Vandaag (17-07) 75 jaar geleden

quote:

16 juli 1951, de dag waarop Wim van Est de gele trui veroverde in de twaalfde etappe van de Tour de France. Hij won de sprint op de sintelbaan in Dax en toen begon het aftellen. Hoe groot zou zijn voorsprong zijn op geletruidrager Roger Lévêque?

Het werden tien, twaalf en uiteindelijk zelfs zestien minuten. 'Wim van Est pakt de gele trui!' De legendarische radioreporter Jan Cottaar ging compleet uit zijn dak.

Een dag later verdedigde Van Est het geel in de eerste Pyreneeënetappe. Hij had het hooggebergte nog nooit van dichtbij gezien en niet geleerd hoe je in de bergen moest koersen.
In de afdaling van de Col d'Aubisque ging het mis. Hij nam steeds meer risico en liep zelfs in op de Italiaanse meesterafdaler Fiorenzo Magni. Dat kan niet goed blijven gaan, schoot door het hoofd van ploegleider Pellenaars. Enkele ogenblikken later kreeg hij gelijk. Na een klapband verloor Van Est de controle over zijn fiets en verdween hij tientallen meters diep het ravijn in.

Kees Pellenaars liet zijn tranen de vrije loop. Maar op een paar schrammen en kneuzingen na mankeerde Van Est niets. Met aan elkaar geknoopte fietsbanden trokken zijn redders hem uit het ravijn. IJzeren Willem wilde verder rijden. "Waar is mijn fiets?" vroeg hij, maar zijn ploegleider hield hem tegen. Hij kreeg een flinke scheut cognac tegen de schrik en werd naar het ziekenhuis gebracht.