[Etappe 11] Vichy - Nevers #1

Etappe 11: Vichy - Nevers, 161,3 km

Helderziend ben ik nog steeds niet, maar mijn voorspelling kwam toch wel weer bijna volledig uit. We hebben dus weer een voorspelbaar dagje achter de rug, al werd het uiteindelijk wel nog net een tikje interessanter dan we vooraf hadden gedacht. Daags na de rustdag begonnen we meteen op een spetterende manier, vroeg op de dag lag de tussensprint al op het parcours en vlak voor de tussensprint moesten de renners eerst nog over een muurtje heen. Het was 14 juli, de Franse nationale feestdag, een dag die volledig in het water is gevallen. Door die feestdag voelden alle Franse renners zich gedwongen om aan te vallen, maar al die aanvallen waren zinloos. Tot de tussensprint controleerde Lidl-Trek, Mads Pedersen moest weer punten gaan oprapen. Zijn ploeg trok enorm hard door op het muurtje in het begin en daar scheurde het peloton volledig. Pogacar zat achter de breuk, nerveus als hij is besloot hij dat gat meteen in zijn eentje te dichten. Dat was niet nodig, niet veel later kwam alles weer terug, maar dat blijft zo'n beetje zijn enige zwakke punt, als hij de controle even kwijt is raakt hij meteen in paniek. Iedereen keerde weer terug, met uitzondering van Merlier. De Belgische sprinter vond even later een paar lotgenoten, zij mochten samen heel ver achter de kop van de koers naar de finish gaan ploeteren. Andere sprinters keerden wel weer terug, maar zij hadden toch al een jasje uitgedaan. Dat zagen we wel tijdens de sprint, toch ook weer een sprint waar de weg een beetje omhoog liep. Het fonkelnieuwe fenomeen Max Kanter had nergens last van, hij trok de sprint aan en Mads Pedersen had alle moeite van de wereld om hem te remonteren. Dat lukte eigenlijk niet, het was dat Kanter besloot om een paar meter voor de streep al te stoppen met trappen. Pedersen ging er nog net voorbij en zo werd het een geslaagde dag voor hem, hij pakte de volle buit. Kanter werd tweede, ver daarachter werden Girmay en Philipsen derde en vierde. Zij hadden het echt zwaar, Pedersen is op dit soort dagen duidelijk in het voordeel. De strijd om het groen is een van de weinige leuke dingen aan deze Tour, we moeten het doen met de kruimels.

Na de tussensprint kon de rit echt beginnen, het regende aanvallen en dat had wel iets aandoenlijks. Iedereen wist natuurlijk wat voor rit dit zou worden, maar een deel van het peloton liet zich alsnog niet uit het veld slaan. Na een kilometer of 50 ontstond er ineens een wat grotere kopgroep, maar die kopgroep kreeg nooit een grote voorsprong. Het was leuk om Van der Poel weer voorin te zien, maar tijdens deze rit zou hij echt geen kans maken. UAE controleerde meteen, want de schande van Le Lioran moest omgezet worden in de triomf van Le Lioran. Dat kutkind heeft al 200 profoverwinningen ofzo, maar de spaarzame keren dat hij niet won zitten hem jaren later nog altijd dwars. Geen idee hoe een mens zo kannibalistisch kan zijn, beangstigend is het in ieder geval. Politt mocht meteen op kop rijden en hij hield de voorsprong van de koplopers binnen de perken, meer dan twee minuten kregen ze nooit. Daarom gingen de koplopers elkaar onderling alvast bestoken. Uiteindelijk kregen we te maken met een eenzame koploper, Javier Romo. Hij reed in z'n eentje over enkele klimmetjes heen die we niet zo vaak in de Tour zien, wat dat betreft was het een mooie rit. Leuke omgeving, jammer van UAE. Jammer ook van het valpartijtje onderweg met Van Eetvelt, al mogen we nog van geluk spreken met het geringe aantal chutes tot nu toe. Ondanks het feit dat Romo er vol voor ging, en ondanks het feit dat er nog wat voormalige koplopers in de achtervolging gingen, wilde de voorsprong alsnog niet oplopen. Politt hield het mooi op anderhalve minuut, waarna zijn taak later overgenomen werd door grappenmaker Wellens en Grossssssschartner. Van der Poel liet zich tegen die tijd alweer inlopen, hij vroeg nog even aan UAE of het nou echt nodig was om zo hard te rijden, maar, ja, dat is echt nodig, het ego van dat Sloveense sujet had een paar jaar geleden een deukje opgelopen en dat moest en zou rechtgezet worden. We reden over de Griffoul en Prat de Bouc en reden daarna naar een minder bekende kant van de Pas de Peyrol. Op die klim werd Romo al ingerekend, alle voormalige koplopers waren alweer bijgehaald, terwijl het peloton al stevig uitgedund was.

Ik had op de Pas de Peyrol al een aanval verwacht van Pogacar, maar dat kwam er niet van. Lag vooral aan Del Toro, de Mexicaan was slecht uit de rustdag gekomen. Om het podium in zicht te houden deed UAE het wat rustiger aan, kun je nagaan hoe ze met onze kloten spelen. Het iets lagere tempo zorgde voor een aanval van een andere renner, we zagen een ouderwetse masterclass van Richard Carapaz. Niemand kan zo agressief aanvallen als Carapaz, het is een genot om naar te kijken. Het leek wel op een kansloze aanval, vooral omdat we allemaal aan het wachten waren op de aanval van Pogacar, maar die aanval kwam niet. Daardoor reed Carapaz een mooie voorsprong bijeen, in de gevaarlijke afdaling van de Peyrol ging hij als een gek naar beneden en daarna zag het er aan de voet van de Pertus zelfs heel goed uit voor de man uit Ecuador. In die afdaling van de Pertus gingen Pidcock en Jorgenson dan weer onderuit, nochtans op het punt van de afdaling waar het eigenlijk niet eens zo heel gevaarlijk is. Alsnog, weer eens een chute in de afzink van de Peyrol, die agenda blijft zo mooi in leven. UAE liet de hele dag niemand rijden, niemand kreeg een voorsprong, alles wees erop dat ze Pogacar voor de rit wilden gaan, maar aan het eind van de rit zag het er ineens anders uit. Op de Pertus werd er wel tempo gereden door UAE, maar nog steeds niet heel indrukwekkend. Het zorgde er zelfs voor dat andere ploegen overnamen. Decathlon zette Prodhomme op kop, even later reed Piganzoli op kop voor Vingegaard. Op zo'n moment begin je te fantaseren, je begint te hopen dat Pogacar misschien een mindere dag heeft. Je hoopt dat er iets van spanning mogelijk is. Maar nee, UAE reed niet langzaam vanwege Pogacar, ze reden langzaam vanwege Del Toro. Zo bleek een kilometer voor de top, toen Pogacar alsnog demarreerde. De voorsprong van Carapaz bleef lang rond de minuut hangen, maar toen ging Pogacar. Drie keer met je ogen knipperen en het gat was dicht. Hij kwam vlak voor de top bij Carapaz en hij liet hem meteen weer achter. Hallucinant, wederom. Carapaz, een van de beste klimmers van het peloton, neergezet als een nieuweling. Vingegaard reageerde niet op de aanval van Pogacar, de rest ook niet. Met een klein groepje reden ze verder omhoog, een seconde of 20 achter Pogacar. In de afdaling van de Pertus kwam dat groepje iets dichter, eenmaal beneden begonnen we aan een paar vals platte kilometers richting Le Lioran en daar leek het mogelijk om nog naar Pogacar toe te rijden. Maarja, deze film hebben we dus vaker gezien. Hij valt gewelddadig aan, loopt snel uit, maar dan blijft de voorsprong altijd even hangen. Totdat hij zijn tweede versnelling vindt, totdat de renners achter hem plooien. Dat was nu weer precies zo.

