WLR Wielrennen
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Verslag etappe 18
Hier gingen we toch even goed voor zitten. Een kneitersteil muurtje dicht bij de finish, dit ging sowieso geen massasprint worden, dachten we allemaal. Mooi niet dus. Oooohhh, wat een strontpot. Ik ga dus ook mooi niet al te veel woorden vuil maken aan de terugblik op deze etappe.
In het ietwat glooiende begin van deze etappe waren er wat schermutselingen voor de vroege vlucht. Uiteindelijk rijdt er een viertal renners weg. Mattia Bais en Andrea Mifsud, de ploeggenoten van Polti VisitMalta, met James Shaw en Jonas Geens. Lidl-Trek maakte meteen duidelijk dat ze plannen hadden voor vandaag en hielden de vluchters binnen een paar minuutjes. Er waren blijkbaar mensen die dachten dat ze controleerden voor Ciccone, maar dat leek mij sterk. Die had ik dan eerder met wat ondersteuning proberen vooruit te schuiven in de vlucht. Bleek ik best aardig gezien te hebben, al zeg ik het zelf. De Trekkies kregen ondersteuning van NSN Cycling en ook UAE, die reden voor respectievelijk Corbin Strong en de drager van de Maglia Ciclamino: Jhonatan Narváez.
Het werd dus een saaie, gecontroleerde rit tot aan dat ene muurtje. Daar sukkel je een beetje van in, merkte ook Afonso Eulálio, die zomaar ineens viel. Gelukkig voor hem kon hij tijdig terugkeren in het peloton, al dan niet met wat professionele hulp natuurlijk. Met de Muro di Ca’ del Poggio in aantocht, ging het tempo in het peloton als vanzelf steeds verder omhoog. De vluchters werden ingerekend, al probeerde Geens nog wat langer vooruit te blijven. Maar ook hij werd voor de start van het klimmetje weer teruggehaald door het peloton.
Alle sprinters wilden vooraan beginnen, zodat ze in ieder geval wat ruimte hadden om terug in de groep te kunnen vallen. Daardoor lag het tempo aan het begin van de muur verrekte laag, het kwam pas na een paar honderd meter echt op gang. En dat op een klimmetje van een kilometer, daar begon het gedonder al. Eulálio was intussen klaar met dat slaperige gedoe en plaatste maar eens een aanval. Aangezien Visma graag Piganzoli in het wit wil krijgen, vonden Kuss en Vingegaard dit niet zo’n goed idee, dus zij gingen maar eens tempo maken in het peloton. Intussen was de top ook weer niet zo heel ver meer en zaten de meeste sprinters nog best ver van voren, het volgende onheilspellende signaal.
Net onder de top versnelde Vingegaard nog eens door en pakte Eulálio terug voor de top. Kon hij zelf meteen nog een paar puntjes sprokkelen voor de bergtrui. Hierdoor was de voorste groep flink uitgedund, maar er zat een vrij grote groep niet al te ver achter. In de laatste 10 kilometer volgden nog een paar aanvalspogingen van Hindley, Kulset en nog een keer Eulálio, maar doordat de grote groep terugkwam, wisten we al hoe laat het was: we gaan sprinten. We zijn getuige van een vrij lachwekkend slot. Een laatste kilometer met een paar bochten kort voor de finish, die zelf in een soort S-bochtje ligt. Magistraal bedacht weer. Daardoor kon Jasper Stuyven slim een perfecte lancering geven aan Paul Magnier die vrij eenvoudig de sprint wint. Jonathan Milan, waar Lidl-Trek dus de hele dag voor heeft gereden? Kansloos derde, had niets meer in de benen. En UAE dat tempo maakte voor Narváez, deed dat ook voor Jan lul. Magnier pakt de paarse trui weer terug en met de etappes die we nog voor de boeg hebben, weten we nu eigenlijk wel zeker dat hij de trui ook zal houden tot in Rome. Al met al toch een gigantische anticlimax zo.
Voorbeschouwing etappe 19
Na twee overgangsetappes gaan we nu beginnen aan een zwaar slotweekend waar het klassement in de komende twee etappes voor het laatst opgeschud kan worden. Dat doen we in de Dolomieten, vandaag gaan we 151 kilometer afleggen van Feltre naar Alleghe (Piani di Pezzè). Dit mogen we wel de koninginnenrit van deze Giro noemen, met het letterlijke hoogtepunt van deze Giro: de Passo Giau.
Startplaats
We starten vandaag dus in Feltre. Een stad met zo’n 20.000 inwoners aan de voet van de Dolomieten. Niet de eerste keer dat de Giro deze stad aandoet, in 2019 gingen we hier voor het laatst van start voor een bergrit naar Monte Avena. Hier gingen de klassementsrenners sprinten om de zege, waarbij Bask Bilbao de andere Bask Landa te snel af was. De laatste keer dat de finish in Feltre lag, is een stuk langer geleden. Daarvoor moeten we terug naar 2000, waar Enrico Cassani zijn medevluchters te snel af was.
