Draai hier alle platen in je platenkast #32 (The Torture Never Stops)

Bekijk deze YouTube-video

Bosbeetle:

quote:

Ik ben nogal van de projectjes zie: http://forum.fok.nl/topic/2100984

Dus wordt het tijd voor een nieuw projectje, dit keer ga ik mijn platen eens beluisteren. (ik hou het eerst bij vinyl alleen) Ik zal elke plaat hier melden en er een klein tekstje bij plaatsten. Dit kan even duren (heb ooit al mijn mp3s achter elkaar geluisterd en daar was ik meer dan een jaar mee bezig dus wie weet hoe lang dit gaat duren heb ook wat minder tijd dus het zal niet elke dag geupdate worden)

Maar zonder verder getreuzel mijn platenkast:

BB:

Dagoducks' ouders:

En dagoduck zelf:

Gehenna:

Glad_Janus:

Pipster:

bazbo's cd's (pop/rock/jazz)



Ben je ook van plan je gehele platenkast te draaien, post hier!


(hahaha platenkast gedraaid)

Het liefst alleen reageren op en over de gedraaide platen en algemene discussies over vinyl in het vinyl-topic voeren

En weer verder...

[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-08-2026 06:49:56 ]

bazbo cd3023: Frank Zappa - Zappa In New York



Zappa. Eind 1976 raakt Zappa verstrikt in een ingewikkelde rechtszaak met zijn platenmaatschappij Warner. Hij is dan net op tournee met een band die bestaat uit Terry Bozzio (drums), Patrick O'Hearn (bas), Eddie Jobson (toetsen/viool) en Ray White (gitaar/zang). In het begin van de tour doet ook Bianca Odin aka Lady Bianca (toetsen/sax/zang) mee, maar zij haakt na een paar weken af, moe van het publiek dat voortdurend schreeuwt dat ze haar tieten moet laten zien. (Ze is overigens te horen op de concertregistratie Philly '76 die postuum verschijnt in 2009.) Tussen kerst en nieuwjaar 1976 staat de band vier avonden (26/27/28/29 december) in The Palladium in New York en Zappa besluit om er een bijzondere gelegenheid van te maken: hij breidt de band uit met de blazerssectie van Saturday Night Live (Lou Marini, Tom Malone en Randy en Michael Brecker) en percussionisten David Samuels en Ruth Underwood. (Zappa was eerder in december te gast in Saturday Night Live.) Voor enkele aankondigingen nodigt hij Don Pardo uit, een dan zeer bekende radio- en televisiepresentator. Van de opnamen die Zappa alle avonden maakt, stelt hij een dubbelelpee samen. Ondertussen is het dispuut met Warner zo opgelopen, dat hij besluit om in één keer van zijn contractuele verplichtingen af te komen: in maart 1977 levert hij vier elpees tegelijkertijd (waaronder Zappa In New York), maar Warner weigert. Zeer boos mixt Zappa alle materiaal van de vier elpees opnieuw en door elkaar en stelt er de vierdubbelelpee Läther van samen, maar ook die accepteert Warner niet. Op een avond zit Zappa in oktober 1977 bij WIOQ in de radiostudio en laat hij het publiek de gehele Läther horen. 'Zet de cassetterecorders maar aan,' zegt hij erbij. Warner brengt de vier losse elpees wél uit tussen maart 1978 en mei 1979, maar niet naar tevredenheid van Zappa. Een groot euvel is het hoesontwerp van drie van de vier platen, maar erger nog vindt Zappa dat Warner Zappa In New York in een gecensureerde versie uitbrengt: het stuk Punky's Whips ontbreekt. Een dubbelcd-versie komt in 1991 en die bevat alle materiaal, plus vier extra nummers. Die koop ik op 25 juli 1992. In opener Titties And Beer speelt drummer Bozzio de duivel, die de hoofdrolspeler probeert te verleiden zijn ziel te geven in ruil voor de vrijheid van zijn vriendin. Daarna klinkt Cruising For Burgers, een bonusnummer, en de gitaarsolo hierin is er eentje die in mijn oren een van de beste van Zappa ooit is. I Promise Not To Come In Your Mouth is een kort jazzy instrumentaaltje met een prachtige Minimoogsolo van Eddie Jobson. De titel is een tekstregel uit het daaropvolgende Punky's Whips, een complex stuk waarin Zappa de draak steekt met Bozzio, die eens had laten vallen dat hij Punky Meadows, de gitarist van de rockgroep Angel, dusdanig bewonderde dat hij er wel eens opgewonden van werd. Don Pardo doet de hilarische introductie, Bozzio drumt en zingt tegelijkertijd, de blazerssectie is retestrak en Zappa's gitaarsolo verbijsterend. Honey Don't You Want A Man Like Me? is een korte liefdesgeschiedenis tussen twee mensen. In The illinois Enema Bandit vertelt Zappa het ware verhaal over Michael Kenyon, de man die vrouwen beroofde en hen vastbond en een klysma gaf; hij werd veroordeeld voor beroving maar niet voor het toedienen van een klysma, want daar was geen wet tegen. Pardo doet de introductie weer, Ray White zingt de sterren van de hemel en Zappa speelt wederom een grandioze gitaarsolo. De tweede cd start met twee stukken die niet op de oorspronkelijke elpee staan. I'm The Slime kent een fantastisch blazersarrangement, terwijl Don Pardo een deel van de tekst op zich neemt; het daarop volgende Pound For A Brown sluit hier schitterend op aan. Manx Needs Women is een gecomponeerd stuk voor percussie en daarna volgt The Black Page Drum Solo/The Black Page #1. Dit is een legendarische drumsolo die Zappa schreef voor Bozzio; de titel is een weergave van hoe de bladmuziek eruit ziet. (Zappa heeft hier overigens veel overdubs aan toegevoegd.) Het stuk gaat abrupt over in de pakkende rock 'n roll song Big Leg Emma, oorspronkelijk van Absolutely Free (uit 1967), maar hier met een heerlijk blazersarrangement. The Black Page #2 is opnieuw de drumsolo, maar nu met een gecomponeerde melodie eroverheen. Een uitvoering van Sofa No. 1 (de instrumentale versie) krijgt niet alleen een blazersarrangement, maar ook een venijnige gitaarpartij erbij. The Torture Never Stops is het vierde bonusnummer, hier subtiel gespeeld, bijna een easy-listeningversie en met een mooie gitaarsolo. Het laatste stuk is The Purple Lagoon/Approximate, dat de hele vierde elpeekant beslaat. Approximate is oorspronkelijk een atonaal stuk zonder toonhoogte en met alleen ritme dat op verschillende manieren uitgevoerd kan (op instrumenten, met stampvoeten, als dans) en dat vooral in 1972/1973 is gespeeld. Hier is het te horen in combinatie met The Purple Lagoon, dat hij tijdens zijn gastoptreden in Saturday Night Live (naast Peaches En Regalia) ten gehore bracht, toen met John Belushi als samuraivechter. Na het thema volgen verschillende solo's, waaronder een meesterlijke trompetsolo van Randy Brecker. Omdat Zappa een percussiesolo wat saai vond, heeft hij er in de studio een gitaarsolo overheen gespeeld. In 2019 komt er postuum een mooie heruitgave, met daarop niet alleen het oorspronkelijk bedoelde album, maar ook vier cd's aan extra materiaal van de vier concertavonden. Dit is een van mijn (vele) favoriete Zappaplaten.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-08-2026 06:51:40 ]

bazbo cd3024: Frank Zappa - Studio Tan



Zappa. Van de vier albums die Zappa in 1977 in bulk bij Warner inleverde en die Warner weigerde, is dit de tweede. Warner brengt het alsnog uit eind 1978, maar Zappa is ontevreden over de manier waarop. Warner heeft op eigen houtje een hoesontwerper ingehuurd en Gary Panter maakt bij drie van de vier albums naar eigen inzicht een hoes. Op Studio Tan staat studiomateriaal dat is opgenomen tussen december 1974 en de zomer van 1976 én in de zomer van 1969. Op de hoes staat nauwelijks vermeld wie er allemaal meespelen, maar als we goed luisteren en weten wie er in die tijd betrokken zijn bij de opnamen in de studio is de lijst van muzikanten lang. Belangrijkste bijdragers zijn George Duke, Tom Fowler en Chester Thompson. De elpee opent met het plaatkantlange The Adventures Of Greggary Peccary, een grotesk soort rockopera waarin Zappa allerlei muzikale en maatschappelijke thema's met elkaar verbindt en ridiculiseert. Het verhaal is dan ook te dom voor woorden: een peccari die de kalender uitvindt en te maken krijgt met buitenissige figuren, waaronder Billy The Mountain die zijn rentree maakt. Muzikaal gezien klinkt het als de Grand Wazoo band; er zitten melodieën en fragmenten in van Brown Clouds en andere stukken die Zappa met zijn Grand Wazoo in 1972 op het podium speelde. Het is - net als het stuk Billy The Mountain - een razend knap geconstrueerd werk, maar zal voor velen te onnavolgbaar zijn. De tweede plaatkant van de elpee opent met Let Me Take You To The Beach, een retedomme meegiller. Revised Music For Guitar & Low-Budget Orchestra is een bewerking van het lange stuk dat Zappa schreef voor Jean-Luc Ponty voor diens elpee King Kong uit 1970 die Zappa produceerde en waarop Ponty allerlei werk van Zappa speelt. Ook hier horen we het geluid van The Grand Wazoo band. De elpee eindigt met RDNZL, een complexe monstercompositie met duizelingwekkende melodieën en fraaie solo's van Zappa en Duke. Een cd-versie komt in 1991 en die koop ik op 23 april 1994. Voor de cd heeft Zappa gemeend wat titels te moeten aanpassen én de volgorde van stukken op de tweede plaatkant. Revised Music komt nu eerst en Beach daarna. Ik vind dat laatste wel oké, Beach is nu een passende en luchtige onderbreking van de 'zware' kost van de andere twee stukken; anderzijds is dit de volgorde die ik als eerste hoor en voor mij vertrouwd is (geraakt). Hoewel Studio Tan commercieel weinig deed, is het een uitstekende plaat en is het achteraf fijn dat Zappa ons wat niet eerder materiaal geeft.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3025: Frank Zappa - Sleep Dirt



