WK WK 2026
Voor alles over en rondom het WK voetbal 2026 in Amerika (een heel groot land)
Eindelijk, we gaan nu écht beginnen. 9 wedstrijden zijn er geweest, bij de tiende zijn WIJ aan de beurt. Nederland. Net als in 2010 spelen WE tegen Japan. Toen haalden we de finale, dat moet nu dus ook prima kunnen. Goed nieuws voor de liefhebber, het is nog op een acceptabele tijd. 10 uur is best laat, maar dan kunnen we rond middernacht nog naar bed. Of de hele nacht door met de volgende wedstrijden, de keuze is reuze.
De weg naar de genoemde finale zal nu minder makkelijk zijn en nog langer duren. Japan is niet het Japan van 2010, dat is een hecht collectief geworden. Je moet na de groepsfase ook nog de zestiende finale overleven. En eerlijk.. Nederland heeft ook niet de grote sterren die het toen wel had. Van Persie en Robben zijn ingewisseld voor Malen en Gakpo. Dat is toch even slikken. Er zijn ook blessures. Xavi Simons raakte geblesseerd en kunnen we schrappen. Emegha, niet fit en wegwezen. En dan is er Jurrien Timber nog bij gekomen, hij werd slachtoffer van een nieuw pijntje op de training. Gelukkig is de niet fitte Depay er gewoon bij en mist Nederland in de oefenpotjes legio kansen. Goed voor het vertrouwen.
Het houdt allemaal niet over dus. De Oranjekoorts valt dan ook tegen, door een matig Nederland, de tijden en ook het feit dat het voorlopig vooral het feestje van Infantino/Trump lijkt te zijn ipv dat het echt over voetbal zou gaan. En dan ook nog als eerste tegenstander Japan. Vergeet niet, Japan versloeg vorig WK verrassend Duitsland én Spanje, al was na pingels Kroatië alsnog te sterk in de achtste finale. Daarna werd in oefenpotjes Engeland en Brazilië verslagen. Maar hoe goed zijn ze nou echt? Ik vind Japan een van de lastigst in te schatten teams. Ze hebben geen echte toppers, maar het is een gevalletje 'de kracht van het team is het team'. Kubo is misschien nog de grootste naam, maar het is toch ook allemaal wel subtop. Veel ook wat in Nederland voetbal of dat heeft gedaan. Sugiwara, Itakura, Doan, Watanabe, Ueda, Ogawa, Tomiyasu, Shiogai, noem ze maar. Opvallend is dat Koki Sano, NEC-revelatie, er niet bij is. Nee, in Japan hebben ze liever Liverpool B-keus Endo. Zijn broer van Mainz is er wel bij.
Naast die 1-0 op het WK van 2010 in verder een verschrikkelijke wedstrijd, met een ketser van de Japanse keeper die voor de goal zorgde, speelde Nederland in die jaren nog 2x tegen Japan. 1x werd het 3-0, een maal werd het 2-2. Japan won dus in ieder geval nog nooit. Het is iets. Hopelijk komt daar in Arlington, een voorstad van Dallas, geen verandering in. Het stadion, gesponsord door AT&T, is een van de groteren waar we langskomen. Alweer een American Footballstadion. Ach ach. Laten we daar niet aan beginnen dat te duiden. Wat vooral te hopen is is dat de oranjekoorts enigszins van de grond komt. Een beetje dan, want ik heb ook niet zoveel zin in allerlei juichlaven die niet weten of er zand of lucht in een bal zit. Maar hopen dat Nederland verliest is al helemaal treurig.
De weg naar de genoemde finale zal nu minder makkelijk zijn en nog langer duren. Japan is niet het Japan van 2010, dat is een hecht collectief geworden. Je moet na de groepsfase ook nog de zestiende finale overleven. En eerlijk.. Nederland heeft ook niet de grote sterren die het toen wel had. Van Persie en Robben zijn ingewisseld voor Malen en Gakpo. Dat is toch even slikken. Er zijn ook blessures. Xavi Simons raakte geblesseerd en kunnen we schrappen. Emegha, niet fit en wegwezen. En dan is er Jurrien Timber nog bij gekomen, hij werd slachtoffer van een nieuw pijntje op de training. Gelukkig is de niet fitte Depay er gewoon bij en mist Nederland in de oefenpotjes legio kansen. Goed voor het vertrouwen.