Leuk, maar is er ook nog wat te beleven in Feltre? Nou ja, we hebben het hier wel over een knetteroud plaatsje. Voor de Romeinen woonden hier al mensen. Het ligt dan ook wel best handig, bovenop een heuvel. En ze zijn ook nog eens zo slim geweest om een stel muren om de oude stad heen te bouwen. Ja, dan overleef je de eeuwen wel! Het is geen megagrote stad, dus het leven speelt zich vooral af op het Piazza Maggiore. Dan is hier ook nog een vet mooi theatertje wat de moeite waard schijnt te zijn, het Teatro de la Sena. En als je dan door de straten van Feltre loopt, kan je op veel huizen ook nog fresco’s aanschouwen. Waarom naar een museum gaan als het zo op straat te zien is?
Voor de sportieve ontspanning hebben ze jaarlijks de Palio di Feltre, een paardenrace zoals die ook in Siena wordt georganiseerd. Dan nemen de vier stadsdelen het tegen elkaar op, wat een strijd! Kijk zelf toch liever naar de Profronde van Almelo, ondanks het steeds matigere deelnemersveld daar. Maar goed, wie ben ik, he? Als we het toch weer over wielrennen beginnen te hebben, Feltre is ook nog de geboorteplaats van een aantal profs. De wieg van Davide Malacarne, Alberto Cecchin en Alex Turrin stond hier. We kunnen wel stellen dat er hier niet een pot met een overdosis aan wielertalent aanwezig is. Maar wel gezellig dat ze het peloton vandaag verwelkomen!
Route
We starten met een rondje dwars door Feltre heen. Vervolgens fietsen we de stad in noordelijke richting uit en gaan daarna de noordoostelijke kant op. We rijden door Foen en gaan officieel van start. De eerste 45 kilometer van deze etappe zijn redelijk vlak, al glooien de eerste 20 wel behoorlijk, dat zou dan ruimte moeten geven om een kopgroep te gaan vormen. Een kopgroep waar iedereen met enige ambitie in zal willen zitten, dus ik reken er maar op dat de vorming van de vlucht langer gaat duren.
We rijden langs de rand van de vallei met de bergen aan onze linkerhand. Dit gaat door tot we bij Ponte Mas aankomen, vanaf hier gaan we de Cordevole volgen en gaat de weg een beetje vals plat omhoog. We blijven deze weg naar het noorden volgen tot we bij Agordo aankomen. Op zichzelf een nietszeggend plaatsje, maar ook de plaats waar Luxottica is opgericht. Dat doet misschien nog niet direct een belletje rinkelen, maar Oakley valt onder dit bedrijf. Dit gat is dus mede schuldig aan die steeds lelijker wordende brillen!
Nadat we hier even over gewalgd hebben, slaan we rechtsaf en gaat het feest echt beginnen, de laatste 100 kilometer en een beetje kennen bijna geen vlakke meters meer. De eerste col van de dag gaat van start: de Passo Duran. Alweer een tijdje geleden dat deze klim voor het laatst in het parcours van de Giro is opgenomen, we schrijven 2012. Een kleine opfrisser is dan wel op z’n plek, dus hierbij het profiel:
Bij elkaar 12,1 kilometer aan gemiddeld 8,2%, je zou voor minder. Mocht er op dit punt nog geen kopgroep zijn vertrokken, gaat dat hier sowieso gebeuren. Voor het VLAGGETJE lijkt mij dat ook het beste, dan kan Twan Poels nog een keer mee sluipen. Niet dat hij een etappe gaat winnen deze Giro, na veel te veel energie verspild te hebben om telkens UCI-puntjes te sprokkelen voor de Rockets. Maar goed, deze klim wordt telkens een beetje steiler, de eerste drie kilometer gaan aan zo’n 7%, de 7 kilometer die volgen gaan ruim 9% gemiddeld, waarbij we na 4,5 kilometer het steilste stuk tegenkomen van 14%. In de laatste twee kilometer vlakt de klim al behoorlijk af en kan de altijd nerveuze Ciccone gaan sprinten voor de bergpunten.
Over de top dalen we af richting Dont, waar we meteen weer gaan klimmen naar Coi. Een beklimming van tweede categorie, waar we er nog wel een aantal van gaan tegenkomen vandaag. Dit is een behoorlijk steil ding, 5,8 kilometer aan 9,7%. Ook deze klim begint iets minder steil, al is dat relatief, want de eerste 2,5 kilometer zijn al rustig ruim 8% gemiddeld. Maar na het passeren van Rutterbol begint de ellende echt, de komende twee kilometer komt het stijgingspercentage niet onder de 10% met uitschieters tot 19%. Laat ik het zo zeggen: ik heb mijn alcohol liever in lagere percentages. Pas in de laatste kilometer vlakt het weer wat af. Hierna dalen we een klein stukje af richting Pecol. Hier gaan we weer verder klimmen naar de Forcella Staulanza. Dit is een tweetrapsraket. We klimmen eerst ruim 2 kilometer aan 7,4% procent, dan hebben we een paar honderd meter die nagenoeg vlak zijn bij Palafavera. Hier vindt meteen de tussensprint plaats. Vervolgens gaan we nog eens zo’n 3,5 kilometer aan 7% verder klimmen.
