TRV Travel
Alles over je favoriete vakantiebestemmingen, vakantie-ervaringen van jezelf en anderen, tips, info en meer. Van Schin op Geul tot de USA.
In de zomer van 2002 ben ik met een aantal vrienden naar Istrië in Kroatië op vakantie geweest. Op de terugweg was een vriend zijn paspoort vergeten op de camping. Tussen Kroatië en Slovenië bevindt zich ook een paar honder meter niemandsland. De controlepost Kroatië-niemandsland kwamen we zonder problemen moeiteloos door. Echter bij de controlepost niemandsland-Slovenië werden we aangehouden voor een controle. Na een uurtje quasi-nonchalant zoeken in zijn koffer bleek het paspoort dus echt nog op de camping te liggen. Kopiën van zijn paspoort en rijbewijs werden niet geaccepteerd, maar 50 euri echter wel Weer aangekomen bij de grensovergang Slovenië-Oostenrijk werden we gelukkig niet gecontroleerd.
Weer aangekomen bij de grensovergang Slovenië-Oostenrijk werden we gelukkig niet gecontroleerd. 
Roemenië-Hongarije was een bijzondere. Mijn ouders hadden beide ene paspoort, maar ik en mijn broer stonden daarin genoteerd (dus hadden geen eigen paspoort). We hadden daar 3 uur gestaan en toen we eindelijk door mochten stond er dat er "2" het land ingingen. We wilden dus wegrijden tot het ineens opviel. Wij dus snel terug, en het bleek een fout te zijn! Anders mochten ik en mijn broer het land niet uit! Was wel even zweten. Net de grens over laat een soldaat met een of ande groot geweer ons stoppen en vraagt "sigaretten, chocola ?". Tja we hadden zat maar zeiden "no sorry", en we konden gaan. Sta je toch ook wel te kijken als iemand zo'n loop half op je richt en vraagt naar dat soort goederen.
Op de terugovergang naar Hongarije gebeurde ook iets grappigs. Omdat wij Hollanders zo'n geel nummerbord hebben vielen we meteen op bij de Roemeense politiepostjes. Om de 10 minuten werden we aangehouden voor een volledige doorzoeking. Dat waren we zat, dus besloten we ons gele voorkenteken te besmeuren met bruine moddersmurrie. Het grappige was dat als we langs zo'n postje reden die kerel niks zag maar eenmaal ons achterkenteken te zien schrokken ze maar waren ze te lui of niet geinteresseerd genoeg om achter ons aan te gaan. Maar we kwamen dus bij de Roemeense deel en die lieten ons het land uit. Eenmaal bij de Hongaarse kant van de grens lachen die Hongaren wat en laat zo een ons stoppen en zegt "Haha, dat is zeker om die vervelende Roemeense politiewachtertjes tegen te houden! Je maakt het wel weer schoon he?". Grappig genoeg wisten die Hongaren precies hoe de vork in de steel zat
Was wel even zweten. Net de grens over laat een soldaat met een of ande groot geweer ons stoppen en vraagt "sigaretten, chocola ?". Tja we hadden zat maar zeiden "no sorry", en we konden gaan. Sta je toch ook wel te kijken als iemand zo'n loop half op je richt en vraagt naar dat soort goederen.Op de terugovergang naar Hongarije gebeurde ook iets grappigs. Omdat wij Hollanders zo'n geel nummerbord hebben vielen we meteen op bij de Roemeense politiepostjes. Om de 10 minuten werden we aangehouden voor een volledige doorzoeking. Dat waren we zat, dus besloten we ons gele voorkenteken te besmeuren met bruine moddersmurrie. Het grappige was dat als we langs zo'n postje reden die kerel niks zag maar eenmaal ons achterkenteken te zien schrokken ze maar waren ze te lui of niet geinteresseerd genoeg om achter ons aan te gaan. Maar we kwamen dus bij de Roemeense deel en die lieten ons het land uit. Eenmaal bij de Hongaarse kant van de grens lachen die Hongaren wat en laat zo een ons stoppen en zegt "Haha, dat is zeker om die vervelende Roemeense politiewachtertjes tegen te houden! Je maakt het wel weer schoon he?". Grappig genoeg wisten die Hongaren precies hoe de vork in de steel zat
Grensovergang Guatemala - Mexico.
Van Mexico naar Guatemala was geen enkel probleem, wel een chaos van geldwissel figuren, maar verder allemaal prima.
Toen weer terug van Guatemala naar Mexico en een slissende douane griezel bleef maar met mijn paspoort in de hand staan, aangezien ik al eens eerder in Guatemala geweest was had ik een stempel van een paar jaar terug. Meneer bleef maar met mijn paspoort in zijn hand staan, hij liet hem zien aan een ander mannetje en die zei steeds: laat nou maar. Ik dacht al van: wat krijgen we nu dan?
Nou meneer beweerde dat ik een stempel had moeten hebben van 2 jaar geleden toen ik Guatemala verliet, aangezien je als je de grens via land oversteekt een stempel krijgt als je het land verlaat en eentje als je het land binnengaat. Hij wilde geld hebben, nou ik legde hem uit dat ik 2 jaar geleden Guatemala per vliegtuig ben binnen gekomen ( had ik stempel van) en per vliegtuig weer ben uit gegaan en dan krijg je geen stempel. Hij bleef me maar eng aankijken en ik verstond dat geslis van hem ook maar amper. Uiteindelijk zei hij toen ik hem iets vroeg dat ik brutaal was en op moest passen. Terwijl ik gewoon wilde weten wat hier nu de bedoeling van was, het Spaans kunnen spreken heeft er voor gezorgd dat ik uiteindelijk verder mocht zonder te betalen. Was wel erg pissig later.
Toen we dan Mexico weer binnen wandelden werden we een kantoortje binnen geroepen voor een of ander medisch onderzoek, daar hadden we geen zin in natuurlijk. Ik moest vertellen hoe oud die vriendin van me was en zij moest vertellen hoe oud ik was, erg vaag allemaal. Hij wilde dus een odnerzoek doen maar we zijn gewoon snel weg gelopen.
Van Mexico naar Guatemala was geen enkel probleem, wel een chaos van geldwissel figuren, maar verder allemaal prima.
Toen weer terug van Guatemala naar Mexico en een slissende douane griezel bleef maar met mijn paspoort in de hand staan, aangezien ik al eens eerder in Guatemala geweest was had ik een stempel van een paar jaar terug. Meneer bleef maar met mijn paspoort in zijn hand staan, hij liet hem zien aan een ander mannetje en die zei steeds: laat nou maar. Ik dacht al van: wat krijgen we nu dan?
Nou meneer beweerde dat ik een stempel had moeten hebben van 2 jaar geleden toen ik Guatemala verliet, aangezien je als je de grens via land oversteekt een stempel krijgt als je het land verlaat en eentje als je het land binnengaat. Hij wilde geld hebben, nou ik legde hem uit dat ik 2 jaar geleden Guatemala per vliegtuig ben binnen gekomen ( had ik stempel van) en per vliegtuig weer ben uit gegaan en dan krijg je geen stempel. Hij bleef me maar eng aankijken en ik verstond dat geslis van hem ook maar amper. Uiteindelijk zei hij toen ik hem iets vroeg dat ik brutaal was en op moest passen. Terwijl ik gewoon wilde weten wat hier nu de bedoeling van was, het Spaans kunnen spreken heeft er voor gezorgd dat ik uiteindelijk verder mocht zonder te betalen. Was wel erg pissig later.
Toen we dan Mexico weer binnen wandelden werden we een kantoortje binnen geroepen voor een of ander medisch onderzoek, daar hadden we geen zin in natuurlijk. Ik moest vertellen hoe oud die vriendin van me was en zij moest vertellen hoe oud ik was, erg vaag allemaal. Hij wilde dus een odnerzoek doen maar we zijn gewoon snel weg gelopen.