In de laatste paar kilometer richting de finish bleef het verschil lang beperkt. Pogacar keek ook zowaar een paar keer achterom! Hij had een grimas! Menselijke trekjes, zogenaamd, terwijl hij alles en iedereen toch weer op een hoop reed. Na een paar vals platte kilometers begon de weg in Le Lioran iets steviger omhoog te lopen en daar werd het verschil ook weer groter. Ook wel met dank aan het gebrek aan samenwerking in de achtervolgende groep, waar het vooral Vingegaard was die alles mocht opknappen. Een duo van Lidl-Trek zat mooi te lachen in zijn wiel, Skjelmose en Ayuso voegen voorlopig weinig toe aan de koers. Remco Evenepoel nam wat teveel hooi op zijn vork in de achtervolging en hij moest daardoor lossen. Het signaal voor Lipowitz om te versnellen, al kroop hij iets te snel weer in het wiel van Vingegaard. Hier zat meer drama in, jammer. Richting de top van de klim van Font de Cère hield Vingegaard wat in, hij wilde graag een overname. Die kwam er niet, dat bood dan weer de kans aan Evenepoel om terug te keren. En Evenepoel is tegenwoordig natuurlijk heel explosief, na de afdaling vlamde hij het laatst hellende strookje op en daar reed hij weg van de andere achtervolgers. Een halve minuut achter Pogacar noteerde hij een tweede plaats, een morele overwinning! Eerst gelost, daarna de beste van de rest. Seixas, de enige Fransoos die er op 14 juli iets van bakte, werd derde, voor Lipowitz. Vingegaard moest lossen op het laatste strookje bergop, daar waar hij in 2024 nota bene Pogacar wist te kloppen in de sprint. Geen geweldige dag voor Vingegaard, hij eindigt achter jongens die hij normaal altijd moet verslaan. Natuurlijk hebben ze hem meer werk laten doen, maar een Vingegaard in topvorm was op de Pertus pardoes van ze weggereden. De combinatie met de Giro is voor hem dan misschien toch geen goede, wat eigenlijk ook de logica zelve is. Onze definitie van wat logisch is hebben we alleen vervormd zien worden door de winnaar van deze rit. Hij is de abnormale hier, niet vergeten. De man die geen revanche wilde nemen nam revanche. Uiteraard, het tegenovergestelde van wat Pogacar zegt is doorgaans waar. Deze rit had zijn ploeg maanden geleden al aangestipt, hier waren ze al een eeuwigheid mee bezig. En de dominantie was erger geweest als Del Toro op de afspraak was. Het was dat de Mexicaan een mindere dag had, anders was Pogacar bij Puy Mary al vertrokken en hadden we over twee minuten aan de streep gesproken. Nu slechts een halve minuut ten opzichte van Evenepoel, en een seconde of 45 op Vingegaard. De schade viel wat dat betreft nog mee, al was het verdict alsnog duidelijk. Hij heeft één kilometer bergop nodig om je volledig naar de verdoemenis te fietsen. Meer niet. Zijn derde ritzege, nog steviger in het geel, het was precies de dag die we allemaal hadden verwacht. Leuk is het niet, spannend is het niet, maar onze normen vervagen wel. Dat Carapaz aanvalt en die aanval zowaar een paar minuten kan volhouden vinden we al heel wat. Dat hij slechts een halve minuut wegrijdt, valt mee. We passen ons snel aan. Blijft natuurlijk bizar wat we zien, blijft ook altijd razendmakend dat je dan gemummificeerde hoofd van oppercharlatan Gianetti in beeld ziet verschijnen. Die schurk was twee jaar geleden blijkbaar boos na de nederlaag van Pogacar. Blij dat ASO hem en zijn ploeg de gelegenheid heeft geboden om de smadelijke nederlaag in 2024 recht te zetten. Service, he? Zo dominant zijn, en dan nog koersen op gramschap. Harder gaan trappen wegens boegeroep, het schetst allemaal geen fraai beeld. En toch hoor je dan dat er gesproken wordt over een lieve, sympathieke knul. Nou, nee. Weet je wat ook niet lief en sympathiek is? Dat we nu vermoedelijk weer twee dagen achter elkaar gaan sprinten.




Een kilometer of 200 ten noorden van Le Lioran bevinden we ons bij de start van de volgende rit in een bijzondere stad, Vichy. Pas voor de tweede keer in de complete Tourgeschiedenis zijn we hier, voor de vorige keer dat de karavaan in Vichy passeerde moeten we zelfs terug naar het jaar 1952. Toen won Fiorenzo Magni hier een tijdrit, eentje van 63 kilometer maar liefst. Daarna vertrokken we vanuit Vichy naar Parijs, om daar de Tour te eindigen. Een tocht van een slordige 354 kilometer, goed te doen. De Tour is bijna nooit in Vichy geweest, wat toch bijzonder te noemen valt. Een andere koers kwam hier wel wat vaker voorbij, Parijs-Nice. In die koers ging hier zelfs vorig jaar nog een rit van start, we reden toen naar La Loge des Gardes, in een sneeuwstorm was Almeida daar de winnaar. Parijs-Nice kwam ook een paar keer aan in Vichy, dat leverde winnaars op als Sylvain Chavanel, Laurent Roux en Tom Steels. Giorgia Bronzini won hier dan weer in La Route de France, een vrouwenkoers die ook al een jaar of tien niet meer bestaat. Relatief weinig koers in Vichy, terwijl deze stad in het departement Allier, gelegen aan de rivier Allier, toch een roemruchte geschiedenis heeft. En een beruchte geschiedenis, dat ook. Laten we beginnen met het positieve. Deze stad met 25.000 inwoners is vooral een kuuroord, vanwege de warmwaterbronnen die er zijn al sinds de oudheid een referentie op dat vlak. In de twintigste eeuw was het als Reine des villes d'eaux wereldberoemd om de kuurbaden. Het kuuroord staat sinds 2021 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO als onderdeel van de historische kuuroorden van Europa. Nog steeds wordt op grote schaal flessenwater van Vichy-bronnen, onder de namen Vichy Célestins en Saint-Yorre, verkocht, net als Vichy-pastilles, die zijn gemaakt met minerale zouten van het water van Vichy. De groep L'Oréal produceert cosmetische producten onder de merknaam 'Vichy', dat is dan weer wat minder natuurlijk. Er komen veel toeristen naar Vichy, door de ruime parken en de gebouwen uit de glorietijd van het kuuroord, vooral in art nouveau en art deco, maar ook door het plan d'eau in de Allier. Vichy is in de 1e eeuw gesticht in de buurt van warmwaterbronnen bij een doorwaadbare plaats in de Allier. Uit de 1e eeuw van onze jaartelling zijn sporen van belangrijke keramiekfabricage gevonden. Dit kan samenhangen met de toen al als geneeskrachtig beschouwde bronnen, waarvan het water ergens in vervoerd moest kunnen worden. We slaan even een paar eeuwen over en komen dan uit in 1604, toen werd het echt een kuuroord. Een bekende kuurgast in de 17e eeuw was madame de Sévigné, zegt Wikipedia, alsof ik moet weten wie dat is. Al spoedig kwamen leden van de hoge adel en van de koninklijke familie er kuren. Ook bij Napoleon Bonaparte en zijn familie was Vichy een geliefde verblijfplaats, en deze keizer was een van de velen die het kuurcentrum naar de eisen en smaak van hun tijd lieten uitbreiden, met de aanleg van het Parc des Sources, promenades en fonteinen. Vooral in de 19e eeuw en vroege 20e eeuw kwamen ook lijders aan malaria naar Vichy om er te herstellen; de artsen van die tijd geloofden dat men door Vichy-water van die ziekte kon genezen. In 1853 werd door de Franse staat de Compagnie Fermière de l'établissement thermal de Vichy (CFV) opgericht. Deze intussen geprivatiseerde S.A. N.V. bezit nog altijd de concessie en dus de exclusieve rechten om het bronwater en het kuurbedrijf te exploiteren. De bezoeken van keizer Napoleon III gaven een nieuwe impuls aan het kuuroord, er kwam hier nogal wat volk voorbij dus. Er werden een treinstation, een casino, villa's en chalets gebouwd en de oevers van de Allier werden aangelegd als park. Later werden ook een opera en de Notre-Dames-des-maladeskerk gebouwd. In de tijd dat het kuuroord zijn hoogtijdagen beleefde waren er hier natuurlijk veel hotels, daarvan zijn er naar het schijnt nog 15 over. Maakt het wel vreemder dat de Tour hier nooit komt, er is dus plek zat om de hele karavaan van een bed te voorzien. Een aantal bezienswaardigheden in Vichy aldus Wiki: Ruïne van het klooster van de Celestijnen, Castel Franc, begin 15e eeuw, in de 19e eeuw ingrijpend verbouwd in neogotische stijl, de Sint-Blasiuskerk, 17e-18e eeuw, maar grondig herbouwd in de 20e eeuw als Notre-Dame-des-malades, het geboortehuis van de schrijver Albert Londres, het Groot Casino met het theater (tegenwoordig Congrespaleis) en diverse kuurbadgebouwen en bijbehorende parken, hotels, villa's, en in markante gebouwen gehuisveste uitgaansgelegenheden getuigen van de intussen eeuwenoude traditie van Vichy als kuuroord (Hall des sources, Pavillon de la Source des Célestins, en andere). De schrijver Albert Londres wordt ook bewierrookt door de site van de Tour, niet omdat hij een boek schreef tegen slavernij in Guyana en Noord-Afrika, nee, wel omdat hij lyrisch schreef over de Ronde van Frankrijk in 1924 (Ronde van Frankrijk, Ronde van Slavernij). De slaven van de weg, dat hebben we aan Londres te danken. Al komt de term eigenlijk bij zijn hoofdredacteur vandaan, maar goed, detail.




