Als ik terugkijk op mijn leven, kan ik niet zeggen dat mijn jeugd altijd even gemakkelijk is geweest. Er waren de nodige moeilijkheden binnen het gezin. Mijn moeder kampte met zowel psychische als fysieke problemen, terwijl mijn vader zelf niet altijd even sterk in zijn schoenen stond. Toch probeerde hij er het beste van te maken.
Als tiener had ik het sociaal gezien ook niet gemakkelijk. Ik had weinig tot geen vrienden en werd op school gepest. Ook mijn begin twintig waren niet bepaald de gelukkigste jaren. Ik leefde toen van een uitkering en keek behoorlijk somber naar de toekomst. Het was een periode waarin ik niet meteen het gevoel had dat mijn leven ergens naartoe ging.
Maar ergens halverwege mijn twintig veranderde er iets. Ik vond werk bij een werkgever die ik tot op vandaag nog steeds enorm waardeer. Ik had het geluk om met een bijzonder goede baas te kunnen samenwerken, en ben daar inmiddels al heel wat jaren actief. Daarnaast leerde ik een goede vriend kennen, via wie ik uiteindelijk ook zijn vriendengroep leerde kennen. Die mensen zijn ondertussen uitgegroeid tot mijn beste vrienden.
Als ik nu naar mijn leven kijk, is het contrast met vroeger eigenlijk behoorlijk groot. Waar ik vroeger weinig sociale contacten had, heb ik tegenwoordig bijna ieder weekend wel iets op de planning staan (behalve dit weekend dan

). Ik ben door de jaren heen zelfzekerder geworden, heb een fijne vriendengroep opgebouwd en sta mentaal een stuk sterker in mijn schoenen.
Eigenlijk is het best bijzonder als je erover nadenkt. Vaak hoor je dat mensen tijdens hun jeugd en jongvolwassen jaren volop vrienden maken en dat hun sociale leven naarmate ze ouder worden wat afneemt. Bij mij lijkt het net omgekeerd te zijn. Hoe ouder ik word, hoe beter ik me in mijn vel voel, hoe zelfzekerder ik word en hoe groter mijn sociale leven wordt.
Misschien is het leven dus niet voor iedereen een verhaal waarin de beste jaren achter je liggen. Soms moet het allemaal nog beginnen.
Ik ben een man met een onverklaarbare fascinatie voor capuchons. Ze zijn mijn tweede huid—altijd om me heen, altijd vertrouwd. Ik draag ze niet alleen, ik lééf erin. Het voelt magisch als iemand er zachtjes aan trekt, een speels moment vol onverwachte connectie. En als mijn capuchon ergens blijft haken? Pure vreugde! Een klein avontuur in het alledaagse, alsof de wereld me even vasthoudt. Capuchons en ik? Een onafscheidelijk duo