Het houdt allemaal niet over dus. De Oranjekoorts valt dan ook tegen, door een matig Nederland, de tijden en ook het feit dat het voorlopig vooral het feestje van Infantino/Trump lijkt te zijn ipv dat het echt over voetbal zou gaan. En dan ook nog als eerste tegenstander Japan. Vergeet niet, Japan versloeg vorig WK verrassend Duitsland én Spanje, al was na pingels Kroatië alsnog te sterk in de achtste finale. Daarna werd in oefenpotjes Engeland en Brazilië verslagen. Maar hoe goed zijn ze nou echt? Ik vind Japan een van de lastigst in te schatten teams. Ze hebben geen echte toppers, maar het is een gevalletje 'de kracht van het team is het team'. Kubo is misschien nog de grootste naam, maar het is toch ook allemaal wel subtop. Veel ook wat in Nederland voetbal of dat heeft gedaan. Sugiwara, Itakura, Doan, Watanabe, Ueda, Ogawa, Tomiyasu, Shiogai, noem ze maar. Opvallend is dat Koki Sano, NEC-revelatie, er niet bij is. Nee, in Japan hebben ze liever Liverpool B-keus Endo. Zijn broer van Mainz is er wel bij.
Naast die 1-0 op het WK van 2010 in verder een verschrikkelijke wedstrijd, met een ketser van de Japanse keeper die voor de goal zorgde, speelde Nederland in die jaren nog 2x tegen Japan. 1x werd het 3-0, een maal werd het 2-2. Japan won dus in ieder geval nog nooit. Het is iets. Hopelijk komt daar in Arlington, een voorstad van Dallas, geen verandering in. Het stadion, gesponsord door AT&T, is een van de groteren waar we langskomen. Alweer een American Footballstadion. Ach ach. Laten we daar niet aan beginnen dat te duiden. Wat vooral te hopen is is dat de oranjekoorts enigszins van de grond komt. Een beetje dan, want ik heb ook niet zoveel zin in allerlei juichlaven die niet weten of er zand of lucht in een bal zit. Maar hopen dat Nederland verliest is al helemaal treurig.
Ceterum censeo Turciam delendam esse.
Oh, natuurlijk. Maar het geen coach waar je een WK mee gaat winnen. Dat is eigenlijk het punt.quote:Op maandag 15 juni 2026 19:56 schreef luxerobots het volgende:
[..]
Koeman is een prima coach (bleef ook overeind in de Premier League), maar hij behoort natuurlijk niet tot de absolute top.
Ik denk dat Nederland toch eens een buitenlandse coach moet proberen, wellicht werkt dat beter.
Ceterum censeo Turciam delendam esse.
Hij was een 'prima coach' aan het begin van een gigantische transformatie van het topvoetbal. Loopt nu afgrijselijk achter de feiten aan. Wat hem enigszins redt op dit moment is (behalve dat er 48 landen meedoen en het pas boeiend wordt na de groepsfase) dat het tactische gedeelte op een WK nu eenmaal minder zwaar meetelt. En ook dat zie je veranderen. Echt, met een Slot of Ten Hag oid was je één van de belangrijkste dark horses. Ja ook hork Ten Hag, de spelers hebben redelijk prima met van Gaal, F de Boer, en Koeman kunnen dealen.
What Would Goku Do
Michael Cox (New York Times)
voor het gemak even laten vertalen.
Nederland tegen Japan: een hechte band buiten het veld, en een vergelijkbare aanpak op het veld.
Dit is in feite waar een wereldkampioenschap om draait.
Vanaf zondagochtend vroeg was het centrum van Dallas overspoeld met blauwe Japanse shirts en oranje Nederlandse shirts, die allemaal schuilden voor een plotselinge stortbui en tips uitwisselden over hoe je de lange reis naar Arlington moet maken voor een van de meest verwachte wedstrijden in deze WK-groepsfase.
De kameraadschap buiten het veld werd tot op zekere hoogte weerspiegeld in de aanpak op het veld. De Nederlanders populariseerden in de jaren 70 in wezen het op positief balbezit gebaseerde voetbal en integreerden beweging, en hoewel ze die principes soms enigszins hebben verloochend – ze werden op het WK van 2006 en 2010 uitgeschakeld door respectievelijk Portugal en Spanje na te agressief voetbal te hebben gespeeld – geloven ze nog steeds fundamenteel in technisch en tactisch voetbal.
