Verenigde Staten van Europa?

quote:

---

Op zondag 4 mei 2003 13:24 schreef Passione het volgende:
late instap voor mij bij deze discussie, maar ik denk dat een Verenigd Europa er niet komt... voorlopig niet althans.
Zoals de Fransen destijds ook hebben duidelijk gemaakt bij de oprichting van het Europese Handvest, ons doel is niet de "Verenigde Staten van Europa", maar "Europa van Verenigde Staten". De nadruk ligt hier dus op Europa, en niet op de Verenigde Staten. Souverein zijn is erg belangrijk voor de Europese landen, iets wat ook geldt voor de burgers. Hoewel veel mensen in eerste instantie graag roepen één te zijn, zoals de VS, veranderd die mening gauw genoeg zodra er praktijkkwesties komen. Het Nederlander zijn met onze eigen politiek en handelen heeft mijn voorkeur, ik wil niet in één land met de Spanjaarden of Polen. Honderden jaren geschiedenis hebben wij als land zijnde en de EU vorming gaat in een zo'n snel tempo dat het niet lang duurt voordat er serieuze spanningen komen.

---

quote:

---

Deel Kamer wil referendum over Europese grondwet

DEN HAAG - GroenLinks, PvdA en D66 willen een raadplegend referendum houden over een Europese grondwet die momenteel wordt opgesteld in Brussel. De drie partijen hebben donderdag een gezamenlijk initiatiefwetsvoorstel ingediend om het referendum mogelijk te maken.

Het referendum zou volgend jaar juni moeten worden gehouden, op de dag van de verkiezingen voor het Europees Parlement.

Eerdere initiatieven om een referendum te organiseren over de Europese Unie strandden. Wel nam de Tweede Kamer vorig jaar een motie van de PvdA aan die opriep tot een referendum over de resultaten van de Europese conventie, de werkgroep die in Brussel een nieuw grondwettelijk verdrag voor de EU voorbereidt. De PvdA was overigens tegen een referendum over de uitbreiding van de EU.

De drie partijen die donderdag het initiatiefwetsvoorstel indienden, rekenen op de steun van SP en LPF en hopen ook de VVD-fractie te kunnen overtuigen. De kans dat CDA en de kleine christelijke partijen voor een referendum zullen stemmen, lijkt niet groot. Steun van de VVD is dan nodig voor een meerderheid in de Tweede Kamer.

GroenLinks, PvdA en D66 hebben gekozen voor een raadplegend referendum vóór de Tweede Kamer beslist over ratificatie van de Europese grondwet. Daarmee moet het publieke debat over de EU, de betrokkenheid van de burger en de legitimiteit van de besluiten worden vergroot, aldus de indieners Karimi (GroenLinks), Dubbelboer (PvdA) en Van der Ham (D66).

http://www.leeuwarder-courant.nl/Pagina/0,7103,23-1-2028--1375571-1373-496142-,00.html

---

Geen enkel land moet een "wereld macht" zijn. Dat is veelste gevaarlijk. Of vergis ik me darain. Telkens als er een wereld macht is komt er een idiote leider die een oorlog start.
Leuk hoor zo een wereld macht!!!!

Maar een goed werkend gezamelijk Europa ben ik zeker niet tegen.
Ik ben van mening (als brave sp'er haha) dat elk wereld deel EVENVEEL macht moet hebben. Niet alleen Europa, China, Rusland of Amerika. Daar komt enkel rotzooi van.
Als alle machten eens gelijk werden getrokken en eens niet constant naar elkaar gekeken werd maar naar zichzelf en daar de problemen opgelost zouden worden en je helpt waar je kunt zou er een stuk minder "gezeik" zijn op deze wereld.

Dus ik ben voor geen enkele wereld macht maar zeker wel een sterker Europa. Je weet tenslotte nooit met Amerika (die nu kleine nuclaire wapens wilt gebruiken om maar kleine aantallen mensen af te maken die eventueel wel een terrorist zouden kunnen zijn/worden)

International Dialogue: Article by Prof. P.C. Ioakimidis



¡°Is Europe an ¡®Emerging Superpower¡¯?¡±

by Prof. P.C. Ioakimidis, University of Athens, President,
Hellenic Centre for European Studies (¦¥¦ª¦¥¦¬).

