keren gezegd. En ik denk ook wel dat dat mogelijk is, maar de laatste tijd komt hij gewoon terug op heel veel dingen die hij gezegd heeft en ik denk dat ik bang ben dat hij uiteindelijk geen enkel contact meer wil.
quote:Voor een deel is dat hier echt hetzelfde. Met mijn ex kon ik goed over haar problemen praten en ik kon haar er altijd goed mee helpen, dit gaf ze ook wel aan, maar nu houdt ze echt meer afstand en vind dat ze het zelf op moet lossen. Dat vind ik wel jammer, maar misschien komt dat ooit nog wel... Aan de andere kant heb ik ook dingen die ik wel met mijn vriendin zou bespreken maar niet met mijn beste vrienden, vandaaruit kan ik het wel begrijpen. Ik wil zelf ook niet meer alles met mijn ex bespreken... alhoewel ik dat wel mis...
Ik vind het eerder een last als hij niets zegt. Volgens hem wordt het juist alleen maar moeilijker als hij erover praat. Dat is net zoiets als weten dat je rood staat maar je rekeningen niet durft te openen
Aan de andere kant vind ik het gewoon jammer. Ik kon gewoon zo goed met hem praten en volgens mij kregen we in 'dips' uit die tijd een behoorlijke stimulans als we het kenbaar maakten aan elkaar en erover spraken. Laatst gaf hij nog toe dat hij heel veel heeft gehad aan gesprekken over problemen. Dan denk ik: waarom kan dat nu niet meer??? Ik snap wel dat hij niet alles meer wil 'delen' en dat hoeft ook echt niet, maar ik snap af en toe gewoon niet zo goed wat hij wil zeggen.
quote:'T is heel herkenbaar, misschien wel een universeel gevoel
Ha! Iemand die eigenlijk iets verwoordt wat ik zelf ook al heel lang voel.
quote:Ik ken het, het is moeilijk. Wat mij soms wel helpt om echt mijn best te doen om er niet aan te denken, al die herinneringen, omdat ik weet dat ze me pijn doen. Dus om me echt ergens anders op te focussen, lezen werkt dan wel goed, zeker iets waar je je wel bij moet concentreren.
Ik leef momenteel zo veel in herinneringen. Ik weet dat ik er niets aan heb, en probeer ook echt wel mijn gedachten op een ander spoor te brengen, maar als er geen afleiding is behalve TV lukt dat niet erg.
Ik word soms echt helemaal gek van mijn eigen gedachten en dan loop ik weer een dag te janken. En ik weet dat ik er niets aan heb, dat is het stomme juist...
quote:Dat is een goed idee
Ik ga maar eens kijken of ik ergens iets aan vrijwilligerswerk kan gaan doen. Betaald werk is natuurlijk ook prima, maar moeilijk te vinden momenteel en ik heb al een baan van 36 uur. Het ergste is gewoon het weekend, ik kijk daar altijd tegenop en de afgelopen weekenden waren niet leuk en zo ziet het er dit weekend ook naar uit.
Het is wel een goede manier om mensen te leren kennen en dat is toch wel belangrijk, fijn om met anderen leuke dingen af te spreken als andere bezigheid. In ieder geval goed om iets te ondernemen!Sterkte dit weekend! Probeer voor jezelf eens te bedenken wat je allemaal zou willen doen, zorg dat je bezig bent, verwen jezelf een beetje, kook een keer lekker uitgebreid, koop iets leuks voor jezelf (hoeft niet duur te zijn
) Probeer gewoon even wat andere dingen te doen dan in de andere weekends die niet leuk waren, dan zul je zien dat je het best leuk kunt maken!Succes & Sterkte
[Dit bericht is gewijzigd door Ambivalent op 15-11-2003 11:58]
www.biopsychiatry.com
quote:Nou, jaloers hoeft niet hoor... ! Het lijkt er op dit moment een beetje op dat hij misschien verder wil omdat hij dingen zegt als dat wij "goed zijn samen", dat hij me aantrekkelijk vindt, graag bij me is, het gezellig vindt met mij en zich goed voelt bij mij, en van mij houdt. Maarrrrrrrr: ik begrijp dan niet zo goed wat al die tijd zijn probleem met mij was, maar dat probleem was er wel degelijk, en is er nu natuurlijk ook nog steeds.