Tot zover het leuke gedeelte, nu volgt de kanttekening. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vestigde de regering van maarschalk Pétain zich in het kuuroord. Na de Frans-Duitse wapenstilstand van 22 juni 1940 lag Vichy in het onbezette deel van Frankrijk, niet ver van de demarcatielijn met het bezette gedeelte. De Franse regering wilde zich aanvankelijk in Clermont-Ferrand vestigen, maar die stad had weinig goede hotels. Dat was wel het geval voor Vichy - de stad telde toen bijna 400 hotels en pensions - dat ook over een modern telefoonnet beschikte. Er was ook een goede treinverbinding met Parijs en in tegenstelling tot Clermont-Ferrand of Lyon waren er geen arbeiderswijken met sterke vakbonden. Op 1 juli kwam de regering naar Vichy. Op een bijeenkomst in het theater in Vichy stemde de Franse Nationale Vergadering er op 10 juli mee in om alle macht aan Pétain te geven, die zich vervolgens tot staatshoofd uitriep. Een echte "hoofdstad" is Vichy nooit geweest. De ministeries en de centrale-overheidsdiensten bleven in het bezette Parijs. Vichy was wel de residentie van Pétain zelf, zijn ministers en enkele belangrijke gezagsorganen, net als de ambassadeurs. Pétain verbleef met zijn medewerkers in het Hôtel du Parc (thans een appartementsgebouw) tot hij op 20 augustus 1944 tegen zijn zin door de Duitsers van daaruit werd weggevoerd. Dat betekende ook het einde van het Vichy-regime. Vichy is onlosmakelijk verbonden met Vichy-Frankrijk, het Frankrijk onder het autoritaire (zeg gerust dictatoriale) bewind van maarschalk van Frankrijk Philippe Pétain tijdens de Tweede Wereldoorlog. Onder dat Vichyregime heette Frankrijk officieel État français (Franse Staat) en zetelde de regering in de stad Vichy. Het Vichyregime duurde van 10 juli 1940 tot 20 augustus 1944, waarbij eerst het grootste deel van het land en vanaf november 1942 heel Frankrijk bezet werd door nazi-Duitsland en in veel geringere mate door Duitslands bondgenoot Italië. Gedurende die tijd collaboreerde het regime in steeds sterkere mate met Duitsland. Dictator Pétain, in de Eerste Wereldoorlog nochtans een oorlogsheld geworden, onder meer dankzij zijn verdiensten in Verdun, groeide in de Tweede Wereldoorlog uit tot een collaborerende dictator. Over Vichy-Frankrijk kun je boeken vullen, toch een beetje een onderbelicht deel van de Tweede Wereldoorlog. In Nederland hebben we daar al helemaal niets van meegekregen, maar de situatie in Frankrijk was in die jaren op z'n minst opmerkelijk te noemen. En dat allemaal met hoofdkantoor hier, in Vichy. Misschien dat er vanwege die associatie niet vaak zijn geweest. Ergens wel sneu, het was uiteindelijk ook maar een beetje toeval dat dit de zetel werd van dat merkwaardige regime. Omdat er toevallig veel hotels waren, al is het wel zo dat kuuroorden altijd bijzondere types aantrekken. Van start gaan de renners vandaag buiten het centrum van Vichy, aan de overkant van de Allier, bij het Parc Omnisports Auvergne-Rhône-Alpes—Vichy. Vervolgens volgt er een vrij lange neutralisatie, tijdens die neutralisatie rijden we door Vichy heen en vooral als we langs de Allier rijden komen we wat mooie plekjes tegen. We rijden langs het Parc Des Sources, het Parc Napoleon III, we zien thermen passeren, we rijden ook langs het Musée des arts d'Afrique et d'Asie en ga zo maar door. Een toeristische tocht door deze stad met een complex verleden. Een stad die om wat voor reden dan ook amper in de Tour aanwezig is geweest,



Na de neutralisatie gaan de renners van start op het industrieterrein van Vichy-Rue. Hier beginnen we op een brede en vlakke weg, na een paar meter koers rijden we om een rotonde heen en even verderop komen we wat vluchtheuvels tegen, voorlopig zien we alle ingrediënten voor een technische start. Een beetje de vraag of dit weer zo'n dag wordt dat we een klein kopgroepje krijgen, of dat er inmiddels meer ploegen zijn die geen sprint willen en er vol voor willen gaan. Ook vandaag weer een tussensprint vroeg op de dag, het kan dus ook zomaar weer zo zijn dat Lidl-Trek de boel hier in het begin bij elkaar wil houden. In de eerste vier kilometer van de rit rijden we naar Saint-Germain-des-Fossés, voorbij het industrieterrein van Vichy-Rhue loopt de weg na een vlak begin van twee kilometer anderhalve kilometer vals plat omhoog. Dat stelt heel weinig voor, maar toch, wellicht een springplankje voor wat renners die onverhoopt eventueel ambitie koesteren tijdens deze rit. Onderweg komen we nog een rotonde tegen, waarna we voorbij het stuk vals plat dalen richting Saint-Germain-des-Fossés. De passage in dit dorpje wordt even wat lastiger, in dalende lijn komen we nog een rotonde tegen en daarna slaan we scherp rechtsaf, om via een weg met wat vluchtheuvels en drempels via wat bochtjes door dit dorp te rijden. Buiten het dorp loopt de weg dan weer anderhalve kilometer vals plat omhoog, waarna we na een kort stukje in dalende lijn linksaf slaan om vervolgens een brede doorgaande weg te vinden. We beginnen met een redelijk technische start, maar buiten Saint-Germain-des-Fossés komen we terecht op een brede weg die we de komende zes kilometer gaan volgen tot in Billy. Over een licht glooiende weg rijden we rechtdoor verder naar Billy, waar veel kasten van huizen staan. Het gaat twee keer omhoog en twee keer omlaag, al ben ik bang dat het niet veel uit gaat maken. Een keer een rotonde onderweg, meer obstakels vinden we voorlopig niet. Na 12 kilometer bereiken we Billy, een dorpje met een kasteeltje. Van een afstand zien de renners dit kasteel al liggen, zodra het kasteel dichtbij komt slaan we in het centrumpje van Billy linksaf om daarna 16 kilometer over dezelfde weg te rijden tot aan de tussensprint in Saint-Pourçain-sur-Sioule. In Billy ligt enig straatmeubilair, als we een paar kilometer later door het dorpje Marcenat rijden komen we nog wat meer obstakeltjes tegen, verder rijden we kilometers en kilometers over brede en rechte wegen. Een vrijwel vlakke weg ook, het gaat in dit stuk alleen een keer een tweetal kilometer wat vals plat omhoog. De renners rijden vooral door de bossen, al komen ze na een tijd ook op het platteland terecht, langs akkers en weilanden. Een keer een passage in een gehucht met wat obstakels tussendoor, verder, ja, niets. Alhoewel, noem het maar niets, we rijden in deze omgeving langs het Château du Lonzat. Dit is het kasteel waar dictator Philippe Pétain zijn zomers doorbracht toen hij aan de macht was in Vichy-Frankrijk. Toen de geallieerden in 1944 arriveerden in Frankrijk besloten de Duitsers Pétain op te sluiten in dit kasteel, beschermd door een groot aantal soldaten. Een rasechte collaborateur, een van de meest controversiële figuren uit de Franse geschiedenis van de twintigste eeuw, dus mogen we dit kasteel ook gerust een controversiële plek noemen. De renners zien overigens weinig van het kasteel, het zal voor de helikopter zijn. Wij zien vooral een paar flauwe bochtjes vlak voor de tussensprint, terwijl we heel minimaal vals plat omlaag rijden. Benieuwd of de ploegen hier vol voor de punten gaan, lijkt me eigenlijk van wel. Dit is een sprintje waar je Pedersen kunt kloppen, zonde om daar niet voor te gaan. De finish is nog ver, ook geen enkel probleem om hier alvast een pijl te verschieten. Na 28 kilometer volgt deze tussensprint, na een bochtige tocht door het centrum van Saint-Pourçain-sur-Sioule. In de laatste kilometer voor de sprint een stevige bocht naar links, dan een rotonde, een passage over de Pont Charles de Gaulle en dan aan de andere kant van de rivier de Sioule een bocht naar rechts en direct daarna een bocht naar links, waarna we pas in de laatste paar meter voor de tussensprint rechtdoor mogen rijden. Positionering wel een dingetje hier, alles voor de puntjes!