De Madrid al cielo
'La luna, la culpable, la viajera,
la luna de una muerta primavera'.
'La luna, la culpable, la viajera,
la luna de una muerta primavera'.
Hoi,
Mijn spannendste grensovergang was denk ik wel die van Iran naar Pakistan. We vertrekken 's ochtends uit Zahedan met de trein richting Pakistaanse grens. Ik reisde met een Belg en een Frans stel. We hadden een 1e klas sleeper compartiment, maar in Nederland zou dit nog geen 4e klas mogen heten....
Na een uurtje of drie komen we bij de grens Mirjave aan. We wachten op de douane en die maant ons naar een douanekantoortje te gaan. Omdat we westerse buitenlanders waren, ging dit allemaal vrij vlotjes. We liepen weer terug naar ons compartiment en kwamen er al snel achter dat van de belg een walkman en van het Franse stel een camera was gestolen (stom natuurlijk om dat zo relatief onbeheerd achter te laten....). We melden dit aan een doaunier en een Pakistaanse medepassagier van de 1e klas zegt tegen ons dat hij wel iets verdachts heeft gezien. Hij brabbelt wat met de douanier en de douanier loopt weg. Meerdere douaniers of politieagenten gaan er zich nu mee bemoeien. Later ontdekken ze de camera achter één van de treinwielen. Nog heel wat later komen politieagenten met een jonge vent aangesleept. Het is een militair en het blijkt de dief. Op zijn kamer hadden ze de walkman teruggevonden (hij had die onder zijn baret meegenomen). Ter plekke wordt deze jonge soldaat behoorlijk afgeranseld (geschopt en geslagen). Later komt de politie die ons een document betreffende het voorval wil laten ondertekenen, en wel een document in het Farsi (Iraans en Arabisch schrift). Dit wilden we per se niet, want je weet niet wat je ondertekent. We hebben toen zelf een documentje gemaakt in het Engels met het verhaal en dat we, vanwege dat we de spullen terug hadden en vanwege de behoorlijke aframmeling van die soldaat, de zaak voor ons was afgedaan. De politie ging hiermee akkoord en benadrukte ons nog even fijntjes dat dit een militair was en dat de politie dit nooit doet....
De douanehandelingen waren al lang voorbij en iedereen zat op ons te wachten. Na een uur of drie rijden we uiteindelijk een kilometer ofzo door over de grens naar de Pakistaanse kant. De douaneformaliteiten hier waren inderdaad ook weer gewoon formaliteiten. We moesten nog wel een treinkaartje kopen voor het traject naar Quetta. We hadden geen Pakistaanse rupees en we konden alleen maar wisselen bij een paar breedgrijnzende geldhandelaren. Tegen een koers van niks hebben we toch maar wat US dollars gewisseld. De douaneformaliteiten waren hier voor de lokalen weer veel strenger. Halverwege dit proces vlucht iedereen naar onderdak, want er waait opeens een enorme zandstorm over de grensplaats. Prachtig gezicht trouwens. Na deze korte onderbreking gaan de formaliteiten weer verder en het duurt eeuwig. Het wordt al weet donker als we weer verrekken. We hebben dan ongeveer 7 uur aan de grens gestaan.
(Ik ga maar even verder). De reis gaat verder en 's nachts lopen er mensen over het dak. De volgende dag wordt ik wakker en zie yet another zandstorm. Opeens stopt de trein. We kijken uit het raam en zien een rivier.... maar geen brug! Het heeft waarschijnlijk ergens geregend en daardoor is er opeens een rivier ontstaan. We gaan de trein uit en lopen wat rond, al foto's makend. De officials van de trein lopen door de rivier om te checken of de rails nog wel intact zijn. Dan vetrekt de trein weer, en moeten we rennen als gekken om de trein nog voor de rivier te halen.
We hadden op de kaart gezien dat er wel wat stationnetjes zouden zijn en dat we dus wel ergens wat eten en drinken konden kopen: nee dus! De stationnetjes waren er niet en de plaatsen waar een stel lemen hutten met een paar inwoners, wat geiten en wat kamelen. En zoveel hadden we niet ingeslagen in Zahedan. Toen we uiteindelijk bij een plaatsje stopten van een paar honderd huizen, renden we ook naar de markt en kochten erge basic, maar oh zo lekkere dhal (linzen) met wat chappati's.
Na een tijdje weer in de trein gezeten te hebben, stopt de trein weer. Nu blijken er opeens twee pick-up trucks vol met lokale warlords of bandieten met indrukwekkende AK47 wapentuig de trein een beetje te omsingelen. Maar op een of andere manier was de situatie toch niet echt heel dreigend (al was ik niet zo stom om een foto te willen nemen). Waarschijnlijk moet de machinist gewoon baksheesh (steekpenningen) betalen om over dit grondgebied te mogen rijden!
Weer wat verder rijden we de bergen in en dan begeeft de locomotief het. Heel wat Pakistani zien het niet meer zitten en liften bij een weg, die er hier stomtoevallig naastloopt. Wij hebben geen idee van waar we zijn, behalve dan ergens in een bergketen in Baluchistan vlak onder Afghanistan. Toch weet de machinist of een monteur de loc weer aan de praat te krijgen en gaan we weer verder.
Een 50 kilometer voor Quetta staan we nog een hele tijd stil om onverklaarbare reden. Vlak voor het station van Quetta stopt de trein wederom en ontdekken we opeens de ware bestaansreden van deze trein. Deze trein is één grote smokkelkaravaan. Overal - onder banken, uit de verwarming, achter schotten, van boven het plafond - komt smokkelwaar vandaan, variërend van Tupperware en electronica tot tegeltjes. Buiten de trein staan strategisch opgestelde kleine Suzuki vrachtwagentjes, die in een mum van tijd ook weer vol zijn. De stapels produkten uit de trein is soms een paar meter hoog! Binnen een paar minuten is de trein weer heel wat lichter en gaat de trein verder om een paar minuutjes later op het station van Quetta aan te komen, 38 uur na vertrek uit Zahedan (en dat over 750 kilometer!). 's Avonds dus maar even lekker fijn chinees gegeten daar in Quetta.
Mijn spannendste grensovergang was denk ik wel die van Iran naar Pakistan. We vertrekken 's ochtends uit Zahedan met de trein richting Pakistaanse grens. Ik reisde met een Belg en een Frans stel. We hadden een 1e klas sleeper compartiment, maar in Nederland zou dit nog geen 4e klas mogen heten....
Na een uurtje of drie komen we bij de grens Mirjave aan. We wachten op de douane en die maant ons naar een douanekantoortje te gaan. Omdat we westerse buitenlanders waren, ging dit allemaal vrij vlotjes. We liepen weer terug naar ons compartiment en kwamen er al snel achter dat van de belg een walkman en van het Franse stel een camera was gestolen (stom natuurlijk om dat zo relatief onbeheerd achter te laten....). We melden dit aan een doaunier en een Pakistaanse medepassagier van de 1e klas zegt tegen ons dat hij wel iets verdachts heeft gezien. Hij brabbelt wat met de douanier en de douanier loopt weg. Meerdere douaniers of politieagenten gaan er zich nu mee bemoeien. Later ontdekken ze de camera achter één van de treinwielen. Nog heel wat later komen politieagenten met een jonge vent aangesleept. Het is een militair en het blijkt de dief. Op zijn kamer hadden ze de walkman teruggevonden (hij had die onder zijn baret meegenomen). Ter plekke wordt deze jonge soldaat behoorlijk afgeranseld (geschopt en geslagen). Later komt de politie die ons een document betreffende het voorval wil laten ondertekenen, en wel een document in het Farsi (Iraans en Arabisch schrift). Dit wilden we per se niet, want je weet niet wat je ondertekent. We hebben toen zelf een documentje gemaakt in het Engels met het verhaal en dat we, vanwege dat we de spullen terug hadden en vanwege de behoorlijke aframmeling van die soldaat, de zaak voor ons was afgedaan. De politie ging hiermee akkoord en benadrukte ons nog even fijntjes dat dit een militair was en dat de politie dit nooit doet....