The question of what constitutes a superpower in international politics is as crucial as a topical one in the wake of the war in Iraq. Which is the real superpower of the day? ¡°Is the United States (USA) with its overwhelming military might and its vast capacity to win wars the real superpower, or is the European Union (EU), the supposed ¡°old Europe¡±, despite its manifold divisions and shortcomings and its limited military capabilities but with an apparent capacity to win the peace, the real, if somehow idiosyncratic, ¡°superpower¡± of the international system? And if this is so, does the current ¡°intensity of the clash¡± in the Atlantic relations has as a deeper cause, namely the anxiety of the USA for the emerging European superpower?

The answer to this question is to a large degree a matter of definition. It is a matter of how we define the term ¡®superpower¡¯. It is, in other words, a matter of calculation and evaluation. If, as John J. Mearsheimer argues, ¡°to qualify as a great power, a state must have sufficient military assets to put up a serious fight in all-out conventional war against the most powerful state in the world¡±, if the defining element of a ¡®superpower¡¯ is mainly its military power, then there can be no doubt that the USA is the undisputed superpower of the international system. If, however, the notion of a ¡®superpower¡¯ is defined by the ¡®capability of influence¡¯, the capacity ¡°to make others want what you want¡± and the ¡®degree of acceptance internationally¡¯ (legitimacy), then the European Union appears to have much greater claims to that role, even if it is being defined as a civilian superpower. In terms of trade, the European Union can be seen indeed as a superpower. Extra-EU merchandise trade is 18,3 per cent of the world¡¯s total against 19,8 per cent of the USA (2001). From that point of view, as M. Wolf writes, the world is already multipolar as J. Chirac could wish. The wider European public and most of its political leadership tend also to see Europe as a superpower. An opinion poll conducted in six European countries in the summer of 2002 revealed that 65 per cent of the respondents wanted the European Union ¡°to become a superpower like the USA¡±. Even T. Blair, among the European political leaders, with his stated aversion to a multipolar world prefers Europe to become a superpower (but not, as he said, a superstate). Of course how one can achieve the superpower status for Europe without creating a multipolar world remains an unanswered question.

Military power certainly matters. But the question is what and how much can a given country really achieve in the present international system characterized as it is by new threats and risks, such as terrorism, illegal immigration, environmental problems, conflicts with rogue states and ethnic groups, natural disasters, AIDS, by employing such military instruments as aircrafts, F-18, ¡°smart weapons¡± of high technology, telemobile missiles, etc?. How much more can it do, especially if the country that posses the military power has not been able or willing to ¡°transform its military might into right and the obedience of others into duty¡±?
The answers to these questions are that very few things can actually be achieved in this manner. Smart weapons can probably win wars, but they can hardly win the peace. In today¡¯s complex and dangerous international environment ¡°soft instruments of power¡± such as economic and financial aid, technological assistance, trade, diplomacy, etc, contribute more effectively to the confrontation of the new threats and dangers. It is precisely at this level that the essential supremacy of the European Union lies. The Union disposes and utilizes a wider network of ¡°soft instruments¡± of influence with clear beneficial results.

Furthermore, the Union is placed at a ¡®superior position¡¯ in relation to the USA in another field as well: on its values and its normative behaviour. The European Union is aptly described as a ¡°normative power¡±. The values that are promoted are, amongst others, respect of fundamental human rights, emphasis on international law and the international multilateral institutions (especially the UN/Security Council) for the peaceful settlement of differences and resolution of conflicts, cooperation for sustainable economic and social development, promotion of an international system based on stronger multilateral cooperation and good global governance . With these values and the model of cooperation/integration that it embodies, the European Union appears to be the example for imitation and reproduction by other countries in the wider international system.

The European Union appears moreover to be an especially successful case for peaceful resolution of long-term, chronic conflicts (i.e. Franco-German reconciliation). The Union is therefore, as it has been underlined, ¡®the power that wins the hearts and minds internationally¡¯, despite its internal problems and various discords. The enlargement of the Union to include ten new countries as full members, from the Eastern Europe and the Mediterranean as well as the growing number of countries seeking EU membership demonstrate the attractiveness of the Union to the outsiders.

So the European Union is rendered a powerful ¡®normative power¡¯ of the international system. Other powers may rest mainly on military power. The Union rests and is sustained mainly by its values and its normative behavior. History teaches that values and normative behavior are the ones that ultimately prevail and not military power, which ignores human values.

