Hoe kijk jij terug op jouw leven qua persoonlijke ontwikkeling?

Je niet druk maken om zaken waar je geen invloed op hebt.

Het nieuws wel volgen maar verder niet teveel druk over maken of eindeloos over doorpraten is goed genoeg.

Genieten van kleine dingen. Van alles wat ik wél heb. In plaats van wat ik kwijt ben of wat er nooit geweest is.

Blij zijn dat ik geen kinderen hoef. Dat we daar een keus in hebben als vrouwen in 2026 in Nederland.

Na mijn depressies en het ondere controle krijgen van OCD ben ik stukken empathischer geworden. Maar ook meer uitingen geven van de innerlijke rebel die ik altijd kiest hield.

Nog wel wat moeite omdat altijd op een goede manier te doen.

Er is geen waarheid en er zijn meerdere percepties. Kies de perceptie waar jij zelf het gelukkigste van wordt. Dit helpt mij elke dag weer om op de been te staan En heb ik met de tijd pas echt geleerd.

En oja iedereen heeft problemen. Gras lijkt altijd groener aan de overkant.

Ze zeggen vaak dat mensen milder worden met de jaren, maar ik merk dat ik juist alleen maar zuurder en ongenuanceerder wordt, begin steeds meer een hekel te krijgen aan de maatschappij.

Mijn leven in de praktijk: rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Ik ben de puzzel van de vuilnisbelt van mijn leven (/ het verleden) nog steeds aan het leggen. Soms wat nieuw en waardevol inzicht maar ik heb niet de illusie die puzzel ooit af te krijgen.

Leven is gewoon erg vermoeiend.

Ik ben sinds de geboorte van mijn eerste dochter vier jaar geleden ontzettend gegroeid in bepaalde opzichten; assertiever, zelfverzekerder en verantwoordelijker en serieuzer in mijn werk. Privé-leven niet per se, want thuis vind ik het belangrijker om lekker aan te klooien, plezier te maken en niet na te hoeven denken over morgen, maar daarin is niet echt iets veranderd t.o.v. vroeger.

Ik maak me niet meer druk om wat anderen van me vinden in twee opzichten:
- ik kan af en toe echt wel een beetje...vreemd zijn lol;
- ik voelde me altijd heel erg opgelaten of beschaamd als ik tegen anderen in moest gaan, zowel privé (wat mijn vader soms roeptoetert of manipuleert laat me echt koud tegenwoordig bijv.) als in mijn werk naar collega's. Ik was, denk ik, teveel een pleaser, maar je hoeft niet altijd vriendjes met elkaar te zijn, zolang de onderlinge relatie verder gewoon goed zit.

Ik ben veel rustiger en gebalanceerder, ook m.b.t. drugs (elk weekend snuiven bijv., alleen de gedachte al tegenwoordig pff), alcohol of festivals. Af en toe hier en daar nog een uitspatting en een lekker jointje in het weekend, maar prima.

Aan de ene kant is volwassen/oud worden wat suffig en heel soms ronduit saai, maar aan de andere kant heeft het 'completer' worden ook wel zijn charmes. En dat besef is de laatste jaren ingedaald gelukkig.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2026 12:26 schreef DjVero het volgende:
Ik ben veel rustiger en gebalanceerder, ook m.b.t. drugs (elk weekend snuiven bijv., alleen de gedachte al tegenwoordig pff), alcohol of festivals. Af en toe hier en daar nog een uitspatting en een lekker jointje in het weekend, maar prima.

Aan de ene kant is volwassen/oud worden wat suffig en heel soms ronduit saai, maar aan de andere kant heeft het 'completer' worden ook wel zijn charmes. En dat besef is de laatste jaren ingedaald gelukkig.

Heb ik ook precies.

quote:

Op vrijdag 2 oktober 2026 13:23 schreef SemperLibertas het volgende:
Ik vind mensen steeds hinderlijker worden. Waar mensen zijn, zijn problemen. Doe mij maar katten: die boeien het allemaal niks en trekken lekker hun eigen plan

Hier kan ik me helemaal in vinden. Met als verschil dat ik een lichte voorkeur voor honden t.o.v. katten heb.

Geen keuze maken is ook kiezen.

Ik liet vaak dingen maar wat gebeuren of maakte geen bewuste keuze. Maar ook dat is een keuze. De laatste jaren ben ik bewuster gaan nadenken over wat ik op de lange termijn wil en probeer ik bewuste keuzes te maken die daarbij horen.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2026 20:53 schreef Ed1234 het volgende:
en probeer ik bewuste keuzes te maken die daarbij horen.

Zoals?

quote:

Op donderdag 8 oktober 2026 21:48 schreef Discombobulate het volgende:

[..]
Zoals?

Op allerlei vlakken eigenlijk, zowel groot als klein.

