Info over seks voor gehandicapten

quote:

---

Op vrijdag 8 augustus 2003 19:04 schreef Susan4men het volgende:

[..]

Aan jouw uitspraak merk ik dat je er geen flauw benul van hebt hoe de vork precies in de steel zit.
Je naam is dus het tegendeel van toepasselijk voor je.

---

Betalen voor seks is gewoon ronduit triest

quote:

---

Op vrijdag 8 augustus 2003 09:34 schreef MetalMessiah het volgende:
Volgens mij is de kernvraag of iemand recht heeft op sex in de zin van dat het een levensbehoefte is. Indien met een levensbehoefte is, dan ligt er een (moelijke) rol van de overheid om te bepalen of en hoe gehandicapten aan hun dosis komen.

Volgens leven er genoeg mensen zonder sex en is sex geen recht waar de overheid bij moet springen in de vorm van subsidies.

---

Ik vind van wel. Dat moet ieder ander ook die voor deze mogelijkheid kiest.
Het feit dat zij gehandicapt zijn heeft in feite niets met hun financiele situatie te maken, dat zijn dus in mijn ogen 2 paar schoenen.

quote:

---

Op vrijdag 8 augustus 2003 19:09 schreef thetruth het volgende:

[..]

Neem me vooral serieus

Betalen voor seks is gewoon ronduit triest

---

Een beetje meer respect voor anderen zou je niet slecht staan.

quote:

---

Op vrijdag 8 augustus 2003 19:13 schreef Susan4men het volgende:

[..]

Tja, dat is iets wat jij mischien niet nodig hebt.
Wees er toch blij om, maar steek de kop niet in het zand als het gaat om de werkelijkheid. Er zijn wel degelijk mensen die daar wel afhankelijk van (denken te) zijn, of je dat nu triest vindt of ook niet.

Een beetje meer respect voor anderen zou je niet slecht staan.

---

quote:

---

Op vrijdag 8 augustus 2003 20:03 schreef thetruth het volgende:

[..]

Oké ik zal de boel enigszins proberen te nuanceren: Voor mij persoonlijk telt alleen echte liefde Ik zal onderkennen dat prostituées (oké vooruit escorts) een maatschappelijk nut hebben voor bepaalde sociaal minder bedeelde mensen (opa's die hun zakkie willen legen, bepaalde gehandicapten en contact-gestoorden c.q. minder aantrekkelijke mensen) maar blijf het een trieste zaak vinden

---

Toch vraag ik me af in welk opzicht jij dat triest vindt. Triest voor bovengenoemde personen of triest dat er prostitutie bestaat?

Niet iedereen is alleen maar afhankelijk van een prostituée, hoor. Menige man boekt een dame om heel andere redenen.
Ik was diverse keren bij zeer aantrekkelijke, succesvolle heren (ook singles) die aan iedere vinger wel 10 vrouwen konden krijgen. Zeker niet contact-gestoord of dergelijke en échte spetters (of je het gelooft of niet).

Maar ja nou, dat is nu een beetje off-topic.
Genoeg daarover dus.

quote:

---

Op vrijdag 8 augustus 2003 20:27 schreef Susan4men het volgende:

[..]

Zo kan het dus ook
Kijk, en dat dat jouw mening is, is prima. Je zult zeker niet de enige zijn die dat vindt.

Toch vraag ik me af in welk opzicht jij dat triest vindt. Triest voor bovengenoemde personen of triest dat er prostitutie bestaat?

Niet iedereen is alleen maar afhankelijk van een prostituée, hoor. Menige man boekt een dame om heel andere redenen.
Ik was diverse keren bij zeer aantrekkelijke, succesvolle heren (ook singles) die aan iedere vinger wel 10 vrouwen konden krijgen. Zeker niet contact-gestoord of dergelijke en échte spetters (of je het gelooft of niet).

Maar ja nou, dat is nu een beetje off-topic.
Genoeg daarover dus.

---

Gelukkig worden de reacties, naarmate de topic vordert, steeds zinniger. Ik schrok best toen ik de eerste reacties las op de vorige pagina(s). Maar ja, alle begin is moeilijk, zullen we maar zeggen.
Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Jan, ik ben 39 jaar. Buiten het feit dat ik af en toe neig naar een mid-life crisis (grapje), ben ik lichamelijk gehandicapt. De "geleerden", artsen en andere instanties, hebben mij gecategoriseerd onder de noemer "zwaar gehandicapt".
Voor alle duidelijkheid, zelf voel ik dat niet zo.
Ik heb nog een verrassing: Ik ben nl. de gehandicapte man waar Susan het over had in een van haar eerste bijdragen. Zo, nu kennen jullie me wel voldoende, dunkt me.

