WLR Wielrennen
Het blijft toch een merkwaardige sport hè, dat wielrennen.
Buonasera allen. De achtste etappe van de Giro d'Italia over bekend Tirreno-Adriatico-gebied leverde een UAE-show up. De etappe viel eigenlijk geen moment stil. Vanuit de start was het aanvallen geblazen en een grote voorsprong was er nooit. Er reden diverse groepjes en duo's weg, lange tijd zonder succes. Uiteindelijk was het Mikkel Bjerg die zijn ploeggenoot Jhonatan Nervaez op sleeptouw nam en tevens Andreas Leknessund meenam. Achter dit trio ontstond een grote achtervolgende groep van circa dertig renners.
Igor Arrieta en Jan Christen waren namens UAE vertegenwoordigd in deze groep en deden wat halfslachtige pogingen om vooraan te komen. Uiteindelijk was er uiteraard weer sprake van G2-tactics en dus liep de voorsprong van het trio voorin gestaag op van circa dertig seconden naar anderhalve minuut. Bjerg reed zich leeg en ook Leknessund leek al op de limiet te zitten. De Noor was nog wel beter dan het oog deed vermoeden, maar Narvaez reed er in de slotfase toch relatief eenvoudig van weg. Hij maakte met name op de steile pentes het verschil en pakte zo zijn tweede ritzege van deze Giro.
In het peloton gebeurde er weinig noemswaardigs. Visma en Bahrain controleerden het tempo. Red Bull deed weinig moeite om Felix Gall onder druk te zetten, terwijl onze Oostenrijkse houten klaas op de fiets het toch zwaar leek te hebben. Uiteindelijk was het uitgerekend roze trui drager Afonso Eulálio die voor de aanval koos. Dat kon Jonas Vingegaard uiteraard niet laten gebeuren en hij reed het gat weer dicht. Desalniettemin gaat de Portugees vol trots in het roze de laatste dag van rit 9 in.
Rit 9 dan. Kregen we in rit 8 een kopie van een traditionele rit in de Tirreno-Adriatico voorgeschoteld, dan is dit een poging om de Vuelta a Espana te kopiëren.. Een klassieke Unipuerto-rit, met de steilste stroken in de absolute slotfase. Tussen Cervia en Corno alle Scale leggen de renners 184 kilometer af. Bijna alleen maar vlakke kilometers. Het is niet uit te sluiten dat je de belangrijkste wapenfeiten ziet door alleen de laatste drie kilometer van de rit in te schakelen.
Starten doen we in Cervia, vlakbij de plaatselijke zoutvlakte. De start is zelfs op een hoogte van -2 meter. Als geboren en getogen Flevolander lag ik hierom, maar voor de doorsnee renner uit het mondiale peloton kan het wel eens een unicum zijn om zo laag te starten. Verder valt er weinig bijzonders te vermelden over Cervia. De stad staat bekend om zijn zout (en de zoutvlakte). Ook in het centrum zijn er schijnbaar van oudsher zoutopslagplaatsen.
De eerstvolgende honderd kilometer zijn bepaald niet boeiend. Het peloton rijdt vanaf de Adriatische langzaam het binnenland van Emilia-Romagna in. Onderweg veel wijngaarden, fruitboomgaarden en lange rechte wegen. Na ongeveer honderd kilometer zijn we nabij Bologna. Het centrum van de stad doen we niet aan, de San Luca laten we in dit geval rechts liggen. Het moet allemaal niet te lastig worden is duidelijk het motto van deze etappe. Vanaf Bologna trekken we de heuvels in, alleen geldt ook hier weer dat de organisatie zo goed mogelijk heeft geprobeerd om deze te ontwijken. Matig, flopshow.
Dat betekent dat we ook de 50 kilometer na Bologna niks noemenswaardigs beleven. Af en toe gaat de weg wat omhoog of naar beneden, maar voor het Giro-peloton stelt het allemaal niks voor. Pas op 25 kilometer van de meet wordt het iets lastiger. We rijden dan omhoog naar Querciola. Een klim van 11,3 kilometer lengte en een gemiddeld stijgingspercentage van 4,3%. Halverwege een steile kilometer, maar buiten die kilometer is het een simpele loper op het buitenblad.