Japan is ondertussen misschien wel het meest 'nette' voetbalteam van dit moment – vol slimme passes, hoeken en positiewisselingen. Ze lijken altijd op de goede weg, maar hebben de kwartfinales van het WK nog steeds niet bereikt. Misschien is hun technische aanpak wel de reden waarom Nederlandse clubs graag Japanse spelers contracteren. Voor het eerst in de 56 WK-wedstrijden van Nederland speelde geen enkele basisspeler in de Eredivisie. Maar Japan had er twee: Tsuoyshi Watanbe van Feyenoord en Ayase Ueda.
Waar je ook keek, er gebeurden interessante dingen. Nederland was vastbesloten om in de openingsfase middenvelders achter de verdediging te krijgen, en Donyell Malen kwam in de eerste helft twee keer dicht bij een doelpunt.
Aan de andere kant probeerde Japan hun gebruikelijke tactiek toe te passen: de verdediging van de tegenstander overbelasten door hun vleugelverdedigers naar voren te laten schuiven om een vijfmansverdediging te vormen. Nederland reageerde hier intelligent op, waarbij middenvelder Frenkie de Jong zich terugtrok naar de linkerflank als centrale verdediger, waardoor de viermansverdediging een vijfmansverdediging werd, maar Virgil van Dijk wel centraal bleef staan om voorzetten weg te koppen.
De eerste helft leverde geen doelpunten op. Maar het was een spannende, intrigerende wedstrijd. In de tweede helft barstte het los. En dat is altijd de gewenste gang van zaken. Geen enkele voetbalwedstrijd is ooit 90 minuten lang intens en spannend. De wedstrijd tussen Marokko en Brazilië, de enige andere wedstrijd tot nu toe met twee sterke teams, begon briljant, maar zakte na de rust in. Hier werd het steeds hectischer.
Vijf minuten na de rust opende Van Dijk de score met een kopbal van Van Dijk, waarna Japan gedwongen werd te reageren. Dat deden ze met een afgebogen schot van Keito Nakamura, die vanaf de linksbackpositie naar binnen trok en met zijn rechtervoet afmaakte. Hij had in de eerste helft een vergelijkbaar schot in het zijnet geschoten, en een opvallend kenmerk van het Japanse systeem is dat ze spelen met omgekeerde wingbacks – zowel hij als Ritsu Doan willen de breedte van het veld bewaken, maar ook naar binnen trekken om nauwkeurige passes te geven.
Ook de Nederlanders trokken naar binnen, en hoewel Cody Gakpo een paar aardige pogingen vanaf de linkerkant deed, was het Cyrensio Summerville die Nederland weer op voorsprong zette. Dit was zijn eerste interlanddoelpunt, en hij speelde waarschijnlijk alleen maar omdat hun topscorer aller tijden Memphis Depay niet helemaal fit was.
Dat was het tweede Nederlandse doelpunt dat via de paal in het doel belandde, maar Japan reageerde met hun tweede doelpunt dat via een speler op weg naar het doel in het net belandde. Invaller Koki Ogawa, die ook in Nederland voor NEC Nijmegen speelt, kopte richting doel, waarna de bal via Daichi Kamada doelman Bert Verbruggen ontweek.
Na het eindsignaal toonde het grote scherm in het Dallas Stadium een shot van Kamada die zijn vuisten balde om het gelijkspel te vieren, gevolgd door een shot van de gewisselde Summerville die de late gelijkmaker van Japan betreurde. Beide teams hadden een punt gepakt, maar hun emoties achteraf waren heel verschillend.
De persconferenties na de wedstrijd zeiden veel over de emoties van de twee landen – en misschien ook over de verschillende niveaus van diplomatie in Japan en Nederland. De aanwezige Japanse journalisten vroegen Hajime Moriyasu beleefd naar zijn indrukken van de wedstrijd, terwijl de eerste Nederlandse vraag aan Ronald Koeman een typisch botte vraag was: "Heeft u spijt van de wissels die u heeft doorgevoerd?", waarop hij simpelweg antwoordde: "Nee, ik heb geen spijt."
Nadat de persconferentie van Moriyasu ogenschijnlijk voorbij was, werd zijn microfoon uitgezet en probeerde zijn persvoorlichter hem weg te leiden. Hij vroeg echter of hij mocht blijven. De microfoon werd weer aangezet. "Aangezien er vandaag veel Nederlandse journalisten aanwezig zijn, wil ik nog iets zeggen," zei hij in zijn moedertaal. "Ik wil mijn dankbaarheid uitspreken jegens het Nederlandse voetbal – het nationale team en in het bijzonder in mijn geval. Toen we nog geen competitie met doorstroming hadden (begin jaren 90), kwam Hans Ooft naar Japan en was een uitstekende coach. Zoveel Japanse spelers hebben onder zijn leiding getraind en zich ontwikkeld."