Door allerlei omstandigheden heb ik nog nooit een normale (sexuele) relatie gehad met iemand. Natuurlijk steek ik mijn hand in eigen boezem, want misschien ligt dat ook wel aan mezelf, zoals bij niet gehandicape mensen zonder relaties. Feit is wel dat mensen met een handicap vaak geen (sexuele) relaties hebben. natuurlijk geld dit overigens ook wel voor andere groepen. Vraag me niet wat de reden daarvan is, ik zou het niet weten. Maar de behoefte aan sex is er wel. Vooral ook omdat ik niet in staat ben om mij zelf te bevredigen, zoals Susan al beschref. En... geloof me, dat is een regelrechte ramp.
Niet alleen voor mezelf, maar vooral ook voor de mensen om je heen. Als je, zoals ik, je niet kunt ontladen (je "kwakje" kwijt kunt) is iedere, licht goed uitziende vrouw, een kandidate om sex mee te hebben. Waar ik me voor schaamde was dat ik dat niet voor mezelf hield maar ook insinuaties maakte en zelfs probeerde deze vrouwen uit te nodigen om sex met me te hebben. Menig goede verstandhouding is daardoor ontploft en onhoudbaar gebleken. Dat is erg jammer, vooral omdat ik mensenliefhebber ben en ze graag om me heen heb, een kuddedier dus.
Ik ben overgegaan tot het ontvangen van prostitue's. Eerst van een stichting (Stichting alternatieve relatiebemiddeling, te Zeist). daarna door omstandigheden, "dames van plezier" uit het vrije veld. En... het probleem was opgelost. Het is daarom dat ik van mening ben dat mensen die zich zelf niet kunnen helpen in aanmerking moeten kunnen komen voor hulp, zelfs een vergoeding moeten kunnen krijgen van overheids-wege. Voor de duidelijkheid: Ik sprek niet alleen voor mijn eigen straatje of voor persoonlijk gewin. Gelukkig sta ik er financieel wat beter voor dan de meeste mensen met een handicap, dus voorlopig komt het nog uit eigen zak, letterlijk en figuurlijk.

Naast het primaire klaarkomen is lichamelijk contact iets wat iedereen nodig heeft. Ga eens na hoe vaak je gemiddeld aangeraakt wordt op een doodeweekse dag. Iemand geeft je een hand, een collega of chef geeft je een schouderklopje, een wat intiemere vriend(in) slaat een arm om je heen, en dan weer krijg je een vriendelijk por in je ribben. Gek genoeg gebeurt dit bij mij niet of nauwelijks. Ja, degene die mij wast, en mijn kleren aantrekt en mijn fysiotherapeut raken mij aan, maar dan wel functioneel, Geloof me, dat verschil voel je. Maar dan zijn er toch mensen in deze maatschappij die onverwachts kunnen helpen op een, in eerste instantie niet verwachte manier. Want ik kreeg contact met Susan. Susan helpt me niet alleen van mijn eerste driften af, maar is ook in staat, letterlijk te laten voelen dat ik mens ben. Zo zie je maar weer, zelfs een call-girl kan voorzien in behoeftes waar je niet in eerste instantie aan denkt. Mijn motto: Lang leve de prostitutie!!
Ik hoop met dit stuk een steentje te hebben bijgedragen in deze discussie. Het is inmiddels al laat, ik ga slapen.
Heeft u nog vragen? Stel ze me gerust hier, ik probeer ze te beantwoorden.

Groetjes aan allen,
Jan

Wat ik me nog afvraag: heb jij van jongs af aan seksuele voorlichting gehad? Wist je wat er met je lijf aan de hand was na/tijdens de veranderingen? Heb jij zelf bedacht dat de sar een uitkomst kon zijn voor je problemen?
Ik zal even uitleggen waarom ik dit vraag: ik weet vanuit mijn werk dat mensen met een handicap van jouw generatie (als ik dat zo mag zeggen) vaak niet/slecht voorgelicht zijn. Ze weten dus niet wat die gevoelens zijn en wat er gebeurt.Volwassenen mannen die niet weten wat het (lichamelijke) verschil is tussen mannen en vrouwen (vrouwen dragen ook rokken).
Als het te persoonlijk is, moet je de vragen natuurlijk niet beantwoorden.