Nu komt er een wat langere afdaling naar Selva di Cadore waar we de voet bereiken van het absolute monster van vandaag: de Passo Giau. Dit kunnen we wel een moderne klassieker noemen in de Giro. In de laatste 20 jaar wordt dit de zevende keer dat we deze berg in het parcours tegenkomen. De bijzonderste passage moet toch wel die in 2021 zijn geweest, waar het zulk beestenweer was dat de Pordoi en de Fedaia werden geschrapt. Jody Bernal kwam toen het eerste boven, volgens de overlevering tenminste, want we hebben er geen beelden van kunnen zien. Hebben we dus eigenlijk helemaal niets aan. Gelukkig is de weersvoorspelling voor dit jaar beter, dus we kunnen vast zien wie deze keer als eerste de top rondt van het dak van deze Giro, de Cima Coppi.
Om daar te komen, klimmen we 9,9 kilometer aan 9,3% gemiddeld. En de klim knalt er direct lekker in, want de steilste stukken komen direct aan het begin. De eerste drie kilometer gaat het aan bijna 10% omhoog, met uitschieters tot 14%. Niet dat het hierna veel minder steil wordt, de komende 4 kilometer gaan aan een kleine 9,5% omhoog. We blijven flink zwoegen dus. We komen langzaamaan in de buurt van de top, nog een kleine twee kilometer te gaan. Het wordt hier ietsje minder steil, maar het is allesbehalve vlak te noemen, ook hier gaat het nog aan 9% gemiddeld omhoog. Echt een klim om je tegenstanders compleet uit te kunnen wringen dus, niet voor niets dat deze klim recent zo populair is geworden bij de organisatie. Als beloning voor het loeizware klimwerk, krijg je wel prachtige uitzichten cadeau!
We bevinden ons hiermee op het hoogste punt van deze Giro, we gaan ruim boven de grens van de 2000 meter. Altijd spannend of er nog renners zijn die lucht tekortkomen en er ineens doorheen zakken. We dalen vervolgens iets minder dan 10 kilometer af tot zo’n 1500 meter hoog. Waar we in eerdere etappes met de Giau vaak verder afdaalden richting Cortina d’Ampezzo, slaan we deze keer af net voor het dorpje Pocol. De afdaling is niet al té lastig, maar er zitten wel een paar secties in met haarspeldbochten die elkaar opvolgen. Wel handig om op te blijven letten dus! Als we afslaan, gaan we beginnen aan de volgende klim: de Passo Falzarego. Niet zo steil, maar we gaan wel weer boven de 2000 meter. Mocht je nekkie er al af zijn na de Giau, is dit wel zo’n klim waar je in de shit zit. De klim is een tweetrapsraket, eerst 2,7 kilometer aan 6%, dan een tussenstuk van bijna 2 kilometer aan bijna 2%. Op dit tussenstuk hebben ze ook het achterlijke, commerciële gedrocht van een tussensprint-die-geen-tussensprint-mag-heten gelegd, oftewel de Red Bull kilometer. Vervolgens klimmen we nog ruim 5,5 kilometer aan 6,7%. Dit zal niet per se de berg zijn om een gat te slaan met je concurrenten, maar je kan het hier dus wel uitdiepen mocht je een gat hebben.
Intussen zijn we lang genoeg op hoogte geweest en is het tijd om eens goed af te dalen. De komende 20 kilometer gaan in dalende lijn, met in het eerste en laatste deel van de afdaling ook de nodige haarspeldbochtjes. We’re going down tot we in Caprile zijn, waar we toch nog een paar vlakke kilometers krijgen deze etappe. We verblijven zo’n vijf kilometer in de vallei, tot we in Alleghe zijn. Hier slaan we linksaf voor de slotklim van de dag: Piani di Pezzè. 5 kilometer aan 9.6%. Een relatief kort, maar wel krachtig einde van deze koninginnenrit. De eerste twee kilometer gaan aan zo’n 8 a 9% en dan volgt het steilste stuk van de klim, de volgende 500 meter zijn ruim 12% gemiddeld met uitschieters naar maar liefst 15%. Daarna volgt anderhalve kilometer rond de 8% om uiteindelijk af te sluiten met een kilometer rond de 11%. Mocht je toch nog een verschil moeten maken, is dat absoluut mogelijk op deze klim. Na een verkapte juniorenafstand van 151 kilometer mag iemand hier dan de handen in de lucht steken voor de zege.
