Het spijt mij

Ik kan je zeggen: “Ik hou van je”, ik kan je zeggen: “Blijf alsjeblieft”
Ik zou voor jou iedere oorlog ingaan en je tranen opvangen als je huilt.
Ik schrijf in seconden een lied voor je, zeg het in honderden regels,
maar ik krijg het niet voor elkaar om te zeggen: “Het spijt me.”

Soms ben ik mezelf niet, ben ik zo koud alsof mijn hart bevriest.
Ik kan mezelf niet afremmen en ben zonder reden oneerlijk tegen je.
Jij bent alles wat ik wilde, ik heb zo lang naar je gezocht,
maar ik behandel je alweer alsof je niet goed genoeg bent.

Ik schreeuw tegen je, jij huilt, ik ram
scheuren in je hart en door mijn muur.
Maar als ik hard tegen je doe, je pijn doe en het weer escaleert,
wil ik je daar eigenlijk alleen mee zeggen: “Ik ben bang om je kwijt te raken.”

Ik haat het als ik je zie lijden, verlies mezelf tussen duizend zinnen.
Grijze muren, kettingroken, niemand kan me helpen.
We wachten allebei op een einde,
maar ik krijg die vier woorden niet uitgesproken.

’s Nachts alleen onderweg, ik wil je schrijven dat je wordt gemist.
Ik ben te ver gegaan en sta mezelf in de weg om “het spijt me” te zeggen.
Ik weet niet wat je in mij ziet.
Soms denk ik dat ik niet verdien hoe jij van me houdt.

Ik denk dat ik nooit volwassen word.
Ik heb jou, maar jij hebt me nooit in de steek gelaten.
Je weet hoe ik ben, ik ben mezelf kwijtgeraakt in deze stad.
Ik raak in paniek als je weggaat, ik kom uit een plek waar je niets hebt.

Wat zou ik allemaal voor jou doen?
Ik zweer dat ik voor jou zou schieten.
Waarom kan ik die vier woorden niet zeggen,
terwijl we zoveel van elkaar houden?

Ik kan alles tegen je zeggen.
Behalve: het spijt me.