Bedankt voor je reply en compliment.
Het heeft even geduurd, ik was gisteren bijna de hele dag niet thuis, maar hier zijn mijn antwoorden op jou vragen
Die dapperheid valt nog wel mee hoor, mensen moeten over het algemeen maar eens wat opener tegen elkaar zijn, dan ziet de wereld er plots heel anders uit
Je vraag is iets ingewikkelder te beantwoorden dan dat het in eerste instantie lijkt. Dat heeft te maken met het feit dat er ook nog hele andere belangrijke dingen zijn, die vaak niet eens wat met sex te maken hebben.
Ik ben vanaf mijn geboorte gehandicapt, dus veranderde er niets voor mij na de verandering, zoals jij dat noemde. Ik kende mijn lichaam wel goed, ook wel tijdens de peuter,- en kleuter- jaren, tot aan mijn pubertijd. Tot mijn 6e levensjaar heb ik bij mijn ouders gewoond in een klein dorpje. Ssxuele opvoeding week niet af in vergelijking met andere kinderen uit dat dorp. Verder was ik een normaal gelukkig kind, ondanks mijn handicap, in de meeste gevallen vergelijkbaar tevreden met mijn dorpsgenoot-kinderen.Natuurlijk kon ik bepaalde dingen niet, maar daar leer je verbazend gauw mee leven.

Mijn leven kreeg een trieste wending na mijn leuke kleuterschooltijd.
Ik was 6 toen ik intern werd opgenomen in een revalidatiecentrum, en alleen in het weekend bij mijn ouders thuis was. Omstreeks 1970 was het algemeen acceptabel dat kinderen met een handicap opgroeiden tussen soortgenootjes, althans volgens de "geleerden"", artsen en maatschappelijk werk. Mijn ouders verwijt ik, tot op de dag van vandaag, helemaal niets, laat dat duidelijk zijn. Zij wisten niet beter en waren net zo mondig als gebruikelijk in die tijd.
De opvang, voornamelijk op emotiotioneel gebied was zeer ernstig slecht te noemen. Degenen die daar voor verantwoordelijk waren neem ik wel een hele vracht kwalijk. Eens per week werd er voorgelezen voor het slapen gaan. Even praten over de dag was er niet bij, instoppen en een aai over je bol ook niet. Je begrijpt niet hoeveel invloed dat heeft op iemands emotionele ontwikkeling, vooral op latere leeftijd. Gek genoeg komt, naarmate ik ouder wordt dit gebrek aan visie uit die tijd, steeds sterker terug en maak ik me steeds drukker over deze tekortkomingen van de z.g. "proffessionals" uit die tijd.
Sexuele opvoeding, vooral vlak voor en in mijn pubertijd, kreeg ik denk k op een gelijke manier als mijn leeftijdsgenoten. Van vriendjes, soms van t.v. leerde je het meest.
Maar alweer alweer faalde de hulpverlening. Ditmaal nog altijd op emotioneel gebied, maar ook op sexueel gebied. Al vrij snel kwam ik er achter dat ik heel veel moeite moest doen om mezelf te bevredigen. Door omstandigheden lukte dat later in mijn pubertijd helemaal niet meer. Ik weet nog dat er ontelbare "werkgroepjes" werden ingesteld door de toenmalige begeleiding om over dit probleem bij de jongeren te bespreken. Uren, maanden, jaren werd er, "ooh wat zijn wij interessant" over gediscu"zeurd". Maar concrete oplossingen waren ver te zoeken. En dat notabene midden in de jaren van de sexuele revolutie, onvoorstelbaar.
Maar goed, ik heb daar mijn hele jeugd en adolescentie mee lopen worstelen. Veel mensen, onbewust en niet bedoeld, in het harnas gejaagd, omdat ik me met mijn gefrustreerdheid geeen raad wist.
Pas toen ik achttien was en ging wonen in een woonvorm voor lichamelijk gehandicapten, waar je je leven voor het grootste deel zelf regiseerde, veranderde er iets. Ik had b.v. 10 jaar niet gehuild, daar heb ik mijn emoties weer teruggevonden, die ze er in het revalidatiecentrum hadden uitgesloopt.
Al die tijd heb ik wel geweten hoe de vork in de steel zat, betreffende sexualiteit. Echter, de oplossing voor mijn masturbatie-problemen bleven. Ik heb zelf de SAR ingeschakeld, omdat ik vond dat ik mijn omgeving niet mocht opzadelen mijn probleem en mijn, gefrustreerde gedrag. Ik kreeg daarna wel positieve respons van verzorgenden, vooraal de vrouwelike. Ik maakte nog wel de zelfde sexueel getinte grapjes en toespelingen, maar met een andere, meer humorvolle intentie, vertelde men mij. De laatste jaren woon ik geheel zelfstandig in een project waar 24 uur per dag a.d.l.-hulp oproepbaar is. Ondertussen maak ik geen gebruik meer van de SAR. De mevrouw die mij al die jaren heeft bezocht en uit de buurt kwam van Deventer, is nu ongeveer 60 jaar en kon bijna mijn moeder wezen. Haar "vervangster", uit Utrecht is een keer bij me geweest, maar die vond de afstand Utrecht-Twente te onoverkoombaar.
De laatste tijd maak ik gebruik van Escort-bureau's. En onlangs heb k, via internet, Susan leren kennen. Maar dit is erg kostbaar. Ik maak me dan ook sterk om prostitutie-bezoek, noem het voor mijn part sexuele hulpverlening, in het ziekenfonds te krijgen. Maar dan b.v. alleen voor mensen die niet aan zelfbevrediging kunnen doen.
Beste Yppy, ik vond het leuk je vragen te beantwoorden. Misschien, maar vooral hoop ik dat je er wat aan hebt. Ik hoop vooral dat de hulpverleners/begeleiders van nu gehandicapte pubers en
jong-volwassenen beter kunnen begrijpen en deze groep daardoor beter kunnen helpen.

