Leef je, of laat je de tijd voorbijgaan?

Soms kijk ik naar hoe we leven en vraag ik me af hoeveel daarvan werkelijk een bewuste keuze is. Voor veel mensen bestaat het leven jarenlang uit hetzelfde ritme: opstaan, werken, thuiskomen, eten, televisie kijken, slapen en opnieuw beginnen. In het weekend boodschappen doen, misschien een klein uitstapje, en maandag begint alles weer van voren af aan.

Daar is op zichzelf niets mis mee als dat het leven is waarvoor je bewust kiest. Maar wat als je op een dag oud bent, terugkijkt en denkt: waar zijn al die jaren gebleven?

Je hoort ouderen weleens zeggen: "Het is zo snel voorbijgegaan." Vijftig jaar gewerkt, eindelijk pensioen en dan valt ineens de structuur weg die bijna je hele volwassen leven heeft bepaald. Wat blijft er over als je nooit hebt geleerd zelf invulling aan je vrijheid te geven? Dat vind ik een confronterende gedachte.

Zelf word ik bijna veertig. Ik kijk in de spiegel, zie de eerste grijze haren verschijnen en denk: memento mori. Niet vanuit angst voor de dood, maar als herinnering dat mijn tijd eindig is. Waar sta ik nu? Wat wil ik nog meemaken, ontdekken en bereiken? En misschien nog belangrijker: hoe ga ik daar daadwerkelijk komen?

Daarom wil ik niet alles bewaren voor "later". Ik spaar bijvoorbeeld voor reizen. Langs de Kroatische kust, van Pula richting Dubrovnik. Of naar Spanje, van Valencia via Sagunto naar Cartagena en Murcia, terwijl ik plekken bezoek die verbonden zijn met de Punische Oorlogen.

Niet omdat het allemaal groots of luxe moet zijn. Integendeel.

Veel wandelen. Geschiedenis bekijken. Nieuwe dingen proeven. Genieten van waar ik op dat moment ben. En na een lange dag gewoon met een goedkoop klapstoeltje op het strand zitten, voeten in zee en een koud biertje uit de lokale supermarkt.

Misschien is dát voor mij wel de essentie van memento mori:

Niet voortdurend bang zijn dat het leven eindigt, maar beseffen dat het bezig is.

Ik wil later niet alleen kunnen zeggen dat ik jarenlang heb gewerkt en mijn verplichtingen ben nagekomen. Ik wil herinneringen hebben aan plaatsen, mensen, smaken, verhalen en momenten waarop ik dacht: ja, ik ben hier. Ik leef.

De tijd gaat hoe dan ook voorbij.

Dus mijn vraag aan jullie: leef je het leven dat je zelf hebt gekozen, of leef je vooral het patroon waarin je terecht bent gekomen en wat zou je veranderen als je werkelijk beseft hoe snel de tijd voorbijgaat?