Finishplaats
We finishen vandaag dus op de Piani di Pezzè. Nog nooit eerder eindigde hier een rit in de Giro, als mijn informatie klopt. Tenminste, in de volwassen Giro. De juniorenvariant, toen nog Giro Ciclistico d’Italia geheten, heeft wel een keer een aankomst gehad op deze klim. En niemand minder dan Il Pirata kwam toen als eerste aan. In zijn debuutjaar won Pantani meteen met overmacht de baby Giro. Ook al gaf Marco licht door de doping, blijft hij toch een icoon voor de Italiaanse wielersport. Daar kijken ze ook niet zo op of om van een schandaaltje meer of minder. Een bunga-bunga feestje, een stukje maffia, voetbalteams volspuiten om van Ajax te kunnen winnen, het boeit ze werkelijk niets in het land van de laars. Kan een Italiaanse klimgeit hem vandaag opvolgen?
Officieel is de finishplaats vandaag Alleghe, het dorp aan de voet van de klim, gelegen bij het meer met dezelfde naam. Dat meer is ontstaan na een aardverschuiving van de naastgelegen berg Piz in 1771. Zorgde ervoor dat drie plaatsen compleet bedolven werden, dat was niet boffen. We hebben het over een klein bergdorp, er wonen hier iets meer dan 1000 mensen volgens mijn statistieken. Zo gelegen in de Dolomieten, moet dit dorp het ook vooral hebben van het berg- en skitoerisme. Ze hebben ook nog een lokaal ijshockeyteam, supervet, spelen op het tweede niveau. In 1993 hebben ze dan wel weer de Alpenliga gewonnen, een internationaal toernooi uit de jaren ’90 met ijshockeyteams uit Oostenrijk, Slovenië en dan uiteraard Italië. Meer internationaal succes dan mijn lokale voetbalclub Heracles Heracles, je kan het maar in de prijzenkast hebben staan.
In de jaren ’30 en ’40 was het dorp nog in de ban van de ‘mysteries van Alleghe’. Een serie van vijf moorden bij het meer en in een groot hotel hadden het dorp de reputatie opgeleverd van plaats doordrenkt met criminaliteit en gruweldaden. Pas nadat in de jaren ’60 een journalist in de zaak dook en een verhaal over de mysteries had geschreven, werd er een onderzoek gestart wat zou leiden tot de arrestatie van de verantwoordelijken voor de moorden. Ook de carabinieri kunnen er geen houtje touwtje van. We kunnen stellen dat Alleghe geen saai dorp is in ieder geval!
Weer, tijdsschema en tv
Terwijl wij weer een dag mogen zweten met ronduit zomerse temperaturen in fokking mei, is het in Italië heerlijk koersweer. Overwegend zonnig en zo rond de 23 graden, wat wil een mens nog meer? Goed, het zal op de bergtoppen wat frisser zijn, maar geen winterse taferelen of hondenweer. Er staat ook niet meer dan een klein zuchtje wind, die zou dus geen rol moeten gaan spelen vandaag. Het peloton start om 12:30 in Feltre met de neutralisatie, waarna het officiële startsein zo rond 12:45 gegeven zal worden. De finish op Piani di Pezzè verwachten we tussen 16:54 en 17:32. Ook voor deze etappe kunnen we inschakelen op Eurosport 1 of HBO Max. Waar ik vorig jaar nog liep te ranten over de vele naamswijzigingen van de app, lijken ze nu toch echt te hebben gekozen voor HBO Max. Van harte gefeliciteerd.
Favorieten
Dan kunnen we weer gaan lachen, gieren, brullen, want ik snap nog steeds niet van dat hele voorspellen. Gokken is dan ook voor proleten, zag ik deze week al langskomen in de voorbeschouwingen. Aangezien het de koninginnenrit is, neem ik maar even aan dat de favorieten hun best gaan doen vandaag. Zal je dus zien dat het gewoon voor de vlucht is morgen. Ach ja, ik gooi maar even wat willekeurige balletjes op.
1. Jonas Vingegaard. Na een matige start van de Giro, blijkbaar door ziekte, heeft Vinjego intussen de zaakjes op orde en rijdt als een kannibaal in de rondte. Zet de puntjes nog maar eens op de i, in de hoop Pogi toch een beetje nerveus te maken.
2. Felix Gall. Je krijgt spontaan oogaids als je hem ziet fietsen, maar het gaat wel hard. Of in ieder geval harder dan de rest achter Vingegaard. Finisht wel op gepaste afstand van de Deen.
3. Thymen Arensman. We zitten diep in de derde week en de Arensmania draait nog op volle toeren. Volgens de legende wordt hij minder snel slecht dan de rest in de derde week. Nou, hij mag het laten zien om het podium veilig te stellen.
4. Davide Piganzoli. Dit kan natuurlijk helemaal niet, wat Piganzoli deze Giro laat zien. Visma is compleet lachwekkend, het is net UAE. Beste Italiaan deze Giro, met een afstandje ook.
5. Twan Poels. Natuurlijk gaat Poels geen korte uitslag rijden, maar ik hoorde dat Basje Tietema (
) een top 10-klassering in etappes heel belangrijk vond. Nou, hopelijk wordt hij net zo blij van een vermelding in dit lijstje!
