Welke opvoeding? En.. Werkt het?

Net als bij Moonah staat de 'opvoeding' die ik kreeg volkomen haaks op de opvoeding die ik mijn kinderen geef, en is het vooral juist wel doen wat bij mij niet gebeurde.
Dus kinderen met respect behandelen, ze serieus nemen, en af en toe van achter uit m'n strot roepen dat ze naar hun kamer moeten.

Ik vind het belangrijk dat ze weten en voelen dat ze altijd bij me terecht kunnen, dat ik er onvoorwaardelijk voor ze ben.

Je zou kunnen zeggen dat ze een 'vrije' opvoeding krijgen, maar wel de versie waarin ik uiteindelijk het laatste woord heb.

Als je heel inconsequent gaat reageren, de ene keer wel, de andere keer niet, kan het juist dat het kind heel hysterisch en ontroostbaar wordt omdat het niet weet wat het aan je heeft.

Als je consequent wel reageert (en dat hoeft niet altijd 'verwennen' te zijn, maar in elk geval laten merken dat je door hebt dat er iets is en kijken wat er aan scheelt) krijgt het kind het gevoel dat hij op de moeder kan vertrouwen en dat is juist goed.

Natuurlijk gaat het niet op in iedere situatie en heeft het huilgedrag ook andere oorzaken, maar toch is het verstandig om altijd te reageren op signalen van een baby (huilen).

(Het is een heel theoretisch verhaal, dat weet ik, maar wel een heel gefundeerde en uitgebreid onderzochte theorie).

quote:

---

Op donderdag 10 juli 2003 23:01 schreef Angeles het volgende:
(Het is een heel theoretisch verhaal, dat weet ik, maar wel een heel gefundeerde en uitgebreid onderzochte theorie).

---

Ik heb toen geleerd van de wijkverpleegkundige van het consultatiebureau dat ik het consequent moest aanpakken. Dus wel laten huilen, elke 5 minuten troosten maar niet eruit halen. Dat deed ik daarvoor anders, als ze hysterisch werd haalde ik haar toch uit bed omdat ik dat zo zielig vond.
De wijkverpleegkundige deed me toen inzien dat ik zo het kind "mixed signals"gaf, nee je mag er niet uit... ow nu mag je er wel uit.
Toen we het consequent gingen aanpakken ging het gelijk een stuk beter.
Soms moet ik in dat opzicht weer even de teugels aanhalen maar na een paar avonden begrijpt ze het weer en slaapt ze weer zonder problemen.

Het is echter wel een van de moeilijkste dingen die ik heb moeten doen, je kind laten huilen.....
Het ging dwars tegen alles in wat ik me ooit had voorgenomen maar na een jaar amper slapen konden wij allebei gewoon niet meer.

quote:

---

Op donderdag 10 juli 2003 23:01 schreef Angeles het volgende:
Bij baby's is het wel beter om altijd op huilen te reageren, in elk geval te laten merken dat je het hebt gehoord en te kijken wat er aan mankeert. Het huilen stelselmatig negeren of de ene keer wel en de andere keer niet reageren is niet zo goed. Dat het goed is om een baby te laten huilen, is een beetje ouderwets. Als je nooit op het huilen reageert, neemt het wel af, dat klopt, maar dat is niet een goed teken. Het kind raakt eraan gewend dat wat hij ook doet, de moeder toch niet reageert en als er echt iets aan de hand is, huilt hij ook niet meer.

Als je heel inconsequent gaat reageren, de ene keer wel, de andere keer niet, kan het juist dat het kind heel hysterisch en ontroostbaar wordt omdat het niet weet wat het aan je heeft.

Als je consequent wel reageert (en dat hoeft niet altijd 'verwennen' te zijn, maar in elk geval laten merken dat je door hebt dat er iets is en kijken wat er aan scheelt) krijgt het kind het gevoel dat hij op de moeder kan vertrouwen en dat is juist goed.

Natuurlijk gaat het niet op in iedere situatie en heeft het huilgedrag ook andere oorzaken, maar toch is het verstandig om altijd te reageren op signalen van een baby (huilen).

(Het is een heel theoretisch verhaal, dat weet ik, maar wel een heel gefundeerde en uitgebreid onderzochte theorie).

---

quote:

---

Op donderdag 10 juli 2003 23:05 schreef Lois het volgende:
Jouw verhaal Angeles sluit eigenlijk naadloos aan wat ik heb geleerd tijdens de "slaaptraining" van Eva.
Eva wilde niet slapen en maakte een vreselijk drama in bed elke avond.