De douanehandelingen waren al lang voorbij en iedereen zat op ons te wachten. Na een uur of drie rijden we uiteindelijk een kilometer ofzo door over de grens naar de Pakistaanse kant. De douaneformaliteiten hier waren inderdaad ook weer gewoon formaliteiten. We moesten nog wel een treinkaartje kopen voor het traject naar Quetta. We hadden geen Pakistaanse rupees en we konden alleen maar wisselen bij een paar breedgrijnzende geldhandelaren. Tegen een koers van niks hebben we toch maar wat US dollars gewisseld. De douaneformaliteiten waren hier voor de lokalen weer veel strenger. Halverwege dit proces vlucht iedereen naar onderdak, want er waait opeens een enorme zandstorm over de grensplaats. Prachtig gezicht trouwens. Na deze korte onderbreking gaan de formaliteiten weer verder en het duurt eeuwig. Het wordt al weet donker als we weer verrekken. We hebben dan ongeveer 7 uur aan de grens gestaan.
(Ik ga maar even verder). De reis gaat verder en 's nachts lopen er mensen over het dak. De volgende dag wordt ik wakker en zie yet another zandstorm. Opeens stopt de trein. We kijken uit het raam en zien een rivier.... maar geen brug! Het heeft waarschijnlijk ergens geregend en daardoor is er opeens een rivier ontstaan. We gaan de trein uit en lopen wat rond, al foto's makend. De officials van de trein lopen door de rivier om te checken of de rails nog wel intact zijn. Dan vetrekt de trein weer, en moeten we rennen als gekken om de trein nog voor de rivier te halen.
We hadden op de kaart gezien dat er wel wat stationnetjes zouden zijn en dat we dus wel ergens wat eten en drinken konden kopen: nee dus! De stationnetjes waren er niet en de plaatsen waar een stel lemen hutten met een paar inwoners, wat geiten en wat kamelen. En zoveel hadden we niet ingeslagen in Zahedan. Toen we uiteindelijk bij een plaatsje stopten van een paar honderd huizen, renden we ook naar de markt en kochten erge basic, maar oh zo lekkere dhal (linzen) met wat chappati's.
Na een tijdje weer in de trein gezeten te hebben, stopt de trein weer. Nu blijken er opeens twee pick-up trucks vol met lokale warlords of bandieten met indrukwekkende AK47 wapentuig de trein een beetje te omsingelen. Maar op een of andere manier was de situatie toch niet echt heel dreigend (al was ik niet zo stom om een foto te willen nemen). Waarschijnlijk moet de machinist gewoon baksheesh (steekpenningen) betalen om over dit grondgebied te mogen rijden!
Weer wat verder rijden we de bergen in en dan begeeft de locomotief het. Heel wat Pakistani zien het niet meer zitten en liften bij een weg, die er hier stomtoevallig naastloopt. Wij hebben geen idee van waar we zijn, behalve dan ergens in een bergketen in Baluchistan vlak onder Afghanistan. Toch weet de machinist of een monteur de loc weer aan de praat te krijgen en gaan we weer verder.
Een 50 kilometer voor Quetta staan we nog een hele tijd stil om onverklaarbare reden. Vlak voor het station van Quetta stopt de trein wederom en ontdekken we opeens de ware bestaansreden van deze trein. Deze trein is één grote smokkelkaravaan. Overal - onder banken, uit de verwarming, achter schotten, van boven het plafond - komt smokkelwaar vandaan, variërend van Tupperware en electronica tot tegeltjes. Buiten de trein staan strategisch opgestelde kleine Suzuki vrachtwagentjes, die in een mum van tijd ook weer vol zijn. De stapels produkten uit de trein is soms een paar meter hoog! Binnen een paar minuten is de trein weer heel wat lichter en gaat de trein verder om een paar minuutjes later op het station van Quetta aan te komen, 38 uur na vertrek uit Zahedan (en dat over 750 kilometer!). 's Avonds dus maar even lekker fijn chinees gegeten daar in Quetta.
Het leven is als een eeuwigdurende repetitie van een voorstelling die er nooit komt.
In 1991 kan het niet echt spannend meer geweest zijn. Dat zal vast langer geleden zijn.quote:Op dinsdag 2 september 2003 08:12 schreef Jeukaanmenaat het volgende:
Eerst de overgang tussen West-Duitsland en Oost-Duitsland een jaar of 12 terug, lekker met de AK-47 op je gericht .
En later wederom in die buurt, maar toen tussen Duitsland en Polen. Lekker 3 uur wachten en honden onder je auto en zo.
.In 1986 van West naar Oost Berlijn door Checkpoint Charlie en in begin 1990 (net na de val van de muur) weer. Officieel was er geen grens meer, maar de douane was nog wel aanwezig en die waren de vrolijkste niet...
Ik heb vorige week een echte Oost Duitse Douane pet gekocht bij Checkpoint Charlie. Ze moeten nog 1000den van die oude dingen hebben liggen! Ik heb diezelfde pet trouwens ook in het Imperial War Museum in London gezien.
reset
ik ging naar canada met het vliegtuig had een dikke multitool in me handbagage zitten. die zagen ze dus. mijn tas opengemaakt werd ff gechecked. bingo dacht ik. kut benk kwijt was best duur ding. Ik was toen 13. maar ik mocht hem uiteindelijk houden omdat een lieve stewardess langs kwam die zei: ach wat doet zo'n manneke nou. das geen crimineel ofzo.
Remlof is een Spellings Nsb'er
Costa Rica - Panama
Lopend over een treinbrug waar je continu op moest blijven letten dat je niet tussen de balken ging staan, niet heel gevaarlijk ofzo, maar best apart.
Lopend over een treinbrug waar je continu op moest blijven letten dat je niet tussen de balken ging staan, niet heel gevaarlijk ofzo, maar best apart.
Een wakeboardende muay thai die een aardig balletje trapt
Frankrijk
met de bus..., je kent het wel een Nederlandse bus, drugs scherpe controle
met de bus..., je kent het wel een Nederlandse bus, drugs scherpe controle
To finish first, you first have to finish!
Next race: See you 12 march 2006 Gulf Air Bahrain Grand Prix, Manama
AFC Ajax 4 ever
Next race: See you 12 march 2006 Gulf Air Bahrain Grand Prix, Manama
AFC Ajax 4 ever
Niet spannend ofzo, maar wel leuk van Zuid-Afrika naar Swaziland
zuid afrika uit > stempelen
stukje rijden naar kantoor om je auto uit te voeren, dus stempel in passpoort bestuurder
weer stukje rijden naar kantoortje van Swaziland om daar de auto in te voeren, hierbij weer stempel in passpoort van mijn vader.
Weer met z'n allen de auto in om door te rijden naar volgende slagboom om daar weer allemaal uit te stappen en stepels halen om het land in te komen.
Kortom 4 keer stoppen, 4 keer stempelen en je bent in Swaziland
zuid afrika uit > stempelen
stukje rijden naar kantoor om je auto uit te voeren, dus stempel in passpoort bestuurder
weer stukje rijden naar kantoortje van Swaziland om daar de auto in te voeren, hierbij weer stempel in passpoort van mijn vader.
Weer met z'n allen de auto in om door te rijden naar volgende slagboom om daar weer allemaal uit te stappen en stepels halen om het land in te komen.
Kortom 4 keer stoppen, 4 keer stempelen en je bent in Swaziland
Okee het haalt het natuurlijk niet bij sommige verhalen hier, maar toch
We zaten in een bus met een jongerenreis richting Hongarije. Nu zijn die bussen soms redelijk luidruchtig maar als het puntje bij paaltje aankomt luisteren ze wel naar de buschauffer. Deze keer alleen had de buschauffeur geen zin om schoolmeester te spelen en liet iedereen zijn gang gaan. Wij zaten boven in de dubbeldekker en daar was alles best okee, tot een vriendin naar beneden ging voor de wc. Bleek dat beneden een aantal jongeren in de bus zaten te blowen (terwijl roken in principe verboden is).
