ESF Eurovisie Songfestival
Het Eurovisie Songfestival
Australië
Deelnemer: Voyager
Bandleden en leeftijd: Daniel Estrin (39 jaar), Simone Dow , Scott Kay (33 jaar), Ashley Doodkorte (38 jaar), Alex Canion (34 jaar)
Social media: Instagram Twitter YouTube TikTok
Titel inzending: Promise
Taal inzending: Engels
Genre inzending: Progressive metal
Schrijvers muziek: Alex Canion / Ashley Doodkorte / Daniel Estrin / Scott Kay /Simone Dow
Schrijvers tekst: Daniel Estrin
Loting: Tweede helft, tweede halve finale
Selectie methode: Interne selectie
Odds ranking na bekend maken alle nummers: 18
Bijzonderheden: Voyager werd vorig al tweede in de nationale finale, daar wonnen ze de televote ruim toen, al ging de jury toen voor een ander nummer. Zanger Daniel Estrin is naast artiest ook advocaat, hij werkte eerder aan de zaak van Novak Djokovic in Australië, hij is geboren in Duitsland. De band Voyager werd opgericht in 1999 toen meerdere leden tegelijk studeerde aan de University of Western Australia.
Videoclip
Bekijk deze YouTube-video
Ik ben de kleur MAGENTA
Je bent openminded, tenzij iets niet in je straatje past. Je houdt van discussiëren, maar hebt natuurlijk altijd gelijk. Als echte dierenliefhebber voer je graag kleine eendjes aan grote honden.
Je bent openminded, tenzij iets niet in je straatje past. Je houdt van discussiëren, maar hebt natuurlijk altijd gelijk. Als echte dierenliefhebber voer je graag kleine eendjes aan grote honden.
Voor mij dus hetzelfde. Met de trein ben ik 4 uur (!) onderweg en met de auto, inclusief stops en uiteraard vertragingen, ben ik bijna net zo lang onderweg. Ik merk sowieso dat het lange reizen wat vermoeiend begint te worden. Het OV wordt ook alleen maar duurder. En daarbij komt er ook nog een overnachting bij.quote:Op vrijdag 30 januari 2026 13:18 schreef H_T het volgende:
[..]
Het lijkt me wel leuk, maar ook voor mij is het nog best een eind reizen. Daar moet ik dus even over denken
Prijs kan je soms drukken met een handige actie of NS Flex als het in het weekend is. Met het OV doe ik er bijna 2 uur over (meer met reizen van/naar stations) en dan is het al niet meer zeker dat je nog met het OV thuis kan komen na het concert. Auto kan, maar dat is ook niet goedkoop met parkeren en zo erbijquote:
[..]
Voor mij dus hetzelfde. Met de trein ben ik 4 uur (!) onderweg en met de auto, inclusief stops en uiteraard vertragingen, ben ook net zo lang onderweg. Ik merk sowieso wat het lange reizen wat vermoeiend begint te worden. Het reizen met het OV wordt ook alleen maar duurder. En daarbij komt er ook nog een overnachting bij.
Ik ben de kleur MAGENTA
Je bent openminded, tenzij iets niet in je straatje past. Je houdt van discussiëren, maar hebt natuurlijk altijd gelijk. Als echte dierenliefhebber voer je graag kleine eendjes aan grote honden.
Je bent openminded, tenzij iets niet in je straatje past. Je houdt van discussiëren, maar hebt natuurlijk altijd gelijk. Als echte dierenliefhebber voer je graag kleine eendjes aan grote honden.
Zanger Eurovisie-act heeft uitgezaaide kanker en ontroert Tilburgse zaal: ‘Moest familie brief schrijven’
Begin maar afscheid te nemen van je familie, zo krijgt Danny Estrin in 2023 te horen. Drie jaar later staat de frontman van de Australische metalband Voyager na een loodzware periode toch weer op het podium van poptempel 013 in Tilburg. In een emotionele speech van vijftien minuten vertelt hij woensdagavond openhartig over zijn strijd tegen uitgezaaide kanker. „Ik ben er nog niet, maar ik sta hier.”
