De snelkookpan

quote:

Op vrijdag 1 mei 2026 14:36 schreef Joopklepzeiker het volgende:
@:ArnieAlberts We kunnen elkaar een hand geven, ik kan er namelijk ook over meepraten want ik heb het ook zat meegemaakt. Je hebt gewoon iemand gevonden die haar bagage kwijt wilde aan iemand die zich ervoor openstelt en bij wie ze zich op haar gemak voelt.
Geen zeldzaamheid, zo gaan er dertien in een dozijn.

Maar ik kan je wel vertellen dat het niks word, dat weet ik uit wat ik hier van je lees en uit eigen ervaring.
Als zij merkt dat jouw interesse serieus word, word zij afstandelijker en korter van stof.
Dat merk je en schrijf je nu zelf eigenlijk ook al.

Over een jaar of misschien nog minder loopt ze met een ander en daar heeft ze toekomstgerichte gesprekken mee.
Kerels bij wie dat type vrouwen over het verleden praten daar hebben ze geen toekomstplannen mee.
Geloof mij maar.

Doodlopende weg.
[..]
En daar heb je gelijk in.
En ze was niet de hele avond bezig en ze heeft wel op d'r telefoon gekeken en ze moest nadenken over d'r reactie omdat ze er geen zin in heeft.

Als ze 'in to you" is zit ze namelijk de hele tijd op haar telefoon te kijken en onstaan er hele app gesprekken .
Vrouwen die koeltjes doen hebben geen zin.
Ik zou gewoon afstand nemen als ik jou was.

Leuk dat jullie je verhaal aan elkaar kwijt konden en ook niks mis mee maar meer gaat het ook niet worden.

Wat een heerlijk verhelderende reactie. Dank. 100% wat er hier gaande is.

Ik kan wel updaten maar ik heb niks te melden, en bovenstaande reactie geeft genoeg helderheid dat ik voor en met mezelf afspreek dat ik me de rest van het project volledig stort op uitsluitend professionele werkrelatie met haar. Nee, dit is niet om hard to get te spelen, maar gewoon om het mezelf niet lastiger dan nodig te maken.

Ik wil namelijk op geen enkele manier ongewenst en/of opdringerig bij dr overkomen. Het punt is, en dit is iets wat ik al ooit in een aflevering van How I met your Mother zag (ja, ga ik nu echt pseudo-psychologie uit een comedyserie halen? Jup); Google op "The Dobler-Dahmer theory". Ik kan best iets opdringerigs doen, mits dat leuk en ontvankelijk wordt opgepakt. Anders heeft het geen zin en werkt het averechts.

Ik heb daar allemaal helemaal geen zin in

Update.

Zoals ik, en velen hier al dachten: ik ben een bagagesjouwer.

Update: gewoon ordinair praten over neuken en seks wil nogal eens helpen.

Misschien is het omdat ik me op mijn gemak bij haar voel en vice versa, maar ik dacht na een tijdje - als zij mij als haar praatpaal ziet, wat houdt mij tegen om niet hetzelfde te doen? En dan komen we ergens. Men neme een snufje zelfverzekerdheid, een scheutje "het maakt mij ook echt niks uit" (want, en dat merkte je aan mijn posts - het maakt mij ook echt niks uit), een paar verhalen en ervaringen uit je eigen verleden en voila presto, ze komt een beetje los tegen je.

Ik wil niet beweren dat er nu ineens wat andere kaarten op tafel komen, maar het zorgt wel voor veel minder die dynamiek van reaching/settling.

Dat was 't

[ Bericht 5% gewijzigd door ArnieAlberts op 22-05-2026 16:54:14 ]

Zoals beloofd, een update als ik een update had.

Nee. Het antwoord is nee. En dat kan ik je heel zeker laten weten, want ik heb gewoon nog één keer aangehaald wat er voor mij speelt. En het siert haar dat ze me niet aan het lijntje wil houden. We kunnen over alles praten, dus dit ook.

Ze vertelde deze week dat ze, in het verleden, een situatie had met iemand die haar dus ook ooit leuk vond, een toenmalige goede vriend, en dat niet onder stoelen of banken schoof en zelfs zo ver ging als valentijnscadeaus voor haar kopen (ook nadat ze had aangegeven bij hem, joh, ik zie je niet zo, ik vind dit niet prettig).
Dat mondde uiteindelijk uit in een best wel stalky en zwaar ongemakkelijk gedoe (ik zal niet helemaal in details treden, maar wat ze vertelde was pittig). Ik schrok er best wel van toen ze dit vertelde, want het voelde voor mij confronterend. Waarom, simpelweg omdat ik in mijn manier van doen met haar een beetje hetzelfde gedrag merkte. Het graag bij haar in de buurt blijven, het naast haar zitten, het samen lopen, dat allemaal.

Dus op de weg terug was ik, zoals altijd, open. En eerlijk. Dus ik haalde het aan. 'Joh, moet je horen: ik ga even wat gas met je terugnemen wat betreft mijn flirterige manier van doen met je. Dat wat je eerder hebt meegemaakt waar je over vertelde, dat kwam nogal binnen. Ik wil niet dat dat uiteindelijk voor jou opnieuw uitmondt in zo'n situatie'. Ze schrok een beetje en zei meteen dat ze zich op geen enkele manier onprettig of onveilig bij mij voelt, wat ik heel fijn vond om te horen. En ze zei dat, als dat wel zo zou zijn (ik die iets bij haar doet wat ze onprettig vind), ze dat echt wel zou laten weten, maar dat ik me daar echt geen zorgen over hoef te maken

Dus ik vroeg nog eens van: 'je zei vanavond in het verhaal met die gast dat je hem meteen heel resoluut liet weten dat je geen date met hem ziet zitten, tegen mij zei je ongeveer hetzelfde maar toch net wat anders. Brutaal eerlijk, maar zie je tussen ons ook maar iets van een mogelijkheid dat er iets kan groeien, zie je jou en mij samen wel gewoon een keer daten?'. En het antwoord was nee.

Voelt dat kut? Ja. Voelt de duidelijkheid fijn om te hebben? Ja. Voelt het lastig om het nu dan ook verder los te laten? Eerlijk, ook ja. En tuurlijk dat is gewoon kak, maar je kan iemand niet forceren jou leuk te vinden of ervoor open te staan je op een andere manier te zien dan hoe iemand je ziet. Ik had ook ooit een leuke avond met iemand die ik die dag ontmoet had, maar merkte zelf dat er niet meer dan dat in zat. Dat moet gewoon kunnen.

Het scheelde dat we daarna echt, zoals zo vaak, een heel fijne terugrit hadden en we het ook weer echt over vanalles hadden.

Ik weet niet of ik afstand wil nemen. Dat vroeg ze namelijk ook meteen. Eigenlijk wil ik dat niet, want ik heb aan haar een prima vriendin waar ik makkelijk en leuk contact heb. Maar ik moet niet zo'n vriendschap aanhouden uit hoop op 'maar ja het kán, alsnog, misschien, toch', want dan ga ik vol tegen mezelf in over wat ik eerder in dit topic knalde. Ik zei het namelijk verkeerd: de friendzone bestaat wél, maar is vooral een benaming ván mensen die weigeren te accepteren dat ze zijn afgewezen.

Accepteren is nu mijn volgende stap, hou aan haar een heel fijn en leuk contact over, en maak op die manier gewoon ook mooie momenten.

Dus lang verhaal; tsja, jammer, even balen, en dan weer door.

[ Bericht 2% gewijzigd door ArnieAlberts op 06-06-2026 02:41:01 ]