Nog geen uur later (echt ergens midden in de nacht) wordt de hele bus wakker gemaakt door de buschauffeur. De instructies liegen er niet om: Stoel recht en glimlachen naar de grensbewaker. En absoluut geen grote mond. Ondertussen dreven de walmen van de joints nog steeds door de bus.
En ik zag het al helemaal voor me, een stelletje beamten bij de Hongaarse grens die helemaal niet zo gesteld zijn op de 'vrije softdrugbeleid" van Nederland, die een bus zien aankomen MET nederlandskenteken en VOL jongeren. Zodra ze binnen zouden zijn zouden ze die walm ruiken en zou de hele bus, inclusief wij ondersteboven gehaald worden.
Geen irreeel idee aangezien vrienden van mij (in een auto, zonder softdrugs) op grond van nederlands kenteken en het "jongeren zijn" hetzelfde hadden meegemaakt.
Maar godzijdank zat er een engeltje op onze bus, is er geen beamte de bus in gegaan en zijn we dus zonder problemen de grens over gegaan.
Maar ik heb ze vervloekt hoor, wat ben je voor eikel als je in de bus naar een Oostblok land een beetje gaat zitten blowen...
We zaten in een bus met een jongerenreis richting Hongarije. Nu zijn die bussen soms redelijk luidruchtig maar als het puntje bij paaltje aankomt luisteren ze wel naar de buschauffer. Deze keer alleen had de buschauffeur geen zin om schoolmeester te spelen en liet iedereen zijn gang gaan. Wij zaten boven in de dubbeldekker en daar was alles best okee, tot een vriendin naar beneden ging voor de wc. Bleek dat beneden een aantal jongeren in de bus zaten te blowen (terwijl roken in principe verboden is).
Nog geen uur later (echt ergens midden in de nacht) wordt de hele bus wakker gemaakt door de buschauffeur. De instructies liegen er niet om: Stoel recht en glimlachen naar de grensbewaker. En absoluut geen grote mond. Ondertussen dreven de walmen van de joints nog steeds door de bus.
En ik zag het al helemaal voor me, een stelletje beamten bij de Hongaarse grens die helemaal niet zo gesteld zijn op de 'vrije softdrugbeleid" van Nederland, die een bus zien aankomen MET nederlandskenteken en VOL jongeren. Zodra ze binnen zouden zijn zouden ze die walm ruiken en zou de hele bus, inclusief wij ondersteboven gehaald worden.
Geen irreeel idee aangezien vrienden van mij (in een auto, zonder softdrugs) op grond van nederlands kenteken en het "jongeren zijn" hetzelfde hadden meegemaakt.
Maar godzijdank zat er een engeltje op onze bus, is er geen beamte de bus in gegaan en zijn we dus zonder problemen de grens over gegaan.
Maar ik heb ze vervloekt hoor, wat ben je voor eikel als je in de bus naar een Oostblok land een beetje gaat zitten blowen...
Chick on a mission
Ik kan me alleen herinneren dat er vroeger voor de grens van oostbloklanden chauffeurs (vrachtwagens) wel eens dagen, zo niet weken, zaten te wachten voordat ze over de grens mochten.
De enige dingen die ik mee gemaakt heb bij de grenzen is dat k bijvoorbeeld de grens zat te filmen
Konden ze nooit waarderen...
De enige dingen die ik mee gemaakt heb bij de grenzen is dat k bijvoorbeeld de grens zat te filmen
Konden ze nooit waarderen...
Ga eens naar www.thehungersite.com en klik elke dag een keer.
Kick van een steenoud topic, wellicht word ik vervloekt maar alsnog:
Jaartje of 5 geleden met een bus van Singapore naar Maleisië gegaan, en na een paar dagen weer terug naar Singapore. Singapore een relatief duur land en vrij streng. Maleisië iets minder.
In Singapore waren luxemiddelen als tabak en drank behoorlijk duur. In Maleisië dus een paar pakjes peuken gekocht.
Bij de grensovergang "Tuas Checkpoint Bridge" eerst allemaal de bus uit, bagage mee sleuren, door scanners heen, lange wachtrijen etc. Stempel om Maleisië uit te gaan, norse douaniers.
Bus ondertussen helemaal ondersteboven gehaald. 500 meter weer met de bus rijden, weer uitstappen om Singapore in te mogen.
Vervolgens stonden alle waarschuwingsbordjes in het Maleis. Daar werd ik (lichtelijk aangeschoten van een paar biertjes in de bus + luchtvochtigheid) niet wijzer van
Uiteindelijk iets in het Engels gevonden en toen werd duidelijk dat de import van tabak uit Maleisië je op een boete van $5000,- kwam te staan.
Toch maar naar de "goods to declare" balie gelopen en gevraagd hoe het zou zitten als ik die 6 pakjes peuken mee wou nemen. En ook dat ik er bij eventuele problemen zo afstand van wou doen.
Werd nogal lacherig toegesproken dat het er meer staat om af te schrikken, en dat ik door kon als ik 2 pakjes achter liet
Stempel gekregen en naar het vliegveld gegaan om terug naar Nederland te vliegen.
Na 16 uur werd ik er natuurlijk uit geplukt en was ik op Schiphol nog een keer aan de beurt. Na 2 dagen niet gedoucht en geschoren te hebben en tropische temperaturen was dat ook niet zo gek.
Ze deden niet moeilijk om wat DVD'tjes en T-shirts gelukkig.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 18-03-2013 06:08:37 ]
Jaartje of 5 geleden met een bus van Singapore naar Maleisië gegaan, en na een paar dagen weer terug naar Singapore. Singapore een relatief duur land en vrij streng. Maleisië iets minder.
In Singapore waren luxemiddelen als tabak en drank behoorlijk duur. In Maleisië dus een paar pakjes peuken gekocht.
Bij de grensovergang "Tuas Checkpoint Bridge" eerst allemaal de bus uit, bagage mee sleuren, door scanners heen, lange wachtrijen etc. Stempel om Maleisië uit te gaan, norse douaniers.
Bus ondertussen helemaal ondersteboven gehaald. 500 meter weer met de bus rijden, weer uitstappen om Singapore in te mogen.
Vervolgens stonden alle waarschuwingsbordjes in het Maleis. Daar werd ik (lichtelijk aangeschoten van een paar biertjes in de bus + luchtvochtigheid) niet wijzer van
Uiteindelijk iets in het Engels gevonden en toen werd duidelijk dat de import van tabak uit Maleisië je op een boete van $5000,- kwam te staan.
Toch maar naar de "goods to declare" balie gelopen en gevraagd hoe het zou zitten als ik die 6 pakjes peuken mee wou nemen. En ook dat ik er bij eventuele problemen zo afstand van wou doen.
Werd nogal lacherig toegesproken dat het er meer staat om af te schrikken, en dat ik door kon als ik 2 pakjes achter liet
Stempel gekregen en naar het vliegveld gegaan om terug naar Nederland te vliegen.
Na 16 uur werd ik er natuurlijk uit geplukt en was ik op Schiphol nog een keer aan de beurt. Na 2 dagen niet gedoucht en geschoren te hebben en tropische temperaturen was dat ook niet zo gek.
Ze deden niet moeilijk om wat DVD'tjes en T-shirts gelukkig.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 18-03-2013 06:08:37 ]
Heb ook niet heel schokkende dingen meegemaakt maar ik vond de grens overgang van Laos naar Cambodja wel apart. Eerst moest je betalen voor een papiertje, 5 dollar. Toen kwam ik bij het volgende punt en vroeg ik wat ik met het papiertje moest, werd er gezegd weggooien. Hierna hielden ze een apparaatje bij je oor (om te kijken of je ziek bent):p weer drie dollar lichter. Op naar het volgende punt waar je dan nog even 5 dollar extra voor je visum moet betalen.