Zappa. De derde plaat die Zappa in 1977 in bulk afleverde bij Warner en de tweede met een Panterhoesontwerp. Net als op Studio Tan krijgen we op Sleep Dirt een mix van ouder materiaal te horen, opgenomen in verschillende periodes in december 1974 en in 1976 en met verschillende bands. Terry Bozzio, Chester Thompson, Ruth Underwood, Patrick O'Hearn en George Duke dragen het meeste bij. Zappa's oorspronkelijke idee voor de titel was Hot Rats III. Dit keer ligt de nadruk op instrumentaal en wat jazzier materiaal. Sleep Dirt verschijn in 1979, met weinig tot niets aan informatie over wie erop speelt vermeld op de hoes. Drie van de zeven stukken zijn gelinkt aan Hunchentoot, een bizar soort sprookje dat Zappa schreef toen hij begin 1972 aan bed en rolstoel was gekluisterd. Het album opent met Filthy Habits, met een intrigerend thema en een gitaarsolo; bijzonder is dat Zappa hier ook alle toetsenpartijen speelt. Flambay en Spider Of Destiny zijn kortere jazzrockachtige stukken en zijn afkomstig uit de Hunchentoot-musical (die in zijn geheel nooit het levenslicht zou zien). Regyptian Strut is een majestueus bigbandnummer waarin Bruce Fowler alle blazerspartijen voor zijn rekening neemt. De tweede plaakant begint met Time Is Money, eveneens uit Hunchentoot en vervolgens klinkt het titelnummer Sleep Dirt. Het is een duet tussen Zappa en James 'Bird Legs' Youman, beiden op akoestische gitaar, niet alleen een zeer fraai stukje muziek, maar ook in meerdere opzichten een unicum in het Zappaoeuvre. Aan het eind horen we Youman stilvallen, waarop Zappa vraagt: 'Gettin' tired?' en Youman antwoordt: 'No, my fingers got stuck'. De elpee eindigt met het indrukwekkende The Ocean Is The Ultimate Solution, een lang jazzrockwerk waarin Bozzio en O'Hearn de ritmesectie zijn en Zappa toetsen en gitaar speelt en uitgebreid soleert. Zappa heeft het stuk samengesteld uit een langere jam; het schijnt dat er ergens in de kelder een complete versie van bijna een half uur ligt. In 1982 vraagt Zappa aan zangeres Thana Harris (echtgenote van Bob die in 1980/1981 onderdeel van de band is) om de drie Hunchentootstukken van zang te voorzien. Ten tijde van de opnamen kan Zappa geen goede zangeres vinden en de stukken zijn oorspronkelijk bedoeld als lied in plaats van instrumentaal. Bovendien laat hij Chad Wackerman de drumpartijen van deze drie nummers opnieuw inspelen. Als in 1991 de cdversie van Sleep Dirt verschijnt, zet Zappa de vocale versies van de drie nummers erop. Fans reageren weer furieus. Ik koop de cdversie op 8 september 1993 en ik ken dan de oorspronkelijke elpee (nog) niet, dus voor mij zijn de vocale versies de enige en ik weet dus niet beter.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3026: Frank Zappa - Sleep Dirt



Zappa. Tijdens de grote rereleasereeks in 2012 komt ook Sleep Dirt opnieuw uit en dit keer heeft het familiebedrijf ZFT ervoor gekozen om de oorspronkelijke elpeemix te gebruiken, dus zonder de vocale en drumoverdubs. Ik koop die versie op 28 augustus 2012 en hoor de drie instrumentale Hunchentoot-songs in volle glorie voor het eerst. Instrumentaal zijn ze net zo boeiend als de versies met zang; ik vind dat beide versies goed naast elkaar kunnen bestaan: enerzijds de versies zoals ze Zappa aanvankelijk voor ogen/oren stonden, anderzijds hoe hij ze destijds op de elpee heeft gezet. Sleep Dirt is een sterke jazzrockplaat.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3027: Frank Zappa - Sheik Yerbouti



Zappa. Terwijl de juridische strijd met de platenmaatschappij loopt, heeft Zappa vanaf half 1977 een nieuwe band om zich heen. Van de vorige tourband zijn alleen drummer Terry Bozzio en bassist Patrick O'Hearn overgebleven. Nieuw zijn percussionist Ed Mann, de toetsenisten Tommy Mars en Peter Wolf en gitarist Adrian Belew. De groep speelt een enorme tournee in de tweede helft van 1977 en de eerste helft van 1978. Eind oktober 1977 speelt het gezelschap zes shows in The Palladium in New York ter gelegenheid van Halloween en beeld- en geluidsopnamen daarvan verschijnen jaren later pas op de video en plaat Baby Snakes. Zappa laat ook opnamen maken van het concert in Hammersmith Odeon in Londen eind januari en eind februari 1978. Met die tapes gaat hij de studio in en monteert hij een dubbelelpee die zijn gelijke niet kent. Er liggen wagonladingen overdubs overheen en toch heeft alles nog een krachtige uitstraling of je bij het concert aanwezig bent. Het is een meesterwerk in techniek van editing en overdubbing. Sheik Yerbouti verschijnt in maart 1979 en er is een single Dancin' Fool. Ik zie de song op televisie in het programma Toppop. Ik heb nog nooit gehoord van ene Frank Zappa en wat voor soort muziek hij maakt, maar als veertienjarige begrijp ik dat dit lied een parodie is op de discorage die de wereld verovert. Onthouden!, denk ik. Pas in 1987 koop ik de dubbelelpee, een digitaal geremasterde heruitgave. Het is de tweede of derde Zappaplaat die ik koop en ken en hij blaast me volledig omver. Alle stukken lopen in elkaar over en de enige pauze tussen de nummers is als ik de plaat moet omdraaien. De eerste plaatkant opent met I Have Been In You en ik heb dan nog geen benul dat het de spot drijft met Peter Frampton (die in 1977 een elpee en hitsingle uitbrengt met de titel I'm In You). In Flakes gaat het over de beroerde kwaliteit die sommige middenstanders leveren en Belew mag zijn imitatie van Bob Dylan ten beste geven. Broken Hearts Are For Assholes is een typisch Zappanummer en in I'm So Cute mag drummer Bozzio de spot drijven met punk. Op plaatkant twee bezingt Belew seksavonturen in Jones Crusher, waarna Rat Tomago een gitaarsolo is uit een uitvoering van The Torture Never Stops. Tussendoor horen we musique concrète die Zappa ook op Läther heeft gebruikt om stukken aan elkaar te linken. Bobby Brown is een ander zeer bekend en typisch Zappanummer, waarin hij de op geld en glamour beluste homoscene te kakken zet. Rubber Shirt is een intrigerend stuk: Zappa heeft de baspartij van een nummer gepulkt en die over de drumtrack van een totaal ander nummer van een totaal ander concert in een totaal andere maatsoort geplakt; het kan niet, maar het resultaat is gestoord goed. Deze techniek die Zappa 'xenochrony' noemt, heeft hij voor het eerst gebruikt in Friendly Little Finger van Zoot Allures en zal hij later prominent gebruiken bij de gitaarsolo's op Joe's Garage. The Sheik Yerbouti Tango is de gitaarsolo uit Little House I Used To Live In, ergens opgenomen in Duitsland begin 1978. De derde plaatkant is een sterke reeks sterke stukken: Baby Snakes, Tryin' To Grow A Chin, City Of Tiny Lights, Dancin' Fool en Jewish Princess. Zappa drijft de spot met techneuten, rocksterren (The Eagles!), drugsgebruikers, discogangers en Joodse princessen. Om de laatste krijgt hij een aanklacht aan zijn broek, maar Zappa negeert de kritiek. De vierde plaatkant begint met Wild Love, een mini-opera in krap vier minuten, waarna het gigantische Yo Mama start: na het vrij simpele songgedeelte krijgen we een van Zappa's beste gitaarsolo's te horen. De basis van de song is afkomstig uit Londen eind februari 1978; de solo komt van drie (!) verschillende andere concerten en drie verschillende nummers en in de studio is het Tommy Mars die met zijn kamerbrede synthpartijen de boel bij elkaar moet houden. Sheik Yerbouti zal voor Zappa een commercieel succes blijken. De titel is overigens een verbastering van 'Shake your body', een verwijzing naar de hitsingles van discogroep KC & The Sunshine Band. Een cdversie komt in 1990 en die koop ik op 30 augustus 1993. Tot op de dag van vandaag behoort Sheik Yerbouti tot mijn top tien van favoriete Zappaplaten.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3028: Frank Zappa - Sheik Yerbouti



Zappa. In de reissuereeks van 2012 zit een mooi opgepoetste versie en die koop ik op 15 oktober 2012. Het geluid was al goed, maar nu is het allemaal nog wat ruimtelijker.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3029: Frank Zappa - Orchestral Favorites



Zappa. De vierde plaat die Zappa in 1977 in bulk bij Warner inlevert is Orchestral Favorites. Al van jongs af aan droomt Frank ervan om zijn muziek door een orkest te laten uitvoeren. Eind jaren vijftig en begin jaren zestig krijgt hij het via zijn oude muziekleraar voor elkaar dat een lokaal orkest zijn vreemde composities uitvoert, maar dat is nog voor een zeer klein publiek. Het lukt hem beter in 1970 en 1971 met de stukken die onderdeel zijn van 200 Motels en ook daarna blijft Zappa orkestmuziek schrijven. Op 17 en 18 september 1975 dirigeert hij een speciaal samengesteld orkest (The Abnuceals Emuukha Electric Symphony Orchestra) tijdens een concert in de Royce Hall in de UCLA campus. Die twee concerten neemt hij ook op. Een dag later, 19 september, neemt hij opnieuw op in de Royce Hall, maar nu zonder publiek. In het orkest zitten enkele bekende namen (muzikanten van zijn Grand en Petit Wazoo orkesten) en ook Ian Underwood, Dave Parlato en Terry Bozzio zijn erbij. Zappa betaalt de hele onderneming zelf, de kosten lopen op tot 200.000 dollar, een fiks bedrag in die tijd. Van de opnamen van 19 september stelt Zappa een elpee samen, die hij begin 1977 bij Warner inlevert (die het dus weigert) en pas in mei 1979 uitkomt, zonder Zappa's instemming. Gary Panter maakt de hoes en dit is de derde (en laatste) van de Panteralbums. Op de plaat slechts vijf stukken. Het album opent met Strictly Genteel, de imposante finale uit 200 Motels en daarna volgt Pedro's Dowry, een complex, abstract en bijna atonaal werkstuk. Naval Aviation In Art? is een korte maar ingetogen en wonderschone compositie. De tweede plaatkant begint met een arrangement van Duke Of Prunes (oorspronkelijk van Absolutely Free uit 1967), een beetje vreemde eend in de bijt vanwege de rockfeel door drums en Zappa's gitaarsolo. Bogus Pomp is dan de indrukwekkende afsluiter. Het bestaat uit delen uit de muziek voor 200 Motels en kent fragmenten die allerlei sferen oproepen. Als de plaat verschijnt zijn de kritieken wisselend en uiteindelijk verkoopt het niet zo goed. Een cdversie komt in 1991 en die koop ik op 23 april 1994. In 2019 komt er een speciale uitgave ter ere van de veertigjarige verjaardag van de plaat; op die editie is het complete concert van 18 september 1975 toegevoegd, maar daarover (veel) later meer. Orchestral Favorites vind ik een belangrijk album; het laat een wat onderbelichte kant horen van Zappa's multitalent.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3030: Frank Zappa - Joe's Garage Acts I, II & III



