quote:
Op dinsdag 25 augustus 2026 11:28 schreef Drankster het volgende:[..]
Echt heel old school ja. Ik heb vroeger alleen Gothic II gespeeld als kleine Drankie en ik wist ergens nog wel dat die game ook heel moeilijk was.
Het ontbreken van een mini map en quest markers zorgt er wel voor dat je de omgeving en personages echt leert kennen want je moet zelf op onderzoek uit en praat daarom met iedereen. Je volgt niet een lijn op een mini map of loopt rechtstreeks naar een aangewezen persoon. De 'wildernis' is echt dodelijk en de nachten zijn pikdonker waardoor van het pad af gaan direct dodelijk kan zijn. Ik ben zelf gisteren een uurtje bezig geweest om een slaapplek te vinden.

Het is releaseweek van de eerste Kingdom Come Deliverance all over again.
Nu een uur of vijf gespeeld, al wel in New Camp geweest maar overduidelijk nog niet sterk genoeg dus heb daar gedaan wat ik kon en weer terug naar Old Camp. Vanmiddag maar eens naar Swamp Camp.
Ondertussen een kleine 30 uur verder en net aangekomen in chapter 2.
Wat een genot is dit jongens.

Ik ervaar één van de beste natuurlijke progressies die je in een game kan hebben. Je begint dus echt als nietsnut: je kan niks, je kent niemand en bent door de slapste monsters al binnen één klap dood. Het is dus erg aftasten waar je wel heen kan en trial and error tegen wie je wel of geen grote bek kan hebben.
Er is dus geen mini map, er zijn geen grote pijlen of quest markers. Maar hoe weet ik dan bij wie ik moet zijn? Of waar zijn de winkels op mijn mini map? Nou, niet! Je word gedwongen iedereen aan te spreken en zelf uit te zoeken wie je moet hebben of waar wat zit. Tegelijk maakt je personage aantekeningen van NPCs in de glossary en dat is eigenlijk je beste vriend. In de glossary staat de naam van de NPC, een schets van zijn/haar gezicht en wat je aan hem/haar hebt, of die spullen verkoopt etc. Hierdoor ga je de wereld echt kennen want je moet zelf regelmatig kijken van ohjah, bij wie kan ik ook alweer shoppen of hoe ziet mijn quest giver eruit. Hierdoor leer je de wereld echt kennen.
Langzaam maar zeker word je wel sterker en het leukste is wanneer je dat door krijgt. Een goed voorbeeld is dat in het begin iemand je commandeert een groep farmers van water te voorzien. De nietsnut die ik was deed dat direct. Maar na een paar uur dacht ik wacht effe ik pik dit niet meer en ging ik matten met de quest giver. Toen ik gewonnen had kreeg ik de mogelijkheid hém te commanderen het water te brengen en gedraagt hij zich nu als mijn kleine bitch.

En die progressie is met alles zo, enge monsters in het wild zijn nu kleine bitches die ik makkelijk pak maar ga ik te ver het wild in dan kom ik toch weer grotere monsters tegen en weet ik dat ik later terug moet komen.
Wat ook heel relaxed is is dat als je iemand klapt hij niet gelijk dood gaat maar in een knock out status gaat. Je kan tijdens de knock out periode al z'n shit jatten en dan kan hij je in principe niks meer maken. Gisteren moest ik in een mijn zijn, iemand voor de mijn zei hey geef geld, ik zei hey vang mijn vuist en 1 minuut later waren zijn zakken leeg en kon ik gratis de mijn in.

Je kan dus echt een klootzak spelen en mensen afpersen zonder hen te te killen, bij veel games als Skyrim moet je dan mensen direct vermoorden. Ik wil wel een klootzaak zijn maar ik wil niet per se mensen killen.
Daarbij heb je allerlei skills die je kan leren zoals beter zwemmen, klimmen, en het skinnen van dieren voor betere loot maar daar moeten jullie zelf maar achter komen als je deze goden game gaat spelen. Ik meen ooit een interview gelezen te hebben waarbij iemand van Warhorse zei dat de Gothic franchise een inspiratiebron was voor KCD en dat herken is helemaal terug.
De game heeft wat technische mankementen maar de experience maakt het helemaal goed. GOTY 2026 contender.