Mij maakt het niet uit vind het wel zn charme hebben in die landen. Ik zag dat andere mensen er nog al een probleem van maakte dat vond ik weer wat overdreven.
Mij maakt het niet uit vind het wel zn charme hebben in die landen. Ik zag dat andere mensen er nog al een probleem van maakte dat vond ik weer wat overdreven.
Niks bijzonders vergeleken met de rest hier, maar ik reis dan ook nog niet zo lang en tegenwoordig zijn er haast geen grensovergangen meer in Europa. Dacht ik tenminste.
In november '12 met de nachttrein van Arnhem naar Warschau geweest, bij de eerste stop in Duitsland (Emmerich) even snelle identiteitscontrole van de politie en toen ging de trein weer, dus maar naar bed gegaan. Uurtje later in Düsseldorf meteen hele trein vol met volgens mij politie, nogmaals controle, drugshonden erbij, m'n backpack werd geïnspecteerd, werd gevraagd wat ik ging doen. Was blijkbaar wel beetje verdacht, 17-jarige jongen uit Nederland die alleen naar het oosten gaat.
Daarna ook geen controle meer, ook in Polen niet gelukkig.
In november '12 met de nachttrein van Arnhem naar Warschau geweest, bij de eerste stop in Duitsland (Emmerich) even snelle identiteitscontrole van de politie en toen ging de trein weer, dus maar naar bed gegaan. Uurtje later in Düsseldorf meteen hele trein vol met volgens mij politie, nogmaals controle, drugshonden erbij, m'n backpack werd geïnspecteerd, werd gevraagd wat ik ging doen. Was blijkbaar wel beetje verdacht, 17-jarige jongen uit Nederland die alleen naar het oosten gaat.
Daarna ook geen controle meer, ook in Polen niet gelukkig.
Mijn 'spannendste' was de grensovergang tussen Duitsland en Denemarken ergens in 2005.
Ik reisde met een bus richting het hogere noorden en werd door de Deense douane tegengehouden.
Komen ze met twee man en een hond de bus in om iedereen te controleren.
Ze hadden een zaklamp bij zich (zal rond een uur of 3 zijn geweest) en schenen vooral de getinte medemens in het gezicht om te kijken of de foto van het paspoort wel overeenkwam met de eigenaar.
Als er al een kleine twijfel was werd je de bus letterlijk uitgesleurd.
Konden hun tassen en koffers uit de bus pakken om even te gaan praten in een gebouwtje.
Ik reisde met een bus richting het hogere noorden en werd door de Deense douane tegengehouden.
Komen ze met twee man en een hond de bus in om iedereen te controleren.
Ze hadden een zaklamp bij zich (zal rond een uur of 3 zijn geweest) en schenen vooral de getinte medemens in het gezicht om te kijken of de foto van het paspoort wel overeenkwam met de eigenaar.
Als er al een kleine twijfel was werd je de bus letterlijk uitgesleurd.
Konden hun tassen en koffers uit de bus pakken om even te gaan praten in een gebouwtje.
Toch jammer die teloorgang van de inter-Europese grensovergangen.
Het heeft toch iets van romantiek. Een corrupte douanier met een grote imposante snor in een stoffig kantoortje aan de grens tussen Spanje en Frankrijk bijvoorbeeld.
Het heeft toch iets van romantiek. Een corrupte douanier met een grote imposante snor in een stoffig kantoortje aan de grens tussen Spanje en Frankrijk bijvoorbeeld.
Leuk topic 
In Europa heb ik eigenlijk geen spannende ervaringen meegemaakt, gezien het gebrek aan grensovergangen. Ik denk dat het spannendste dat ik gehad heb op de grens met duitsland zal zijn van 'hoe hoog zou die boete worden aangezien ik met 60 km te hard voorbij de flitser reed'
In de Verenigde Staten wel een paar 'aparte' ervaringen. Ten eerste heeft mijn vriendin nogal weinig profiel op haar vingers, EN nogal snel last van zweethanden. We kwamen dus aan op het vliegveld van Los Angeles, en dan wordt er van je verwacht dat je vingerafdrukken laat maken. Helaas gaat dat bij mijn vriendin nooit zo goed ivm het gebrek aan profiel en zweethanden; dus het ging keer op keer fout. Die immigrations officer werd steeds sjagerijniger, en mijn vriendin steeds zenuwachtiger. Op een gegeven moment zij die gast ' nog 1x, en anders gaan we jullie verhoren'. En toen lukte het opeens
Een andere keer vertrokken we vanuit Las Vegas naar huis toe, en moesten we door de veiligheids poortjes. Helaas kon dat ding niet goed door mijn spijkerbroek heen scannen, omdat er een paar dikke stukken stof op zaten. Dat vertrouwden de beambten dus niet, dus werd ik meegenomen om wat beter gefouilleerd te worden en ondervraagd te worden.
Gelukkig bleef die beambte wel relaxed en aardig; waardoor het allemaal vrij rap voorbij was en we ruim op tijd weer door konden naar het vliegtuig
In Europa heb ik eigenlijk geen spannende ervaringen meegemaakt, gezien het gebrek aan grensovergangen. Ik denk dat het spannendste dat ik gehad heb op de grens met duitsland zal zijn van 'hoe hoog zou die boete worden aangezien ik met 60 km te hard voorbij de flitser reed'
In de Verenigde Staten wel een paar 'aparte' ervaringen. Ten eerste heeft mijn vriendin nogal weinig profiel op haar vingers, EN nogal snel last van zweethanden. We kwamen dus aan op het vliegveld van Los Angeles, en dan wordt er van je verwacht dat je vingerafdrukken laat maken. Helaas gaat dat bij mijn vriendin nooit zo goed ivm het gebrek aan profiel en zweethanden; dus het ging keer op keer fout. Die immigrations officer werd steeds sjagerijniger, en mijn vriendin steeds zenuwachtiger. Op een gegeven moment zij die gast ' nog 1x, en anders gaan we jullie verhoren'. En toen lukte het opeens
Een andere keer vertrokken we vanuit Las Vegas naar huis toe, en moesten we door de veiligheids poortjes. Helaas kon dat ding niet goed door mijn spijkerbroek heen scannen, omdat er een paar dikke stukken stof op zaten. Dat vertrouwden de beambten dus niet, dus werd ik meegenomen om wat beter gefouilleerd te worden en ondervraagd te worden.
Gelukkig bleef die beambte wel relaxed en aardig; waardoor het allemaal vrij rap voorbij was en we ruim op tijd weer door konden naar het vliegtuig
Voor wat foto's, kijk hier
Ik geloof dat het 1999 was, grensovergang met Roemenië. We hadden al een uur in de rij gestaan, dus steeds je auto een stukje vooruit duwen in plaats van steeds de motor starten en verder veel op het asfalt zitten. Ik was 14 en ging met een vriend naar Roemenië. Eenmaal bij de douane wilden ze ons niet binnenlaten omdat we geen landensticker hadden met NL erop In die tijd werd net de switch gemaakt naar landaanduiding op de kentekenplaat en dit was een nieuwe auto. Niets raars aan maar dit nieuws had Boekarest nog niet bereikt.
Enfin, lang bij de grens stil gestaan, veel schipperen en uiteindelijk was een sigaartje en een flesje jonge jenever voldoende om ons door te laten. Ik denk dat het mijn enige moeilijke grensovergang is, en één van de laatste waar nog die ouderwetse Oostblokromantiek uit spreekt.
In die tijd werd net de switch gemaakt naar landaanduiding op de kentekenplaat en dit was een nieuwe auto. Niets raars aan maar dit nieuws had Boekarest nog niet bereikt.Enfin, lang bij de grens stil gestaan, veel schipperen en uiteindelijk was een sigaartje en een flesje jonge jenever voldoende om ons door te laten. Ik denk dat het mijn enige moeilijke grensovergang is, en één van de laatste waar nog die ouderwetse Oostblokromantiek uit spreekt.
