Ik moet mijn kad laten inslapen.

Fokkers zijn wel kattenmensen hè?

Sterkte!

Ik knuffel mijn vrouw wel even extra (geen huisdieren aanwezig)

quote:

Op woensdag 6 mei 2026 06:36 schreef Seeburg54 het volgende:
Fokkers zijn wel kattenmensen hè?

Nee, hond natuurlijk!

Dat is echt kud.

Poh, ja ik ken dit gevoel....en ik ga het mogelijk nog een keer moeten meemaken, al hoop ik niet op korte termijn.

Onze eerste Poes is 10 jaar geworden, niet bijzonder oud voor een kat. Nierfalen, stopte op gegeven moment met eten.... tja dan kan je doen wat je wilt maar dan is het een verloren strijd
Ben daar echt weken helemaal kapot van geweest en het stomme is, het is nu 5 jaar geleden en het moment dat ze haar lieten inslapen en ik toekeek hoe ze op de tafel lag en stopte met ademen...Godverdomme ik kan nog steeds dat moment kraakhelder voor me zien en dan doet het nog steeds pijn stom genoeg. Ik wilde gewoon niet dat ze ging, was zo gehecht aan dat beessie en je voelt je zo machteloos dan.

Paar jaar kat-loos geweest, en nu hebben we een jongkie, hij heet Koek anderhalf jaar inmiddels, dus we gaan er vanuit dat ie nog een hele poos bij ons blijft. Maar in tegenstelling tot onze wijlen 'Poes' (ja ze heette ook echt zo, we hebben hele diepgaande katten namen hier, lol) die we adopteerden op volwassen leeftijd (3 was ze volgens mij) hebben we Koek dus echt al sinds kitten. Ik heb hem met 3 maanden geadopteerd en hij was een klein wit pluizebolletje en sindsdien is het echt mijn kind gewoon. Heb hem zien groeien, heb hem aangeleerd dat opgetild worden oke en veilig is... dus ik kan die klojo ook gewoon nu oppakken en dan blijft ie gewoon hangen zo van "oh oke, nu hang ik hier, ook goed". Wat dat betreft is een kat als kitten hebben heel anders heb ik gemerkt, je kan hem echt voor een deel 'vormen' wat betreft optillen en gedrag. Natuurlijk blijft een deel ook gewoon karakter en dat vorm je niet.
Het is zo'n leuk wezen en ik weet nu al dat als hem iets overkomt of als ik afscheid zou moeten nemen dat ik he-le-maal breek.

Maar ja, het is cliche maar ik sta wel bij het gezegde: it's better to have loved and lost than never to have loved at all.

Sterkte man, dit gaat nog wel even flink pijn blijven doen vrees ik.... accepteer het verdriet, het is wat het is.

Gecondoleerd. Ik weet uit recente ervaring ook wat het is maar dan met een hond.
Wat kan je toch verschrikkelijk veel van zo'n beestje gaan houden.

[ Bericht 0% gewijzigd door Joopklepzeiker op 06-05-2026 20:08:51 ]

Heb vorig jaar de poes in moeten laten slapen, samen met het gezin bij de dierenarts, terug naar huis mee in een zelf gemaakt doosje versierd door dochter, thuis afscheid en begraven in de tuin, op de plek waar ze het liefste was. Ik vond het zo emotioneel dat ik voorlopig even geen dier meer wil.
Maar toch blijft het weer kriebelen.