Voyager zit in 2023 nog op een roze wolk. De band vertegenwoordigt Australië op het Eurovisiesongfestival met het nummer Promise en eindigt uiteindelijk op de negende plaats in de finale. De eigenzinnige mix van metal en synthpop (samen met die iconische intro in de auto) levert de groep wereldwijd nieuwe fans op.
„De aanbiedingen stromen binnen, shows raken uitverkocht en ik word zelfs gevraagd voor kookprogramma’s op televisie”, blikt de excentrieke Danny Estrin terug in een volgepakt 013.
Ter grootte van tennisbal
Maar midden in dat Eurovisie-succesverhaal begint Estrin, bekend om zijn lange haar aan één kant en van de spleet tussen zijn tanden, zich plotseling slecht te voelen. Hij laat zich onderzoeken en krijgt niet veel later verschrikkelijk nieuws te horen.
„Ze zeiden: ‘Je hebt een tumor. Een grote tumor, ter grootte van een tennisbal.’ Ik vraag nog: ‘Wat als het geen tumor is?’ Maar de arts is duidelijk: ‘Het is absoluut een tumor en het is absoluut kanker.’”
Estrin hoopt aanvankelijk dat de geplande concerten in onder andere Nederland nog door kunnen gaan, maar zijn oncoloog maakt snel een einde aan die gedachte.
„Hij zegt: ‘Nee, je kunt deze tour niet doen. Je kunt helemaal niets doen. Sterker nog, je kunt maar beter een brief aan je familie schrijven, want je hebt nog ongeveer twaalf maanden.’ Dat is niet het nieuws waar ik op hoop.”
Meest agressieve vorm
De tumor wordt operatief verwijderd. „Een geweldige manier om af te vallen, dat kan ik je vertellen”, grapt Estrin cynisch op het podium. Toch blijkt de situatie ernstig. „Dan begint de reis: wat is het en hoe erg is het? Is het agressief? Ja, het blijkt de agressiefste vorm te zijn. Geweldig voor de kanker, minder goed voor mij.”
De kanker blijkt inmiddels in stadium 4 te zitten en is uitgezaaid naar zijn lever. Opereren is geen optie meer, waardoor een zwaar traject van chemotherapie volgt.
„Dat is geen pretje”, vertelt de zanger. „Ik verlies het gevoel in mijn vingertoppen en raak mijn vermogen om te zingen kwijt. Er zitten laesies op mijn stembanden. Het is absoluut geen leuke tijd. Op zo’n moment ga je je leven echt heroverwegen.”
Gitzwarte humor
Toch verliest Estrin zijn gitzwarte humor niet. „Ik ben niet boos op de kanker. Het zijn ook maar cellen die zich willen vermenigvuldigen. Het is indrukwekkend hoe het muteert en wegen om de chemo heen vindt. Heel indrukwekkend zelfs, maar alsjeblieft: doe dat lekker ergens anders, dacht ik nog. Er zijn momenteel wel wat kandidaten in de wereldpolitiek bij wie ik denk: ga daar maar heen.”
Hoewel de eerste chemoronde aanslaat, worden later opnieuw uitzaaiingen ontdekt in zijn longen en lymfeklieren. „Dan denk ik echt: dit is het dan. Alle plezier is uit mijn leven verdwenen.”
Daarna volgen zware stereotactische bestralingen. Estrin beschrijft hoe dat eraan toegaat in de MRI-tunnel. „Ze sjorren je helemaal vast en zeggen: ‘Niet bewegen, want we bestralen je met 50 gray vlak naast je dunne darm. Als je beweegt, scheurt je dunne darm.’ En ik denk dat dit een geweldig idee is.”
Snoeiharde blackmetal
Tijdens elf slopende sessies van anderhalf uur luistert hij naar snoeiharde black metal van de Franse band Mirar. „Ik vraag of het op maximaal volume mag. Maximaal.”