Laat je meen een keer weten wat je vond van dit verhaal?

Groetjes,
Jan

Ik vind je verhaal erg duidelijk en het verbaasd me eerlijk gezegd niet dat de hulpverlening zo ontzettend te kort schoot. Maar dat vind ik eigenlijk des te erger.
Toch vind ik het wel dapper het is toch een moeilijk onderwerp, vooral als seks niet vanzelfsprekend is, zoals bij jou. Er ligt een ontzettend taboe op, ook bij hulpverleners. Als vrijwilliger ben ik mee geweest met de Wielewaal, misschien ken je dat. Dat is een vakantieorganisatie voor mensen met een handicap. Ik ben mee geweest met mensen met een lichamelijke handicap. Over bijna alles werd gesproken, maar niet over seks. Als vrijwilligers vonden we het ontzettend moeilijk wat te doen als een deelnemer een erectie had bij het wassen. Of als iemand om de twee uur naar het toilet moest. Wat doe je dan bij een erectie? Jij kan dan wel duidelijk aangeven wat je (niet) wil denk ik, maar niet al onze deelnemers konden dat doet.
Juist omdat de hulpverleners bij jou de rol van ouder over hebben genomen (nou ja, hadden moeten nemen) is het zo belangrijk dat ze aandacht besteden aan emotionele (en ook seksuele) ontwikkeling. En dat schiet er vaak bij in. Nu worden kinderen en volwassenen juist minder opgevangen in een instituut in een bos, maar meer in steden en dorpen. In kleinere woonvormen. Maar dat is ook niet ideaal. Misschien dat het wel de betrokkenheid van de hulpverleners vergroot, omdat ze minder bewoners hebben.
Ik vind het wel erg goed dat je zelf de SAR hebt ingeschakeld. En een misser van de hulpverlening dat zij je daar niet op hebben gewezen. Terwijl ze er zelf dus ook baat bij hebben.
Zelf begeleid ik geen cliënten, ik zit iets verder van de hulpverlening af, maar het is wel verhelderend om te lezen hoe jij ertegen aan kijkt.

Mijn vriend werk in een woonvorm voor verstandelijk gehandicapten. natuurlijk hebben ook die mensen behoeften. Er is daar een man die idd wel eens naar de hoeren gaat. Samen met een begeleider op "stap". Dit moet hij wel zelf helemaal betalen. Deze mensen hebben heel veel aandacht nodig en veel lichamelijk contact. Ze hebben al niet veel contact met de buitenwereld en om ze dit dan ook nog eens te ontnemen. Niet iedereen daar kan dat betalen. Maar de gevoelens zijn er wel. Er mag zowiezo meer geld in de gehandicapten zorg worden gestoken.