Op vrijdag 14 november 2003 15:54 schreef Blinky het volgende:[..]
Hm...
Ik jaloers?
Neuuuuh hoor...
Mijn ex sluit zich juist helemaal van me af. Gaat niet zo lekker met hem de laatste tijd en in plaats van dat we dat ene wat onze relatie zo sterk maakte in mijn ogen nog kunnen doen (praten), wil hij niet eens zeggen wat eraan scheelt. Hij wil het zelf oplossen. Hij ontwijkt me enorm (hebben alleen nog contact via sms maar gisteren ging dat even goed mis en hebben we ruzie gemaakt: volgens mij een van de eerste keren). Ik belde hem op en was overstuur omdat hij me wegdrukte. Bleek uiteindelijk dat hij iemand aan de lijn had die hij even niet kon onderbreken en belde meteen erna terug. We hebben het toen wel 'uitgepraat' voor zover dat ging. Maar hij zit zo in de put dat hij mij niet wil zien.
Het enige dat er nu nog is, is dus contact via sms....
EN NOG LUKT HET LOSLATEN ME NIET!!!
Heb niet zo'n zin meer om die finesses na te vragen bij hem. Zulke gesprekken heb ik het afgelopen jaar voortdurend proberen af te dwingen en ik ben er alleen maar vreselijk moe van geworden. Het levert ook niks wezenlijks op, iets wat volgens mij voor jou ook geldt, Blinky. Hij gaat jou niet zeggen wat jij wilt horen, en hij gaat je pas vertellen wat hij kwijt wil op het moment dat hij het kwijt wil en niet omdat jij het afdwingt...
Waar het contact met mijn ex zoals het nu is, toe gaat leiden weet ik echt niet, maar als het een doorstart zou worden dan zouden er toch wel dingen heel erg anders moeten gaan die misschien op dit moment (misschien wel nooit) niet in de aard van het beestje zitten.
Zoals hier vaak gezegd wordt: het is niet voor niks uitgegaan, en daar blijf ik me zeer van bewust, wat niet wegneemt dat ik het op dit moment ook leuk vindt hoe het tussen ons gaat.
We zagen elkaar in principe "wanneer het kon", redelijk vaak.. Maakten te weinig tijd vrij voor vrienden en vriendinnen, en hingen ons hele weekend aan elkaar op. Dáár kwamen volgens mij de conflicten vandaan.. Maar goed. Zondag hebben we een heel gesprek gehad. Ze vertelde me dat ze zichzelf zag als de moeder van mijn kinderen, dat ze écht van me houdt, en dat ze met de gedachten speelde hoe het zou zijn om samen te gaan wonen.. Maar de ruzies, dat kon ze niet meer, ging teveel overheersen.. Ze vertelde me dat het uit was. Ik mocht het geen pauze noemen, maar het wel als een pauze voelen, omdat ze écht de gedachte heeft dat het allemaal wel weer goed gaat komen. Ze wist alleen niet wanneer. "Dat kan een week duren, maar ook drie maanden!". Ik moest haar even los laten, ze had ruimte voor zichzelf nodig, en van daaruit probeerde ze een oplossing voor ons te bedenken.. Goed, ruimte heeft ze dus nodig... Maar ik vind dat zó ongelofelijk moeilijk! Ik HOU van haar! Weet dat ze ook van mij houdt, en ík wil die liefde gewoon delen. We hebben tot en met gister nog iedere dag contact gehad, maar gister liet ze echt blijken dat dat averechts gaat werken, omdat ze anders niet haar ruimte heeft die ze nodig zegt te hebben.. Ik heb echt het gevoel dat ik door een hel ga. Ze heeft me eerlijk verteld dat er altijd het risico zal zijn dat ze