Anderhalf uur lang gaat Estrin door wat hij alleen kan omschrijven als de diepten van de hel, terwijl hij vastgebonden zit. „Als ik klaar ben, komt de radioloog binnen en zegt: ‘Dit is de eerste keer dat we de muziek door de stalen deuren heen hebben gehoord.’ Ik denk: als ik dit kan overleven, kan ik alles overleven.”
Inmiddels slaat een nieuwe tweedelijns chemotherapie aan. „De handrem staat erop. De laatste scans zijn heel goed. Ik ben er nog niet, het stopt niet, maar ik sta hier.”
Abrikozenwodka
Met een fles Poolse abrikozenwodka brengt Estrin op het podium een toost uit op de medische wetenschap. „Ik wil proosten op de moderne geneeskunde, die dingen doet op moleculair niveau die ik niet eens begin te begrijpen. En een toost op alle oncologen in de wereld. Het is ongelooflijk dat het medicijn dat ik nu slik zeven jaar geleden nog niet eens bestond.”
Hoewel zijn arts hem inmiddels een ‘super responder’ noemt, blijft de toekomst onzeker. „Ik ben me er terdege van bewust dat het leven extreem kort en kwetsbaar is. Voor mij kan het elk moment, elke minuut veranderen. Ik leef mijn leven momenteel in blokken van drie maanden, van scan naar scan.”
De langharige zanger richt zich in Tilburg uiteindelijk tot de fans in de zaal. „Ik kijk nu naar alle mannen in deze zaal, die er statistisch gezien heel slecht in zijn om zichzelf eens in de zoveel tijd te laten checken. Alsjeblieft, laat je nakijken als er iets mis is, oké?”
Begin maar afscheid te nemen van je familie, zo krijgt Danny Estrin in 2023 te horen. Drie jaar later staat de frontman van de Australische metalband Voyager na een loodzware periode toch weer op het podium van poptempel 013 in Tilburg. In een emotionele speech van vijftien minuten vertelt hij woensdagavond openhartig over zijn strijd tegen uitgezaaide kanker. „Ik ben er nog niet, maar ik sta hier.”
Voyager zit in 2023 nog op een roze wolk. De band vertegenwoordigt Australië op het Eurovisiesongfestival met het nummer Promise en eindigt uiteindelijk op de negende plaats in de finale. De eigenzinnige mix van metal en synthpop (samen met die iconische intro in de auto) levert de groep wereldwijd nieuwe fans op.
„De aanbiedingen stromen binnen, shows raken uitverkocht en ik word zelfs gevraagd voor kookprogramma’s op televisie”, blikt de excentrieke Danny Estrin terug in een volgepakt 013.
Ter grootte van tennisbal
Maar midden in dat Eurovisie-succesverhaal begint Estrin, bekend om zijn lange haar aan één kant en van de spleet tussen zijn tanden, zich plotseling slecht te voelen. Hij laat zich onderzoeken en krijgt niet veel later verschrikkelijk nieuws te horen.
„Ze zeiden: ‘Je hebt een tumor. Een grote tumor, ter grootte van een tennisbal.’ Ik vraag nog: ‘Wat als het geen tumor is?’ Maar de arts is duidelijk: ‘Het is absoluut een tumor en het is absoluut kanker.’”
Estrin hoopt aanvankelijk dat de geplande concerten in onder andere Nederland nog door kunnen gaan, maar zijn oncoloog maakt snel een einde aan die gedachte.
„Hij zegt: ‘Nee, je kunt deze tour niet doen. Je kunt helemaal niets doen. Sterker nog, je kunt maar beter een brief aan je familie schrijven, want je hebt nog ongeveer twaalf maanden.’ Dat is niet het nieuws waar ik op hoop.”
Meest agressieve vorm
De tumor wordt operatief verwijderd. „Een geweldige manier om af te vallen, dat kan ik je vertellen”, grapt Estrin cynisch op het podium. Toch blijkt de situatie ernstig. „Dan begint de reis: wat is het en hoe erg is het? Is het agressief? Ja, het blijkt de agressiefste vorm te zijn. Geweldig voor de kanker, minder goed voor mij.”