Als we hier boven zijn volgt een korte afdaling naar Vidiciatico. Daar kan er eventueel gesprint worden voor wat bonificatieseconden bij de tussensprint. Vidiciatico is een klein bergdorpje in de Apennijnen en ligt op ongeveer 800 meter hoogte, niet ver van het skigebied rond Corno alle Scale. Net zoals zoveel andere kleine dorpjes in de Apennijnen heeft het smalle straatjes, kleine pleinen en fraaie stenen huizen. Niet dat de renners hier veel van zullen zien, want die stromen snel door richting de slotklim.
We finishen nabij het skistation op Corno alle Scale. Tevens de naam van het omliggende natuurgebied. De klim is 10,8 kilometer lang en heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 6,1%. De eerste zes kilometer van de klim zijn echter niet veel steiler dan vier procent en dus zit het venijn in de staart van de klim. Na nog twee kilometers aan gemiddeld 7 procent moet het gebeuren in de laatste drie kilometer, waar het gemiddeld stijgingspercentage boven de 10% ligt.
De Giro is niet voor het eerst in Corno alle Scale. In 2004 kwam het peloton hier in de derde rit boven. Niemand minder dan Gilberto Simoni bleef toen zijn ploeggenoot Damiano Cunego voor. Simoni - de grote naam - leek alweer op weg naar zijn derde eindwinst in de Giro. In de etappes daarna bleek zijn jonge teamgenoot Cunego echter de grote concurrent. De Kleine Prins overvleugelde zelfs Simoni. Het was het wonderjaar van Cunego. Vooral in eigen land was hij onverslaanbaar met de Ronde van Trentino, de Giro, Lombardije en nog een aantal andere Italiaanse eendagskoersen.
We zoeken dus een opvolger voor Simoni. Het is de vraag of we dit jaar ook de klassementsrenners om de dagzege zullen zien strijden. Het is maar de vraag of een ploeg zich geroepen voelt om de vluchters te controleren. Jonas Vingegaard is niet bepaald de veelvraat die Tadej Pogacar is en met de tijdrit van dinsdag op komst is de noodzaak voor een nieuwe rit niet heel groot. Starten doen we in ieder geval om 12.50 uur en de finish wordt rond 17.00 uur verwacht. Voor de beelden gaan we naar Eurosport/HBO MAX. Jeroen, Karsten en een warmloper voor Karsten doen het commentaar.
Top 5
1. Jan Christen
2. Guilio Ciccone
3. Filippo Zana
4. Alessandro Pinarello
5. Igor Arrieta
Igor Arrieta en Jan Christen waren namens UAE vertegenwoordigd in deze groep en deden wat halfslachtige pogingen om vooraan te komen. Uiteindelijk was er uiteraard weer sprake van G2-tactics en dus liep de voorsprong van het trio voorin gestaag op van circa dertig seconden naar anderhalve minuut. Bjerg reed zich leeg en ook Leknessund leek al op de limiet te zitten. De Noor was nog wel beter dan het oog deed vermoeden, maar Narvaez reed er in de slotfase toch relatief eenvoudig van weg. Hij maakte met name op de steile pentes het verschil en pakte zo zijn tweede ritzege van deze Giro.
In het peloton gebeurde er weinig noemswaardigs. Visma en Bahrain controleerden het tempo. Red Bull deed weinig moeite om Felix Gall onder druk te zetten, terwijl onze Oostenrijkse houten klaas op de fiets het toch zwaar leek te hebben. Uiteindelijk was het uitgerekend roze trui drager Afonso Eulálio die voor de aanval koos. Dat kon Jonas Vingegaard uiteraard niet laten gebeuren en hij reed het gat weer dicht. Desalniettemin gaat de Portugees vol trots in het roze de laatste dag van rit 9 in.
Rit 9 dan. Kregen we in rit 8 een kopie van een traditionele rit in de Tirreno-Adriatico voorgeschoteld, dan is dit een poging om de Vuelta a Espana te kopiëren.. Een klassieke Unipuerto-rit, met de steilste stroken in de absolute slotfase. Tussen Cervia en Corno alle Scale leggen de renners 184 kilometer af. Bijna alleen maar vlakke kilometers. Het is niet uit te sluiten dat je de belangrijkste wapenfeiten ziet door alleen de laatste drie kilometer van de rit in te schakelen.