Ik heb toen geleerd van de wijkverpleegkundige van het consultatiebureau dat ik het consequent moest aanpakken. Dus wel laten huilen, elke 5 minuten troosten maar niet eruit halen. Dat deed ik daarvoor anders, als ze hysterisch werd haalde ik haar toch uit bed omdat ik dat zo zielig vond.
De wijkverpleegkundige deed me toen inzien dat ik zo het kind "mixed signals"gaf, nee je mag er niet uit... ow nu mag je er wel uit.
Toen we het consequent gingen aanpakken ging het gelijk een stuk beter.
Soms moet ik in dat opzicht weer even de teugels aanhalen maar na een paar avonden begrijpt ze het weer en slaapt ze weer zonder problemen.

Het is echter wel een van de moeilijkste dingen die ik heb moeten doen, je kind laten huilen.....
Het ging dwars tegen alles in wat ik me ooit had voorgenomen maar na een jaar amper slapen konden wij allebei gewoon niet meer.

---

En er zit best wat in eigenlijk. Als je haar de ene keer eruit haalt en de andere keer niet, weet ze onbewust dat als ze maar lang genoeg huilt en hysterisch genoeg wordt, ze er vanzelf wel uit wordt gehaald. Ik kan het me ook wel voorstellen dat je dat uiteindelijk toch wel doet omdat het zo wanhopig overkomt en dat het moeilijk is om haar opeens te laten liggen. Soms gaan dingen denk ik erg tegen je gevoel in. Gelukkig dat het uiteindelijk toch goed is gekomen.

quote:

---

Op donderdag 10 juli 2003 16:33 schreef melonovy het volgende:

[..]

Zo'n opvoeding als jij geeft is , laat zxe maar kiezen, zelf beslissingen laten nemen en zelf de concequenties ervan dragen is in mijn ogen een zeer goede opvoedings-techniek, wel voor de iets oudere kids!

---

Ik heb eens vroeger bij een vriendinnetje gegeten en daar was een regel dat je niet mocht praten aan tafel! Pas als iedereen klaar was met eten, mocht er weer gesproken worden.
Wel lastig als je iets niet lust.

Stel dat ik als regel heb 8 uur naar bed. Dan moet ik daar aan vasthouden, anders ben ik inconsequent. Daarom hebben we geen bedtijd als regel, maar gewoon als uitgangspunt. 8 uur naar boven, half 9 slapen. Regelmatig wordt dit toch later, omdat ze bijvoorbeeld op tv iets af willen zien.

Verder, toen ze nog klein waren hebben ze ook wel hun portie tikken op de vingers gehad. Ze moeten toch leren wat gevaarlijk is, of kapot kan. Maar de apparatuur bijvoorbeeld, daar mochten ze dus gerust aankomen. Ze konden met 2,5 (of eerder, weet niet meer) een videoband in de video stoppen en aanzetten. Of de radio aanzetten. Als ze zo vroeg mogelijk leren hoe je het moet gebruiken, gebruiken ze het tenminste nergens anders voor. Ik heb verhalen gehoord van boterhammen die in de video verdwenen!

Misschien laten we ze wel redelijk vrij, maar wel zolang ze zich goed gedragen. Verder zijn er wel dingen waarvan ik wil dat ze die leren. Bijvoorbeeld koken, een bloes strijken enzo. Een slimme jongen kan ook goed voor zichzelf zorgen, toch! (uiteraard over een paar jaar pas)

quote:

---

Op vrijdag 11 juli 2003 08:00 schreef Gia het volgende:

[..]

Ze mogen niet zomaar alles kiezen. Wat ik vooral bedoel is dat we geen regelement hebben. Ze moeten dus wel op tijd naar bed, tanden poetsen, kamer opruimen, luisteren en geen grote mond hebben. Maar dat zijn normale dingen, geen regels.

---

quote:

---

Op vrijdag 11 juli 2003 08:43 schreef Mariposa het volgende:
Consequent zijn lijkt me een van de lastigste dingen die er zijn. Want ik kan me heel goed voorstellen dat je als ouder, ook je mindere dagen hebt. Misschien zou je soms alleen al willen toegeven, om er maar vanaf te zijn

Ik zit er nu zo over na te denken, misschien kan ik wel helemaal niet zo consequent zijn Komt zoiets dan ooit nog goed?