De kanker blijkt inmiddels in stadium 4 te zitten en is uitgezaaid naar zijn lever. Opereren is geen optie meer, waardoor een zwaar traject van chemotherapie volgt.
„Dat is geen pretje”, vertelt de zanger. „Ik verlies het gevoel in mijn vingertoppen en raak mijn vermogen om te zingen kwijt. Er zitten laesies op mijn stembanden. Het is absoluut geen leuke tijd. Op zo’n moment ga je je leven echt heroverwegen.”
Gitzwarte humor
Toch verliest Estrin zijn gitzwarte humor niet. „Ik ben niet boos op de kanker. Het zijn ook maar cellen die zich willen vermenigvuldigen. Het is indrukwekkend hoe het muteert en wegen om de chemo heen vindt. Heel indrukwekkend zelfs, maar alsjeblieft: doe dat lekker ergens anders, dacht ik nog. Er zijn momenteel wel wat kandidaten in de wereldpolitiek bij wie ik denk: ga daar maar heen.”
Hoewel de eerste chemoronde aanslaat, worden later opnieuw uitzaaiingen ontdekt in zijn longen en lymfeklieren. „Dan denk ik echt: dit is het dan. Alle plezier is uit mijn leven verdwenen.”
Daarna volgen zware stereotactische bestralingen. Estrin beschrijft hoe dat eraan toegaat in de MRI-tunnel. „Ze sjorren je helemaal vast en zeggen: ‘Niet bewegen, want we bestralen je met 50 gray vlak naast je dunne darm. Als je beweegt, scheurt je dunne darm.’ En ik denk dat dit een geweldig idee is.”
Snoeiharde blackmetal
Tijdens elf slopende sessies van anderhalf uur luistert hij naar snoeiharde black metal van de Franse band Mirar. „Ik vraag of het op maximaal volume mag. Maximaal.”
Anderhalf uur lang gaat Estrin door wat hij alleen kan omschrijven als de diepten van de hel, terwijl hij vastgebonden zit. „Als ik klaar ben, komt de radioloog binnen en zegt: ‘Dit is de eerste keer dat we de muziek door de stalen deuren heen hebben gehoord.’ Ik denk: als ik dit kan overleven, kan ik alles overleven.”
Inmiddels slaat een nieuwe tweedelijns chemotherapie aan. „De handrem staat erop. De laatste scans zijn heel goed. Ik ben er nog niet, het stopt niet, maar ik sta hier.”
Abrikozenwodka
Met een fles Poolse abrikozenwodka brengt Estrin op het podium een toost uit op de medische wetenschap. „Ik wil proosten op de moderne geneeskunde, die dingen doet op moleculair niveau die ik niet eens begin te begrijpen. En een toost op alle oncologen in de wereld. Het is ongelooflijk dat het medicijn dat ik nu slik zeven jaar geleden nog niet eens bestond.”
Hoewel zijn arts hem inmiddels een ‘super responder’ noemt, blijft de toekomst onzeker. „Ik ben me er terdege van bewust dat het leven extreem kort en kwetsbaar is. Voor mij kan het elk moment, elke minuut veranderen. Ik leef mijn leven momenteel in blokken van drie maanden, van scan naar scan.”
De langharige zanger richt zich in Tilburg uiteindelijk tot de fans in de zaal. „Ik kijk nu naar alle mannen in deze zaal, die er statistisch gezien heel slecht in zijn om zichzelf eens in de zoveel tijd te laten checken. Alsjeblieft, laat je nakijken als er iets mis is, oké?”
Ik zie hun concert van gisteren voorbij komen in de stories. Dat zag er goed uit. Zijn er nog mensen van ons er bij geweest? Ik moest het helaas verstek laten gaan.
Poeh wat een heftig verhaal en wat een sterke positieve man. Ik hoop dat hij nog lang mag gaan proosten, vooral op het leven.quote:
Hopelijk mag Danny nog lang proosten op het leven.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Life is what happens to you while you're busy making other plans
|
|
