quote:
Dat klinkt leuk maar laten we eens duiken in de wereld van de 'Plaatsbekleder van Jezus Christus op Aarde' en waarom een gouden medaille uit Oslo eigenlijk een beetje een belediging zou zijn voor het ambt.
Als je solliciteert naar de functie van Paus staat er in de vacaturetekst niet: "bij voorkeur iemand die houdt van witte kleding en af en toe een praatje maakt." Nee, de kernwaarde van het bedrijf, laten we het voor het gemak even de Kerk noemen, is gebaseerd op de figuur die bekendstaat als de Vredevorst. Voor een Paus is werken aan vrede geen 'extraatje' of een ambitieus zijproject. Het is zijn bestaansrecht. Verwachten dat een Paus de Nobelprijs krijgt voor vrede is een beetje zoals de brandweer nomineren voor een prijs omdat ze een vuurtje hebben geblust. Dat is letterlijk waarom ze er zijn. Als een Paus zich niet voor vrede zou inzetten, zou dat pas nieuws zijn. Dan zou hij zijn eigen merknaam verloochenen.
De Nobelprijs is een politiek en aards instrument. Hier komt de ironie om de hoek kijken. Het is een schouderklopje van een seculier comité in Noorwegen. Maar de Paus? Die werkt (in theorie) voor een heel andere Baas. En laten we wel wezen, voor iemand die beweert de sleutels van het Koninkrijk der Hemelen te beheren, is een aardse penning van 18-karaats goud eigenlijk een beetje... karig. Het is alsof je de CEO van een multinational een kortingsbon van de lokale snackbar geeft. Leuk, maar niet echt in verhouding tot de positie. Bovendien is vrede in de christelijke traditie geen resultaat van diplomatieke onderhandelingen alleen maar een spirituele staat van zijn. Een prijs krijgen van een politiek geladen comité zou de Paus omlaag trekken in de modder van de internationale politiek, terwijl hij juist boven de partijen hoort te staan.
Er schuilt zelfs een groot gevaar in zo’n prijs. De Nobelprijs is vaak een politiek statement. Door de prijs te aanvaarden, zou de Paus zich indirect binden aan de agenda van de schenkers. Én een Paus moet met iedereen kunnen praten: van dictators tot democraten. Zodra hij een prijs aanneemt van een westers georiënteerd comité verliest hij een stukje van zijn universele geloofwaardigheid.
En ja, er is ook nog dat ongemakkelijke dingetje genaamd 'nederigheid'. De Kerk predikt dat je goede werken in stilte moet doen. Een rode loper in Oslo en een bankrekening vol prijzengeld passen daar niet echt bij.
Je noemde specifiek "Paus Leo". Of dat nu een verwijzing is naar de historische Leo de Grote (die Attila de Hun ervan overtuigde om Rome niet te plunderen) of een hoopvolle blik op een toekomstige Leo XIV: de lat ligt hoog. Leo de Grote kreeg geen medaille van Attila. Hij kreeg het resultaat dat de stad niet afbrandde. Dat was de beloning.
Dus ......vrede stichten is voor een Paus geen prestatie die een prijs verdient. Het is een vrucht van zijn ambt. Het is de standaardinstelling. Een Nobelprijs voor de Paus zou zijn alsof we de zon een certificaat geven voor "Efficiënte Verlichting". Laten we die prijs dus maar lekker bewaren voor de diplomaten en activisten die vrede moeten bevechten op de modderige grond van de politiek. De Plaatsbekleder kan het zich veroorloven om boven dat soort aardse hebbedingetjes te staan. Hij heeft immers al de mooiste hoeden en een balkon met het beste uitzicht van Rome. Wat moet een mens dan nog met een medaille?
[ Bericht 0% gewijzigd door EsserS op 16-04-2026 21:23:58 ]