1) Grensovergang bij Oldenzaal met Nederland en Duitsland. Het was zomer 1999 we gingen met 4 man naar Berlijn de Loveparade. grote stickers op de auto geplakt met de logo's van de Loveparade. we rijden de grens over en binnen 1 minuut de Polizei achter ons aan. wij stoppen aan de kant van de weg. paspoorten worden gecheckt en hele auto onderzocht naar drugs. 5 minuten later komt er een polizei busje aangereden met een politiehond er in. die hond deed nog ff een 2e ronde. Wij wisten van ons zelf dat we niets bij ons hadden, maar toch knijp je hem behoorlijk. in de tussentijd moesten wij onder bewaking van een politieagent met zichtbaar wapen zo'n 10 meter verder op de vangrail wachten.
totaal heeft het ongeveer 20 minuten geduurd totdat we door de zichtbaar geïrriteerde agenten onze paspoorten terug kregen en onze reis voortzetten.
2) 2007 grens Myanmar - Thailand. We waren in het noorden van thailand en gingen een dagje naar Myanmar. daar paspoort afgegeven bij zo'n kantoortje en ik moest buiten even wachten op mijn reisgenoot. ik zit daar buiten, komt er een man naast me zitten die meteen vraagt of ik ''iets'' wil kopen. dit terwijl er 5 meter verderop gewoon mannetjes staan met grote wapens in de hand. Ik schud uiteraard afwijzend nee en hou mijn tas extra in de gaten. die man stapt op en loopt weg, binnen 10 seconde zit de volgende al weer naast me met de vraag of ik hasj wil kopen.... ondertussen komt mijn reisgenoot aangelopen en we smeren hem.
een paar uur later gingen we terug naar Thailand. we waren wat laat om de bus te halen in Thailand. wij komen aangerend bij de grenscontrole, zit dat mannetje rustig aan zijn noedels. Wij kijken hem zo aan van schiet eens op joh. het duurde zeker 5 minuten toen hij een gebaar maakte dat hij geld wilde. ik bedacht me geen moment en pak 500 bath uit mn zak en leg dat neer. 10 seconde later waren we de grens over en haalde we nog net onze bus
totaal heeft het ongeveer 20 minuten geduurd totdat we door de zichtbaar geïrriteerde agenten onze paspoorten terug kregen en onze reis voortzetten.
2) 2007 grens Myanmar - Thailand. We waren in het noorden van thailand en gingen een dagje naar Myanmar. daar paspoort afgegeven bij zo'n kantoortje en ik moest buiten even wachten op mijn reisgenoot. ik zit daar buiten, komt er een man naast me zitten die meteen vraagt of ik ''iets'' wil kopen. dit terwijl er 5 meter verderop gewoon mannetjes staan met grote wapens in de hand. Ik schud uiteraard afwijzend nee en hou mijn tas extra in de gaten. die man stapt op en loopt weg, binnen 10 seconde zit de volgende al weer naast me met de vraag of ik hasj wil kopen.... ondertussen komt mijn reisgenoot aangelopen en we smeren hem.
een paar uur later gingen we terug naar Thailand. we waren wat laat om de bus te halen in Thailand. wij komen aangerend bij de grenscontrole, zit dat mannetje rustig aan zijn noedels. Wij kijken hem zo aan van schiet eens op joh. het duurde zeker 5 minuten toen hij een gebaar maakte dat hij geld wilde. ik bedacht me geen moment en pak 500 bath uit mn zak en leg dat neer. 10 seconde later waren we de grens over en haalde we nog net onze bus
In 2011 ging ik als exchange student naar Canada met een overstap in Chicago. Voor mij de eerste keer echt alleen reizen, dus toch sowieso wel (gezonde) spanning.
Eenmaal aangekomen in Chicago moest ik vingerafdrukken afgeven omdat ik toch eventjes het land binnen moest (rare constructie trouwens). Nu heb ik van mezelf al best kleffe handjes, maar dit werd door reis spanning natuurlijk wat erger dan normaal. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat het niet lukte om mijn vingerafdrukken af te nemen doordat mijn vingers te vochtig waren. Douane hierdoor natuurlijk achterdochtig en begonnen dus ook een beetje tegen mij aan te zeiken, wat ervoor zorgde dat ik eigenlijk nog zenuwachtiger werd.
Uiteindelijk begon die vent dus met "are you nervous sir? Is there a reason to be nervous?" "is there a problem sir?" "because right now you are making me nervous". Naja op dat moment gingen natuurlijk allerlei gedachtes door mijn hoofd dat ik het land niet in kwam of dat ze mij zouden verdenken van alles en nog wat. Toen maar gewoon eerlijk uitgelegd waarom ik nerveus was en voor het eerst alleen reisde en dit allemaal niet gewend was.
Dit hielp kennelijk, want mocht na een aantal vragen en streng kijken uiteindelijk toch door. Maar zijn toch nare momenten dit, zeker als je voor het eerst alleen en zo ver reist.
Eenmaal aangekomen in Chicago moest ik vingerafdrukken afgeven omdat ik toch eventjes het land binnen moest (rare constructie trouwens). Nu heb ik van mezelf al best kleffe handjes, maar dit werd door reis spanning natuurlijk wat erger dan normaal. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat het niet lukte om mijn vingerafdrukken af te nemen doordat mijn vingers te vochtig waren. Douane hierdoor natuurlijk achterdochtig en begonnen dus ook een beetje tegen mij aan te zeiken, wat ervoor zorgde dat ik eigenlijk nog zenuwachtiger werd.
Uiteindelijk begon die vent dus met "are you nervous sir? Is there a reason to be nervous?" "is there a problem sir?" "because right now you are making me nervous". Naja op dat moment gingen natuurlijk allerlei gedachtes door mijn hoofd dat ik het land niet in kwam of dat ze mij zouden verdenken van alles en nog wat. Toen maar gewoon eerlijk uitgelegd waarom ik nerveus was en voor het eerst alleen reisde en dit allemaal niet gewend was.
Dit hielp kennelijk, want mocht na een aantal vragen en streng kijken uiteindelijk toch door. Maar zijn toch nare momenten dit, zeker als je voor het eerst alleen en zo ver reist.
Vingerafdruk controle op JFK terwijl je na een "ongelukje" een half duimpje hebt en een prothese om de middelvinger.
Wouden ze niks van weten gewoon die vingers erop, heb geloof ik 10 minuten op dat apparaat staan duwen... Mevrouw werd steeds sacherijniger achter der buro.
Wouden ze niks van weten gewoon die vingers erop, heb geloof ik 10 minuten op dat apparaat staan duwen... Mevrouw werd steeds sacherijniger achter der buro.
De V.S. begint steeds meer op Noord-Korea te lijken. En de douaniers van de V.S, zouden wat norsheid en onbeschoftheid zo in Oost-Europa kunnen werken. Wat is de V.S. enorm verandert - ten negatieve - de laatste 10 jaar.quote:Op zondag 24 maart 2013 15:31 schreef Pielemuisje het volgende:
Vingerafdruk controle op JFK terwijl je na een "ongelukje" een half duimpje hebt en een prothese om de middelvinger.
Wouden ze niks van weten gewoon die vingers erop, heb geloof ik 10 minuten op dat apparaat staan duwen... Mevrouw werd steeds sacherijniger achter der buro.
Drie jaar terug toen kwam ik uit Bosnië met twee vrienden per trein. Ik had nog wat kaasburek bij en bij de Sloveense grens zag ik allemaal schreeuwerige posters hangen dat het verboden was kaasproducten mee te nemen uit geen-EU-gebied. Oeps. Gelukkig kreeg ik geen bagage controle. 