The successful role of the European Union as a civilian and normative power must not of course lead to the ingenuous conclusion that the importance of the institutional and military parameters of power is to be ignored in the equation of power. The European Union is a ¡®superpower¡¯ with at least two fundamental ¡®shortcomings¡¯ that do not allow it to have the diplomatic range that it would want: (a) it does not dispose the necessary institutional means to project its power. It is a ¡®superpower without government¡¯, something that suggests a historical originality and even a paradox, (b) furthermore it is a superpower without a trace of military power to use it as a last resort. Both of these shortfalls must be corrected. The Union, especially after its enlargement to twenty-five member states must acquire an effective institutional governmental structure, capable of shaping policy and making decisions. This must naturally embrace the institutional identity of the common foreign policy and security policy (CFSP) and the common defense policy (ESDP). But above all the Union must acquire the military capabilities, a process that is currently under way, to back its policies whenever and wherever the need arises. This does not imply that the EU is going to rival the USA in the military field. This is neither desirable nor feasible. Rather it means that the EU would have the whole range of instruments to implement its policies.

But no matter how important institutional arrangements and capabilities may be, they can hardly be a substitute for the political will and the culture that the EU must act as an independent stabilizing power of the international system. And this might be much more difficult to fashion. At any rate, the European Convention currently at its closing stages in its process of drawing up a Constitution for the enlarged Union is examining quite radical, if controversial, proposals for strengthening both the governing system of the Union and its foreign policy/defense dimension. Included in these proposals is the creation of the posts of the President of the European Council and of the Minister of Foreign Affairs for the EU.

How are then the EU¡¯s aspirations to evolve into a more robust power even if of a primarily civilian nature perceived in Washington? The answer to this question may be found in a recent article by the well-known American commentator W. Pfaff. Entitled ¡°Crushing German dissent: Why U.S. fears Europe¡± (International Herald Tribune 11/2/2003), it states that ¡°the neoconservative theory that currently governs official thinking in Washington identifies Europe as the principal future rival and potential challenger of the United States¡±. What seems to annoy the USA is the strong tendency of most of Europe to assert its independence from central decisions of Washington and especially the evident desire of Germany to play an autonomous political role in relation to the United States. As for France, the USA has gone as far as to declare openly that it would punish it because of its consistent anti-war stance in the Iraqi crisis!

It would be wrong to view these tendencies as a phenomenon of raw anti-Americanism. They simply manifest Europe¡¯s desire to project a different political role in the international system, a role that is more congruent with its democratic values and interests. However, the empowerment of Europe is seen as being against the interests of the USA. Notice, for instance, what J.C. Hulsman of the Heritage Foundation writes (¦§eritage Lectures, no. 777): ¡°Only a Europe that widens rather than deepens, a Europe ¨¤ la carte, where efforts at increased centralization and homogenization are kept to a minimum, suits both the American national interest and the interests of the citizens in the continent. Any hint of further significant centralization--the UK joining the euro, CFSP becoming a reality, the closer harmonization of tax or fiscal policy across the continent--must be seen by America for what it is: a Gaullist effort to construct a pole in opposition to the United States. That will be the point at which the transatlantic tie genuinely begins to break.¡± Presumably the deepening of European integration must be fought against with all possible means.
All these are symptomatic of the intensity of the problem in the Euro-Atlantic relationship. However, this does not necessarily mean that the Euro-Atlantic relationship is going to break down. A stable relationship between the European Union and the USA constitutes an indispensable precondition for global stability. But it must be clear that this relationship needs now be defined at another level of equilibrium, a level that will take fully into account the present realities so much in Europe as in the USA¡­.

bron: EU: http://www.eu2003.gr/en/articles/2003/5/28/2918/

quote:

---

Op donderdag 22 mei 2003 13:03 schreef Sidekick het volgende:

[..]

Goed plan, zo'n raadplegend referndum. Mocht deze er komen dan zal ik wel voor stemmen.

---

quote:

---

Op donderdag 29 mei 2003 11:55 schreef Wile_E_Coyote het volgende:
Nogmaals: Wat wil je ermee? Wat denk je er zelf van?