---

Huiswerk niet gemaakt? Eigen schuld. We proberen dat in de gaten te houden, maar we leren ze liever zelf verantwoordelijk te zijn.

Laatst stond hier een knul van 11 voor de deur om te vragen of Kevin kwam spelen. Ik zei dat hij eerst zijn gymtas in moest pakken. Jochie vol ongeloof: Moet jij dat zelf inpakken?

Ja, hij heeft toch geen polio of zo! Duh!

Sommige ouders zijn net slaafjes van hun kinderen. Smeren hun boterhammetjes, zelfs met 10 jaar nog. Leggen de kleren klaar. Zoeken die van mij maar zelf uit. Kleurt het niet, komen ze vanzelf achter. Ze zijn nu 9 en 11 (bijna) en heel kritisch qua kleding. En ook op ander gebied heel zelfstandig en dat is heel fijn voor hun ouders.

quote:

---

Op vrijdag 11 juli 2003 12:27 schreef sombie het volgende:
Gia, jij zegt dat je geen regels hebt en dus niet consequent hoeft te zijn, maar dat hij zelf zijn gymtas in moet pakken, is toch ook een regel? Je hoeft het niet zo te noemen maar het komt toch op hetzelfde neer? En daar ben je, neem ik aan, ook consequent in. Als hij dan bijvoorbeeld niet zijn tas inpakt, ga jij het niet alsnog voor hem doen, toch? Dat is ook een vorm van consequent zijn.

---

Straks op de middelbare ga ik toch ook echt niet zijn rugzak nakijken of hij wel de juiste boeken heeft ingepakt.
Nu zijn gymtas inpakken is dus eigenlijk een oefening voor straks. Hij heeft ADD (niet hyperactief) en vergeet nogal eens wat.

Als je zulke regels opstelt, moet je je daar ook aan houden, omdat de kinderen dit anders tegen je gaan gebruiken. Daarom hebben wij geen regels, maar meer richtlijnen. Bedtijd in principe tussen 8 en half 9, doordeweek. Wij blijven niet aan tafel zitten, als we klaar zijn, omdat de kids zeker een kwartier langer nodig hebben om te eten. Als we in een restaurant of zo eten, leggen we wel uit dat het netjes is om aan tafel te blijven zitten.

Dus we leren ze wel hoe het hoort, maar leven thuis niet volgens dat soort regeltjes.
Laatst vroeg de oudste hoe dat moet, met mes en vork eten. Tja, dan leg je dat uit en corrigeer je hem tot het goed gaat.

Bij mijn schoonzus moeten ze al vanaf een jaar of 3 met mes en vork eten. Blèèh, moet er niet aan denken, dat gedoe aan tafel. Leren ze heus wel als ze de leeftijd daarvoor hebben. Ik at als kind ook niet met mes en vork en nu wel.

Ik vind andere dingen belangrijker en meer mijn energie waard. Dingen als verdraagzaamheid, lief zijn, goed gedrag, hulpvaardig en respect hebben voor elkaar en anderen.

quote:

---

Op vrijdag 11 juli 2003 14:33 schreef Gia het volgende:

Bij mijn schoonzus moeten ze al vanaf een jaar of 3 met mes en vork eten. Blèèh, moet er niet aan denken, dat gedoe aan tafel. Leren ze heus wel als ze de leeftijd daarvoor hebben. Ik at als kind ook niet met mes en vork en nu wel.

---

Ik vind het ook niet echt nodig dat kinderen dat al op zo'n jonge leeftijd leren, hoor.

quote:

---

Op vrijdag 11 juli 2003 18:14 schreef Rewimo het volgende:
Ik probeer Christan wel met een vork of een lepel te laten eten, d.w.z. hij krijgt een vork of lepel Hij zit momenteel een bak bessen met vla weg te werken, en dat gaat prima, met lepel dus. Maar ik ga hem niet krampachtig aldoor die vork of lepel in zijn handen duwen als hij iets met zijn handjes eet. Maar bestek hoort er wel bij, dus krijgt hij het. Er echt heel netjes mee eten komt dan vanzelf wel. Wij geven het voorbeeld wel, dan ziet hij vanzelf hoe het moet

---

Maar echt met mes en vork eten betekent de hele maaltijd vork links en mes rechts. Van mij hoeft dat dus niet. Ik doe het zelf meestal wel, dus ze zien het wel en proberen het soms ook.