Twee jaar geleden was ik met een vriend vanuit Servië weer op weg naar huis per trein. Nachttrein van Belgrado naar Wenen genomen, maar voor vertrek nog even een slof sigaretten de man ingeslagen en sljivovica.
Bij Subotica kwam er nog een Duitser de coupé binnen en die flikkerde z'n spullen heel snel neer omdat de douane eraan kwam. Daardoor was een fles sljivovica kapot gegaan en begon onze coupé langzaam ongelofelijk naar sljivovica te stinken. Servische uitgangscontrole totaal geen problemen gehad. 
...Maar toen kwam Hongarije: Eerst een paar mannen die wat paspoorten moesten zien, niks aan de hand. Er kwam daarna een vrouw aangelopen die al een heel verhaal in het Servisch hield voordat ze überhaupt in onze coupé stond, ik deed de deur open en ik verstond enkel PASAPORT. Zo slaapdronken als ik was gaf ik m'n paspoort. Een heel lulverhaal in het Servisch volgde (Ze had een Hongaars kostuum aan), ik had zoiets van "het zal wel". Toen er geen antwoord kwam, werd de vrouw pisnijdig en keek mij werkelijk met een dodende blik aan "ALKOHOL? TABAK? YES? NO?".
Ondertussen was de sfeer super gespannen in de coupé omdat iedereen van elkaar wist dat we Servische flessen sljivo en Servische sigaretten in onze bagage hadden zitten. Ik antwoordde zachtjes "No", ik kreeg mijn paspoort terug. Vriend van mij verstond er allemaal maar weinig van en uiteindelijk stond ze tegen hem aan te schreeuwen totdat hij "no" antwoordde. Pas de volgende ochtend hadden we door dat onze coupé kei zwaar naar sljivovica stonk en biechtte die Duitser op dat hij 25 liter sljivovica bij had.
Niet echt spannend, maar ik vond het wel een beleving: Afgelopen zomer vanuit Oekraïne via de grensovergang Udricsk-Gorny Wit-Rusland binnen gegaan. Paar dagen daarvoor nog naar de Wit-Russische ambassade gebeld of we als buitenlander überhaupt daar de grens over mochten (het ligt echt in het niemandsland), maar nee geen probleem.
Enfin, 's ochtends vroeg vanuit Sarny de stoptrein richting Gorny gepakt. De trein zat stampvol met de bekende smokkeloma's die onderbroeken, Tell-Selldozen & ambulanciershandschoenen gingen verkopen in Wit-Rusland. Op den duur kwamen er ook oma's langs die vareniki en koffie verkochten & geldwisseloma's. Aan de Oekraïense grens kwamen er een achttal douaniers de trein in (waarvan er 1 stiekem foto's maakte in de trein) en die stonden vooral gezellig te kletsen met alle smokkeloma's. Uiteindelijk waren m'n vrienden en ik dan aan de beurt. "Wauw! Een Nederlands paspoort!", gaan ze met z'n allen geïmponeerd naar onze paspoorten zitten kijken.
Uur later reed de trein Wit-Rusland binnen. Bij aankomst in het Wit-Russische Gorny werd de trein meteen omsingeld door militija en bij het opengaan van de deuren rennen alle 100 smokkeloma's naar het stationsgebouw en staan te duwen, te trekken en op elkaar te schelden. Wij lopen op ons dooie gemak met de Oekraïense machinist en conducteur helemaal achteraan. Weer een half uur later komen er twee militsija's op ons afgelopen. "Where do you come from?", wij een beetje vertellen en al snel gaan ze in de weer om alle papieren voor ons alvast te halen. Ook voor de Wit-Russische zorgverzekering wordt gelijk iemand opgepiept (op grote grensovergangen staat iemand altijd paraat, maar bij Udricsk-Gorny komen afgezien van de dagelijkse 100 smokkeloma's niemand). Als alle smokkeloma's voor het station hun zooi staat te verkopen, zijn onze papieren bijna helemaal in orde en is de verzekeringsagent er ook meteen. ¤5,- voor de verzekering verder (goedkoper als op voorhand dus!) en we mogen Wit-Rusland binnen.
In tegenstelling tot mijn verwachting zeer aardige en behulpzame douane daar in Gorny!
Twee jaar geleden was ik met een vriend vanuit Servië weer op weg naar huis per trein. Nachttrein van Belgrado naar Wenen genomen, maar voor vertrek nog even een slof sigaretten de man ingeslagen en sljivovica.
Bij Subotica kwam er nog een Duitser de coupé binnen en die flikkerde z'n spullen heel snel neer omdat de douane eraan kwam. Daardoor was een fles sljivovica kapot gegaan en begon onze coupé langzaam ongelofelijk naar sljivovica te stinken. Servische uitgangscontrole totaal geen problemen gehad. ...Maar toen kwam Hongarije: Eerst een paar mannen die wat paspoorten moesten zien, niks aan de hand. Er kwam daarna een vrouw aangelopen die al een heel verhaal in het Servisch hield voordat ze überhaupt in onze coupé stond, ik deed de deur open en ik verstond enkel PASAPORT. Zo slaapdronken als ik was gaf ik m'n paspoort. Een heel lulverhaal in het Servisch volgde (Ze had een Hongaars kostuum aan), ik had zoiets van "het zal wel". Toen er geen antwoord kwam, werd de vrouw pisnijdig en keek mij werkelijk met een dodende blik aan "ALKOHOL? TABAK? YES? NO?".
Ondertussen was de sfeer super gespannen in de coupé omdat iedereen van elkaar wist dat we Servische flessen sljivo en Servische sigaretten in onze bagage hadden zitten. Ik antwoordde zachtjes "No", ik kreeg mijn paspoort terug. Vriend van mij verstond er allemaal maar weinig van en uiteindelijk stond ze tegen hem aan te schreeuwen totdat hij "no" antwoordde.
Pas de volgende ochtend hadden we door dat onze coupé kei zwaar naar sljivovica stonk en biechtte die Duitser op dat hij 25 liter sljivovica bij had.Niet echt spannend, maar ik vond het wel een beleving: Afgelopen zomer vanuit Oekraïne via de grensovergang Udricsk-Gorny Wit-Rusland binnen gegaan. Paar dagen daarvoor nog naar de Wit-Russische ambassade gebeld of we als buitenlander überhaupt daar de grens over mochten (het ligt echt in het niemandsland), maar nee geen probleem.
Enfin, 's ochtends vroeg vanuit Sarny de stoptrein richting Gorny gepakt. De trein zat stampvol met de bekende smokkeloma's die onderbroeken, Tell-Selldozen & ambulanciershandschoenen gingen verkopen in Wit-Rusland. Op den duur kwamen er ook oma's langs die vareniki en koffie verkochten & geldwisseloma's. Aan de Oekraïense grens kwamen er een achttal douaniers de trein in (waarvan er 1 stiekem foto's maakte in de trein) en die stonden vooral gezellig te kletsen met alle smokkeloma's. Uiteindelijk waren m'n vrienden en ik dan aan de beurt. "Wauw! Een Nederlands paspoort!", gaan ze met z'n allen geïmponeerd naar onze paspoorten zitten kijken.
Uur later reed de trein Wit-Rusland binnen. Bij aankomst in het Wit-Russische Gorny werd de trein meteen omsingeld door militija en bij het opengaan van de deuren rennen alle 100 smokkeloma's naar het stationsgebouw en staan te duwen, te trekken en op elkaar te schelden. Wij lopen op ons dooie gemak met de Oekraïense machinist en conducteur helemaal achteraan. Weer een half uur later komen er twee militsija's op ons afgelopen. "Where do you come from?", wij een beetje vertellen en al snel gaan ze in de weer om alle papieren voor ons alvast te halen. Ook voor de Wit-Russische zorgverzekering wordt gelijk iemand opgepiept (op grote grensovergangen staat iemand altijd paraat, maar bij Udricsk-Gorny komen afgezien van de dagelijkse 100 smokkeloma's niemand). Als alle smokkeloma's voor het station hun zooi staat te verkopen, zijn onze papieren bijna helemaal in orde en is de verzekeringsagent er ook meteen. ¤5,- voor de verzekering verder (goedkoper als op voorhand dus!) en we mogen Wit-Rusland binnen.