Starten doen we in Cervia, vlakbij de plaatselijke zoutvlakte. De start is zelfs op een hoogte van -2 meter. Als geboren en getogen Flevolander lag ik hierom, maar voor de doorsnee renner uit het mondiale peloton kan het wel eens een unicum zijn om zo laag te starten. Verder valt er weinig bijzonders te vermelden over Cervia. De stad staat bekend om zijn zout (en de zoutvlakte). Ook in het centrum zijn er schijnbaar van oudsher zoutopslagplaatsen.
De eerstvolgende honderd kilometer zijn bepaald niet boeiend. Het peloton rijdt vanaf de Adriatische langzaam het binnenland van Emilia-Romagna in. Onderweg veel wijngaarden, fruitboomgaarden en lange rechte wegen. Na ongeveer honderd kilometer zijn we nabij Bologna. Het centrum van de stad doen we niet aan, de San Luca laten we in dit geval rechts liggen. Het moet allemaal niet te lastig worden is duidelijk het motto van deze etappe. Vanaf Bologna trekken we de heuvels in, alleen geldt ook hier weer dat de organisatie zo goed mogelijk heeft geprobeerd om deze te ontwijken. Matig, flopshow.
Dat betekent dat we ook de 50 kilometer na Bologna niks noemenswaardigs beleven. Af en toe gaat de weg wat omhoog of naar beneden, maar voor het Giro-peloton stelt het allemaal niks voor. Pas op 25 kilometer van de meet wordt het iets lastiger. We rijden dan omhoog naar Querciola. Een klim van 11,3 kilometer lengte en een gemiddeld stijgingspercentage van 4,3%. Halverwege een steile kilometer, maar buiten die kilometer is het een simpele loper op het buitenblad.
Als we hier boven zijn volgt een korte afdaling naar Vidiciatico. Daar kan er eventueel gesprint worden voor wat bonificatieseconden bij de tussensprint. Vidiciatico is een klein bergdorpje in de Apennijnen en ligt op ongeveer 800 meter hoogte, niet ver van het skigebied rond Corno alle Scale. Net zoals zoveel andere kleine dorpjes in de Apennijnen heeft het smalle straatjes, kleine pleinen en fraaie stenen huizen. Niet dat de renners hier veel van zullen zien, want die stromen snel door richting de slotklim.
We finishen nabij het skistation op Corno alle Scale. Tevens de naam van het omliggende natuurgebied. De klim is 10,8 kilometer lang en heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 6,1%. De eerste zes kilometer van de klim zijn echter niet veel steiler dan vier procent en dus zit het venijn in de staart van de klim. Na nog twee kilometers aan gemiddeld 7 procent moet het gebeuren in de laatste drie kilometer, waar het gemiddeld stijgingspercentage boven de 10% ligt.
De Giro is niet voor het eerst in Corno alle Scale. In 2004 kwam het peloton hier in de derde rit boven. Niemand minder dan Gilberto Simoni bleef toen zijn ploeggenoot Damiano Cunego voor. Simoni - de grote naam - leek alweer op weg naar zijn derde eindwinst in de Giro. In de etappes daarna bleek zijn jonge teamgenoot Cunego echter de grote concurrent. De Kleine Prins overvleugelde zelfs Simoni. Het was het wonderjaar van Cunego. Vooral in eigen land was hij onverslaanbaar met de Ronde van Trentino, de Giro, Lombardije en nog een aantal andere Italiaanse eendagskoersen.
We zoeken dus een opvolger voor Simoni. Het is de vraag of we dit jaar ook de klassementsrenners om de dagzege zullen zien strijden. Het is maar de vraag of een ploeg zich geroepen voelt om de vluchters te controleren. Jonas Vingegaard is niet bepaald de veelvraat die Tadej Pogacar is en met de tijdrit van dinsdag op komst is de noodzaak voor een nieuwe rit niet heel groot. Starten doen we in ieder geval om 12.50 uur en de finish wordt rond 17.00 uur verwacht. Voor de beelden gaan we naar Eurosport/HBO MAX. Jeroen, Karsten en een warmloper voor Karsten doen het commentaar.
Top 5
1. Jan Christen
2. Guilio Ciccone
3. Filippo Zana
4. Alessandro Pinarello
5. Igor Arrieta
|
|