Saint-Pourçain-sur-Sioule is een gemeente de Allier, geldend als een van de oudste wijngebieden in Frankrijk waar nog steeds wijn geproduceerd wordt. De wijnen van Saint-Pourçain hadden een grote reputatie in de middeleeuwen, ik weet niet hoe dat in de huidige tijd zit. De wijnbouw bracht een bepaalde rijkdom met zich mee, dat levert nog wel enkele mooie gebouwtjes op in het centrum. Een kicken kerk bijvoorbeeld, maar ook het lokale belfort mag er zijn. Gebouwd rond 1430, het is een symbool van de emancipatie van de stedelijke burgerij ten opzichte van de priorij, want rond zo'n priorij is ook deze stad weer begonnen. Er bevinden zich meerdere musea hier, onder ander een wijnmuseum, zal ook weer eens niet. Voorbij de tussensprint slaan we buiten het centrum van Saint-Pourçain rechtsaf, om daarna op een weg terecht te komen die we bijna 30 kilometer gaan volgen. Een lange, rechte weg. Geen volledig vlakke weg, zo moet er een paar kilometer na de tussensprint zowaar even geklommen worden. Ik zie hier een idee van Gouvenou voor me. We doen de tussensprint vroeg op de dag, zodat de sprintersploegen de rit controleren tot aan de tussensprint. Dan doen we vlak na de tussensprint een klimmetje, waar alle renners dan weg gaan springen uit het peloton. Zo krijgen we vandaag geen sprint! Om van deze theorie iets te maken moeten de renners aan de slag op de Côte de Billonnière, wel echt een klim met een klinkende naam. Een klim die schreeuwt om een demarrage, me dunkt. Na vier wat vlakkere kilometers voorbij de tussensprint komen we uit in de buurt van Contigny, hier loopt de brede weg ineens rechtdoor één kilometer aan bijna 6% omhoog. Een paar stroken tot 8%, nou, als dat geen koers oplevert weet ik het ook niet meer! Een hilarisch brede weg, rechtdoor omhoog. Enorm open terrein hier overigens, we bevinden ons hier ineens heel dicht in de buurt van de rivier de Allier en langs deze rivier vinden we vooral een eindeloze hoeveelheid vruchtbare landbouwgrond. Voor dat open terrein komen we niets, we noteren ook vandaag weer een windstille dag. Na 33 kilometer zijn we boven op dit klimmetje van de vierde categorie, we rijden daarna een aantal kilometer verder over een plateau, over een licht glooiende weg. Verder is het hier recht, breed en leeg. Watertorentje, af en toe een dorpje, maar vooral heel veel niets. Eindeloos rechtdoor, op een zo goed als vlakke manier. Na een tijd komen we dichter langs de Allier wel wat meer in een bosrijke omgeving terecht. Een van de dorpjes die we passeren is Châtel-de-Neuvre, hier ligt op een heuveltje een leuk kerkje met uitzicht op de Allier. De renners zien het kerkje liggen, maar ze zullen meer aandacht hebben voor de vele vluchtheuvels hier. Buiten het dorp rijden we dan weer een tijd rechtdoor verder over die licht glooiende weg, zo'n typische Tourweg. Je kent het wel, een beetje op en af, zo'n lange rechte weg die heel indrukwekkend lijkt, maar waar het peloton volstrekt op het gemak zit. Ik skip er hier maar even wat sneller doorheen, hier gaat dus echt niets gebeuren. Voor we na 56 kilometer uitkomen in Moulins rijden we eerst nog door Chemilly, waar een paar rotondes liggen. De regie gooit er ongetwijfeld een paar beelden van de Allier in, ik ben bang dat het zonder wat toeristische plaatjes wel een heel erg lange dag gaat worden. Enfin, even verderop komen we dus uit in Moulins, waar we via een brug over de Allier rijden.





In Moulins volgt er een bochtige tocht door het centrum, in de stad waar in de Tour van 2023 voor het eerst een rit eindigde. Een dag voor de sprinters, het was Jasper Philipsen die aan het eind met de zege ging lopen. Moulins is de hoofdstad van het departement Allier, tot de Tour van 2023 was het de enige hoofdstad van een departement waar de Tour nog nooit was geweest. Een schande, vonden ze bij ASO, dus werd die fout rechtgezet. De stad dankt haar naam aan de talrijke watermolens op de Allier, die al in de middeleeuwen aanwezig waren. Tot omstreeks 1300 lag het economisch zwaartepunt in Yzeure, dat nu een stadswijk 2 km ten oosten van het centrum is. Door de rivierhandel ontstond daarna de huidige stad aan de rivier. Moulins was lange tijd de residentie van de hertogen van Bourbon, heftig. In Moulins wonen net iets minder dan 19.000 mensen tegenwoordig, toch is het een stad waar veel over gezegd kan worden. Wikipedia lepelt een lijst bezienswaardigheden op om bang van te worden. Van het paleis van de hertogen van Bourbon is slechts een donjon overgebleven, die men La mal-coiffée ("de slecht gekapte vrouw") noemt, vanwege het dak dat niet bij de rest van het gebouw past. Er is een kathedraal, een kerk met de naam Sacré Coeur, een belfort, een stadhuis, ga zo maar door. De brug waarover we Moulins betreden is ook een monumentje, ze pakken groots uit in Moulins. Angelo Tulik is van deze stad, een voormalig renner van Team Europcar en DirectEnergie die ondanks een totaal gebrek aan talent toch maar mooi drie keer de Tour reed. Onze passage door Moulins is technisch, we komen meerdere bochten tegen en de weg kent zo nu en dan ook wel wat obstakels. Paar vluchtheuveltjes, wat drempels, het hele gamma komt voorbij. We rijden echt helemaal het centrum in om nog even langs de prefectuur van de Allier te kunnen rijden, de departementale raad zit dan weer niet echt in een fraai gebouw. Goed, we laten heel wat bochten later Moulins achter ons en via Yzeure komen we een paar kilometer later uit op een weg die we wel heel lang gaan volgen. Na een tocht door Yzeure, waar Sam Bennet in Parijs tegen Nice ooit een sprint won voor Ewan en Jakobsen, grappige uitslag in hindgsight, slaan we na 64 kilometer koers rechtsaf een weg in en die weg volgen we dik 26 kilometer tot in Decize. Over deze weg kun je een miljoen dingen zeggen, maar laten we dat een keer niet doen. Ja, oké, we verruilen het departement Allier voor het departement Nièvre, vooruit. Op de grens van beide departementen rijden we door Saint-Ennemond, waar zowaar een paar bochten liggen. Verder rijden we eigenlijk continu rechtdoor, over een zo goed als vlakke weg door een tamelijk lege omgeving. Vooral veel agrarische activiteiten alhier, soms een paar boompjes voor de afwisseling. Een dodelijk saaie route, tijdens een dodelijk saaie Tour. Na een tijd komen we uit op het grondgebied van Saint-Germain-Chassenay, hier komen we dan weer op een stukje route terecht waar we tijdens de volgende rit ook zullen passeren. Twee keer dezelfde doodsaaie wegen, hoe verzint een mens het. Een kilometer of zes rijden we nu over een weg die morgen zal terugkeren, richting Decize. We gaan hier twee keer rijden, en toch gaan we er niets van onthouden. Het gaat bijna volledig rechtdoor richting Decize over een enorm brede weg, in een tamelijk beschutte omgeving. Eenmaal in Decize volgt er wel wat bochtenwerk, we vinden hier ook wat meer straatmeubilair. Morgen nemen we in Decize een andere weg, voorbij dit ommuurde stadje zoeken we dan het oosten op, nu slaan we in het centrum bij de Pont de la Vieille Loire linksaf om koers te zetten richting het noorden. We zijn op weg naar de finish in Nevers, als we na 90 kilometer passeren in Decize hoeven we nog maar 70 kilometer af te haspelen.