In tegenstelling tot mijn verwachting zeer aardige en behulpzame douane daar in Gorny!
Naar aanleiding van Eilat met raketten bestookt herinner ik me een 2 grensovergangen in Israel.
Vanuit Jordanie naar Eilat (Israel). Ik gaf m'n dolk netjes aan de douanier voor de scan en kwam erdoor zonder problemen. M'n broer had iPod speakertjes bij zich en dat vonden ze heel interessant, helemaal omdat er een kuipje boter overheen was gesmolten (zo'n klein ontbijtkuipje was kapot gegaan). De speakertjes moesten worden aangesloten om te kijken of het werkte en een paar keer door de x-ray. Toen was het beurt aan een meisje die met ons meereisde.. van Colombiaanse afkomst maar met Brits paspoort.. Dat was een probleem. Ze werd ook geirriteerd door alle vragen die ze over haar heen kreeg en irritatie is iets dat niet goed werkt bij de Israelische grensbeambten.. Dat duurde even en ze werd zenuwachtiger en zenuwachtiger..
Vanuit Tel Aviv met het vliegtuig naar Boedapest. Het was erg vroeg en bijna niet geslapen dus vergeten om diezelfde dolk in m'n check-in bagage te doen.. Kwam aan bij de x-ray en ik had nog steeds geen idee. Het meisje dat het apparaat bediende vond mij wel leuk en ik haar wel dus na wat geflirt verder pikte ik m'n tas op en liep richting de gate.. en toen dacht ik.. heb ik die dolk nu wel in m'n check-in gedaan? Zal toch wel? Kan het me niet herinneren, maar kwam zonder problemen door de controle. Toch even kijken.. ..tering!! De dolk zit gewoon in m'n tas.. vergeten dus.. maar kwam wel door de controle heen.. Nog steeds jammer dat ik geen foto heb gemaakt met m'n dolk in het vliegtuig.
Dit was allemaal tijdens de Gaza oorlog van 2008-09..
..en ik dacht altijd dat de Israelische grensbewaking het beste ter wereld zou zijn.. helemaal tijdens een oorlog!
Vanuit Jordanie naar Eilat (Israel). Ik gaf m'n dolk netjes aan de douanier voor de scan en kwam erdoor zonder problemen. M'n broer had iPod speakertjes bij zich en dat vonden ze heel interessant, helemaal omdat er een kuipje boter overheen was gesmolten (zo'n klein ontbijtkuipje was kapot gegaan). De speakertjes moesten worden aangesloten om te kijken of het werkte en een paar keer door de x-ray. Toen was het beurt aan een meisje die met ons meereisde.. van Colombiaanse afkomst maar met Brits paspoort.. Dat was een probleem. Ze werd ook geirriteerd door alle vragen die ze over haar heen kreeg en irritatie is iets dat niet goed werkt bij de Israelische grensbeambten.. Dat duurde even en ze werd zenuwachtiger en zenuwachtiger..
Vanuit Tel Aviv met het vliegtuig naar Boedapest. Het was erg vroeg en bijna niet geslapen dus vergeten om diezelfde dolk in m'n check-in bagage te doen.. Kwam aan bij de x-ray en ik had nog steeds geen idee. Het meisje dat het apparaat bediende vond mij wel leuk en ik haar wel dus na wat geflirt verder pikte ik m'n tas op en liep richting de gate.. en toen dacht ik.. heb ik die dolk nu wel in m'n check-in gedaan? Zal toch wel? Kan het me niet herinneren, maar kwam zonder problemen door de controle. Toch even kijken.. ..tering!! De dolk zit gewoon in m'n tas.. vergeten dus.. maar kwam wel door de controle heen.. Nog steeds jammer dat ik geen foto heb gemaakt met m'n dolk in het vliegtuig.
Dit was allemaal tijdens de Gaza oorlog van 2008-09..
..en ik dacht altijd dat de Israelische grensbewaking het beste ter wereld zou zijn.. helemaal tijdens een oorlog!
reset
Mijn ervaringen zijn niet zo spannend als die van sommige hier, maar voor mij op dat moment wel.
Een keer met vliegtuig naar Laos, bij aankomst moest je dan blijkbaar bij zo'n douanebeambte een formuliertje invullen, dat werd afgestempeld en het onderste stukje kreeg je mee. Ik hoefde alleen mijn paspoort te laten zien en mocht doorlopen. Maar toen de terugweg: aangezien ik geen stukje formulier had, mocht ik niet langs de douane (had wel een stempel in paspoort volgens mij, maar dat was niet genoeg, er moest en zou een formuliertje komen)... Dus ik begon al helemaal peentjes te zweten want het duurde allemaal nogal lang en ik had niet zo gek lang meer voordat het boarden zou beginnen. En ik had nooit een formulier gekregen dus hoe ik dat onderste stukje zou moeten overleggen was me een raadsel, ik had het niet kwijtgemaakt ofzo. Uiteindelijk mocht ik ergens anders op het vliegveld bij soldaten (denk ik? Groene uniformen en geweren) een nieuw formulier gaan halen. Dat moest ik invullen, werd afgestempeld en het onderste stukje werd gelijk weer ingenomen. Lekker bureaucratisch en ik maar stressen dat ik dat vliegtuig zou missen.
Een andere keer ging ik in mijn eentje naar de VS. Een jaar daarvoor was ik in Egypte geweest en daarvan stond ook een stempel in mijn paspoort. Ik gelijk uit de rij geplukt ( niet in een hokje ofzo, maar gewoon een paar meter naast de rij) en aan een vragenvuur onderworpen: met wie was ik daar geweest, waarom was ik daar geweest, hoe lang, wat had ik daar gedaan, had ik er mensen ontmoet? etc.. Nog gefouilleerd en alles. Maar het flesje water in mijn rugzak die ik vergeten was weg te gooien werd over het hoofd gezien en mocht mee het vliegtuig in
Een keer met vliegtuig naar Laos, bij aankomst moest je dan blijkbaar bij zo'n douanebeambte een formuliertje invullen, dat werd afgestempeld en het onderste stukje kreeg je mee. Ik hoefde alleen mijn paspoort te laten zien en mocht doorlopen. Maar toen de terugweg: aangezien ik geen stukje formulier had, mocht ik niet langs de douane (had wel een stempel in paspoort volgens mij, maar dat was niet genoeg, er moest en zou een formuliertje komen)... Dus ik begon al helemaal peentjes te zweten want het duurde allemaal nogal lang en ik had niet zo gek lang meer voordat het boarden zou beginnen. En ik had nooit een formulier gekregen dus hoe ik dat onderste stukje zou moeten overleggen was me een raadsel, ik had het niet kwijtgemaakt ofzo. Uiteindelijk mocht ik ergens anders op het vliegveld bij soldaten (denk ik? Groene uniformen en geweren) een nieuw formulier gaan halen. Dat moest ik invullen, werd afgestempeld en het onderste stukje werd gelijk weer ingenomen. Lekker bureaucratisch
en ik maar stressen dat ik dat vliegtuig zou missen. Een andere keer ging ik in mijn eentje naar de VS. Een jaar daarvoor was ik in Egypte geweest en daarvan stond ook een stempel in mijn paspoort. Ik gelijk uit de rij geplukt ( niet in een hokje ofzo, maar gewoon een paar meter naast de rij) en aan een vragenvuur onderworpen: met wie was ik daar geweest, waarom was ik daar geweest, hoe lang, wat had ik daar gedaan, had ik er mensen ontmoet? etc.. Nog gefouilleerd en alles. Maar het flesje water in mijn rugzak die ik vergeten was weg te gooien werd over het hoofd gezien en mocht mee het vliegtuig in
|
|