---

Ok laat ik daar van uit gaan. Het artikel werpt licht op de huidige politieke discussie, ten aanzien van de uitbreiding (Turkye) en verdere integratie van Europa (verdieping). De achterliggende belangen.e.d.
De ontwikkeling ten aanzien van de relatie ten opzichte van de VS stemt me treurig. Die kant moeten we niet op.
Het nut van het artikel is dat et bijdraagt aan het begrip van de huidige politieke verhoudingen. Je gaat steeds meer verband zien.

In het licht van:

Galileo: Hot news: Galileo gaat door
Vs-Frankrijk: VS beschuldigt Frankrijk van samenwerking m.Saddam
gebruik spionagesatteliet: [Pentagon] Spionagesatellieten uitsluitend voor VS

En natuurlijk nog vele andere.
Ik vind het echt jammer. We moeten onze vriendschap behouden. Hopen dat de democraten hier anders over denken dan de neoconservatieven

[Dit bericht is gewijzigd door ondersoeker op 29-05-2003 12:10]

lekker ironisch

en een verenigd europa is en blijft een illusie. Vroeg of laat slaan we elkaar de hersens weer in en val;t de boel als los zand uit mekaar, want de verschillen zijn gewoon te groot tussen de landen onderling.

De reden waarom de VS zo sterk is is juist vanwege de eenheid van staten, alsmede van de multiculturele bevolking (al domineert de ene bevolkingsgroep meer dan de andere).

Echter, de VS is de laatste tijd zo angstvallig eng en fout bezig, dat het echt noodzakelijk is voor Europa om een eigen weg in te slaan en de relaties met Amerika te beperken tot puur zakelijk. Europa moet economisch, politiek en militair onafhankelijk van de VS worden. Dat kan alleen door bepaalde positieve voorbeelden van de VS (eenheid) over te nemen, zonder ook de negatieve aspecten (zoals de corruptie van de staat en de veel te grote invloed van het bedrijfsleven) over te nemen.

Europa had voor de toetreding van de nieuwe leden al meer inwonders dan de VS en Japan (de twee grootste economische machten op deze planeet) bij elkaar! En daar komen nu nog eens honderden miljoenen burgers bij! En als je kijkt naar die man/vrouwkracht, plus de technologische kennis en grondstoffen die binnen Europa voorhanden is, zou Europa in potentie makkelijk een supermacht kunnen worden!

Alleen jammer dat nationalisme helaas nog zwaarder weegt dan ambitie.

En toch zal Europa wel moeten om, gezien de steeds erger wordende Amerikaanse bemoeienis en arrogantie enerzijds en de groei van de nieuwe toekomstige supermacht in het oosten China anderzijds, onafhankelijk te blijven en voldoende (positieve) invloed uit te kunnen blijven oefenen op de wereld. Zo kan Europa de eigen belangen op gebied van democratie, vrijheid, welvaart en vrede veiligstellen en blijven beschermen.

Voelden we ons maar meer Europeaan en eventjes wat minder Nederlander, of Belg, of Duitser, of Brit, of Fransman, of Fin, of Zweed, etc.

For the record, Hiz, je bericht behoeft nuancering. De Schotten willen ab-so-luut wel bij de EU en de Ieren volgens mij ook. Het zijn met name de conservatieve Engelse die wel de lusten maar niet da lasten aandurven.

quote:

---

Op vrijdag 30 mei 2003 22:32 schreef DaBuzzzzz het volgende:
Wat een gelul om Hiz's topic te sluiten en deze daar voor te gebruiken

For the record, Hiz, je bericht behoeft nuancering. De Schotten willen ab-so-luut wel bij de EU en de Ieren volgens mij ook. Het zijn met name de conservatieve Engelse die wel de lusten maar niet da lasten aandurven.

---

Ik zou er geen enkele moeite mee hebben om de Schotten wel toe te laten in de EU, maar ik ben het dus echt spuugzat om de hele tijd dat arrogante gezeik van de Britten over de EU te horen. En op het moment dat er dan gewerkt wordt aan een oplossing van hun grieven, dan gaan ze nog meer dwars liggen.

Gewoonweg absurd zoals die Britten doen alsof federatie een schuttingwoord is.

quote:

---

Op vrijdag 30 mei 2003 22:41 schreef HiZ het volgende:

[..]

Ik vind het topic ook niet hetzelfde, maar wie ben ik.

