Joepie, weer een nachtwedstrijd. Nadat we gisteren van 4 tot 6 konden genieten van de strijd tussen Korea en Tsjechië, krijgen we vandaag de wedstrijd tussen de Verenigde Staten en Paraguay van 3 tot 5. Wel een stuk beter te doen qua tijd. Het is een uurtje eerder, en het is tenminste weekend. Gewoon lekker daarna tot 3 uur in de middag in je bed blijven liggen. Bovendien is het de opening van het WK. Nouja, voor de Amerikanen dan.
En als het aan Amerikanen ligt, dan is het WK dus nu pas écht begonnen. Fuck Canada, fuck Mexico, Amerika is het beloofde land. The land of the free. We zullen Donald Trump en Gianni Infantino wel ruim in beeld zien tijdens deze pot. En Amerika zou Amerika niet zijn als ze niet nog even een eigen opening er in duwen, die grootser is dan in Mexico. Ik heb er nu al bijzonder weinig zin in.
Gelukkig is er daarna het voetbal. Of beter gezegd, soccer. We zijn wel in Amerika tenslotte. In een voetbalstadion. Of nouja, een footballstadion in Inglewood. Hier spelen ze handei, een inferieure variant van Rugby. Hebben we het verder nooit meer over, want het is echt totaal géén sport. Het enige echte football wordt hier deze nacht gespeeld, door deze twee landen uit Groep D. Leg maar uit. We hadden 2x een pot uit groep A, daarna eentje uit groep B en nu gaan we ineens door met Groep D. Lekker verwarrend allemaal.
Die wedstrijd is tussen de Verenigde Staten en Paraguay. Landen die wel eens vaker tegen elkaar speelden, zoals bijvoorbeeld op het WK van 1930. Ik zat toen niet achter het doel, maar de uitslag staat wel op wikipedia: 3-0 voor de VS. Daarna volgden 2 gelijke spelen eind jaren 90 en een overwinning voor de Amerikanen in 2003. De eerstvolgende officiële ontmoeting was op de Copa America: 3-1 voor Paraguay. Ze wonnen nogmaals in 2011, maar daarna won Amerika nog 3x. De laatste officiele ontmoeting was opnieuw op een Copa America: 1-0 in 2016, toen datt toernooi in de USA was. Ook al zoiets geks.
Maar ja, laten we gewoon van het voetbal genieten. Paraguay zit vol spelers die in Zuid-Amerika spelen. Die competities zijn vaak prima, maar ja, ik kijk er nog wel eens niet naar. Dus ik ken eigenlijk vrijwel niemand. Spits Sanabria ken ik nog wel een beetje van zijn tijd bij Torino, maar dat was geen wonderspits. Dat ze niets beters hebben dan dat zet ergens wel te denken. Toch zou ik ze ook weer niet onderschatten. Ze haalden evenveel punten in de kwalificatie als Colombia, Brazilië en Uruguay. Het is voor het eerst sinds 2010 dat ze erbij zijn, toen was het nog de kwartfinale waarin ze flink wat pech hadden tegen Spanje met een gemiste penalty en een ietwat dubieus afgekeurd doelpunt.
Amerika is nooit echt een voetballand geweest. Bij de mannen tenminste, en daar gaat het vandaag dan toch om. Buiten de derde plaats in 1930 weinig om over naar huis te schrijven, al zijn ze er sinds 1990 vrijwel altijd bij. Alleen in 2018 mislukte dat enigszins verrassend. Vaak lukt het dan ook wel om de groep door te komen en daarna is het voorbij. Nu moet iets verder komen ook wel lukken als je die namen ziet. Flink wat spelers in de achterste linies uit de Premier League, McKennie, Reyna, Pulisic en Weah die toch af en toe wat mooie dingen hebben laten zien en de Stewartscouting van Dest, Pepi en de bij PSV al vertrokken Tillman. Zeker niet de favoriet voor de wereldtitel, maar met deze namen toch stiekem best een gevaarlijk en compleet team. Toch zal het geen gelopen race zijn. Kijkt dus allen naar dit feest, diep in de nacht!