Hier gingen we toch even goed voor zitten. Een kneitersteil muurtje dicht bij de finish, dit ging sowieso geen massasprint worden, dachten we allemaal. Mooi niet dus. Oooohhh, wat een strontpot. Ik ga dus ook mooi niet al te veel woorden vuil maken aan de terugblik op deze etappe.
In het ietwat glooiende begin van deze etappe waren er wat schermutselingen voor de vroege vlucht. Uiteindelijk rijdt er een viertal renners weg. Mattia Bais en Andrea Mifsud, de ploeggenoten van Polti VisitMalta, met James Shaw en Jonas Geens. Lidl-Trek maakte meteen duidelijk dat ze plannen hadden voor vandaag en hielden de vluchters binnen een paar minuutjes. Er waren blijkbaar mensen die dachten dat ze controleerden voor Ciccone, maar dat leek mij sterk. Die had ik dan eerder met wat ondersteuning proberen vooruit te schuiven in de vlucht. Bleek ik best aardig gezien te hebben, al zeg ik het zelf. De Trekkies kregen ondersteuning van NSN Cycling en ook UAE, die reden voor respectievelijk Corbin Strong en de drager van de Maglia Ciclamino: Jhonatan Narváez.
Het werd dus een saaie, gecontroleerde rit tot aan dat ene muurtje. Daar sukkel je een beetje van in, merkte ook Afonso Eulálio, die zomaar ineens viel. Gelukkig voor hem kon hij tijdig terugkeren in het peloton, al dan niet met wat professionele hulp natuurlijk. Met de Muro di Ca’ del Poggio in aantocht, ging het tempo in het peloton als vanzelf steeds verder omhoog. De vluchters werden ingerekend, al probeerde Geens nog wat langer vooruit te blijven. Maar ook hij werd voor de start van het klimmetje weer teruggehaald door het peloton.
Alle sprinters wilden vooraan beginnen, zodat ze in ieder geval wat ruimte hadden om terug in de groep te kunnen vallen. Daardoor lag het tempo aan het begin van de muur verrekte laag, het kwam pas na een paar honderd meter echt op gang. En dat op een klimmetje van een kilometer, daar begon het gedonder al. Eulálio was intussen klaar met dat slaperige gedoe en plaatste maar eens een aanval. Aangezien Visma graag Piganzoli in het wit wil krijgen, vonden Kuss en Vingegaard dit niet zo’n goed idee, dus zij gingen maar eens tempo maken in het peloton. Intussen was de top ook weer niet zo heel ver meer en zaten de meeste sprinters nog best ver van voren, het volgende onheilspellende signaal.
Net onder de top versnelde Vingegaard nog eens door en pakte Eulálio terug voor de top. Kon hij zelf meteen nog een paar puntjes sprokkelen voor de bergtrui. Hierdoor was de voorste groep flink uitgedund, maar er zat een vrij grote groep niet al te ver achter. In de laatste 10 kilometer volgden nog een paar aanvalspogingen van Hindley, Kulset en nog een keer Eulálio, maar doordat de grote groep terugkwam, wisten we al hoe laat het was: we gaan sprinten. We zijn getuige van een vrij lachwekkend slot. Een laatste kilometer met een paar bochten kort voor de finish, die zelf in een soort S-bochtje ligt. Magistraal bedacht weer. Daardoor kon Jasper Stuyven slim een perfecte lancering geven aan Paul Magnier die vrij eenvoudig de sprint wint. Jonathan Milan, waar Lidl-Trek dus de hele dag voor heeft gereden? Kansloos derde, had niets meer in de benen. En UAE dat tempo maakte voor Narváez, deed dat ook voor Jan lul. Magnier pakt de paarse trui weer terug en met de etappes die we nog voor de boeg hebben, weten we nu eigenlijk wel zeker dat hij de trui ook zal houden tot in Rome. Al met al toch een gigantische anticlimax zo.
Voorbeschouwing etappe 19
Na twee overgangsetappes gaan we nu beginnen aan een zwaar slotweekend waar het klassement in de komende twee etappes voor het laatst opgeschud kan worden. Dat doen we in de Dolomieten, vandaag gaan we 151 kilometer afleggen van Feltre naar Alleghe (Piani di Pezzè). Dit mogen we wel de koninginnenrit van deze Giro noemen, met het letterlijke hoogtepunt van deze Giro: de Passo Giau.
Startplaats
We starten vandaag dus in Feltre. Een stad met zo’n 20.000 inwoners aan de voet van de Dolomieten. Niet de eerste keer dat de Giro deze stad aandoet, in 2019 gingen we hier voor het laatst van start voor een bergrit naar Monte Avena. Hier gingen de klassementsrenners sprinten om de zege, waarbij Bask Bilbao de andere Bask Landa te snel af was. De laatste keer dat de finish in Feltre lag, is een stuk langer geleden. Daarvoor moeten we terug naar 2000, waar Enrico Cassani zijn medevluchters te snel af was.
