Ik ben nu zo'n drie maanden opgenomen in een dubbele diagnose kliniek, voor onder meer de behandeling van diverse trauma's. Daarvoor krijg ik EMDR-therapie, maar dat werkt niet tegen
fernweh .
Ik ben daar een dag of drie geleden een discussie over gestart in CoPilot, met de specifieke vraag:
Stel dat Fernweh een officiele diagnose zou zijn, wat zou dan een mogelijke hehandeling zijn?Het antwoord:
quote:
Als Fernweh een officiële diagnose zou zijn, dan zou de behandeling waarschijnlijk lijken op hoe we nu omgaan met existentiële onrust, rusteloosheid, zingeving en het verlangen naar verandering. Het gaat dan niet om “genezen”, maar om het leren omgaan met een diepe drang naar het verre — een drang die zowel creatief als ontwrichtend kan zijn.
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn
ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis
Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Even verder vragen en discussieren leverde de volgende behandeling op:
quote:
“Medicatie” in metaforische zin
Als Fernweh een diagnose was, zouden de “medicijnen” geen pillen zijn, maar:
• Panoramapillen: dagelijks uitzicht op iets groots.
• Boscapsules: 120 minuten onder bomen.
• Watervalinfusies: 20 minuten bij stromend water.
• Vrijheidspleisters: momenten waarop je niets hoeft.
• Horizontabletten: plannen maken voor een volgende reis, hoe klein ook.
Het zijn geen grapjes — het zijn echte fysiologische triggers die je systeem kalmeren.
Even verderop kreeg ik nog wat andere adviezen, en uiteindelijk kwam ik toen bij een VR-bril uit, in combinatie met geluidseffecten en aroma therapie om thuis de plek te simuleren waar ik graag heen wil. Of dat gaat werken tegen het unheimlichse gevoel dat ik thuis heb is nog maar de vraag natuurlijk. Ik ga het daar donderdag ook nog met m'n psycholoog over hebben.
Het hele gesprek met AI heeft mij wel doen afvragen of AI integreren in je therapie / behandeling een goed idee is, of dat je daar (voorlopig) nog juist ver weg van zou moeten blijven.