Moriyasu verwees naar het moment waarop Ooft, een onbekende middenvelder zonder ogenschijnlijk kans op een professionele voetbalcarrière, zich had opgewerkt tot een belangrijke speler in het nationale elftal.
"Er zijn zoveel Nederlandse spelers en trainers geweest die een bijdrage hebben geleverd aan ons voetbal," vervolgde hij, grotendeels sprekend tot een zaal vol Nederlandse journalisten die, helaas, niet de moeite hadden genomen om naar de vertaling te luisteren.
Maar het was een passende afsluiting, na een wedstrijd met een oprecht positieve sfeer.
voor het gemak even laten vertalen.
Nederland tegen Japan: een hechte band buiten het veld, en een vergelijkbare aanpak op het veld.
Dit is in feite waar een wereldkampioenschap om draait.
Vanaf zondagochtend vroeg was het centrum van Dallas overspoeld met blauwe Japanse shirts en oranje Nederlandse shirts, die allemaal schuilden voor een plotselinge stortbui en tips uitwisselden over hoe je de lange reis naar Arlington moet maken voor een van de meest verwachte wedstrijden in deze WK-groepsfase.
De kameraadschap buiten het veld werd tot op zekere hoogte weerspiegeld in de aanpak op het veld. De Nederlanders populariseerden in de jaren 70 in wezen het op positief balbezit gebaseerde voetbal en integreerden beweging, en hoewel ze die principes soms enigszins hebben verloochend – ze werden op het WK van 2006 en 2010 uitgeschakeld door respectievelijk Portugal en Spanje na te agressief voetbal te hebben gespeeld – geloven ze nog steeds fundamenteel in technisch en tactisch voetbal.
Japan is ondertussen misschien wel het meest 'nette' voetbalteam van dit moment – vol slimme passes, hoeken en positiewisselingen. Ze lijken altijd op de goede weg, maar hebben de kwartfinales van het WK nog steeds niet bereikt. Misschien is hun technische aanpak wel de reden waarom Nederlandse clubs graag Japanse spelers contracteren. Voor het eerst in de 56 WK-wedstrijden van Nederland speelde geen enkele basisspeler in de Eredivisie. Maar Japan had er twee: Tsuoyshi Watanbe van Feyenoord en Ayase Ueda.
Waar je ook keek, er gebeurden interessante dingen. Nederland was vastbesloten om in de openingsfase middenvelders achter de verdediging te krijgen, en Donyell Malen kwam in de eerste helft twee keer dicht bij een doelpunt.
Aan de andere kant probeerde Japan hun gebruikelijke tactiek toe te passen: de verdediging van de tegenstander overbelasten door hun vleugelverdedigers naar voren te laten schuiven om een vijfmansverdediging te vormen. Nederland reageerde hier intelligent op, waarbij middenvelder Frenkie de Jong zich terugtrok naar de linkerflank als centrale verdediger, waardoor de viermansverdediging een vijfmansverdediging werd, maar Virgil van Dijk wel centraal bleef staan om voorzetten weg te koppen.
De eerste helft leverde geen doelpunten op. Maar het was een spannende, intrigerende wedstrijd. In de tweede helft barstte het los. En dat is altijd de gewenste gang van zaken. Geen enkele voetbalwedstrijd is ooit 90 minuten lang intens en spannend. De wedstrijd tussen Marokko en Brazilië, de enige andere wedstrijd tot nu toe met twee sterke teams, begon briljant, maar zakte na de rust in. Hier werd het steeds hectischer.
Vijf minuten na de rust opende Van Dijk de score met een kopbal van Van Dijk, waarna Japan gedwongen werd te reageren. Dat deden ze met een afgebogen schot van Keito Nakamura, die vanaf de linksbackpositie naar binnen trok en met zijn rechtervoet afmaakte. Hij had in de eerste helft een vergelijkbaar schot in het zijnet geschoten, en een opvallend kenmerk van het Japanse systeem is dat ze spelen met omgekeerde wingbacks – zowel hij als Ritsu Doan willen de breedte van het veld bewaken, maar ook naar binnen trekken om nauwkeurige passes te geven.