Zappa. In het najaar van 1978 is Zappa weer op tournee met een nieuwe band. Van de vorige zijn percussionist Ed Mann, toetsenisten Tommy Mars en Peter Wolf overgebleven; nieuw zijn drummer Vinnie Colaiuta, bassist Arthur Barrow en zanger Ike Willis. In de studio begint Zappa nieuwe nummers op te nemen en in de loop van de tijd ziet hij een bepaalde samenhang en zo ontstaat het verhaal Joe's Garage. In september 1979 verschijnt de elpee met daarop Act I en twee maanden later de dubbelelpee Act II & III. Het verhaal lijkt bizar: de muzikant Joe start een garagerockband die geen succes heeft, hij stort zich in relaties die hem niet bevredigen, sluit zich aan bij een (door de overheid geïnitieerde) religieuze sekte en nadat hij een robot seksueel heeft misbruikt, belandt hij in de gevangenis. Als hij na jaren weer vrij komt, blijkt de wereld te zijn veranderd in een dystopische nachtmerrie en kan hij alleen nog maar dromen van de gitaarnoten die hij ooit wilde spelen. Met de op dat moment actuele ontwikkelingen in de Amerikaanse samenleving en met de wetenschap dat in landen als Iran op dat moment muziek verboden is in gedachten, ontvouwt zich een scherp en onthutsend satirisch verhaal over censuur, hypocrisie van de kerken en de dubbele moraal van de Amerikaanse samenleving. Dat verhaal wordt verteld door The Central Scrutinizer, een robot die via een Big Brotherachtig systeem alles en iedereen in de gaten kan houden. Joe krijgt te maken met groupie Mary, L. Ron Hoover van The First Church Of Appliantology (een parodie op L. Ron Hubbard van de scientologykerk), Sy Borg (de robot op wie hij verliefd wordt) en Bald-Headed John (de 'king of the plookers'). Muzikaal gezien is er van alles te beleven: van rock en reggae en doowop tot pop en artrock en jazz en natuurlijk wagonladingen gitaarwerk. Op de eerste elpee staan de klassiekers; het titelnummer, Catholic Girls, Wet T-Shirt Night, Lucille Has Messed My Mind Up (medegecomponeerd door Jeff Simmons die het stuk in 1970 al opnam voor zijn door Zappa geproduceerde gelijknamige soloalbum) en natuurlijk Why Does It Hurt When I Pee?. Op Acts II & III staan bekende werken als Stick It Out (dat Zappa met Flo & Eddie al in 1971 speelde als onderdeel van de Sofa-suite), Sy Borg (met de hemelse Moogsolo), Keep It Greasy en Outside Now. Op Joe's Garage maakt Zappa veelvuldig gebruik van de xenochrony-techniek: de gitaarsolo's heeft hij geplukt van liveopnamen en over de basistracks van de studionummers gelegd. Soms klinkt het of de gitaarsolo echt zo in het nummer gespeeld is, maar het is dus echt allemaal toeval. Later zegt Zappa dat xenochrony veel tijd kost, want het duurt even voordat hij een gitaarsolo vindt die past bij het nummer. Het enige stuk met een live in de studio gespeelde gitaarsolo is Watermelon In Easter Hay, een ware klassieker onder de Zappainstrumentaaltjes. Act I blijkt uiteindelijk een commercieel succes, Acts II & III wat minder, waarschijnlijk vanwege het ondoorgrondelijke gitaarwerk dat hierop sterk vertegenwoordigd is. De drie elpees krijgen een remaster in 1989 en verschijnen in 1990 op een dubbelcd. Die koop ik op 29 oktober 1992. Joe's Garage behoort tot de klassieke Zappaplaten en Zappa zal tot aan het eind van zijn carrière stukken van het project spelen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3031: Frank Zappa - Tinsel Town Rebellion



Zappa. Opnamen van de vele tournees die Zappa doet van het najaar van 1978 tot december 1980 wil hij oorspronkelijk uitbrengen op twee elpees onder de titels Warts And All en Crush All Boxes. Echter, begin 1981 verandert hij van gedachten en in mei 1981 verschijnt Tinsel Town Rebellion, met daarop materiaal voor de twee geplande platen, aangevuld met wat studio-opnamen en andere livestukken. De bands waarmee Zappa toert veranderen nogal eens van samenstelling en op Tinsel Town Rebellion horen we werk van drie tourbands met daarin drummers David Logeman en Vinnie Colaiuta, percussionist Ed Mann, bassisten Patrick O'Hearn en Arthur Barrow, toetsenisten Tommy Mars en Peter Wolf, gitaristen Denny Walley, Steve Vai en Warren Cuccurullo en zangers Ike Willis en Ray White. Vai meldt zich als knul van achttien eind jaren zeventig bij Zappa om in zijn band te komen spelen, maar Zappa vindt hem nog te jong. Wel mag hij Zappa's gitaarsolo's op papier uitwerken en in 1981 is de tijd rijp en mag de twintigjarige gitarist toetreden tot de band en de 'stuntgitaar'-partijen vertolken. De plaat gaat wederom over allerlei seksueel getinte zaken en opent met het studioliedje Fine Girl, een meebrulreggae over de seksistische ideeën die Amerikanen erop nahouden. Easy Meat kent soortgelijke thematiek; in deze song zit een majestueus orkestraal middenstuk met koffers vol toetsenoverdubs én een waanzinnige gitaarsolo. Het titelnummer is een satire op de punkrockscene en beschrijft een band die in punkstijl gaat spelen om zo een platencontract te krijgen. Bamboozled By Love is het verhaal over de man van wie de vriendin niet wil doen wat hij wil en het gedoe met haar uiteindelijk zo zat is dat hij haar om zeep helpt. Ook leuk. Naast nieuw werk dat nooit eerder op plaat is verschenen, krijgen we ook uitvoeringen van oudere Zappastukken te horen, al dan niet in een moderner arrangement: Love Of My Life, Ain't Got No Heart, Tell Me You Love Me, King Kong (althans de gitaarsolo uit een uitvoering daarvan in Now You See It - Now You Don't), het machtige Brown Shoes Don't Make It en een robotachtige Peaches En Regalia. Aan het eind daarvan kondigt Zappa een concert af door allerlei Italiaanse gitaristen op de noemen. De plaat krijgt een remaster in 1989 en een cdversie in 1990 en die koop ik op 13 augustus 1992. Door de fijne mix van allerlei stijlen, werk uit verschillende periodes en oud en nieuw materiaal is dit een afwisselend album geworden.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3032: Frank Zappa - Shut Up 'N Play Yer Guitar



Zappa. In 1981 heeft hij ook nog zijn eigen postorderbedrijf en als eerste komen daar drie afzonderlijke elpee's met gitaarsolo's beschikbaar. In 1982 verschijnt er een reguliere uitgave: een box met de drie platen erin. De drie afzonderlijke elpees hebben ieder een eigen titel: Shut Up 'N Play Yer Guitar, Shut Up 'N Play Yer Guitar Some More en Return Of The Son Of Shut Up 'N Play Yer Guitar Voor Shut Up 'N Play Yer Guitar heeft hij de gitaarsolo's uit verschillende stukken van verschillende nummers uit concerten uit 1979 en 1980 geknipt. Je hoort de song dus niet, maar alleen de gitaarsolo. Op sommige momenten horen we tussen de stukken wat musique concrète (die Zappa ook gebruikte op Läther en Sheik Yerbouti). De drie titelnummers op de elpee zijn de solo's geknipt uit een uitvoering van Inca Roads, maar er zijn ook solo's uit songs als Conehead, City Of Tiny Lites, Easy Meat, The Illinois Enema Bandit, The Torture Never Stops en Chunga's Revenge te horen. Zappa geeft de gitaarsolo's wel allemaal een andere (vaak opmerkelijke) titel. Hoewel het dus vooral om de gitaar gaat, moeten we niet uit het oog verliezen wat een uitmuntende band(s) Zappa achter zich heeft. Hij moet er blind op kunnen vertrouwen dat zijn band hem volgt en de grote prijs gaat ongetwijfeld naar drummer Vinnie Colaiuta die soms helemaal buiten de beat kan spelen maar altijd weer terug komt bij de basis. Er komen bijzondere stukken voorbij. Zo is Ship Ahoy de coda van Zoot Allures, gespeeld met gitaareffect. Pink Napkins is een uitvoering van Black Napkins, maar hier in geheel andere en subtiele stijl gespeeld. Op de laatste plaatkant staan de enige twee studio-opnamen. Stucco Homes is een jam tussen Warren Cucurullo (rhythm guitar), Colaiuta en Zappa. Afsluiter Canard Du Jour is een duet tussen Jean-Luc Ponty op viool en Zappa die bouzouki speelt. De eerste cdversie van dit monsterproject komt in 1990 op dubbelcd en die koop ik op 27 juli 1993. Shut Up is een waanzinnige gitaarplaat. Niet iets wat ik op een feestje gezellig opzet want Zappa's gitaarstijl is niet naar ieders smaak, maar wel iets waarin ik me urenlang in kan verliezen. Voor wie het vele gitaarwerk op de reguliere platen nog niet genoeg is, is er Shut Up 'N Play Yer Guitar.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3033: Frank Zappa - Shut Up 'N Play Yer Gutiar



Zappa. De drie elpees krijgen opnieuw een remaster in 1995 en verschijnen nu in een mooi boxje. Het leuke aan deze uitgave is dat de drie platen ook op drie cd's staan. Ik vind het doosje tien jaar later, op 7 februari 2005 voor een prikkie ergens en koop 'm dan. Blijft een mooie set.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3034: Frank Zappa - You Are What You Is