Ik zou er geen enkele moeite mee hebben om de Schotten wel toe te laten in de EU, maar ik ben het dus echt spuugzat om de hele tijd dat arrogante gezeik van de Britten over de EU te horen. En op het moment dat er dan gewerkt wordt aan een oplossing van hun grieven, dan gaan ze nog meer dwars liggen.

Gewoonweg absurd zoals die Britten doen alsof federatie een schuttingwoord is.

---

Weet je, wat de Europese landen vandaag doormaken hebben ook de "founding fathers" van de USA meegemaakt. De Staten van Amerika waren ook ooit onafhankelijke landen. En Amerikanen zijn nu eenmaal slimme mensen, en zij hebben ingezien dat ze moesten VERENIGEN om iets te zeggen te hebben. En dat hebben ze gedaan, ondanks de grote verschillen tussen de verschillende staten! En kijk, vandaag zijn ze de leading world power. Geen land ter wereld dat ook maar aan de enkels van Amerika komt. Amerika waant zich onoverwinnelijk.

Maar beetje bij beetje begint men langs deze kant van de atlantische oceaan in te zien dat een verdeeld Europa NIKS te zeggen heeft in de wereld. Zelfs de "grote" Europese landen zijn dwergen vergeleken met de USA. Stilletjes is men aan het verenigen; eerst de EEG, dan EG, en nu de EU. We hebben reeds de ¤uro, die klaarstaat om de dollar te beconcurreren, en er wordt reeds gesproken over een 'European defense'. Tijdens de mini-EU-defensietop van Belgie, Frankrijk en Duitsland is overigens al beslist dat er een apart centraal-hoofkwartier komt (in Tervuren, bij Brussel) voor een toekomsitige EU-defensiemacht. Een hoopvol teken. Europa heeft altijd een crisis nodig gehad om verderen stappen te nemen in de eenwording. En Irak is zo'n crisis, de leiders zien nu in dat ze iets moeten doen als ze niet weer langs de zijlijn willen staan toekijken. Want een verdeeld Europa is een zwak Europa.

Europa zal pas serieus genomen worden wanneer er een grote defensiemacht acher staat. Zo is deze wereld nu eenmaal; als je macht wil hebben, moet je ook de middelen hebben (een leger) om die macht te doen gelden. Anders ben je niks met je macht.

Nu wil ik ook niet dat Europa enkel draait om macht en gericht is tegen de USA. Europa en de USA moeten samenwerken, als gelijken. Nu is Europa gewoon het slaafje van de Amerikanen. Indien Europa even sterk wordt, dàn en enkel dàn, zal de USA rekening houden met de wil van meer dan 300 miljoen Europeanen.

Als Europa ècht wil dan is het zo weer een wereldmacht. Maar vreemd genoeg houden de EU-leiders nog te veel vast aan dat oude, voorbijgestreefde nationaal belang.

En in Washington weten ze héél goed dat een verenigd Europa een énorme bedreiging is voor Amerika als énige wereldmacht. Ze doen er dan ook alles aan om Europa te verdelen. En er zijn een heleboel landen die in deze val trappen, met op kop Engeland natuurlijk.

Er is dus nog werk aan de winkel.

Frederic,
vanuit het politieke hart van de toekomstige wereldmacht, Brussel

quote:

---

Op maandag 2 juni 2003 22:04 schreef Scepsis het volgende:
Het blijkt maar dat iedereen wel voor een VE is, maar schiet het dan op? Het komt door die godverdomde engelsen die alles verpesten door met die yanks meedoen, eigenlijk zouden ze de EU eruitgeschopt moeten worden, dan piepen ze wel anders. Je bent toch lid geworden van de EU om te werken aan eenwording van Europa, wat doe je gddamn nou, en je zegt lid willen te blijven van EU.

---

quote:

---

Op maandag 2 juni 2003 22:11 schreef Scepsis het volgende:

[..]

Ik geef je geen ongelijk, maar dat onstabiele situatie is ontstaan dankzij Amerika!

---

quote:

---

Op maandag 2 juni 2003 22:17 schreef Frederic het volgende:
Het zou een énorme stap vooruit zijn moest de EU één zetel hebben in de VN-veiligheidsraad, i.p.v. Frankrijk, Groot-Brittannie en Duitsland nu apart.

---