Ik heb jullie bericht gelezen. Morgen of overmorgen zal ik weer terug reageren. Nemen jullie me dit maar niet kwalijk, een beetje last van de warmte en ook nog vloerbedekking aan het leggen.

I.i.g. alvast bedankt voor jullie bijdrage.

Tot gauw.

Groetjes,
Jan

Sorry, heeft even geduurd. Ik ben nl. op een ander forum Special Guest.
Mensen mogen daar vragen stellen aan personen die een ietwat ander leven hebben dan gemiddeld.
Hieronder de site-naam:
http://www.muisje-forum.nl/phpBB2/portal.php

Ook daar wordt het onderwerp knuffelen, erotiek en sexualiteit en handicaps behandeld.

Yppy, werd jij als vrijwilligster ook niet een beetje wegwijs gemaakt in de materie? Hoe te reageren. bv. Wat moet je doen als er een vakantieliefde ontstaat. Stel dat 2 deelnemers verliefd worden en ze allebei behoorlijk gehandicapt zijn, maar ze willen elkaar wel graag laten merken dat ze elkaar lief vinden. Help je ze mee als ze iets niet kunnen of iets eenvoudiger: zou jij ze bij elkaar in de slaapzak willen stoppen? Leuke vraag he?

SCraane: In hoeverre kun jij invloed uitoefenen op bepaalde beleidszaken, m.b.t. dit onderwerp? Of sta je daar te ver vanaf.
Als je wel invloed kunt uitoefenen, wat zou je dan veranderen?
Ben jij er bv. voorstander van dat verzorging mag (niet verplicht is) helpen met masturbatie? Ik ben heel benieuwd.

Verneem k nog een keer van jullie?

Groetjes,
Jan

Tijdens de introductie dag is er wel kort over gesproken. Stel dat twee deelnemers verliefd waren geworden, dan is het natuurlijk niet aan ons om dat 'tegen te houden' als het van beide kanten komt. Ik zou ze zeker niet bij elkaar in bed leggen ofzo, maar dat komt vooral omdat we steeds korter dan twee weken weggingen en ik vind het dan niet mijn taak om daar voor te zorgen. Dat vind ik dan meer voor de ouders/begeleiders. Ook als het gaat om een lichamelijke handicap bij twee deelnemers die weten wat ze willen.
Deze vraag is nu makkelijk te beantwoorden voor me, het gaat maar over een korte tijd. Als ik echter langer met iemand zou werken, zou ik het wel moeilijker vinden. In hoeverre ik dan voor de gelegenheid en 'voorbereidingen' zou zorgen, weet ik niet. Dat is wel ontzettend moeilijk te beantwoorden. Tijdens mijn eerste vakantie ging er een stel mee bij de deelnemers. Op de inschrijfformulieren van hun allebei stond dat ze bij elkaar op de kamer wilden slapen. Dat hebben ze ook gedaan. Geen idee wat er gebeurt is. Maar daar speelt wel mee dat hij redelijk mobiel was en zelf uit bed kon wanneer hij dat wilde. Ik weet niet of we meer voorzieningen hadden getroffen als hij niet zo zelfstandig was geweest.

Er is ook gesproken over de mogelijkheid van verliefdheid tussen deelnemer en vrijwilliger. En dan vooral vanuit de kant van de deelnemer. Je moet dan (als vrijwilliger) meteen duidelijk zijn wat je daar van vindt, maar je bent er die weken voor de deelnemers. Het is moeilijk om iemand niet te kwetsen als het om zoiets gaat. De kans bestaat dat de deelnemer te veel ging verwachten als je er een beetje in mee ging. Wederzijds kan natuurlijk ook, maar daar werden we ook voor gewaarschuwd. Je zit niet in een gelijkwaardige positie, zeker niet tijdens een vakantie waarbij je als vrijwilliger toch verantwoordelijk bent voor de (lichamelijke) verzorging van een deelnemer. Hier heb ik het zelf (tijdens mijn vakantie met lg'ers) moeilijker mee gehad dan met relaties tussen deelnemers. Je wilt iemand een fantastische vakantie bezorgen, maar je moet toch duidelijk zijn dat het na de vakantie af is gelopen. Dat was moeilijk.

quote:

---

Op vrijdag 8 augustus 2003 01:39 schreef Susan4men het volgende:

[..]

"De domme lacht, de wijze zwijgt"...
Schoot me bij jouw uitspraak heel spontaan te binnen (moet ik onthouden, eigenlijk, vind je zelf ook niet?)

---