Vroeger leefde ik vooral op de automatische piloot. Dingen overkwamen me en ik rolde van de ene situatie in de andere, zonder dat ik bewust een keuze maakte. Soms voelde ik me daardoor compleet verlamd als ik voor een belangrijke beslissing stond, maar vaker nog ging ik gewoon maar door zonder stil te staan bij de keuze die ik kon maken.

Een goed voorbeeld is een promotie die ik een tijd geleden kon maken. Op papier was het een prachtige kans, maar ergens voelde ik diep van binnen al wel dat het eigenlijk niet paste bij wie ik ben of wat ik wil doen. Vroeger zou ik dat gevoel hebben weggewuifd. Ik zou er toch in zijn meegaan, niet eens uit pure ambitie, maar simpelweg omdat het makkelijker is om door te denderen dan om pas op de plaats te maken. Inmiddels besef ik dat doorgaan vaak gewoon een manier is om te ontkomen aan lastige keuzes. Kiezen is voor mij dan lastiger dan gewoon maar doorgaan.

Het zit hem ook in kleinere dingen, bewuste keuzes maken in plaats van doen wat verwacht wordt of de weg van de minste weerstand kiezen.

Heel eerlijk? Ik denk dat ik door mijn vele traumatische ervaringen eigenschappen heb ontwikkeld die je ook bij seriemoordenaars ziet. Ik denk dat zowel mijn persoonlijke ontwikkeling als mogelijke aangeboren aanleg daarin een rol hebben gespeeld.
Vanbinnen ben ik absoluut abnormaal, maar ik heb mezelf aangeleerd om in het dagelijks leven redelijk normaal over te komen.

[ Bericht 20% gewijzigd door -Deluzion- op 13-10-2026 00:08:05 ]

Door de jaren heen krijg je wel meer mensenkennis natuurlijk. Iedereen stoot weleens een paar keer z'n neus. Qua relaties leer je op een gegeven moment hoe je een relatie wilt en vooral ook hoe niet. Rode vlaggen herkennen. Je leert je cirkel wat te filteren, onder andere van energievreters. Dat soort dingen. Ik ben daar wel beter in dan pakweg 20 jaar geleden.

Ik heb geleerd dat je een ander niet altijd kunt redden en dat je altijd jezelf eerst moet helpen en dan pas een ander. Ook al is het een familielid etc. Eerst jezelf helpen en dan pas een ander. Klinkt logisch maar deze week is dat wel weer een reminder geweest.

En het is niet erg om een keer naar te voelen, zolang je er altijd weer uitkruipt en opstaat Wat er ook gebeurt.

Zat van midden tot eind twintig in mijn zoveelste relatie vol verwaarlozing en mentaal misbruik. In die tijd vooral een stabiele basis gecreëerd: veel gewerkt, veel gespaard, huis gekocht (alleen), auto gekocht, gaan investeren, etc. Maar waar ik een beetje in achterbleef is dat het leven ook leuk mag zijn. Vorig jaar die relatie eindelijk beëindigd, maandenlang veel gefeest en met vrienden afgesproken, motorrijbewijs gehaald, baan opgezegd en inmiddels woon ik in Australië waar ik al maanden een beter leven leef dan ik ooit had kunnen wensen of hopen. Natuurlijk zijn er af en toe uitdagingen of problemen om op te lossen, maar behalve dat doe ik eigenlijk alleen maar dingen die ik leuk vind. Ben zo veel gelukkiger, en mocht er iets misgaan heb ik nog altijd die stabiele basis om op terug te vallen. Dus wel echt trots op mijn ontwikkeling Had je de software engineer die ik vorig jaar was verteld dat ze nu een tractor operator is tijdens de oogst en af en toe kalfjes met de fles voert, had ze je vast raar aangekeken

Verder is het hier heel erg vrij, chill en sociaal en vinden mensen je cool en interessant als je buiten de lijntjes kleurt, in plaats van het eeuwige gezeik in Nederland ("doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg"). Ook erg goed voor m'n mentale gesteldheid

Dingen die ik wel een beetje heb geleerd/heb moeten leren:

- Mensen zijn niet met jou bezig.
- Mensen kunnen leren van fouten, maar veranderen zelden.
- Achter gesloten deuren is het voor iedereen een worsteling.
- Over 100 jaar zijn we allemaal dood, en jij ook.
- Als ik je een tip zou kunnen geven voor de toekomst, dan zou dat regelmatig zonnebrand smeren zijn.

Ik heb persoonlijk heel erg geleerd om niet meer boos te zijn over dingen en zo min mogelijk te willen, zodat de paar dingen die je écht wil, haalbaar blijven.

quote:

Op zaterdag 17 oktober 2026 10:43 schreef Marsenal het volgende:
- Over 100 jaar zijn we allemaal dood, en jij ook.

Gezien dat het er niet makkelijker op wordt in deze tijd, vooral als jong persoon, vind ik dat best een mooi een aantrekkelijk vooruitzicht.