langer alleen wil blijven, of dat ze verliefd wordt op iemand anders. Maar aan de andere kant zegt ze ook doodsbang te zijn dat ík alleen wil blijven, of iemand anders vindt.. Ik zou me zó graag weer in haar armen leggen, tegen haar aan kruipen... Alle fijne momenten passeren 24 uur per dag de revue, daar wordt 't ook niet beter van. Heb 'r vandaag nog niet gesproken, weet dat dat ook beter is, maar ik ben ongelofelijk aan het twijfelen. Ik mag het geen pauze noemen, maar wel een pauze voelen..... Wat moet ik? Wachten totdat zij over een week, 2 weken, een maand, of 3 maanden, vertelt dat ze verder met me wil? Of moet ik haar afsluiten, en verder gaan met m'n leven? Als ik haar afsluit, en straks met iemand anders sta te zoenen (al dan niet om haar te vergeten), krijg ik te horen dat het bij mij dus niet diep zat allemaal... Ik weet even niet meer wat ik moet, wat ik kan verwachten, hoe lang dit duurt.... Ik weet even níets meer.. Moet ik verder? Moet ik wachten? Ze wil in februari met me naar Parijs toe... Wat kán ik daar nou mee? Ze doet me pijn..
Alles in je berichtje wijst erop dat zij vast van plan is de relatie binnenkort weer een keer de kans te geven. Hoe meer jij nu pusht, hoe langer dat zal gaan duren, het zou zelfs kapot kunnen gaan erdoor.
Kijk, er is geen garantie dat ze bij je terug komt. Maar goed, geen enkele relatie kent zo'n garantie.
Zij geeft nu heel duidelijk aan dat ze ruimte nodig heeft. Geef haar die dan ook. Je kent het gezegde: To love is to be able to let go.
Ik zou er alleen nog 1 mailtje of telefoontje aan wagen om haar dat mee te delen. Dat je van plan bent voorlopig geen contact te zoeken. Dat dat niets te maken heeft met jouw gevoelens hierover, maar dat je haar die ruimte wil geven.
(Anders loop je weer het risico dat je dat weer verweten wordt.)
Vraag haar of je over 2 weken mag bellen, zoiets. Zorg dat je duidelijk krijgt wat zij precies wil op dit moment.
Hoe je uberhaupt kan denken aan zoenen met een ander, om wat voor reden dan ook, is mij een raadsel. Ik moest/moet er niet aan denken namelijk, en ik ben al weer 3 maanden verder
Geef haar gewoon de ruimte en bedenk ook heel goed wat je zelf wil. Wacht gewoon af, maar blijf ook niet stil zitten. Wie weet wil ze dan wel tot februari wachten tot een herstart...
Succes ermee!
www.biopsychiatry.com
Heb haar gister al verteld dat ik voorlopig even geen contact zal zoeken.. Ben alleen bang dat, doordat ik haar los laat, zij mij zal loslaten.. Jullie hebben wel gelijk dat geen enkele relatie zo'n garantie kan geven, maar ik weet gewoon niet waar ik aan toe ben, en hoe lang die onzekerheid zal gaan duren. Ik heb liever dat ze morgen zegt "Dit was het, het is voorbij tussen ons", dan dat ze nog een half jaar nodig heeft om erachter te komen dat ze wel weer verder met me wil.
Ik voel het lijntje, terwijl ze juist heeft gezegd, "nóem het geen pauze, maar je mag het wel dénken.." We weten allebei de oplossing voor onze ruzies. We moeten elkaar gewoon meer vrij laten.. Maar waarom vertelt ze me dan dat ze nog steeds alleen moet zijn, omdat ze ruimte nodig heeft om alles weer op een rijtje te zetten? (..)
Ik grijp ieder positief woord van haar, als een strohalm vast.. En ieder negatief woord blijft ook door m'n hoofd spoken.
En zoenen met iemand anders.. Ik krijg nog steeds wel 'ns mailtjes van een klasgenootje, die duidelijk laat blijken dat ze me interessant vindt. Vond dat allemaal wel leuk, en stuurde ook vrolijk wat terug... Maar nu.. Het interesseert me allemaal geen ene fok meer.. Dus zoenen met iemand anders.., moet er niet aan denken, zou over m'n nek gaan. Maar in de toekomst.. Het is toch geen ondenkbaar idee dat je een nieuwe liefde zoekt, om je oude te vergeten?
Maar nogmaals... Bedankt. Ik heb een beetje vertrouwen nodig, merk wel dat ik daar rustiger van word..
[Dit bericht is gewijzigd door Lubber op 16-11-2003 01:41]
Nu het zo'n 9 maanden uit is (na bijna 3 jaar aan) mis ik haar meer dan ooit! Ik had het redelijk verwerkt, kon ermee leven en kon nog gewoon met mijn ex praten. Maar sinds d'r verjaardag (d'r eerste verjaardag zonder mij) besefte ik ineens hoe verschrikkelijk veel ik haar mis (ik heb 'r toen gebeld). En sindsdien droom ik iedere nacht over haar!!! Dat maakt het niet makkelijker. Ik zie d'r niet zo vaak meer. Heb 'r in de tussentijd maar zo'n 4x gezien. Maar het "niet zo vaak zien van je ex" maakt het nièt makkelijker. Volgens mij gaat het juist beter als ik 'r vaker zie en spreek.Achja... relaties zijn en blijven ingewikkeld! 
En toen werd ik vanmorgen wakker. Zoals altijd zette ik de TV aan om de herhaling van Eigen Huis en Tuin te zien, en ineens overviel me een raar soort van melancholie. Het honk-en softbal-seizoen is over, dus dit zouden de samen-lekker-luier weekenden zijn. Buiten regent het. Lekker lang samen in bed liggen, beetje ouwehoeren. Samen ontbijten met verse broodjes etc. etc.
Voel niet de neiging om te gaan huilen of iets, ben ook niet diepbedroefd, maar ergens diep van binnen voel ik nog wel een leegte.
En hoe dapper ik gisteravond ook als advies aan Lubber schreef, nu ineens denk ik. IK WIL WEL EEN ANDER. Ik wil het gat opvullen. Dom, dat weet ik. Ik moet eerst weer volledig met mezelf kunnen leven, voordat ik een ander kan toelaten.
Maar het lijkt me zo lekker om gewoon weer die vanzelfsprekendheid te hebben. Dat knusse etc.
Toen mijn ex hier van de week was om het een en ander door te nemen, stak hij op een gegeven moment de open haard aan. Daar had ik tot die tijd totaal geen behoefte aan. Maar nu, nu wil ik op elk moment die open haard aansteken en gezellig samen met iemand in de vlammen staren.
Ik zie nog steeds niet heel erg op tegen de kerst en zo, maar ik merk wel dat ik nog niet veel zin hem om het gezellig te maken thuis. Kaarsje aan en zo. Heb nog geen zin om de moeite te doen voor mezelf.
Ik ben in eerste instantie veel van huis geweest, deels bewust, maar ook deels omdat er gewoon veel gebeurde. Ben van de week, bewust wel een aantal avonden alleen thuis gebleven zonder iemand te bellen of zo. Gewoon omdat ik dat ook moet leren.
Het is wat dat betreft wel jammer dat ik nog in ons oude huis woon. Ik wil hier niet nog meer aan hechten, of zoiets. Als ik maar alvast in mijn eigen nieuwe huisje zou zitten, dan zou ik echt verder kunnen.
Blegh... toch een beetje een dipje. Maar hij is al niet meer zo diep als dat het was.