Zappa. Van iemand krijg ik ergens begin 1986 een paar exemplaren van het tijdschrift Music Maker te leen. Al bladerend valt mijn oog op een recensie van een Zappa-album, die alom wordt geprezen: 'Zijn meest vocale plaat ooit, perfect voor in de auto om keihard mee te brullen.' Benieuwd als ik ben koop ik de dubbelelpee snel daarna. Het is mijn tweede of derde Zappaplaat; Sheik Yerbouti en You Are What You Is koop ik in dezelfde week, met een dag ertussenin. Op You Are What You Is staan drie songsuites van ieder een plaatkant lang (en de derde duurt de hele tweede elpee); op iedere plaatkant loopt alles naadloos in elkaar over. Op het eerste gehoor lijken het allemaal leuke en toegankelijke liedjes, maar schijn bedriegt. De arrangementen zijn retecomplex en Zappa voorziet de ruimte tussen de teksten van allerlei riedeltjes en loopjes of achtergrondgeluiden, waardoor er zo veel gebeurt dat je voortdurend je aandacht erbij moet hebben. Zappa slaat ons om de oren met doo-wop, jazz, hard rock, reggae, soul, blues, new wave en country. Voor een enkeling zal de elpee te veel of te druk zijn; de luisteraar krijgt nauwelijks tijd om bij te komen. Zappa neemt weer veel basistracks live tijdens concerten op en laat de muzikanten uit zijn band (David Logeman, Ed Mann, Arthur Barrow, Tommy Mars, Bob Harris, Denny Walley, Steve Vai, Ray White en Ike Willis) vervolgens alles overdubben. Het meeste materiaal van de elpee heeft de band dus al live goed in de vingers voordat het op de plaat ging; het publiek hoort tijdens de concerten veel muziek die dan nog niet op elpee is verschenen. De plaat opent met Teen-Age Wind, een soort reprise van Who Needs The Peace Corps? (van We're Only In It For The Money uit 1968) over de hippiegedachte rondom vrijheid; Zappa's commentaar is dat 'free is when you don't have to pay for nothing'. In Harder Than Your Husband komt oudgediende Jimmy Carl Black de leadvocalen doen. Doreen is het lied waarin Ray White vocaal mag schitteren en in Goblin Girl komt het refrein van Doreen weer terug. De eerste plaatkant eindigt met Theme From The 3rd Movement Of Sinister Footwear, het enige instrumentaaltje op de plaat en een uiterst complexe compositie gebaseerd op een onnavolgbare gitaarsolo die Zappa live speelt en die Steve Vai achteraf in de studio dubbelt (hetgeen hem twee weken tijd kost). De tweede plaatkant is een serie liedjes waarin Zappa de Amerikaanse samenleving weer eens hekelt en dan vooral de jetset met de modeverschijnselen en het drugsgebruik. Het zijn zangers Ray White en Ike Willis die hier de show stelen. In Beauty Knows No Pain zit een zangregel die me iedere keer weer tot op de dag van vandaag luidkeels doet lachen. Na 'beauty is a lie' valt de muziek stil en dan zingt Ray White op musicalachtige wijze: 'but you don't care if it's a lie' en qua zangmelodie ontspoort hij in 'lie' dan finaal, waarna hij verder gaat met 'because you're such a beautiful guy' en vervolgens het nummer I'm A Beautiful Guy start. De derde en vierde plaatkant handelen over (lees: bijtende satire) hoe bepaalde groepen in de samenleving culturele aspecten van andere groepen overnemen om beter voor de dag te komen, over religie, televangelisten, zelfmoordenaars, een lelijke vrouw en de Amerikaanse dienstplicht. Gaat titelnummer You Are What You Is nog over negers die zo wit mogelijk proberen te doen en andersom, in Mudd Club persifleert Zappa een bepaalde homoscene in New York. Voor You Are What You Is maakt Zappa een videoclip die natuurlijk prompt geboycot wordt door MTV, omdat een op Reagan lijkende man op een elektrische stoel zit. Dumb All Over is misschien wel een van Zappa's meest religieus-politieke stuk ooit; als een soort rap ragt hij een enorme lap tekst over een hardrocklick met als centrale boodschap dat 'we're dumb all over, but wait a minute, didn't He write in this book that He made us just like Him? So if we're dumb, then God is dumb!' De riff gaat op de vierde plaatkant verder en de satire over de geldbeluste kerk ook. Na Heavenly Bank Account zegt Zappa: 'the only thing you have not tried, is the sport of chumps and that's: suicide'. Suicide Chump is een betrekkelijk simpele blues waarin Zappa de vloer aanveegt met mensen die dreigen met zelfdoding om aandacht op zichzelf te vestigen. De tekst die de overgang vormt naar Jumbo Go Away is legendarisch (en te lang om hier te citeren). Jumbo Go Away is waarschijnlijk het meest aanstootgevende lied dat Zappa ooit heeft gemaakt; het is gebaseerd op een tamelijk lelijke vrouw die gitarist Denny Walley iets te veel stalkte, waarna Walley haar en plein public liet weten: '[vul hier de titel van het lied in]'. If Only She Woulda is een parodie op The Doors en het irritante orgeltje tijdens de solo is werkelijk grandioos. De gehele plaat eindigt met Drafted Again, een nieuwe versie van I Don't Wanna Get Drafted (dat Zappa eerder in 1981 als singel had uitgebracht) en hier is het een gejaagde uitvoering waarin de complexe loopjes nog onnavolgbaarder worden en afsluit met een kakofonie aan stemmen. Nogal wat gastzangers op dit album, waaronder naast voornoemde Jimmy Carl Black ook oudbandlid Motorhead Sherwood en Zappa's kinderen Ahmet en Moon. De beroemde Craig 'Twister' Stewart speelt mondharmonica op enkele songs. You Are What You Is krijgt een remaster in 1989 en de cdversie verschijnt in 1990. Ik koop 'm op 16 augustus 1993. Op de cdversie is de overgang van de derde naar de vierde plaatkant anders en sommige nummers duren iets korter of langer dan op de originele elpee. Daarna lijkt alles wat samengedrukter te klinken, waarschijnlijk vanwege de veelheid aan muzikale lagen in de muziek. Maar You Are What You Is blijft een heerlijk album.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3035: Frank Zappa - Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch



Zappa. Eind 1981 en begin 1982 is Zappa weer veel in de studio te vinden. Met een band bestaande uit de nieuwkomer Chad Wackerman (drums), Ed Mann, Tommy Mars, ook nieuwkomer Robert Martin (toetsen en zang), Steve Vai en Ike Willis en gedurende de sessies drie verschillende bassisten (Arthur Barrow, Patrick O'Hearn en nieuwkomer Scott Thunes) neemt hij drie songs op die op de eerste plaatkant van het nieuwe album terecht zullen komen. De hoes van Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch is een bekende 'droodle' van tekenaar Roger Price: als je op een bepaalde manier kijkt zie je de hoed van de heks en het voordek van het schip, maar met een andere invalshoek kunnen het ook de eerste twee letters van Zappa's achternaam zijn die boven het water uitsteken. De elpee verschijnt in 1982 en er komt een cdversie in 1991 die ik op 19 februari 1993 koop. De plaat opent met No Not Now, een bizarre meebruller met een baslijn van Barrow die je alle hoeken van de kamer laat zien. Valley Girl is de enige grote hit die Zappa ooit heeft gehad. Dochter Moon Zappa, net twaalf jaar oud, wil graag wat meer tijd met haar vader doorbrengen en op een dag schuift ze een briefje onder de deur van de thuisstudio door: ze schrijft dat ze goed stemmen en personages kan nadoen en zou graag een bijdrage willen leveren aan een van haar vaders opnamen. Ergens midden in de nacht haalt Zappa haar uit bed en neemt haar mee naar de studio. Daar mag ze haar imitatie geven van de taal die de meisjes uit San Fernando Valley uitslaan. Zappa knipt haar monoloog en plakt die over een metalriff en voegt er daarna wat refreinen aan toe. Daarna brengt hij het uit als singel en het succes is ongekend. Voor ze het weet zit Moon bij allerlei talkshows in de studio om uitleg te geven en promotie te maken, terwijl haar vader alweer onderweg is voor nieuwe projecten en tournees. De 'valleyspeak' verovert de VS en er ontstaat een hele hype met merchendise rondom de valley girls, inclusief comics, kleurboeken en barbiepoppen. Tragisch verhaal van Moon, dus eigenlijk. De eerste plaatkant eindigt met I Come From Nowhere, met een gastzangpartij van Roy Estrada. De hele tweede plaatkant is live opgenomen en de drie stukken lopen (net als op de eerste plaatkant) in elkaar over. Drowning Witch is een lang stuk met een vocaal intro waarin Zappa ingaat op de verzuipende heks, maar daarna volgt een uitgesponnen en zeer complexe instrumentale sectie waarin Zappa twee gitaarsolo's verwerkt. Later zal Zappa klagen dat zijn band dit stuk in z'n geheel nooit correct heeft gespeeld en er zitten vijftien edits in waarin we schakelen van de ene liveopname naar de andere. Als je het je niet bewust bent hoor je het niet en hoe dan ook, Drowning Witch is een verbluffende compositie. Envelopes is een stuk dat Zappa live al in 1977 speelt, later zal er ook een orkestrale versie komen en hier horen we de rockband (met overdubs). Teen-Age Prostitute is een korte maar grandioze kraker waarin Robert Martin zijn schitterende stem inzet en we daarnaast ook operazangeres Lisa Popeil horen die in 1981 een keer podiumgast is. IJzersterk stuk; de riff uit Peter Gunn past hier perfect in. Door de hit Valley Girl blijkt de elpee ook commercieel succesvol en Ship Arriving Too Late is daarnaast gewoon in z'n geheel een sterk en afwisselend album.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3036: Frank Zappa - The Man From Utopia