Leuk, maar is er ook nog wat te beleven in Feltre? Nou ja, we hebben het hier wel over een knetteroud plaatsje. Voor de Romeinen woonden hier al mensen. Het ligt dan ook wel best handig, bovenop een heuvel. En ze zijn ook nog eens zo slim geweest om een stel muren om de oude stad heen te bouwen. Ja, dan overleef je de eeuwen wel! Het is geen megagrote stad, dus het leven speelt zich vooral af op het Piazza Maggiore. Dan is hier ook nog een vet mooi theatertje wat de moeite waard schijnt te zijn, het Teatro de la Sena. En als je dan door de straten van Feltre loopt, kan je op veel huizen ook nog fresco’s aanschouwen. Waarom naar een museum gaan als het zo op straat te zien is?
Voor de sportieve ontspanning hebben ze jaarlijks de Palio di Feltre, een paardenrace zoals die ook in Siena wordt georganiseerd. Dan nemen de vier stadsdelen het tegen elkaar op, wat een strijd! Kijk zelf toch liever naar de Profronde van Almelo, ondanks het steeds matigere deelnemersveld daar. Maar goed, wie ben ik, he? Als we het toch weer over wielrennen beginnen te hebben, Feltre is ook nog de geboorteplaats van een aantal profs. De wieg van Davide Malacarne, Alberto Cecchin en Alex Turrin stond hier. We kunnen wel stellen dat er hier niet een pot met een overdosis aan wielertalent aanwezig is. Maar wel gezellig dat ze het peloton vandaag verwelkomen!
Route
We starten met een rondje dwars door Feltre heen. Vervolgens fietsen we de stad in noordelijke richting uit en gaan daarna de noordoostelijke kant op. We rijden door Foen en gaan officieel van start. De eerste 45 kilometer van deze etappe zijn redelijk vlak, al glooien de eerste 20 wel behoorlijk, dat zou dan ruimte moeten geven om een kopgroep te gaan vormen. Een kopgroep waar iedereen met enige ambitie in zal willen zitten, dus ik reken er maar op dat de vorming van de vlucht langer gaat duren.
We rijden langs de rand van de vallei met de bergen aan onze linkerhand. Dit gaat door tot we bij Ponte Mas aankomen, vanaf hier gaan we de Cordevole volgen en gaat de weg een beetje vals plat omhoog. We blijven deze weg naar het noorden volgen tot we bij Agordo aankomen. Op zichzelf een nietszeggend plaatsje, maar ook de plaats waar Luxottica is opgericht. Dat doet misschien nog niet direct een belletje rinkelen, maar Oakley valt onder dit bedrijf. Dit gat is dus mede schuldig aan die steeds lelijker wordende brillen!
Nadat we hier even over gewalgd hebben, slaan we rechtsaf en gaat het feest echt beginnen, de laatste 100 kilometer en een beetje kennen bijna geen vlakke meters meer. De eerste col van de dag gaat van start: de Passo Duran. Alweer een tijdje geleden dat deze klim voor het laatst in het parcours van de Giro is opgenomen, we schrijven 2012. Een kleine opfrisser is dan wel op z’n plek, dus hierbij het profiel:
Bij elkaar 12,1 kilometer aan gemiddeld 8,2%, je zou voor minder. Mocht er op dit punt nog geen kopgroep zijn vertrokken, gaat dat hier sowieso gebeuren. Voor het VLAGGETJE lijkt mij dat ook het beste, dan kan Twan Poels nog een keer mee sluipen. Niet dat hij een etappe gaat winnen deze Giro, na veel te veel energie verspild te hebben om telkens UCI-puntjes te sprokkelen voor de Rockets. Maar goed, deze klim wordt telkens een beetje steiler, de eerste drie kilometer gaan aan zo’n 7%, de 7 kilometer die volgen gaan ruim 9% gemiddeld, waarbij we na 4,5 kilometer het steilste stuk tegenkomen van 14%. In de laatste twee kilometer vlakt de klim al behoorlijk af en kan de altijd nerveuze Ciccone gaan sprinten voor de bergpunten.
Over de top dalen we af richting Dont, waar we meteen weer gaan klimmen naar Coi. Een beklimming van tweede categorie, waar we er nog wel een aantal van gaan tegenkomen vandaag. Dit is een behoorlijk steil ding, 5,8 kilometer aan 9,7%. Ook deze klim begint iets minder steil, al is dat relatief, want de eerste 2,5 kilometer zijn al rustig ruim 8% gemiddeld. Maar na het passeren van Rutterbol begint de ellende echt, de komende twee kilometer komt het stijgingspercentage niet onder de 10% met uitschieters tot 19%. Laat ik het zo zeggen: ik heb mijn alcohol liever in lagere percentages. Pas in de laatste kilometer vlakt het weer wat af. Hierna dalen we een klein stukje af richting Pecol. Hier gaan we weer verder klimmen naar de Forcella Staulanza. Dit is een tweetrapsraket. We klimmen eerst ruim 2 kilometer aan 7,4% procent, dan hebben we een paar honderd meter die nagenoeg vlak zijn bij Palafavera. Hier vindt meteen de tussensprint plaats. Vervolgens gaan we nog eens zo’n 3,5 kilometer aan 7% verder klimmen.