Excuses voor deze lange post, maar ik wilde het gewoon even ergens kwijt.
quote:Ik gok dat als je daar in Engeland zit, dat je haar binnen mum van tijd vergeten bent. Dus op zich is de afstand die zij creert alleen maar goed. Geeft jou ook de mogelijkheid om door te gaan met je leven
Op zondag 16 november 2003 13:26 schreef ZeroVince het volgende:
He gedonder.. Ik hoopte dat we gewoon goede vrienden zouden kunnen worden, omdat we ook allerbeste vrienden waren voordat we iets kregen.. Maar dat ziet ze niet zitten, er zijn nog te veen dingen waar ze zich aan irriteert en vorige week hadden we (omdat ik dus een ongeluk had gehad) heel intensief contact voor een paar dagen en dat was heel moeilijk voor haar. Ze wil nu ongeveer 1x per week bellen en elkaar nog maar 1x zien voordat ik in januari voor een half jaar naar Engeland ga..
quote:Dat is wel waar, daarom heb ik Engeland dus ook op de planning gezet!
Op zondag 16 november 2003 13:33 schreef Frenkie het volgende:[..]
Ik gok dat als je daar in Engeland zit, dat je haar binnen mum van tijd vergeten bent. Dus op zich is de afstand die zij creert alleen maar goed. Geeft jou ook de mogelijkheid om door te gaan met je leven
Maar ben toch ook een beetje bang dat na een relatie van meer dan anderhalf jaar en een hele intense vriendschap daarvoor (na een tijdje was het gewoon naar een relatie toe gegroeid), dat ik haar misschien zelfs in Engeland niet vergeet..
SInds ze een nieuw vriendje heeft is ze richting de racistische kant op gegaan. Nou dan hoeft van mij al helemaal niet meer 
quote:Oei, en ik maar denken dat tijd alle wonden heelt... Blijkbaar kan het ook anders. Sterkte!
Op zondag 16 november 2003 01:39 schreef P-Style het volgende:
Het is inderdaad een hele KUNST!!!
quote:Dat is ook niet alles hoor. Ik zie mijn ex nu 3x per week en hoewel het soms best gezellig is, is dat vaak erg frustrerend. Zeker als je ziet hoe erg zij het naar haar zin heeft...
Volgens mij gaat het juist beter als ik 'r vaker zie en spreek.
Zijn er meer mensen die nog steeds af en toe terugblikken en afvragen hoe het leven van je ex er nu uitziet? Bij mij is het nu 5 maanden uit en ik heb het gevoel dat ik over haar heen ben. Ik heb het dus soms. Gewoon herinneringen ophalen en uit nieuwsgierigheid afvragen hoe het met haar zou zijn. Ik denk dat het normaal is. Sinds het uit is doe ik dit. Het enigste verschil met nu is, denk ik, als je er geen rotgevoel meer bij krijgt.
Eerst dacht ik dat ik pas over mijn ex zou zijn als ik niet meer aan haar zou denken , maar eigenlijk is dat heel stom. Ik heb een gedeelte van mijn leven met haar gedeeld en dat zal ik altijd blijven herinneren. En aangezien ik haar zo goed kende en nu helemaal geen contact met haar heb, vind ik het eigenlijk normaal dat ik me af en toe afvraag hoe het met haar zou zijn.
ik geniet iig nu heel erg van de momenten dat we samen zijn en zij ook heel erg.. en dat lijkt me toch erg positief..
