Ik vind de fixatie op Israël in het Songfestival behoorlijk storend worden.
Het komt op mij over als virtue signaling, kortzichtig/beperkt, en een dubbele moraal.
Vooropgesteld, ik steun protesten tegen de misdadige Israëlische regering van Netanyahu & co (trouwens ook de VS, Rusland, Iran Saudi, Houthis, enz). Ik steun ook dat internationale evenementen aangegrepen worden om te protesteren. Bij Olympische Spelen, WK's, en ook events zoals het Songfestival. Dat respecteer ik. Het recht om te demonstreren is een groot goed, en ik vind dat er terecht geprotesteerd wordt. Met het doel regeringen onder druk te zetten om oorlogen te stoppen.
Maar het gaat niet alleen om Israël op het Songfestival. Niet meedoen is een moreel standpunt. Principieel. Dat is al gemaakt door AVROTROS. Dat verandert niks voor Gaza, maar het is wel een principieel statement.
Er wordt nu gedaan dat het alleen nog maar gaat over Israël op het Songfestival. Dat zeg Mandy Emadi, de organisator van de actie bij de omroepen, ook letterlijk. Dat het haar alleen om Israël te doen is.
Zo verengen ze het tot het maken van een principieel statement, door op te roepen dat Nederland niet mee moet doen. Dat verandert verder niks in Gaza (sterker, er komen dan beschuldigingen van antisemitisme, met slachtofferrol, enz. wat ze dan weer als legitimatie gebruiken). Dan is het alleen nog bedoeld als statement, om jezelf moreel te verschonen. Niet om iets te veranderen aan de oorlog. Dat is textbook virtue signaling.
Daar heb ik een afkeer van. Want ik steun alle protest tegen de Israëlische regering, maar ik krijg steeds meer de indruk dat het voor zero sum activisten nooit genoeg is. Dat je je alleen nog oprecht kan uitspreken tegen die misdaden als je voor volledige boycots en uitsluiting pleit. Daar zit voor mij iets akelig hypocriets in.
Want dan denk ik bijvoorbeeld aan Oekraïne. Voor hen is deelname juist nu een bewijs van kracht, van hun soevereiniteit. Dat is óók het Songfestival. Voor hen is het heel belangrijk om juist mee te blijven doen. Ze organiseren hun voorronde in een ondergrondse bunker, enz. En ik steun Oekraïne volledig in hun strijd tegen de Russische tiran.
Is dat minder waardevol? Moet je het ene leed tegen het andere afwegen? Moet je mensenlevens en onrechtvaardigheid rangschikken? Dat vind ik niet. Daarom heb ik er moeite mee als Mandy Emadi zegt: het gaat alleen om Israël. Dat vind ik te beperkt, en eerlijk gezegd, soms komen woorden over Israël op mij ook obsessief over. Alsof dat het enige is wat telt.
Ik vind dat het mogelijk is om als Nederland mee te doen aan het Songfestival (en andere internationale evenementen, sport en cultureel) en tegelijkertijd oprecht te protesteren tegen de machthebbers die verantwoordelijk zijn voor oorlogen, misdaden en geweld, om regeringen onder druk te zetten, publiekelijk aan te klagen. Ook rondom die evenementen.
Alleen de dwangmatige manier waarop nu wordt verengd tot: Nederland moet niet meedoen aan het Songfestival, want als je meedoet dan keur je die misdaden goed, etc. vind ik... nee. Dat vind ik oneerlijk. Dat is dan alleen maar een soort purity test, een wedstrijdje wie het meest principieel anti-Israël kan zijn, en zich dan moreel verheffen. Dat schrikt mij af.
Maar goed, dit is persoonlijk hoe ik er op dit moment over denk. Sorry voor de lange rant, het kan vast korter... als ik AI zou vragen om een samenvatting te maken, maar ik wil m'n emotie en frustratie liever in mijn eigen woorden delen
♡