Nou ja, ik hoop dat de wat enigszins grappige reacties met 'ja, en dit en dat' wat wegblijven.
Ik weet mijn status hier en wat ik heb gedaan. Ik wil gewoon serieus vragen op basis van onderstaande of er mensen zijn die een analyse willen maken.
Sommige jaartallen heb ik enigszins aangepast om herkenbaarheid wat te voorkomen maar niet meer dan 2 jaar.
Voor zover ik weet was ik een normaal kind. Toen ik 6 jaar oud was kreeg mijn moeder kanker (ik weet niet zeker welke soort). Ze heeft 2 jaar gestreden in het ziekenhuis en het overleefd. Voor zover ik weet heeft dat wel effect gehad op haar geestelijke gezondheid. Redelijk vlak nadat ze gezond was verklaard overleed mijn zusje, ik was 8 jaar oud zij was 6. Een turbulente tijd om het zo maar te zeggen, ik werd enigszins gepest omdat ik me waarschijnlijk anders gedroeg dan andere kinderen.
Mijn ouders gingen scheiden toen ik ongeveer 18 jaar was. Ik weet nog dat mijn vader aan mij vroeg wat ik wou. Ik zei zoiets als 'ik merk dat jullie niet meer van elkaar houden dus ik denk dat jullie beter uit elkaar kunnen gaan'. Dit heeft geen grote invloed op mij gehad voor zover ik me nu kan herinneren maar mij wel bijgebleven als dat ik een belangrijke reden voor hun scheiding was.
Mavo en MBO niveau 4 (versneld, in plaats van 3 jaar naar 2 jaar) was ik elke keer de beste wat betreft cijfers zonder dat het me veel moeite koste.
HBO, 9 jaar over gedaan, een opleiding van 4 jaar, ik dacht veel te luchtig. Wilde mijn verleden wellicht wat herstellen, meiden versieren, drinken, dat lukte allemaal best wel, ook al duurde vrijwel elke relatie kort omdat ik gewoon geen goede partner was, als het uitging maakte het me niet uit.
Nu heb ik 12 jaar lang een vriendin en 2 kinderen met haar, 8 en 10 jaar oud. Ze zijn verhuisd naar Ethiopië, waar ik achter sta en stond, omdat we hier niet verder komen. Ook als we beiden werken kunnen we hier niet echt een koophuis krijgen. Het laatste jaar heb ik mijn verdriet weggedronken. Nu ben ik wel serieus bezig om de draad weer op te pakken, een remote baan te krijgen om weer bij hen te kunnen zijn.
Maar dat ik zoveel tijd verprutst hebt en hoe ik me voel, en vergelijk met andere mensen, geeft me wel het idee dat ik geestelijk gewoon niet goed ben. Voor zover ik weet is het geen autisme, ik scoorde daar in de gratis online tests juist extreem laag op. Maar voor mij lijkt het alsof er geestelijk wel iets mis met mij moet zijn, dus vandaar dat ik maar vraag wat het kan zijn..