Nu komt er een wat langere afdaling naar Selva di Cadore waar we de voet bereiken van het absolute monster van vandaag: de Passo Giau. Dit kunnen we wel een moderne klassieker noemen in de Giro. In de laatste 20 jaar wordt dit de zevende keer dat we deze berg in het parcours tegenkomen. De bijzonderste passage moet toch wel die in 2021 zijn geweest, waar het zulk beestenweer was dat de Pordoi en de Fedaia werden geschrapt. Jody Bernal kwam toen het eerste boven, volgens de overlevering tenminste, want we hebben er geen beelden van kunnen zien. Hebben we dus eigenlijk helemaal niets aan. Gelukkig is de weersvoorspelling voor dit jaar beter, dus we kunnen vast zien wie deze keer als eerste de top rondt van het dak van deze Giro, de Cima Coppi.
Om daar te komen, klimmen we 9,9 kilometer aan 9,3% gemiddeld. En de klim knalt er direct lekker in, want de steilste stukken komen direct aan het begin. De eerste drie kilometer gaat het aan bijna 10% omhoog, met uitschieters tot 14%. Niet dat het hierna veel minder steil wordt, de komende 4 kilometer gaan aan een kleine 9,5% omhoog. We blijven flink zwoegen dus. We komen langzaamaan in de buurt van de top, nog een kleine twee kilometer te gaan. Het wordt hier ietsje minder steil, maar het is allesbehalve vlak te noemen, ook hier gaat het nog aan 9% gemiddeld omhoog. Echt een klim om je tegenstanders compleet uit te kunnen wringen dus, niet voor niets dat deze klim recent zo populair is geworden bij de organisatie. Als beloning voor het loeizware klimwerk, krijg je wel prachtige uitzichten cadeau!
We bevinden ons hiermee op het hoogste punt van deze Giro, we gaan ruim boven de grens van de 2000 meter. Altijd spannend of er nog renners zijn die lucht tekortkomen en er ineens doorheen zakken. We dalen vervolgens iets minder dan 10 kilometer af tot zo’n 1500 meter hoog. Waar we in eerdere etappes met de Giau vaak verder afdaalden richting Cortina d’Ampezzo, slaan we deze keer af net voor het dorpje Pocol. De afdaling is niet al té lastig, maar er zitten wel een paar secties in met haarspeldbochten die elkaar opvolgen. Wel handig om op te blijven letten dus! Als we afslaan, gaan we beginnen aan de volgende klim: de Passo Falzarego. Niet zo steil, maar we gaan wel weer boven de 2000 meter. Mocht je nekkie er al af zijn na de Giau, is dit wel zo’n klim waar je in de shit zit. De klim is een tweetrapsraket, eerst 2,7 kilometer aan 6%, dan een tussenstuk van bijna 2 kilometer aan bijna 2%. Op dit tussenstuk hebben ze ook het achterlijke, commerciële gedrocht van een tussensprint-die-geen-tussensprint-mag-heten gelegd, oftewel de Red Bull kilometer. Vervolgens klimmen we nog ruim 5,5 kilometer aan 6,7%. Dit zal niet per se de berg zijn om een gat te slaan met je concurrenten, maar je kan het hier dus wel uitdiepen mocht je een gat hebben.
Intussen zijn we lang genoeg op hoogte geweest en is het tijd om eens goed af te dalen. De komende 20 kilometer gaan in dalende lijn, met in het eerste en laatste deel van de afdaling ook de nodige haarspeldbochtjes. We’re going down tot we in Caprile zijn, waar we toch nog een paar vlakke kilometers krijgen deze etappe. We verblijven zo’n vijf kilometer in de vallei, tot we in Alleghe zijn. Hier slaan we linksaf voor de slotklim van de dag: Piani di Pezzè. 5 kilometer aan 9.6%. Een relatief kort, maar wel krachtig einde van deze koninginnenrit. De eerste twee kilometer gaan aan zo’n 8 a 9% en dan volgt het steilste stuk van de klim, de volgende 500 meter zijn ruim 12% gemiddeld met uitschieters naar maar liefst 15%. Daarna volgt anderhalve kilometer rond de 8% om uiteindelijk af te sluiten met een kilometer rond de 11%. Mocht je toch nog een verschil moeten maken, is dat absoluut mogelijk op deze klim. Na een verkapte juniorenafstand van 151 kilometer mag iemand hier dan de handen in de lucht steken voor de zege.