Ook de Nederlanders trokken naar binnen, en hoewel Cody Gakpo een paar aardige pogingen vanaf de linkerkant deed, was het Cyrensio Summerville die Nederland weer op voorsprong zette. Dit was zijn eerste interlanddoelpunt, en hij speelde waarschijnlijk alleen maar omdat hun topscorer aller tijden Memphis Depay niet helemaal fit was.
Dat was het tweede Nederlandse doelpunt dat via de paal in het doel belandde, maar Japan reageerde met hun tweede doelpunt dat via een speler op weg naar het doel in het net belandde. Invaller Koki Ogawa, die ook in Nederland voor NEC Nijmegen speelt, kopte richting doel, waarna de bal via Daichi Kamada doelman Bert Verbruggen ontweek.
Na het eindsignaal toonde het grote scherm in het Dallas Stadium een shot van Kamada die zijn vuisten balde om het gelijkspel te vieren, gevolgd door een shot van de gewisselde Summerville die de late gelijkmaker van Japan betreurde. Beide teams hadden een punt gepakt, maar hun emoties achteraf waren heel verschillend.
De persconferenties na de wedstrijd zeiden veel over de emoties van de twee landen – en misschien ook over de verschillende niveaus van diplomatie in Japan en Nederland. De aanwezige Japanse journalisten vroegen Hajime Moriyasu beleefd naar zijn indrukken van de wedstrijd, terwijl de eerste Nederlandse vraag aan Ronald Koeman een typisch botte vraag was: "Heeft u spijt van de wissels die u heeft doorgevoerd?", waarop hij simpelweg antwoordde: "Nee, ik heb geen spijt."
Nadat de persconferentie van Moriyasu ogenschijnlijk voorbij was, werd zijn microfoon uitgezet en probeerde zijn persvoorlichter hem weg te leiden. Hij vroeg echter of hij mocht blijven. De microfoon werd weer aangezet. "Aangezien er vandaag veel Nederlandse journalisten aanwezig zijn, wil ik nog iets zeggen," zei hij in zijn moedertaal. "Ik wil mijn dankbaarheid uitspreken jegens het Nederlandse voetbal – het nationale team en in het bijzonder in mijn geval. Toen we nog geen competitie met doorstroming hadden (begin jaren 90), kwam Hans Ooft naar Japan en was een uitstekende coach. Zoveel Japanse spelers hebben onder zijn leiding getraind en zich ontwikkeld."
Moriyasu verwees naar het moment waarop Ooft, een onbekende middenvelder zonder ogenschijnlijk kans op een professionele voetbalcarrière, zich had opgewerkt tot een belangrijke speler in het nationale elftal.
"Er zijn zoveel Nederlandse spelers en trainers geweest die een bijdrage hebben geleverd aan ons voetbal," vervolgde hij, grotendeels sprekend tot een zaal vol Nederlandse journalisten die, helaas, niet de moeite hadden genomen om naar de vertaling te luisteren.
Maar het was een passende afsluiting, na een wedstrijd met een oprecht positieve sfeer.
Feloranje WK-shirts leiden tot klachten
WIE GAAT NOU BIJ ZIJN TV PROVIDER KLAGEN OMDAT DE SHIRTKLEURKEUZE VAN NIKE EN DE KNVB ER KUT UITZIET???
quote:Tijdens de wedstrijd Nederland-Japan stroomden gisteravond klachten binnen op sociale media over de felle kleur van de kleding van Oranje. Sommige televisiekijkers hadden last van de sterk fluorescerende oranje voetbaltenues van het Nederlands elftal. Providers VodafoneZiggo en KPN erkennen het probleem.
Wat een debiel bij VodafoneZiggo. Ze hebben weinig klachten tov het totale aantal kijkers, dus hebben de meeste mensen een fijne kijkervaring gehad. Wat een conclusie.quote:Volgens VodafoneZiggo valt het overigens mee hoeveel klachten er zijn gemeld. "Als je het afzet tegen het aantal kijkers zijn het geen heel grote aantallen." De meest mensen hebben volgens de provider dus een fijne kijkervaring gehad. Maar, grapt de woordvoerder: "Wat ons betreft had het oranje aan het einde nog wat feller gemogen, maar dat gaat minder over het beeld en meer over het spel."
WIE GAAT NOU BIJ ZIJN TV PROVIDER KLAGEN OMDAT DE SHIRTKLEURKEUZE VAN NIKE EN DE KNVB ER KUT UITZIET???
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |