Klasikoa 2026 #1

Kaixo! De mannenversie van de Tour de France is alweer bijna een week geleden afgelopen en dus maken we ons op voor de fantastische koers die haast ieder jaar een week na de Tour volgt. Het is tijd voor de Donostiako Klasikoa, een koers die vroeger ook wel de Clásica San Sebastián werd genoemd. De Spaanse naam erkennen we alleen niet meer, dus noemt u de koers bij voorkeur simpelweg de Klasikoa. Ik zie dit jaar ineens ook het afkorting DSSK in beeld verschijnen, maar het lijkt me wat overbodig om het ons zo moeilijk te maken. Donostia San Sebastián Klasikoa, nee, Klasikoa volstaat. Wij weten dat dit de enige echte klassieker is, in en rond het prachtige Donostia. De Klasikoa is een koers die de laatste jaren gedomineerd werd door Remco Evenepoel, al hebben we het geluk gehad dat hij de afgelopen twee jaar niet aanwezig was. Nu weer wel, de winnaar is dus alvast bekend. Zonder Evenepoel komen er vaak vreemde namen bovendrijven in Donostia, zo won Neilson Powless hier een keertje, maar in 2024 maakten ze het ook vrij bont. De nooit in de World Tour presterende Marc Hirschi was ineens een van de beste renners in koers, de al jaren een parodie op zichzelf zijnde Julian Alaphilippe beleefde ook opeens een spaarzame hoogdag. Op de hilarisch steile klim van Pilotegi (na een jaar weer afgevoerd) wisten zij zich van de concurrentie te ontdoen, bestaande uit onder meer Van Eetvelt, Vermaerke, Powless en co. Met z'n tweeën reden Hirschi en Alaphilippe naar de finish en in de finishstraat die volledig werd gedomineerd door een zee van Palestijnse vlaggen was het de kaaklijn van Marc Hirschi die de ouderwets nerveuze Alaphilippe wist te vloeren. U weet hier niets meer van, want dit vond plaats tijdens de Olympische Spelen. Van de editie van vorig jaar kunt u zich misschien ook niet veel meer herinneren, omdat u toen naar de Tour de France Femmes aan het kijken was. Een koers die ook dit jaar weer veel aandacht gaat opeisen, tweede viool spelen is tegenwoordig het lot van de Klasikoa. Terwijl de koers nochtans de moeite is, vorig jaar heb ik me de ballen uit m'n broek gelachen. Op de steile Erlaitz reden Isaac del Toro en Giulio Ciccone weg van de rest van de favorieten. Met z'n tweeën reden ze in het vervolg een voorsprong van een minuut bijeen, waarbij het wel een beetje de vraag was waarom Ciccone zoveel werk deed. Richting de nog steiler Murgil Tontorra slabakte het een beetje vooraan, waardoor de achtervolgende groep terug kon komen tot een halve minuut. Op Murgil besloot Jantje Christen vanuit de achtervolgende groep aan te vallen, hij maakte in zijn eentje de oversteek en besloot meteen op en over het kopduo te gaan. Dat had tot gevolg dat Del Toro moest lossen, nochtans een ploeggenoot van Christen. Vijf meter later plaatste Ciccone dan weer zijn versnelling en daar had Christen geen antwoord op. Het duo van UAE stond grandioos voor lul, afgedroogd door Ciccone. Zeldzame taferelen in het huidige wielrennen, normaal wint UAE iedere koers en dus waren we vorig jaar getuige van een stukje geschiedenis. Del Toro bleek niet de beste benen te hebben en Ciccone had daarom dus niet ongelijk dat hij zoveel werk deed, maar door de plotselinge terugkeer van Christen en het lossen enkele meters later werd het ineens heel kolderiek. Met dank aan de chaotische Christen een leuke finale, met zowaar een keer een onverwachte uitkomst. Ciccone soleerde vervolgens probleemloos naar de zege in de straten van Donostia, die weer gevuld waren met een zee van Palestijnse vlaggen. Dit jaar zal de ikurrina vast weer overheersen, toch maar mooi gelukt om een bepaalde ploeg weg te pesten. Christen haalde in de achtergrond nog net de foto. Del Toro viel nog terug naar de vijfde plaats, in een sprintje van een volgende groep moest hij het afleggen tegen Van Gils en Benoot, terwijl ook vaste klant Powless in dat groepje aanwezig was. Zowaar een keer geen voorspelbare koers, dat zal dit jaar wel weer anders zijn.




De Klasikoa is een relatief jonge koers, want pas sinds 1981 staat deze wedstrijd op de kalender. Gezien de locatie op de kalender is de Klasikoa een koers die vaak door een outsider wordt gewonnen, het is vaak een beetje de vraag wie er nog zin in heeft na de Tour. De toppers hebben vaak last van decompressie, de outsiders genieten ineens van een flinke portie supercompensatie. Dat gaat dit jaar anders zijn, want Evenepoel staat weer aan het vertrek. In 2023 won hij zijn derde Klasikoa door Pello Bilbao in de sprint te vloeren, ik ben nog altijd een beetje boos op Pello dat hij toen ging poging ondernam om na Murgil Tontorra Evenepoel te lossen in de afdaling. Hij nam Evenepoel mee op sleeptouw, met de gedachte dat hij hem zou kloppen in de sprint. Viel tegen. Evenepoel won voor de derde keer en evenaarde daarmee het record van Marino Lejarreta. De kans is levensgroot dat Evenepoel na de 45e editie van de Klasikoa alleen recordhouder zal zijn. Wie met de txapela naar huis wil gaan moet zoals altijd wel weer over de nodige klimmersbenen beschikken, het parcours lijkt weer goeddeels op het parcours van de afgelopen jaren. Dit jaar is de koers 10 kilometer langer, vooral in het begin zien we enkele aanpassingen, maar de finale is exact hetzelfde als die van vorig jaar. Bekend terrein, er komt weer heel wat hilarisch steil Baskisch werk voorbij.

quote:

Het parcours van dit jaar, met een lengte van 221,1 kilometer, behoudt de essentie die de Clásica San Sebastián tot een van de meest prestigieuze eendagswedstrijden op de internationale kalender heeft gemaakt. Moeilijkheidsgraad, schilderachtige schoonheid en een selectief parcours zullen opnieuw de kenmerken zijn van een evenement dat jaar na jaar een spectaculair schouwspel biedt. Gedurende de dag moet het peloton zeven gecategoriseerde beklimmingen bedwingen, een route met meer dan 4.150 hoogtemeters die wederom de beste klimmers en meest complete renners in het peloton op de proef zal stellen.

In 2024 waren we getuige van het debuut van Pilotegi, een hilarisch steile muur van twee kilometer aan 12%. Dat experiment heeft maar één jaar geduurd, vorig jaar keerde Murgil Tontorra weer terug, met twee kilometer aan 10% nog steeds een hilarisch steile muur natuurlijk. Vanuit Donostia kun je op meerdere manieren omhoog naar Monte Igeldo en in 2024 koos men voor een nóg smallere, nóg steilere en van geribbeld beton voorziene weg. Het kan altijd steiler in het Baskenland, immers. Nu kiezen we net als vorig jaar weer voor Murgil, nog steeds een smalle en zeer steile weg. Verder is de koers een kilometer of 10 langer dan vorig jaar, al gaat dat verder weinig verschil maken. We rijden in de eerste kilometers van de koers wat langer langs de prachtige kustlijn, al haalt dit de uitzending nooit. Jammer, dat stuk rond Zarautz, Getaria en Zumaia is een van de mooiste stukjes Baskenland. We zullen het weer met de foto's moeten doen. Vorig jaar waren we overigens getuige van de kortste editie van de Klasikoa ooit, deze editie heeft dus weer een iets acceptabelere lengte. Vorig jaar had dat met wegwerkzaamheden te maken, die zullen nu dus wel weer afgerond zijn. Ten opzichte van de afgelopen jaren missen we dit jaar in de eerste kilometers de beklimming van Andazarrate, in plaats daarvan rijden we in het begin van de koers langer langs de prachtige kustlijn en dus is het begin van deze editie van de Klasiko een stuk makkelijker. Al krijgen we er eenmaal in Deba, na een kleine 50 kilometer koers, wel een lastigere klim voor terug. De renners gaan omhoog naar Kalbario, een heuse calvarietocht. Een klimmetje dat dit jaar ook deel uitmaakte van het parcours van de Itzulia, met twee kilometer aan 8% de moeite waard, al zal er tegen die tijd al een kopgroepje vertrokken zijn en zullen we met z'n allen aan het wachten zijn op het inmiddels gekende drieluik in volle finale. Voorbij Kalbario rijden we ook nog even via de snelweg over Azkarate en vervolgens volgen we exact hetzelfde route als vorig jaar. Over klimmetjes als Urraki en Alkiza rijden we terug naar Donostia om daar te gaan beginnen aan de finale. In die finale dus de gekende beklimmingen, de bergen waar ieder jaar het verschil wordt gemaakt. De Jaizkibel, Erlaitz, Murgil Tontorra en dan razendsnel afdalen naar de finish op de boulevard in Donostia. Een beproeft recept, doorgaans alleen succesvol bij afwezigheid van de toppers.






Ik zou verder heel veel over de koers of over het Baskenland kunnen vertellen, maar dat lijkt me verspilde moeite. We rijden langs de prachtige kustlijn, in de omgeving van Zarautz passeren we het grondgebied van de txakoli, we rijden in Zumaia langs het flysch af, wat later passeren we langs het heiligdom van Loyola en zo kan ik nog even doorgaan, maar dit vindt allemaal buiten beeld plaats. Zoals altijd is het grootste deel van de koers niet eens te zien, de Basken zorgen slecht voor hun belangrijkste klassieker. Pas om 15:00 zijn er beelden, terwijl de renners om 11:05 al beginnen. Het hele toeristische rondje langs de kust en in het binnenland missen we ieder jaar, ook dit jaar zijn we er pas bij als Evenepoel al is vertrokken. Wie de koers wil zien moet om 15:00 inschakelen op Canvas, niet op VRT1, heel belangrijk. Op VRT1 is de Tour de France Femmes te zien, net als op NPO1. Op Canvas zenden ze de Klasikoa uit, als je de koers ergens wil zien kun je gebruik maken van HBO Max, want op Eurosport 1 krijgen de meisjes ook voorrang. HBO MAX gaat eveneens pas om 15:00 live en dat is wel een beetje pijnlijk, want de verwachting is dat de renners tussen 14:59 en 15:24 de top van de Jaizkibel bereiken. Hopelijk doen ze een beetje rustig aan! De NOS knalt vast een stream online, service he? Met een VPN kun je om 14:30 inschakelen bij ETB On, de Baskische omroep heeft een kleine rebrand ondergaan. Maar goed, de Tour de France Femmes begint ook, dus het zal hier wel heel rustig worden.




Op de volledige officiële deelnemerslijst is zelfs een dag op voorhand nog even wachten, maar een greep uit de namen die we vooraan mogen verwachten: Remco Evenepoel, Maxim van Gils, Giulio Ciccone, Quinn Simmons, Thibau Nys, Matteo Jorgenson, Igor Arrieta, Jan Christen, Benoit Cosnefroy, Jhonatan Narvaez, Pavel Sivakov, Kevin Vermaerke, Jay Vine, Mauro Schmid, Christian Scaroni, Thomas Silva, Leo Bisiaux, Alex Aranburu, Ion Izagirre, Julian Alaphilippe (hahahahaha), Marc Hirschi (hahahahahahaha), Mikel Landa, Pello Bilbao, Lenny Martinez en dan ben ik waarschijnlijk een heel eind. Speciale aandacht voor Ion Izagirre en Pello Bilbao, die in hun eigen Baskenland aan hun laatste koersen gaan beginnen. Verder heeft het natuurlijk weinig zin om veel namen te noemen, het zal iedereen duidelijk zijn dat Remco Evenepoel deze koers met twee vingers in zijn neus gaat winnen. De Klasikoa is in zekere zin altijd een voorspelbare koers, het is altijd een beetje de vraag wie er last heeft van decompressie na de Tour en bij wie er juist sprake is van supercompensatie. Je kunt een matige Tour rijden en dan hier ineens de stenen uit de straat rijden, ik denk nu aan een Ben Healy. Andersom kan ook, een Lenny Martinez die alles moet geven om vijfde te worden in de Tour en nu een DNF noteert, zeker realistisch. Voor Evenepoel zal die vraag niet zo spelen, hij kwam ogenschijnlijk fris uit de Tour en heel veel concurrentie is er niet aanwezig, u hoeft dus niet te kijken. Of u moet goede hoop hebben dat Jarno Widar hier de boel komt oprollen, we sluiten het niet uit! Opvallend is dat NSN van de partij is, die ploeg heeft de afgelopen jaren het Baskenland gemeden als de pest, om, nouja, redenen. Ik zie zowaar Blackmore op de startlijst staan, de man zonder knieën kan hier gaan herrijzen. Al bij al kunnen we stellen dat zoals haast ieder jaar de Klasikoa er weer heel bekaaid vanaf komt. We gaan alsnog genieten van de koersgekke Basken op Murgil Tontorra, met hopelijk een uitstekende prestatie van de Basken. Kom op Pello, voor volk en vaderland, even de editie van 2023 wegpoetsen en op de beste manier afscheid nemen. Heerlijk koersweer overigens, graadje of 24 in Donostia, klein beetje wind uit zee en het blijft waarschijnlijk nog droog ook! Zondag gaan we trouwens ook nog koersen in Getxo, daarna begint al snel de Ronde van Burgos en voor je het weet is het alweer tijd voor de Vuelta!