Zappa. The Man From Utopia komt in 1983 uit en bevat weer een mengelmoes aan live- en studio-opnamen, stijlen en thema's. Veel basistracks komen van concerten waar Zappa overdubs aan toegevoegd heeft; de opnamen vonden plaats tussen oktober 1980 en oktober 1982 en muzikanten uit de tourbands uit die periode zijn dan ook te horen. Hoewel de afzonderlijke songs allemaal vrij kort zijn, luistert de wederom als twee plaatkantlange songsuites omdat Zappa alles aan elkaar heeft geplakt. Voor de cdversie die in 1993 verschijnt - en die ik koop op 1 maart 1993 - heeft Zappa de volgorde wat door elkaar gegooid en een bonusnummer toegevoegd. Verder is natuurlijk de hoes opvallend. We zien een figuur die op Zappa lijkt met een gitaar en een vliegenmepper, die verwijst naar een Zappaconcert uit 1982 bij Milaan, toen het podium werd overspoeld door een grote zwerm muskieten. Op de achterzijde zien we het publiek elkaar te lijf gaan met van alles en dat verwijst naar een ander concert uit 1982 in Palermo, tijdens welke de politie en het leger elkaar en het publiek bestookte met traangasbommen en de band het concert moest stoppen. De cd start met Cocaine Decisions, een song waarin Zappa zakenmannen en hun drugsgebruik hekelt en SEX gaat over mannelijk gedachtegoed over vrouwen. We hebben dan twee lichtvoetige liederen gehad en dan komt er wat serieuzer materiaal. Tink Walks Amok is een instrumentaaltje met een duizelingwekkende baspartij van Arthur Barrow, duidelijk live opgenomen met achteraf toegevoegde partijen. Het loopt over in The Radio Is Broken, een nachtmerrie-achtig hoorspel waarin Zappa en Roy Estrada de zogenaamde 'Sprechstimme' gebruiken: ze zingzeggen de tekst. We Are Not Alone is dan weer een opzwepende jazzy instrumental met een pakkende deun en dansdreun. The Dangerous Kitchen en The Jazz Discharge Party Hats zijn concertopnamen van bizarre verhalen, door Zappa in 'Sprechstimme'-stijl verteld en later door gitarist Steve Vai minutieus op de melodie overgedubd, werkelijk razendknap. Daartussendoor horen we een medley van The Man From Utopia en Mary Lou, twee doowopklassiekers uit de jaren vijftig en Stick Together, Zappa's overbloemde kritiek op vakbonden in de VS. Luigi & The Wise Guys is het acapella bonusnummer en de cd sluit af met het razend complexe Moggio, een kort instrumentaaltje vergelijkbaar met RDNZL. Alles bij elkaar een wat onsamenhangende plaat met spul van wisselende kwaliteit; de instrumentalen en de 'Sprechstimme'-stukken zijn in ieder geval zeker de moeite waard.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3037: Frank Zappa - The Man From Utopia



Zappa. Al vrij snel na aanschaf van de cdversie van The Man From Utopia uit 1993 merk ik dat in The Radio Is Broken een beschadiging op mijn cd zit, waarop de muziek een paar keer storend overslaat. Op 14 april 2001 kom ik een andere cdversie tegen met een andere vormgeving en van Ryko in plaats van Zappa Records, eveneens een remaster uit 1993, en die koop ik, zodat ik de boel weer vloeiend van voor naar achter kan beluisteren.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3038: Frank Zappa - Baby Snakes



Zappa. Dit is de soundtrack van de concertfilm Baby Snakes, opgenomen tijdens zes concerten die Zappa gaf op 28, 29, 30 en 31 oktober 1977 in The Palladium in New York. Op de eerste twee data geeft hij twee shows, de laatste twee avonden duren de concerten bijna drieënhalf uur. Zappa heeft zoals altijd een zeer goede band om zich heen: Terry Bozzio, Ed Mann, Patrick O'Hearn, Tommy Mars, Peter Wolf en Adrian Belew. Zappa produceert en bekostigt de film zelf. Tijdens de film zijn ook de beroemde en razendknappe klei-animaties van Bruce Bickford te zien. De concertfilm komt in december 1979 uit en duurt dik drie uur; de soundtrack verschijnt eind maart 1983 en duurt krap zevenendertig minuten. De elpee opent met titelnummer Baby Snakes, ook te horen op het album Sheik Yerbouti. Daarna volgt een uitvoering van Titties And Beer, waarin Bozzio weer de duivel mag spelen. The Black Page #2, oorspronkelijk een debiel ingewikkelde drumsolo geschreven voor Bozzio, is hier een stuk tijdens welke Zappa allerlei lui uit het publiek op het podium heeft uitgenodigd om te dansen én om iemand een aframmeling te geven met een zweep. Daarna is Jones Crusher een bijna simpele rocker, net als Disco Boy. Op de tweede plaatkant horen we een (publiek)opzwepende versie van Dinah-Moe Humm en als afsluiter is er het monsterstuk Punky's Whips. Zappa doet dit keer de introductie zelf en Bozzio zingt en drumt tegelijk en ook al mist het stuk de blazerssectie (die op Zappa In New York de show steelt), toch is dit een prima uitvoering, niet in het minst vanwege de gave gitaarsolo van Zappa. Een cdversie van het album komt in 1988 en ik koop die op 17 december 1993. Heel veel later zal het Zappafamiliebedrijf alle zes de concerten integraal uitbrengen (op een usb-stick).

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3039: Frank Zappa / London Symphonic Orchestra - Zappa



Zappa. Ondanks al zijn slechte ervaringen met orkesten blijft Zappa proberen zijn orkestrale muziek op te nemen en uit te voeren. Als hij eind 1982 in contact komt met Kent Nagano, een jonge ambitieuze en bloedserieuze dirigent, lijkt alles perfect om het opnieuw te proberen. In januari 1983 vinden de opnamen van het London Symphonic Orchestra in de Twickenham Studios in Londen plaats. Kort ervoor speelt het orkest zijn werken in The Barbican en Zappa is toch niet erg tevreden over de prestaties van het orkest. Het probleem zit hem zoals zo vaak in de weinige repetitietijd die er is; de hele productie kost (hem) klauwen met geld (alleen al het maken van de bladmuziek is een erg kostbare aangelegenheid) en nog klinkt het niet naar zijn zin. Het wordt nog veel erger in de studio; het orkest houdt zich strikt aan de vakbondseisen en neemt pauze op exact de afgesproken tijd als de opnamen nog lopen, gaat naar de tegenovergelegen pub en komt nauwelijks nuchter terug de studio in. Nu is het materiaal dat Zappa hen voorschotelt al geen eenvoudige kost; als je dan nogal in de lorum je partijen moet spelen dan liggen fouten op de loer. In juni 1983 komt London Symphonic Orchestra Vol. I uit met daarop slechts vier stukken die toch bijna een uur in beslag nemen: Sad Jane, Pedro's Dowry, Envelopes en de driedelige plaatkantlange suite Mo 'N Herb's Vacation. Sad Jane is een tweedelig bijna atmosferisch orkeststuk, het daaraan gelinkte en eveneens tweedelige Pedro's Dowry (dat we al kennen we van het album Orchestral Favorites) gaat zeer de atonale kant op en Envelopes was eerder te horen op de plaat Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch (maar dan in een rockbandversie). Mo 'N Herb's Vacation is een complex en intrigerend stuk waarin Zappa verschillende vormen verkent en her en der uiterst fraaie melodieën presenteert. Maar zware kost blijft het. Er zijn nog meer opnamen en die komen pas in 1987. Daarop horen we in Strictly Genteel het orkest en vooral de trompetten zó vals spelen dat het Zappa ondanks de tientallen edits niet lukte om die er goed uit te knippen. Een eerste cdversie verschijnt in 1986 en vreemd genoeg kiest Zappa ervoor om een soort samenvatting van de twee elpees te maken. Na Sad Jane komt Mo 'N Herb's Vacation en de enkele cd eindigt met Bogus Pomp, het stuk dat we ook al kennen van het album Orchestral Favorites en dat gebaseerd is op allerlei melodieën van 200 Motels. Hier duurt het stuk dik vierentwintig minuten, maar ik moet zeggen dat ik de compacte versie van de Orchestral Favoritesplaat toch sprekender vind. Maar indrukwekkend blijft het. Ik koop deze cd op 2 januari 1995. In datzelfde jaar zal er een dubbelcd verschijnen met daarop al het materiaal van de sessies, maar daarover later meer.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3040: Frank Zappa - Boulez Conducts Zappa - The Perfect Stranger



Zappa. Ondanks de tegenvallende ervaring met het London Symphonic Orchestra gaat Zappa in 1983 toch weer voor de bijl als hij de kans krijgt om drie van zijn werken te laten vertolken door het roemruchte Ensemble Intercontemporain van Pierre Boulez. Boulez zelf dirigeert de stukken voor de opname die plaatsvinden op 10 en 11 januari 1984. Titelstuk The Perfect Stranger is een complex stuk dat het vreemde verhaal vertelt van de colporteur die aanbelt om een stofzuiger te verkopen. Naval Aviation In Art? kennen we al van het album Orchestral Favorites, de versie hier is wat ruimtelijker en ook wat rommeliger. Dupree's Paradise is geen echt nieuw stuk, Zappa en zijn band speelden het vaak in 1973/1974 met de Roxy-band maar het is tot dan toe nooit op plaat verschenen; hier horen we na het bekende thema een complex middendeel. Na de studio-opnamen moest er ook een live-uitvoering komen en hoewel de muzikanten hun best deden, kon ook deze vertolking Zappa niet echt bekoren; over de studioversies was hij gematigd enthousiast. Ik moet zeggen dat ik het ook niet de beste orkestuitvoering uit zijn oeuvre vind. In de drie maanden daarna creëert Zappa in 1984 nog een viertal composities door middel van de dan nieuwe Synclavier, een computerprogramma waarmee je muziek kunt invoeren (via teksttoetsenbord of klavier) en laten uitvoeren door middel van samples. The Girl In The Magnesium Dress is helemaal opgebouwd uit 'dust', het is een razend complex stuk dat geïmproviseerd in elkaar lijkt gewriemeld, maar het is daadwerkelijk gecomponeerd. In Outside Now Again speelt de Synclavier de riff uit Outside Now (van het album Joe's Garage) maar dan een tikkie trager, met daaroverheen nieuwe melodieën. Love Story is een kort stukje. Afsluiter Jonestown is een deprimerend meesterwerkje: lelijke akkoorden zorgen voor een ijzingwekkende sfeer; Zappa raakte geïnspireerd door het verhaal over secteleider Jim Jones die in Jonestown zijn volgelingen wist over te halen tot massale suïcide. The Perfect Stranger verschijnt in augustus 1984; de hoesafbeelding is gemaakt door de Amerikaanse kunstenaar Donald Roller Wilson; Zappa zal zijn werk in 1984 nog een paar keer gebruiken. In 1992 komt het album op cd en die versie, die overigens verbijsterend goed klinkt vanwege de digitale opname, koop ik op 5 december 1992. Wederom een bijzonder album in het uitgebreide oeuvre van Zappa.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3042: Frank Zappa - Them Or Us



Zappa. Ergens in het voorjaar van 1985 ontmoet ik een knul en die zegt dat hij Zappafan is. Ik vertel hem dat ik Dancin' Fool bij Toppop heb gezien en in 1981 de Halloweenshow bij de VARA op televisie zag en onder de indruk was. En ik vraag hem als ik nou Zappa wil gaan verzamelen, waar moet ik dan beginnen? 'Koop de laatste plaat,' zegt hij, 'daar staat alles op: pop, rock, gitaar, complexe stukken en debiel gedoe.' Ik koop de dubbelelpee Them Or Us diezelfde week nog en ik draai hem een keer en nog een keer en nog een keer en dan weet ik nog niet wat ik ervan moet vinden. De plaat begint met een cover van The Closer You Are, een doowopnummer van The Channels uit de jaren vijftig, met de superlage stem van Ike Willis in de hoofdrol. Daarna volgt In France, waarin Johnny Guitar Watson mag schelden op de Franse cultuur en gewoontes. Ya Hozna is een vreemd nummer: een riff die zes minuten lang doordentert en waarover Zappa allerlei teksten achterstevoren heeft geplakt, een satire op de ophef die op dat moment in het nieuws is over de ontdekking dat allerlei rockbands satanische boodschappen in hun teksten zouden stoppen die je kunt ontcijferen door de elpee achterstevoren te draaien; nader onderzoek leert dat het hier gaat om teksten van Lonely Little Girl (van het album We're Only In It For The Money uit 1967), Sofa No. 2 (van One Size Fits All uit 1975) en Valley Girl (uit 1982). De eerste plaatkant eindigt met een uitvoering van Sharleena, eerder te horen op de elpee Chunga's Revenge (1970); zoon Dweezil, op dat moment 16 jaar oud, mag de gitaarsolo spelen. En dan komt plaatkant twee. Die opent met het tweede deel van Sinister Footwear (de driedelige compositie is nooit in zijn geheel opgenomen/uitgebracht); na een complex thema volgt er een gitaarsolo waar ik met mijn hersens niet bij kan. Plots gaat die over in een truckersong Truck Driver Divorce, die duurt nog geen minuut en daarna komen weer acht minuten lang gitaargeluiden die eerder uit het maag-darmkanaal van iemand lijken te komen dan uit een muziekinstrument. Ik kan er werkelijk geen chocolade van maken. De derde plaatkant opent met Stevie's Spanking, een lied over de bizarre seksavonturen van gitarist Vai, gevolgd door Baby Take Your Teeth Out, mede door de zang van Ike Willis hilarisch en tekstinhoudelijk geen toelichting behoevend. Marqueson's Chicken is wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat: een grandioos proggy thema met daarna óók een idiote gitaarsolo maar deze kan ik dan weer wél behappen. Het luchtig lijkende Planet Of My Dreams sluit de plaatkant af. Op de laatste zijde horen we Be In My Video, duidelijk een satire op MTV, de clichés in muziekvideoclips en David Bowie ('Lets dance de blude again, under the megawatt moonlight'). Frogs With Dirty Little Lips is een mal kinderliedje (met tekst van zoon Ahmet) en gaat plots over in titelnummer Them Or Us (dat de gitaarsolo blijkt uit een liveversie van The Black Page uit 1982). De elpee opent met een cover en sluit ook met een cover af: in 1974, tijdens een concert in Helsinki (vereeuwigd op You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 2, waarover later meer) roept iemand uit het publiek om Whipping Post, Zappa vraagt nog hoe dat nummer gaat en of de persoon het even voor kan zingen en als er uit het publiek geen reactie komt constateert Zappa dat het waarschijnlijk een compositie van John Cage is. In 1984 besluit Zappa dat hij het publiek voor wil zijn; mocht iemand roepen om Whipping Post (van the Allman Brothers) dan speelt zijn band het direct. Sterker; het staat geregeld op de setlijst van de 1984-tour en hier horen we een liveuitvoering met de fenomenale zang van Robert Martin en wederom een gitaarsolo van de man zelf. De opnamen voor de elpee vinden plaats tussen 1981 en 1984 en veel stukken komen in de basis van concerten, waar Zappa weer ijverig overheen heeft (laten) dubben. Planet Of My Dreams komt uit 1976 en is oorspronkelijk onderdeel van het (nooit opgenomen en uitgegeven) musicalsprookje Hunchentoot. Zappa heeft dus materiaal van verschillende oorsprong en concerten bij elkaar gezet en daar een afwisselend geheel van weten te maken. Voor het hoesontwerp opnieuw een kunstwerk van Donald Roller Wilson; de hond die ook al op de cover van The Perfect Stranger staat heet Patricia en lijkt geïnspireerd op Evelyn, The Modified Dog (van het album One Size Fits All). De elpee verschijnt in oktober 1984. In de paar jaar nadat ik 'm in 1985 heb aangeschaft, komt Them Or Us geregeld uit de platenkast en in 1990 verschijnt er een cd-versie die ik koop op 31 augustus 1993. Omdat het de eerste Zappaplaat is die ik ooit kocht en hoorde, heeft deze voor mij een bijzondere plek.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 18-08-2026 07:53:31 ]

bazbo cd3043: Frank Zappa - Thing-Fish



Zappa. Alsof hij niets te doen heeft, construeert en produceert Zappa in 1983 en 1984 nog even een broadwaymusical. Muzikaal gezien put hij daarbij uit zijn eigen bronnen. Op de driedubbelelpee die in november 1984 verschijnt, staan veel bekende stukken van albums als Zoot Allures (1976), You Are What You Is (1981) en Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch (1982), voorzien van of aangevuld met nieuwe teksten. Het oorspronkelijke idee is dat de musical ook echt op Broadway in productie gaat, maar nadat Zappa het libretto (met fotoreportage) in het softpornoblad Hustler heeft gepubliceerd, trekken alle betrokken partijen zich terug en blijkt het onmogelijk om de benodigde vijf miljoen dollar bijeen te harken. Het libretto liegt er niet om: Zappa veegt de vloer aan met alle complottheorieën rondom de dan opkomende AIDS, feminisme, homoseksualiteit, de musical an sich en de Amerikaanse cultuur en corrupte politiek in z'n algemeenheid. Een slechte racistische theatercriticus produceert een ziekte die homo's en Afro-Amerikanen om zeep zal helpen en test die op gevangenen die transformeren tot Mummy Nuns. Hun leider, Thing-Fish, gespeeld door Ike Willis vertelt het verhaal in Amerikaans met typisch Afro-accent. De Mummy Nuns vertellen hun verhaal weer in een musical en een Amerikaans stel (gespeeld door Terry en Dale Bozzio) is getuige van de voorstelling en daarin gebeuren allerlei bizarre zaken: ze zien zich geconfronteerd met hun eigen verleden en Harry/Terry ontpopt zich als een latente homo die uit de kast komt en Rhonda/Dale blijkt een fanatiek fascistisch feministe met een voorkeur voor het handvat van de aktentas. U begrijpt: dit is een ranzig werk en doordat er voor de fans weinig echt nieuwe muziek is te horen, is dit nauwelijks een favoriet. Toch valt er veel te genieten. Tijdens de dialogen horen we op de achtergrond vaak wonderschone muziek, veelal ingespeeld op de Synclavier; vooral Amnerika (tijdens That Evil Prince) en Clowns On Velvet vallen op. Er is wel degelijk nieuwe muziek, maar daar zit dan de malle taal van Thing Fish doorheen: The Mummy Nuns en in The Torture Never Stops is een schitterende solo van 'The Evil Prince' te beluisteren (gespeeld door Napoleon Murphy Brock). Deze twee stukken zijn later afzonderlijk en buiten de context te horen op de live-cd's You Can't Do That On Stage Anymore en daar klinken ze bijzonder lekker. He's So Gay blijkt een vrolijke meezinger en oude bekende No Not Now staat er zelfs twee keer op: eentje redelijk 'gewoon', de tweede keer is het de afsluiter Won Ton On en achterstevoren. De driedubbelelpee komt op dubbelcd uit in 1990 en die koop ik op 5 mei 1993. Met alle oude bekende stukken in een nieuw jasje, met de vele dialoog en het onderliggende verhaal dat voortdurend aandacht vraagt is dit niet een album dat ik heel vaak afspeel, maar toch een bijzonder werk in de Zappacatalogus.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3043: Frank Zappa - Francesco Zappa



Zappa. Frank hoort begin jaren tachtig van David Ocker, klarinettist en arrangeur (die bijdraagt aan de opnamen met het London Symphonic Orchestra) dat hij in de muziekwereld een naamgenoot heeft. Francesco Zappa was een Italiaans cellist en componist die leefde van 1717 tot 1803 en muziek schreef tussen 1764 en 1788, toen hij woonachtig was in Den Haag. Er is weinig over hem bekend en hij heeft een klein oeuvre nagelaten. Ocker levert een stapel bladmuziek aan en Zappa is onder de indruk van hoe nauwkeurig alles is genoteerd. Als Zappa rond 1983 de beschikking krijgt over de Synclavier, wil hij de mogelijkheden van de muzikale software onderzoeken. Hij geeft Ocker de opdracht om de bladmuziek van Francesco in de Synclavier in te voeren en als alles is ingelezen, buigt Zappa zich over samples en effecten. In korte tijd heeft hij voldoende materiaal in de computer voor een geheel album. Het zijn de eerste stukken die Zappa op de Synclavier heeft gemaakt, nog vóór hij zich aan de composities voor The Perfect Stranger en Thing-Fish waagt, al verschijnen die twee albums eerder dan de elpee Francesco Zappa, waarop Zappa zijn vertolking van het Francesco-materiaal presenteert, eind november 1984. Het is een uniek werk in de Zappacollectie, enerzijds omdat er geen enkele eigen compositie op staat maar slechts de barokke muziek van Francesco, anderzijds omdat het geheel op de Synclavier tot stand is gekomen. Zappa noemt het apparaat hier overigens 'The Barking Pumpkin Digital Gratification Consort', dat u het even weet. Omdat Zappa in zijn experiment veel gebruik maakt van de standaard geluiden en effecten, lijken veel stukjes misschien wat op elkaar en klinkt de plaat als een verzameling muziek die je ten gehore zou kunnen brengen in een crematorium. Op de hoes staat weer Patricia van de Amerikaanse kunstenaar Donald Roller Wilson, die zijn kunstwerken vaak lange titels gaf en ook op zijn schilderijen zette (zoals hier). Een cd-versie komt in 1992 en die koop ik op 28 april 1994. Francesco Zappa is onder de fans de minst geliefde Zappaplaat, maar ik vind het zijn charme hebben en draai hem vooral rond kerst.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 18-08-2026 11:13:22 ]

bazbo cd3044: Frank Zappa - Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention



Zappa. Er zijn nogal wat problemen rondom de distributie van het album Thing-Fish en dat heeft deels te maken met de controversiële inhoud. Ondertussen toert Zappa in de zomer en het najaar van 1984 uitgebreid door de VS en Europa met een hernieuwde band Chad Wackerman (drums), Scott Thunes (bas), Robert Martin en Alan Zavod (toetsen), Ike Willis en Ray White (gitaar en zang). Die toer kenmerkt zich door een wat toegankelijker en typisch jarentachtiggeluid (veel fans verafschuwen de elektronische drums), maar is toch redelijk succesvol. Ondertussen krijgt Zappa signalen dat er vanuit overheidswege pogingen zijn om muzikanten en platen te censureren. Zo zijn er 'The Washington wives', onder aanvoering van Tipper Gore, echtgenote van; zij hoort van haar dochter over het lied Darling Nikki van Prince, meent dat dit nummer aanzet tot vrouwelijke masturbatie en begint met een troepje andere echtgenoten van senatoren een lobby om platen uit de schappen te krijgen. Zappa, groot voorvechter van vrijheid van meningsuiting, is verbijsterd en furieus en start een tegencampagne en op 19 september 1985 legt hij tijdens een hoorzitting in de senaat een verklaring af. Twee maanden later ligt Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention in de winkels, compleet met een eigen ontworpen sticker die het publiek waarschuwt dat de teksten op de plaat niet schadelijk zijn, maar wat er uit de senaat komt wel. De plaat staat vol stukken over censuur en politieke onbetrouwbaarheid. Hoogtepunt is het stuk Porn Wars, een groteske geluidscollage met daarin fragmenten uit de hoorzitting, bewerkt met de Synclavier. Het stuk staat op de tweede plaatkant, samen met nog twee Synclavierwerken. De eerste plaatkant bevat rockstukken met bandleden uit 1981/1982 en 1984 zijn opgenomen en opent met We're Turning Again, een lied waarin Zappa spot met alles wat met hippieverheerlijking te maken heeft en de vloer aanveegt met zogenaamd legendarische gebeurtenissen rondom overleden muzikanten als Hendrix, Morrison en Moon. Alien Orifice is een duizelingwekkende jazzinstrumental, ook deels gemaakt op de Synclavier. In Yo Cats gaat het over beroepsmuzikanten en de vakbonden. What's New In Baltimore? kent een uiterst complex intro (Synclavier, mensen) waarna een waarlijk grandioze gitaarsolo volgt. Tijdens opnamen voor de bandstukken sampelt Zappa de instrumenten van de groepsleden en achteraf sleutelt hij met behulp van de Synclavier; de vraag rijst of hij nog wel een band nodig heeft. Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention komt eind 1985 uit. Voor de Europese markt maakt Zappa een aparte versie van de plaat, zonder Porn Wars, maar met I Don't Even Care, een riffrocker met daarin een hoofdrol voor de zang van Johnny Guitar Watson, en nog een Synclavierstuk. Ik koop de versie van de Amerikaanse cd uit 1986 op 17 mei 1993, waarop de volgorde van zowel de Amerikaanse als stukken van de Europese elpeeversie door elkaar zijn gehusseld; zo openen we met I Don't Even Care. Het is geen heel toegankelijk album, maar er staan wel wat ongelofelijk sterke stukken op: Alien Orifice en What's New In Baltimore? behoren tot de beste Zappa van de jaren tachtig.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3045: Frank Zappa - Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention



Zappa. Er komt een remaster/remix van Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention in 1990, met daarop alle stukken van zowel de Amerikaanse als de Europese elpeeversie. Die koop ik op 20 mei 1994. Dit keer opent de cd met Porn Wars. Ik hoor qua geluid weinig tot geen verschil met de eerste cdversie, maar vanwege de aanwezigheid van dat ene Synclavierstuk dat nog ontbrak (H.R. 2911, vernoemd naar het dossiernummer van de senaathoorzitting) is deze toch de moeite waard.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3046: Frank Zappa - Does Humor Belong In Music?



Zappa. Terwijl Zappa eind 1985 bezig is met een politieke strijd rondom censuur en de zogenaamde 'blank tape tax', weet hij ook nog een paar albums in elkaar te zetten. Does Humor Belong In Music? verschijnt in januari 1986; het is het eerste Zappa-album dat alleen op cd uitgebracht is. Er staan concertopnamen op die Zappa heeft vastgelegd tussen 8 oktober en 23 december 1984 met de band die bestaat uit Chad Wackerman (drums), Scott Thunes (bas), Robert Martin en Alan Zavod (toetsen), Ike Willis en Ray White (gitaar en zang). Aan het begin van de toer doet Napoleon Murphy Brock ook mee, maar na een paar weken ontslaat Zappa hem om tot op heden wat onduidelijke redenen, maar de vermoedens dat Brock nogal aan de middelen was zijn sterk. Zoals eerder vermeld: veel Zappafans zijn niet enthousiast over hoe de band tijdens deze tournee klonk; Zappa wilde een wat toegankelijker geluid en het zijn vooral de elektronische drums en de snelle uitvoeringen van klassiek songmateriaal die de liefhebbers tegenstaan. Op deze plaat neemt Zappa de tijd en er staat fantastisch spul op met nogal wat fijne gitaarsolo's. Zo opent Zoot Allures het album en daarna volgen andere klassiekers als Trouble Everyday en Penguin In Bondage, maar ook Hot-Plate Heaven At The Green Hotel dat nooit eerder op een album verscheen en de covers WPLJ en Cocksucker's Ball (een traditional uit het begin van de twintigste eeuw). Verder een hilarische versie van Tinsel Town Rebellion en een monsteruitvoering van (het tot dan toe ook niet verschenen) (Let's Move To) Cleveland. Er zitten onnoemelijk veel edits in de nummers; Zappa knipt de gitaarsolo van het nummer eruit en plakt de solo van het nummer uit een ander concert erin. Cleveland spant de kroon; het is opgenomen tijdens maar liefst vier verschillende concerten. Een schitterende versie van Whipping Post met daarin een gitaarsolo van zoon Dweezil (dan vijftien jaar oud) sluit dit bijzonder onderhoudende album af. Ik koop een remaster uit 1995 (met een nieuw hoesontwerp van oudgediende Cal Schenkel) bij het verschijnen op 9 mei 1995. Overigens, Zappa brengt rond deze tijd ook een videoband uit die Does Humor Belong To Music? heet. Het is een uur durende concertfilm opgenomen in The Pier, New York op 26 augustus 1984, onderbroken door wat interviewfragmenten; de setlijst is totaal anders dan op de cd (met uitzondering van Tinsel Town Rebellion), maar minstens de moeite waard om tot u te nemen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3047: Frank Zappa - Jazz From Hell



Zappa. Na het politieke avontuur in 1985 gaat Zappa terug naar het produceren van zijn eigen muziek. (Later in de jaren tachtig zal hij echter opnieuw meer politiek betrokken. Zo krijgt hij rond 1989 via via een uitnodiging om Vaclav Havel te ontmoeten en hij bereidt bepaalde handelsovereenkomsten met de VS voor. In de VS zelf zitten zekere senatoren daar niet op te wachten en nadat Zappa meerdere bezoeken aan Praag heeft afgelegd, ontdekt hij dat hij door de Amerikaanse ambassadeurs wordt tegengewerkt. Hij laat dan ook definitief zijn plan om zich verkiesbaar te stellen voor de presidentsverkiezingen in de VS varen.) Zappa heeft geen zin meer in toeren en is inmiddels goed thuis op de Synclavier, die zijn muziek technisch beter kan vertolken dan echte muzikanten. Opener Night School is één lange melodie over een ritmetrack. While You Were Art II is de gitaarsolo van While You Were Out (van Shut Up And Play Yer Guitar), maar dan bewerkt voor Synclavier en het klinkt hier als een neoklassiek werk. G-Spot Tornado is een duizelingwekkende en complexe compositie waarin ritme en melodie om elkaar wervelen. Afsluiter Massagio Galore bevat stemsamples van allerlei zangers en is net zo onnavolgbaar. Tussen de zeven elektronisch gemaakte stukken staat één werk met echte muzikanten. Saint-Etienne is de gitaarsolo uit het nummer Drowning Witch, opgenomen tijdens de 1982-tour in St. Étienne in Frankrijk en laat horen waarom Zappa als het erop aankomt uiteindelijk voor uitvoeringen van zijn werk toch kiest voor echte muzikanten. Als de plaat uitkomt eind 1986, verneemt Zappa dat hij door de platenmaatschappij is beoordeeld en dat er een waarschuwingssticker op moet: 'Warning! Parental Guidance!'. Als Zappa erachteraan belt om uit te zoeken wat er aanstootgevend is, krijgt hij van een woordvoerder het antwoord dat het waarschijnlijk de teksten zijn. 'Maar het is een volledig instrumentaal album,' is Zappa's verweer. 'Dan kan het niet anders dan de hoes zijn.' Op de hoes van Jazz From Hell staat de afbeelding van het hoofd van Zappa. In 1990 komt er een remaster op cd en die koop ik op 29 april 1993. Jazz From Hell is een kort maar intrigerend werk en het is het laatste studioalbum dat Zappa bij leven produceert en uitbrengt.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3048: Frank Zappa - Guitar



Zappa. Ondanks dat hij liever niet meer toert, zet Zappa eind 1987 toch een grootse tournee op poten. Vier maanden repeteert hij met een enorme band (Wackerman, Mann, Thunes, Martin, Willis, nieuwkomer Mike Keneally en een vijfkoppige blazerssectie (de broers Bruce en Walt Fowler, Paul Carman, Kurt McKettrick en Albert Wing). De tour gaat succesvol langs de oostkust van de VS, maar in Europa beginnen er problemen en spanningen binnen de band te ontstaan. Uiteindelijk cancelt Zappa het gehele derde deel in het westen van de VS, hetgeen hem weer honderdduizenden dollars kost. Ondertussen richt hij zich in zijn studio voornamelijk op het produceren en uitbrengen van livemateriaal in verschillende vormen. Zo komt begin 1988 Gutiar op de markt, vergelijkbaar met Shut Up And Play Yer Guitar een verzameling gitaarsolo's die Zappa heeft geknipt uit nummers van liveopnamen en achter elkaar heeft geplakt. Dit keer zijn de opnamen vooral van de tournees van 1982 en 1984, met een enkel stuk uit 1979 of 1981. De dubbelelpee telt negentien gitaarsolo's achter elkaar; de dubbelcdversie - die ik koop op 4 oktober 1993 - heeft er tweeëndertig. In beide gevallen opent het album met Sexual Harassment In The Workplace (Zappa wist goede titels te verzinnen), een fantastisch bluesy melodie. Wat daarna volgt is wat mij betreft Zappa's desert island album: keer op keer dat ik hem beluister hoor ik nieuw dingen. In het begin lijkt de wagonlading gitaar overweldigend en te veel om te behappen, maar hoe meer ik me erin verdiep, hoe meer er begint te glinsteren. Wat mij betreft is Republicans (een solo uit Let's Move To Cleveland uit november 1984) het absolute hoogtepunt en zijn de vreemde mixen van (bekende) melodieën in In-A-Gadda-Stravinsky (Iron Butterfly/Stravinsky) en It Ain't Necessarily The Saint James Infirmary (Gershwin/Heyward/Primrose) ook zeer bijzonder. Alles bij elkaar is het te veel om op te noemen; beter ga ik er nog eens goed voor zitten en laat ik de dik twee uur nog eens over me heen denderen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3049: Frank Zappa - You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 1



Zappa. In 1988 brengt hij het eerste deel uit van zes dubbelcd's met daarop nooit eerder verschenen liveopnamen uit zijn gehele carrière tot dan toe. Overigens brengt Zappa vlak voor Vol. 1 ook een dubbelelpee uit onder de titel You Can't Do That On Stage Anymore Sampler; daarop staan veel nummers die ook op Vol. 1 te horen zijn, maar er is ook al een vooruitblik naar de tweede, derde en vierde aflevering van de serie. Vol. 1 is het eerste Zappa-album dat ik op cd aanschaf (en wel op 16 mei 1992); ik weet dan dat Zappa live op z'n best is en denk dat als ik de zesdelige serie heb, dat ik dan het beste van Zappa heb en klaar ben. Haha, nog voordat ik deel drie en vier heb, heb ik ook al allerlei andere Zappacd's gekocht. Vol. 1 blijft voor mij wel een van de beste, gewoon omdat het de eerste is en ik die zo ontzettend vaak heb afgespeeld. Op het eerste schijfje horen we de 1970/1971 'Veaudevilleband' Sofa in het Duits zingen en nog wat uit de originele Sofasuite van die tour. The Mummy Anthem (oorspronkelijk het gezongen The Mummy Nuns van Thing-Fish) is hier een monumentale gitaarinstrumental. Er is vervolgens materiaal van de 1980 en 1979-band en dat loopt (met behulp van de dan vrij recentelijk verschenen Sonic Solutions software) vloeiend over in een medley van Money/Weasels-stukken uit 1969. Twee opnamen uit de Roxy (1973) - I'm The Slime en Big Swifty - vind ik het hoogtepunt van deze verzameling, maar de afsluitende Yellow Snow Suite met daarin allerlei 'audience participation' ('More poetry please!') mag niet onvermeld blijven. Op het tweede schijfje komen Plastic People (1969) en The Torture Never Stops (door de 1977-band) als bijna logisch bijeen. Er is spul uit 1982 en meer uit 1969, tot we overschakelen naar The Pier in 1984 voor drie stukken die ook op de videoband Does Humor Belong In Music? zijn te horen én te zien. Vervolgens drie stukken uit de politieke/religieuze songsuite van You Are What You Is, opgenomen tijdens de legendarische Halloweenshows in 1981 in The Palladium in NYC en het geheel sluit af met Tell Me You Love Me en een instrumentale Sofa van een concert in 1982. Voorwaar, wat een waanzinnige verzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3050: Frank Zappa - You Can't Do That On Stage Anymore - The Helsinki Concert



Zappa. De tweede aflevering van de serie komt eind 1988 uit. Hoewel de titel doet vermoeden dat het om één enkel concert gaat, komen de opnamen van zeker twee (en misschien wel drie) concerten die Zappa op 22 en 23 september 1974 geven in het Kulttuuritalo in Helsinki. Inmiddels is ook bekend dat er een basdrumoverdub in zit; om een of andere reden ontbreekt die op de mastertapes. Aan het werk horen we de ingedikte Roxyband (Chester Thompson, Ruth Underwood, Tom Fowler, George Duke en Napoleon Murphy Brock). Die band is inmiddels zo op elkaar ingespeeld, dat ze de complexe composities zo ongeveer automatisch kunnen spelen en dus gaat het tempo bij vlagen duizelingwekkend omhoog. Er komen stukken van Roxy voorbij, maar er is ook ruimte voor oud en nieuw werk én voor veel improvisatie. Na een korte introductie gaan we van start met Stinkfoot en Inca Roads en de gitaarsolo hiervan is degene die Zappa heeft gebruikt voor de versie op One Size Fits All. RDNZL horen we in een razend tempo, net als de serie Village/Echidna's/Wash; werkelijk ongelofelijk. Na Pygmy Twylyte volgt een hilarisch stukje vocale improvisatie in Room Service. The Idiot Bastard Son is dan even een rustpuntje waarna een raceversie van Cheepnis de eerste cd afsluit. Het tweede plaatje opent met Approximate, een instrumentaal stuk met alleen ritme en geen toonhoogte. Nadat de band het thema heeft gespeeld, krijgen we het nog een keer, maar nu uitgevoerd met stampen en met bewegen/dansen (daar hoor je niks van, haha) en tenslotte speelt de band het nog twee keer met fijne solo's ertussenin. Dan is het tijd voor Dupree's Paradise, waarin bandleden volop de gelegenheid krijgen om te soleren. Het begint met George Duke op een klein cymbaal en een raar verhaal, gaat verder met piano en nadat het hoofdthema is geweest zijn er allerlei solo's, waaronder een drum/percussieduet van Thompson en Underwood. Satuuma is een Fins volkslied, speciaal voor de gelegenheid ingestudeerd en daarna volgt een medley van klassiek Zappawerk: het onnavolgbare T'Mershi Duween (wel voor het eerst op plaat/cd), The Dog Breath Variations en Uncle Meat. Building A Girl is een vreemde korte improv van Duke op synthesizer en daarna is het even stil. Iemand in het publiek roept een verzoeknummer: Whipping Post. Zappa vraagt of iemand het even kan voorzingen, zodat zij het kunnen naspelen. Weer is het stil. Zappa concludeert dat het een compositie van John Cage moet zijn en stampt Montana af. (In 1984 zal Zappa zijn band het stuk - veelal alst toegift - laten vertolken tijdens concerten; het is ook te horen op Them Or Us en Does Humor Belong In Music?.) Na een paar valse starts ('This is too fast for you!') gaat het nummer dan echt van start en aan het eind van de gitaarsolo schakelt de band plots over naar de coda van Big Swifty. Einde concert. Ik koop You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 2 op 25 mei 1992 en het is echt een fantastisch album.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3051: Frank Zappa - Broadway The Hard Way



Zappa. Tijdens de 1988-tour toont Zappa zijn politieke engagement. Niet alleen geeft hij in de VS zijn publiek de gelegenheid zich te laten registreren voor de verkiezingen (in Amerika moet je eerst actief 'opgeven' wil je gaan stemmen); ook is er allerlei nieuw songmateriaal waarin hij de politieke en religieuze ontwikkelingen in de Amerikaanse samenleving beschrijft en natuurlijk vooral hekelt en belachelijk maakt. Het album Broadway The Hard Way brengt hij in oktober 1988 uit. De tour is dan afgebroken. Na een serie concerten in het oosten van de VS volgt een tour door Europa. De sfeer in de band is inmiddels om te snijden. Bassist Scott Thunes heeft de taak om repetities en soundchecks te leiden en hij doet dat op zijn eigen en volgens de verhalen brute wijze. De overige bandleden klagen bij Zappa en die stelt de vraag: als Thunes ook in de serie concerten in het westen van de VS nog mee doet, zijn zij dan van de partij? Iedereen - met uitzondering van Mike Keneally - weigert. In plaats van Thunes te ontslaan, cancelt Zappa de hele serie concerten aan de westkust. Daarna zal hij nooit meer touren. Broadway The Hardway is op elpee beschikbaar: negen nieuwe songs; op de cd staan zeventien stukken en is de volgorde geheel anders. Alles is opgenomen tijdens de eerste serie concerten in de VS en er zijn geen overdubs, maar Zappa knipt en plakt wel van alles aan elkaar met als absolute uitschieter Jesus Thinks You're A Jerk, dat afkomstig is van tien (!) verschillende concerten. Ik koop de cdversie op 7 augustus 1992 en het is een van mijn vele favoriete Zappaplaten. We beginnen luchtig met Elvis Has Just Left The Building. Any Kind Of Pain bevat een schitterende gitaarsolo met een gitaargeluid dat Zappa veel gebruikte tijdens die tour. Dickie's Such An Asshole is tot dan toe nooit op plaat verschenen, maar Zappa speelde het al met de Roxy-band eind 1973; toen ging het over Richard Nixon maar nu trekt hij tekstueel paralellen naar de Reaganregering. Rhymin' Man veegt de vloer aan met Jesse Jackson en Zappa laat zijn tetterdetetblazerssectie ikweetniethoeveel muzikale quotes tussen de regels door spelen. Why Don't You Like Me? is een nieuwe versie van Tell Me You Love Me (uit 1969) en gaat hier over Michael Jackson ('Germaine is a negro!'). Na een wonderschone uitvoering van Stolen Moments (van Oliver Nelson) verschijnt Sting op het podium die zijn Policenummer Murder By Numbers zingt. Er komen nog enkele bekende songs voorbij (Outside Now en Hot-Plate Heaven At The Green Hotel) met puike solo's erin en dan is er het slotstuk Jesus Thinks You're A Jerk, waarin Zappa uithaalt naar relifanaten Jim en Tammy Bakker en Pat Robertson. Zappa zal veel van de 88-tour gebruiken op latere uitgaven. Op Broadway The Hard Way staan dus de politiek getinte en veelal nieuwe songs; de andere zijde van de tour - de 'klassieke' Zappastukken en het instrumentale werk, waarin vooral de blazerssectie prominent aanwezig is - volgt later.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video