Toch kon ik het niet nalaten om hem een sms te sturen om hem 'nonchalant' te vragen hoe zijn film was geweest. Daarbij had hij nu ook mijn nummer en zou ik zijn antwoord kunnen afwachten. Die nacht heeft hij om half een gebeld maar die heb ik gemist. Hij had geen bericht achter gelaten. Het was best moeilijk om hem zaterdag niet te bellen. Uiteindelijk tegen de avond, kreeg ik een sms. Zijn film was wel leuk geweest en hij zou het leuk vinden om eens langs te komen. Hij vroeg ook met wie ik naar de film was. Ik smsde een paar uur later dat ik met een vriend was geweest en dat ik het ook leuk zou vinden als hij tijd had. Hij stuurde terug dat hij nog wel zou bellen en daarmee zonk de moed me in de schoenen. Brabanders zeggen dit namelijk erg snel en doen het vervolgens niet. Ik kom zelf uit Noord-Holland en kan me erg druk maken om dit belangrijke cultuurverschil. Maar goed, ik zie het wel.
Mijn ex was afgelopen zaterag naar een concert van een exvriendin van heel vroeger. Ondanks dat ze beiden toen 12 waren is hij haar niet vergeten. Ik had zaterdag een rotavond omdat ik wist dat hij haar misschien nog wel leuk zou kunnen vinden. En ik had gelijk. Hij is erg van haar onder de indruk en zei zelfs dat hij haar beter wilde leren kennen. Aan de andere kant zegt hij dat hij niet de verwachting heeft dat het iets zou kunnen worden maar hij zegt ook niet dat het nooit iets zal gaan worden. Toen hij over haar sprak, merkte ik dat ze daadwerkelijk een grote indruk op hem heeft gemaakt. Ik weet niet of ik hem nu zijn geluk moet gunnen. Aan de ene kant gun ik het hem heel erg. Het doet me erg pijn om te merken dat het slecht met hem gaat en dat hij er niet over wil praten, niet met anderen en niet met mij. Dus wat dat betreft hoop ik heel erg dat hij snel gelukkig wordt. Maar aan de andere kant heeft hij altijd gezegd dat hij voorlopig geen relatie meer wil en eerst zelf wil kijken wat hij in het leven wil. Ik weet wel dat hij ook verder moet, maar het zou voelen als een groot verraad. Toevallig omdat zij heel veel op jonge leeftijd heeft weten te bereiken in het leven is hij van haar onder de indruk. En omdat ze een knappe vrouw is geworden, naar zijn zeggen. Ik denk dat hij haar inderdaad beter wil leren kennen. Gisteren sprak ik hem aan de telefoon en heeft hij een deel losgelaten van wat hem dwarszat. Ik denk dat ze meer indruk heeft gemaakt dan dat hij toegeeft omdat hij weet dat het mij pijn doet. Op zich erg lief van hem, maar ik zou ze niet samen willen tegenkomen in de stad. Ondanks dat hij sinds een tijd niet de indruk heeft gewekt dat het goed zou komen tussen ons, heb ik wel de hoop gehad. Ik kan er niets aan doen. Als hij wel wat met haar krijgt is die hoop helemaal weg.
Toch gaat het op zich nu wel redelijk. Ik weet dat ik er niets aan kan doen als het wel gaat gebeuren. Ik ben heel cynisch geworden. Ik geniet niet meer van de dingen die om me heen gebeuren en heb het gevoel dat ik mijn grip verlies op de realiteit en dagelijks leven. Dingen die om me heen gebeuren kunnen me weinig schelen en ik heb een grote hekel aan de maatschappij om me heen gekregen. Alles is zo hypocriet.
Als ze vandaag van AMW bellen, kan ik niet bij ze terecht. Mijn 'geval' wordt vandaag in de vergadering gegooid en als ze niet bellen kan ik er over 6 weken terecht. Ik heb tot nu toe nog niets gehoord. Ook dat zie ik wel.
quote:weet niet precies hoe ik dit moet zeggen.. maar wil je toch ff sterkte wensen.. uit je verhaal komt duidelijk naar voren dat je er echt mee zit en dat het ook doorwerkt in alles wat je doet.. ik ken het gevoel een klein beetje.. ook al was het anders..
Op maandag 17 november 2003 13:49 schreef Blinky het volgende:
-oneerbiedige knip