Finishplaats
We finishen vandaag dus op de Piani di Pezzè. Nog nooit eerder eindigde hier een rit in de Giro, als mijn informatie klopt. Tenminste, in de volwassen Giro. De juniorenvariant, toen nog Giro Ciclistico d’Italia geheten, heeft wel een keer een aankomst gehad op deze klim. En niemand minder dan Il Pirata kwam toen als eerste aan. In zijn debuutjaar won Pantani meteen met overmacht de baby Giro. Ook al gaf Marco licht door de doping, blijft hij toch een icoon voor de Italiaanse wielersport. Daar kijken ze ook niet zo op of om van een schandaaltje meer of minder. Een bunga-bunga feestje, een stukje maffia, voetbalteams volspuiten om van Ajax te kunnen winnen, het boeit ze werkelijk niets in het land van de laars. Kan een Italiaanse klimgeit hem vandaag opvolgen?
Officieel is de finishplaats vandaag Alleghe, het dorp aan de voet van de klim, gelegen bij het meer met dezelfde naam. Dat meer is ontstaan na een aardverschuiving van de naastgelegen berg Piz in 1771. Zorgde ervoor dat drie plaatsen compleet bedolven werden, dat was niet boffen. We hebben het over een klein bergdorp, er wonen hier iets meer dan 1000 mensen volgens mijn statistieken. Zo gelegen in de Dolomieten, moet dit dorp het ook vooral hebben van het berg- en skitoerisme. Ze hebben ook nog een lokaal ijshockeyteam, supervet, spelen op het tweede niveau. In 1993 hebben ze dan wel weer de Alpenliga gewonnen, een internationaal toernooi uit de jaren ’90 met ijshockeyteams uit Oostenrijk, Slovenië en dan uiteraard Italië. Meer internationaal succes dan mijn lokale voetbalclub Heracles Heracles, je kan het maar in de prijzenkast hebben staan.
In de jaren ’30 en ’40 was het dorp nog in de ban van de ‘mysteries van Alleghe’. Een serie van vijf moorden bij het meer en in een groot hotel hadden het dorp de reputatie opgeleverd van plaats doordrenkt met criminaliteit en gruweldaden. Pas nadat in de jaren ’60 een journalist in de zaak dook en een verhaal over de mysteries had geschreven, werd er een onderzoek gestart wat zou leiden tot de arrestatie van de verantwoordelijken voor de moorden. Ook de carabinieri kunnen er geen houtje touwtje van. We kunnen stellen dat Alleghe geen saai dorp is in ieder geval!
Weer, tijdsschema en tv
Terwijl wij weer een dag mogen zweten met ronduit zomerse temperaturen in fokking mei, is het in Italië heerlijk koersweer. Overwegend zonnig en zo rond de 23 graden, wat wil een mens nog meer? Goed, het zal op de bergtoppen wat frisser zijn, maar geen winterse taferelen of hondenweer. Er staat ook niet meer dan een klein zuchtje wind, die zou dus geen rol moeten gaan spelen vandaag. Het peloton start om 12:30 in Feltre met de neutralisatie, waarna het officiële startsein zo rond 12:45 gegeven zal worden. De finish op Piani di Pezzè verwachten we tussen 16:54 en 17:32. Ook voor deze etappe kunnen we inschakelen op Eurosport 1 of HBO Max. Waar ik vorig jaar nog liep te ranten over de vele naamswijzigingen van de app, lijken ze nu toch echt te hebben gekozen voor HBO Max. Van harte gefeliciteerd.
Favorieten
Dan kunnen we weer gaan lachen, gieren, brullen, want ik snap nog steeds niet van dat hele voorspellen. Gokken is dan ook voor proleten, zag ik deze week al langskomen in de voorbeschouwingen. Aangezien het de koninginnenrit is, neem ik maar even aan dat de favorieten hun best gaan doen vandaag. Zal je dus zien dat het gewoon voor de vlucht is morgen. Ach ja, ik gooi maar even wat willekeurige balletjes op.
1. Jonas Vingegaard. Na een matige start van de Giro, blijkbaar door ziekte, heeft Vinjego intussen de zaakjes op orde en rijdt als een kannibaal in de rondte. Zet de puntjes nog maar eens op de i, in de hoop Pogi toch een beetje nerveus te maken.
2. Felix Gall. Je krijgt spontaan oogaids als je hem ziet fietsen, maar het gaat wel hard. Of in ieder geval harder dan de rest achter Vingegaard. Finisht wel op gepaste afstand van de Deen.
3. Thymen Arensman. We zitten diep in de derde week en de Arensmania draait nog op volle toeren. Volgens de legende wordt hij minder snel slecht dan de rest in de derde week. Nou, hij mag het laten zien om het podium veilig te stellen.
4. Davide Piganzoli. Dit kan natuurlijk helemaal niet, wat Piganzoli deze Giro laat zien. Visma is compleet lachwekkend, het is net UAE. Beste Italiaan deze Giro, met een afstandje ook.
5. Twan Poels. Natuurlijk gaat Poels geen korte uitslag rijden, maar ik hoorde dat Basje Tietema (
) een top 10-klassering in etappes heel belangrijk vond. Nou, hopelijk wordt hij net zo blij van een vermelding in dit lijstje!
|
|