Voorbij de Pont de la Vieille Loire rijden we via de volgende brug over de rivier de Aron heen, daarna rijden we Saint-Léger-des-Vignes binnen. Hier komen we wat vluchtheuvels en een rotonde tegen, waarna we even verderop rechtsaf slaan onder een viaduct door. Na deze bocht komen we op een weg terecht die we weer een eeuwigheid gaan volgen, toch al snel een kilometer of 20. De weg wordt buiten Saint-Léger-des-Vignes iets glooiender, in de bossen komen we wat korte knikjes omhoog tegen. Niet dat het nu ineens een lastige rit wordt, maar helemaal vlak is het hier ook weer niet. In dik 20 kilometer een stuk of zeven klimmetjes, ik zou het lastigste klimmetje inschatten op een kilometer aan 4%. Dan zijn de andere klimmertjes dus automatisch nog makkelijker, er gaat hier niemand gelost worden. Een stuk of 250 hoogtemeters in dit stuk, maar het is ernstig de vraag of het iets gaat uitmaken. Over een brede en rechte weg die goed loopt rijden we omhoog en omlaag door de bossen, terwijl we zo nu en dan een dorpje passeren. Na 99 kilometer rijden we bijvoorbeeld door La Machine heen, een mooie ode aan Sylvain Chavanel. Blijkbaar een dorpje waar ze het vroeger van mijnbouw moesten hebben. Mijnwerkers uit Luik namen een bepaalde machine mee om de steenkool alhier makkelijker te kunnen winnen, het dorp werd vervolgens vernoemd naar die machine. In La Machine, zo kun je dus ook aan een plaatsnaam komen, rijden we langs het Musée de la Mine, een museum waar je alles kunt leren over het mijnverleden van dit plaatsje. Makkelijke passage in La Machine, we komen niet eens straatmeubilair tegen. Wel wat bochtenwerk, maar de weg is enorm breed. Buiten het dorp loopt de weg weer eens even kort omhoog, zo komen we de komende kilometers continu glooiende taferelen tegen. Nog een keer een klimmetje van een kilometer aan 3,5%, aan dat soort taferelen moet je denken. Dat vliegt zo voorbij dus, op 60 kilometer van de finish gaan we uiteraard geen foliekes uithalen. Voorbij La Machine rijden we weer de bossen in, aan eventueel wel aanwezige wind hadden we hier dus ook geen reet gehad. In de omgeving van Ville-Langy komen we enkele kilometers verderop weer wat meer tussen de akkers terecht, maar Thierry heeft de weergoden tegen zichzelf in het harnas gejaagd. Nul wind, ambetant. Van Ville-Langy rijden we naar Anlezy en als we in dit dorpje passeren treffen we weer enkele bochtjes. We zien vooral ook een aantal asgrauwe gebouwen langs de kant van de weg, de verf is op in deze omgeving. Grijze rit, grijze dorpjes. Paar drempeltjes hier, maar de renners hebben over het algemeen weinig te klagen. Enkele zielloze kilometers waarin we langs wat weilanden en akkers hebben gereden later komen we na 113 kilometer uit in Frasnay-Reugny. Hier staat buiten beeld een kasteel, al kan ik geen geldige reden verzinnen om in deze loze omgeving een kasteel neer te zetten. Niet geheel verrassend is het dan ook een ruïne, tot die conclusie is men zelf blijkbaar ook gekomen. Alsnog, een van de spaarzame hoogtepunten in deze omgeving. Drie kilometer voorbij het nietige Frasnay-Reugny slaan de renners linksaf een nieuwe weg in. Ze reden aan het eind van de lange weg een paar kilometer vals plat omlaag, na de bocht naar links de nieuwe weg in rijden we dan weer eerder een kilometer of zeven vals plat omhoog. Spannend is het niet, maar ach, het is iets. Na een aantal kilometer heel minimaal vals plat omhoog gereden te hebben over een enorm brede weg door een enorm lege omgeving bereiken we in de buurt van Billy-Chevannes, weer een Billy, een bos. Na een paar meter in dalende lijn loopt de brede weg ineens op een stevigere manier omhoog, we beginnen aan de Côte de Billy-Chevannes en dit is een klimmetje van anderhalve kilometer aan 5%. Oei, Tim Merlier, dat wordt krasselen! Een paar stroken tot 7% onderweg, hallo dan! Hier mag Lidl-Trek weer aan de boom gaan schudden. Of nee, dat zal wel niet. Na 123 kilometer bereiken we de top van dit klimmetje van vierde categorie en daarna is het nog 38 kilometer fietsen tot de finish, rustig aan.





In de buurt van Billy-Chevannes, wat toch ook vooral klinkt als een potentiële naam voor de dochter van Mathieu, vinden we het Château et Ferme de Dumphlun. Een paar aardige gebouwen in deze verder van enige significantie ontdane omgeving. Het château ziet er prima uit, de ferme lijkt een paar jaar geleden dan weer voor de helft afgefikt te zijn. Zo voelen de renners zich deze Tour natuurlijk ook, al komen er na vandaag wat gunstigere temperaturen aan. Op de top van dit onbelangrijke klimmetje komen de renners een vangrail tegen in het midden van de weg, je kunt hier tactisch langs de andere kant van de vangrail je aanval plaatsen! Na dit klimmetje dalen we een kilometer of drie af over een enorm brede en rechte weg, een paar flauwe bochten tel ik niet mee. Zonder enig bezwaar komen we een paar kilometer later uit in Saint-Benin-d'Azy, waar we om een rotonde heen moeten sturen. Uit Saint-Benin-d'Azy is Richard Marillier afkomstig, een veelzijdig man. Militair, verzetsstrijder, burgemeester, bondscoach van de Franse wielerploeg toen Bernard Hinault in 1980 wereldkampioen werd, en dan ook nog plaatsvervangend directeur van de Tour de France, toe maar. Nooit van gehoord, desondanks. Kan ook aan mijn geheugen liggen, in de Tour van 2021 reden we tijdens de zevende rit in tegengestelde richting door dit dorpje en toen lag er hier een tussensprint, ter ere van hem. Niet alles blijft hangen, blijkt maar weer. In dit dorpje waar hij bij zijn oma opgroeide staat een kasteeltje, voor de renners is vooral van belang dat ze voorbij de rotonde nog eens drie kilometer de doorgaande weg volgen. Die doorgaande weg loopt nog wat verder vals plat omlaag, het zijn snelle kilometers hier. In principe zitten we nu op de weg richting Nevers, we kunnen zo rechtdoor naar de finish rijden, maar Gouvenou heeft natuurlijk weer eens iets bedacht. In vlakke ritten mag hij graag een lusje opnemen in het parcours, in een poging de juiste windrichting te vinden. Eerst moet je hopen dat het waait, daarna moet je hopen dat de wind gunstig staat. Over dat eerste heb je geen invloed, als het over het tweede punt gaat kun je het lot een beetje helpen door de renners een paar keer van richting te laten veranderen. Dan staat de wind altijd een keer goed! Behalve dat het vandaag windstil gaat zijn. Jammer, Thierry. Met tegenwind, minimale tegenwind, rijden we richting Nevers. Tot we plots in het gehucht Cougny een bocht naar rechts nemen. Langs een paar boerderijen af fietsen we nu een andere kant op, naar het noorden. De wind draait hier wat meer in de zij, maarja, er is geen wind, dus. Na deze bocht rijden we bijna 17 kilometer over dezelfde weg, een weg die tussen de akkers in eerst een paar kilometer vals plat omhoog zal lopen. Dat mag uiteraard weer geen naam hebben, aan meer dan 2% gemiddeld kom je niet. De weg is breed en behoorlijk recht, al komen we in Saint-Jean-aux-Amognes wel een paar bochtjes tegen. Buiten het dorp is het weer recht en breed, terwijl we nog wat verder vals plat omhoog rijden. We beleven een aantal saaie kilometers richting Vaux d'Amognes, in deze omgeving wordt het langzamerhand ook weer helemaal vlak. Klein stukje vals plat omlaag nog, maar dat stelt allemaal weinig voor. In Vaux d'Amognes komen we dan wel weer een smallere passage tegen, met een paar paaltjes en drempeltjes erbij. Dit is een enorm makkelijke route, op de passage in een aantal van die dorpjes na. Voorbij de drempeltjes van dit dorp komen we weer in de graanschuur terecht, en wat ze hier allemaal nog meer verbouwen. In het volgende dorpje, Balleray, liggen er weer wat drempeltjes en paaltjes, dit zijn de pijnpunten van de route. In de dorpjes is het technisch, buiten de dorpjes rijden we steeds kilometers rechtdoor over een brede en vlakke weg door de grote leegte. Al komen we voorbij Balleray wat meer bossen tegen, door de bomen rijden we na een tweetal bochten een kilometer of vier rechtdoor tot in Guérigny. Dit plaatsje bereiken we na 146 kilometer, op 15 kilometer van de aankomst. In Guérigny, gelegen aan de rand van het Bos van Bertranges, staat een kasteel.




Guérigny heeft een geschiedenis die nauw is verweven met de metaalindustrie. Dit was het hoofdkwartier van de Koninklijke Smederijen, tot 1971 draaide hier alles om de ijzerindustrie. We vinden daar nog bewijs van, bij de Forges Royales De La Chaussade. Een wat vreemd geheel, je hebt hier hoogovens, smederijen en een kasteel bij elkaar. Dat kasteel was dan weer van Pierre Babaud de la Chaussade, de man die ooit op het idee kwam om hier een metaalbedrijf te beginnen. In het Guérigny van de koninklijke smederij slaan we op 15 kilometer van het eind linksaf, een bocht waarbij we op moeten letten voor de nodige vluchtheuvels. De weg wordt breed, maar er blijft wel een tijd een middenberm aanwezig, juist in de finale van deze eenvoudige rit lijkt het iets technischer te worden. Buiten Guérigny volgen we acht kilometer dezelfde weg, een brede weg die zo goed als vlak zal blijven. Heel minimaal glooiend, maar geen stroken waar je à la Slock fameus stil kunt vallen. Door de bossen rijden we van Guérigny naar het volgende dorpje, Le Greux. Hier volgt weer een vluchtheuvel, waarna de middenberm even een tijdje blijft aanhouden. Toch ook weer even een hekel punt, de finale zal inmiddels begonnen zijn en dus zal het nerveus zijn in het peloton. Voorbij Le Greux wordt het dan weer recht en breed, we noteren een paar kilometer waarin we volstrekt rechtdoor rijden zonder bochten, hellingen of andere obstakels. In de omgeving ligt buiten beeld een kasteeltje, meer valt er niet te melden. Jammer van die vluchtheuvels in de dorpjes, verder is het nog steeds goed te doen. Met iets meer dan zes kilometer te gaan komt er wel weer wat bochtenwerk aan, we verlaten opnieuw een doorgaande weg die ons rechtstreeks naar Nevers zou brengen. In het gehucht La Grippé, niet ver van het gehucht Le Guidon, slaan we plot scherp linksaf. Een bocht met een vluchtheuvel, toch ook weer opletten. Een paar meter daarna slaan we direct rechtsaf een iets smaller weggetje in. We hadden rechtdoor over de grote baan naar Nevers kunnen knallen, maar om onduidelijke redenen zoeken we hier een weg op die nog steeds breed is, maar wel een stuk minder breed dan de vorige. Deze weg gaan we een aantal kilometer volgen, in eerste instantie rijden we op een wat bochtige manier langs wat weilanden af. Het is voorlopig vlak, maar zodra we uitkomen op vijf kilometer van de finish loopt de weg een halve kilometer aan 3% omhoog. We duiken de bossen in en pakken hier wat bochten mee, het positioneringsgevecht kan hier wel interessant worden. Na dit korte knikje omhoog, mag geen naam hebben, volgt er ook een kort knikje omlaag. We zitten nog steeds in het bos en hier pakken we in licht dalende lijn twee bochten mee, je ziet ze hier op hoge snelheid zomaar in de struiken eindigen. Vrij snel wordt de weg weer recht en ook wat vlakker, we bevinden ons nu op iets minder dan vier kilometer van het eind en tot op twee kilometer van het eind rijden we volledig rechtdoor. Eigenlijk nog wel iets langer, op twee kilometer van het eind rijden we een buitenwijk van Nevers binnen en hier volgt een flauwe bocht naar links. De weg buigt daarna nog een keer flauw af naar rechts, waarna we op anderhalve kilometer van de aankomst beginnen aan een lange, lopende bocht naar rechts. De bocht draait echt honderden meters door naar rechts, je wil hier als sprintersploeg absoluut je positie aan de binnenkant van de bocht innemen. Aan het eind van de bocht moet je dan weer oversteken naar links, we buigen geleidelijk af naar rechts en vervolgens rijden we over het spoor. Zodra we dat doen zitten we in de slotkilometer. In het begin van de slotkilometer komen we, afhankelijk van hoe men de hekken neerzet, een voorzichtige chicane tegen. De weg neemt een schuine bocht naar links, die kunnen ze heel soepel en geleidelijk laten verlopen, of juist wat meer abrupt. Valt nu nog weinig over te zeggen, maar na dit punt komen we in ieder geval langs de rivier de Loire te rijden. Deze rivier volgen we tot aan de finish, in de laatste meters van deze rit rijden we over een brede en rechte weg langs het water. Een vlakke weg ook, al loopt de weg in het begin van de slotkilometer een paar meter omlaag. Met vliegende vaart werken we dan naar de finish toe, waar we zien dat de weg op 500 meter van het eind nog een verrassing herbergt. De brede weg wordt door de aanwezigheid van een vluchtheuvel iets smaller, voorbij die vluchtheuvel zien we dan weer een rotonde waar we langs rechts moeten passeren. In principe hebben de renners weinig last van deze rotonde, de kans is ook aanwezig dat ze 'm voor de gelegenheid keurig wegwerken, maar we zien de weg hier wel net iets smaller worden en voorbij de rotonde buigt ie tot aan de finish steeds een beetje flauwtjes af naar rechts. Even verderop ligt nog zo'n rotonde, maar daar maakt het roadbook geen melding van, dus die zal sowieso wel weggehaald zijn. Enfin, alsnog, hadden ze in Nevers geen betere straat kunnen vinden om te eindigen? Enfin, na een wegdraaiende bocht naar rechts, een beetje zoals in Bordeaux, eindigen we na 161 kilometer koers op de Rue Amiral Jacquinot. Vlak voor we rechtdoor de Loire in zouden fietsen stoppen we bij Agora Nevers, het lokale beursgebouw. Een mooie natuurlijke tribune op rechts, ideaal voor de toeschouwers. Kun je mooi de hattrick van Tim Merlier op de ideale manier aanschouwen!





Voor de vierde keer in de Tourgeschiedenis zijn we in Nevers, voor de vierde keer op rij gaan we hier waarschijnlijk ook een massasprint zien. In 1971 kwamen we hier voor het eerst voorbij, toen won de Belg Éric Léman hier de sprint voor Gerben Karstens en Walter Godefroot. In 1986 keerde de Tour terug, toen was de winst voor de Italiaan Bontempi. Hij klopte Frank Hoste, Eric Vanderaerden en Adrie van der Poel, niet mis. De voorlopig laatste aankomst in Nevers dateert van 2003, toen wist Alessandro Petacchi hier Jaan Kirsipuu, Baden Cooke en Erik Zabel te vloeren. Jaan Kirsipuu won in Nevers wel weer een rit in Parijs-Nice, in die koers is de stad vaker van de partij geweest. Vooral aan het eind van de vorige eeuw was Nevers vaste prik in Parijs-Nice. Meestal de eerste rit, voor we natuurlijk richting Nice gingen. In Parijs-Nice zagen we in Nevers winnaars als Mario Cipollini, Tom Steels, Nico Mattan en Gert Steegmans. Vooral snelle mannen, Nevers is een veilige stad voor de sprinters. Vorig jaar keerde Nevers na een lange afwezigheid terug in Parijs-Nice, we waren toen getuige van een ploegentijdrit die begon op het circuit van Magny Cours, waar nu de volgende rit van start zal gaan. De ploegentijdrit eindigde in Nevers, op een klein heuveltje, waar Jonas Vingegaard en Matteo Jorgenson samen naar de zege reden. Weer zo'n individuele ploegentijdrit, weet u wel. Na die ploegentijdrit in Parijs-Nice waren de banden duidelijk weer aangehaald tussen ASO en Nevers, dus komen we dit jaar langs voor een aankomst in Nevers en een vertrek op het circuit van Magny Cours, hier een paar kilometer verderop. Misschien begon het aanhalen van die band tijdens de Tour van 2021, toen we tijdens de zevende rit, de formidabele rit van 250 kilometer tussen Vierzon en Le Creusot, onderweg al eens passeerden in de stad. Nevers is een stad en gemeente in de regio Bourgogne-Franche-Comté. Het is de prefectuur van het departement Nièvre, er wonen hier grofweg 34.000 mensen. Tellen we alle dorpjes in de omgeving mee, dan kom je aan bijna 70.000. Tussen die 70.000 zitten wel een paar bekende namen, al kunnen we ze niet allemaal volledig aan Nevers linken. De familie Martinez kwam in ieder geval in deze omgeving terecht, nadat ze noodgedwongen moesten vertrekken uit Spanje. Franco, u kent die uitdrukking. Martin en Mariano Martinez kwamen in het departement Nièvre terecht, niet ver van Nevers. Martin, die een rit won in de Vuelta van 1974, liet in 2012 het leven in Nevers. Mariano leeft nog steeds, op zijn palmares vinden we onder meer twee ritten in de Tour. Hij is de vader van Miguel Martinez, de olympisch kampioen op de mountainbike van 2000 in Sydney. Moeten we helemaal terug naar het jaar 2000, enkele jaren later zou Miguel ook nog eens de Tour rijden. Geboren in Fourchambault, op acht kilometer van Nevers. Zijn veel jongere broer, Yannick, werd wel geboren in Nevers, waarschijnlijk in het ziekenhuis, gokken we dan maar. Yannick reed jarenlang voor Europcar en Delko, van de familie Martinez wel degene met het minste talent. Miguel zou later een zoon krijgen, en die zoon kennen we heel goed. Lenny! Aanwezig in de Tour, voorlopig bezig aan zijn eerste goede Tour. Negende in het klassement, ik ben positief verrast. Normaal zakt hij er volledig door in de Tour, nu klimt hij ineens met de besten. Lenny is geboren in Cannes, maar opgegroeid in Garchizy, op tien kilometer van Nevers. Lenny staat inmiddels op 11 profzeges, hij pakt ieder jaar toch een paar mooie zeges mee. Jammer dat hij voor het geld is gegaan bij Bahrein, dat nemen de Fransen hem wel kwalijk. Een andere familie die we aan Nevers kunnen linken is de familie Bernard. Jean-François Bernard werd ook geboren in het departement van de Nièvre, niet in Nevers, maar daar zou hij later wel terechtkomen en daar zou zoon Julien geboren worden. Julien kennen we natuurlijk als renner van Lidl-Trek, helaas voor hem is hij nu niet aanwezig in de Tour. Tegenwoordig afwisselend woonachtig in Dijon en Nice, dus, nouja, oké, was ook weer niet echt een passage in zijn eigen stad geweest. Een voormalig coureur uit Nevers is Frédéric Finot, reed toch maar mooi jarenlang voor ploegen als Credit Agricole, Jean Delatour en FDJ. Zeven profzeges, twee keer de Tour mogen rijden, kon minder.



Nevers ligt in een heuvelachtige omgeving op de rechteroever van de Loire aan de samenvloeiing met de Nièvre. Zes kilometer stroomafwaarts mondt de Allier uit in de Loire bij Le Bec d'Allier. Nevers heeft een kathedraal, de Cathédrale de Saint-Cyr et Sainte-Julitte. De bouw ervan duurde van de elfde tot de zestiende eeuw. Het opvallendste aan het gebouw is dat er twee koren zijn. Het oostelijke koor is gotisch, het westelijke is romaans. Kijk, dit zijn de feitjes om gelukkig van te worden. Hoeveel koren hebben jullie? Op de molen? De romaanse kerk Saint-Étienne werd in de elfde eeuw gebouwd. De kerk heeft een koorsluiting met drie straalkapellen. Pogacar gaat als een straaljager, hier hebben ze straalkapellen. De Chapelle Sainte-Marie, vroeger onderdeel van een klooster, heeft een monumentale gevel in Italiaanse barokstijl. Toe maar. In de Porte du Croux, een overblijfsel van de vestingwerken, is een archeologisch museum gevestigd. En dan is er nog het hertogelijk paleis, dit Palais Ducal is een gebouw uit de vroege Renaissance. Het gebouw is versierd met moderne reliëfs en heeft vensters met kariatiden en atlanten. Kariatiden en atlanten. Verzin ik ook niet. Lange geschiedenis in Nevers, de naam van de stad in de Gallo-Romeinse tijd was Noviodunum Aeduorum. Later werd dit veranderd in Nebirnum. Er zijn uit deze periode veel medailles en andere voorwerpen gevonden in Nevers. Julius Caesar vestigde er een opslagplaats voor proviand en legerbenodigdheden. Ook werden er gevangenen ondergebracht. In 52 v.Chr. begon hier de strijd tegen de opstandige Aedui. Caesar is hier geweest, dat meen je niet. In 1565 werd Ludovico Gonzaga van het Italiaanse huis Gonzaga door huwelijk met Henriëtte van Nevers hertog van de stad. Hij haalde Italiaanse pottenbakkers naar de stad en legde daarmee de basis voor de faience-industrie. Nog steeds wordt er in Nevers aardewerk vervaardigd, zij het op kleine schaal. In 1595 werd hun zoon Karel bij de dood van zijn vader de opvolger. In de Mantuaanse Successieoorlog (1628-1631) werd hij tevens hertog van Mantua en markgraaf van Monferrato, waarmee hij de lijn Gonzaga-Nevers vestigde. Bij Karels dood in 1637 werd zijn kleinzoon Karel II van Mantua op 8-jarige leeftijd hertog van Nevers. Tot 1647 regeerde hij onder regentschap van zijn moeder Maria Gonzaga. Door geldproblemen moest Karel het hertogdom Nevers in 1659 aan kardinaal Mazarin verkopen, waarmee het onderdeel van Frankrijk werd. Ze hebben hier nogal wat meegemaakt, blijkt wel. Van 1866 tot 1879 leefde de rooms-katholieke heilige Bernadette Soubirous als zuster in het klooster Saint-Gildard. Zij stierf daar ook, en werd er begraven. Na haar zaligverklaring werd zij in de kapel van het klooster opgebaard in een glazen reliekschrijn. Dat maakte de stad Nevers tot een vaste stopplaats voor pelgrims vanuit Noord- centraal- en Oost-Europa naar Lourdes, waar zij verschijningen van Maria zou hebben gehad. Goh, kom je die Bernadette zomaar een keer buiten Lourdes tegen. Dingen zien die er niet zijn en dan eindigen in Nevers, dat klinkt op zich wel als een gepaste straf. Al hebben ze in Nevers zelf ook een straf gehad, de stad werd gebombardeerd tijdens de Tweede Wereldoorlog waarbij onder andere de kathedraal zwaar werd beschadigd. Gelukkig hebben ze 'm daarna opgelapt, ziet er nog steeds prima uit.



In startplaats Vichy wordt het overdag 32 graden, de hittegolf houdt nog even een dagje langer aan. Er is vandaag wat kans op regen, al valt die regen waarschijnlijk pas 's avonds, de renners zullen hun pak alleen nat zien worden dankzij al het zweet en talloze bidons die ze over hun hoofd leegkieperen. Geen wind, totaal geen wind. In Nevers wordt het zelfs 33 graden, ook hier totaal geen wind, wel een minimaal beetje rugwind in de sprint, en pas in de avond kans op een spatje regen. Deze vlakke rit gaat van start om 13:50, na een neutralisatie van een kwartier laten we omstreeks 14:05 Vichy achter ons en dan begint de rit echt. Wie deze rit om wat voor reden dan ook integraal wil volgen is afhankelijk van Eurosport, die zender is er uiteraard meteen weer vanaf het begin bij. Sporza en de NOS sluiten om 15:00 aan, al is het zo'n dag dat je ook prima pas rond 17:00 kunt inschakelen. De aankomst wordt verwacht tussen 17:31 en 17:50, een half uur tot een uur koers lijkt me hier wel voldoende.



Dit gaat natuurlijk gewoon weer een sprint worden. Uiteraard begint het nu iets spannender te worden, we zijn in de tweede week en dus kunnen er ondertussen mannen opstaan met andere plannen. Hebben de andere sprinters bijvoorbeeld nog zin om met Merlier naar de sprint te rijden? Misschien niet, maar ik denk dat ze het toch gaan doen. Merlier had gisteren een zeer zware dag, hij moest al vroeg lossen en hij reed de hele dag voor de bezemwagen uit. Daardoor kunnen de andere sprinters zichzelf wijsmaken dat hij moe begint te worden en dat hij te kloppen is. Iemand als Philipsen komt er voorlopig niet aan te pas, maar zoals ze bij Alpecin weten kan het ook zomaar ineens gaan draaien, dat hebben ze in het verleden vaker meegemaakt. Alpecin gaat gewoon weer rijden, ook om Philipsen nog een kans te geven op het groen. Dat zal ook gelden voor NSN, dit moet een sprint worden om Bini uitzicht te laten houden op groen. Zo gaan de belangrijkste ploegen dus gewoon voor de sprint rijden. Er zullen vast wat renners zijn die vandaag hun kans willen wagen vanuit de vlucht, maar ik verwacht weer een strakke controle. Niet je aerohelm dragen, Kasper Asgreen, dan hebben ze je meteen door. Even afwachten of er in het begin wordt gecontroleerd voor de tussensprint en of er daarna op dat klimmetje kort erna een groep wegrijdt, maar nee, normaal wordt dit een sprint. Vandaag en morgen eigenlijk ook zo'n beetje de laatste sprintkansen wel, dat gaan de sprintersploegen niet laten liggen. We gaan sprinten, in de stad waar in de Tour en in Parijs-Nice vooral Belgen hebben gewonnen. Ik geef het maar even mee.
1. Merlier. Ondanks zijn zware dag gisteren. Een sprintje zit er altijd nog in, zelfs als de benen pijn doen. En als hij aan sprinten toekomt, nouja, dan hebben we al twee keer gezien wat er kan gebeuren. Na die absurde sprint in Bergerac is het wel duidelijk dat hij voorlopig geen concurrentie heeft. De hattrick van Karrel komt er.
2. Kooij. Gelukkig heeft hij zijn ritzege al binnen! Dat wordt nu natuurlijk weer maximaal een tweede plaats. Met de groetjes van Karrel, wederom.
3. Kanter. Na die tussensprint van gisteren ga ik Kanter lekker hoog zetten. Ze hebben hem helemaal volgestopt met coke deze Tour, niet normaal.
4. Bini. Hopelijk valt alles een keer goed en komt die ritzege er, maar dat ziet er voorlopig niet heel goed uit. Bij het tussensprintje gisteren zag je hem zijn lead-out ook weer niet volgen, daar is echt nog werk aan de winkel. Weer een rommelploeg, altijd tegen Bini en altijd tegen mij.
5. Philipsen. Wel benieuwd, na eerst gegooid te hebben met zijn helm en daarna met zijn fiets, waar gaat Philipsen nu mee gooien? We houden het in de gaten! Mathieu gaat hem ongetwijfeld weer een goede lead-out geven, maar we zien iedere dag dat de benen er niet zijn.

quote:

Op woensdag 15 juli 2026 10:00 schreef Felagund het volgende:

[..]
Ik weet niet waar die dat vandaan haalt.

Thijs hoopt altijd op waaiers natuurlijk. Wensdenken voor gevorderden.

Hij is wel op locatie natuurlijk, maar via alle bekende sites valt er echt geen spoor van enige wind waar te nemen.

quote:

Op woensdag 15 juli 2026 07:58 schreef AllesKaputt het volgende:
Klootzak Pétain met zijn kuuroordje. Vichy lijkt mij overigens een prima plek om het nieuwe hoofdkwartier van zowel de UCI als de ASO neer te zetten.

Heb jij niet nog wat leuke anekdotes over Petain en Vichy-Frankrijk voor ons? Gewoon, om deze saaie dag door te komen.

quote:

Op woensdag 15 juli 2026 11:12 schreef AllesKaputt het volgende:

[..]
Philippe Pétain was in de eindronde van het WK van 1914-18 een generaal die in tegenstelling tot de volksaard van het Franse team in die dagen een nogal defensieve speelstijl hanteerde. Daar maakte hij zich in het begin van het toernooi niet zo populair mee, maar na een paar verliespotjes tegen de altijd offensief ingestelde Duitsers, werd hij door de bond toch maar tot trainer/coach van het team in Verdun benoemd. Verdun had een paar potjes op rij verloren en stond nog maar net boven de degradatiestreep. Ruben Pétain was echter op het moment van aanstelling even onvindbaar, maar zijn assistent en chef-pionnenzetter Bernard Serigny kon wel raden waar zijn baas uithing en scheurde rechtstreeks naar Parijs waar hij de polyamoureuze veldheer in een hotelbed aantrof in het bijzijn van een maîtresse. De volgende dag scheurden ze terug naar Verdun, en de rest van het seizoen werd uitgespeeld met een recordaantal gele en rode kaarten. Voor een nadere analyse heb je een VI-PRO abonnement nodig, jammer dan stelletje paupers.

Genoten.

Noem mij een slechter duo.