Frenemy?

Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.

Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.

Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.

Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.


Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.

Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?


Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.


Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?

Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.

Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.

Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.


DIT TOPIC GAAT NIET OVER MANNEN DUS WTF SLUIT JE HET?

quote:

Op donderdag 15 januari 2026 20:09 schreef SebbeSwensje het volgende:
Mijn "ex" was ook in de veronderstelling dat ik het vervelend had gevonden dat zij meer zou verdienen. Is er uiteindelijk totaal niet van gekomen, want die ging net als jij direct de ziektewet in, maar ik heb die gedachte sowieso nooit begrepen. Vond het juist hardstikke tof dat ze zo veelzijdig was in wat ze kon en ik zou me echt niet 'minder' voelen als ze meer zou hebben verdiend.

Omdat jij geen redpill loser of narcist bent waarschijnlijk.


Dat gezegd hebbende heb ik al ern topic over mijn ex, dit gaat om deze" vriendschap" en haar rare gedrag

quote:

Op donderdag 15 januari 2026 20:13 schreef Friday12 het volgende:
Als iedereen altijd het probleem is ben jij mischien wel het probleem?

Nee hoor, niet iedereen is het probleem.

quote:

Op donderdag 15 januari 2026 20:12 schreef Bart2002 het volgende:

[..]
Deze pik ik er even uit. M.i. bestaat er niet zoiets als "omgaan met Outlook"...
In de zin dat er ontvangen mailtjes in een lijstje staan en daar kun je wat mee of niet al naar gelang.
Je kunt op "beantwoorden" klikken of op "delete". Dat vraagt geen speciale skills naar wij dachten.

Dat dus. Misschien was ze in de war met Office.

quote:

Op donderdag 15 januari 2026 20:13 schreef MissButterflyy het volgende:
De gebruiker ervaart een vriendschap die is veranderd in een emotioneel onveilige en neerwaartse relatie. De vriendin bagatelliseert haar levenssituatie, weigert professionele steun en maakt haar grenzen en trauma belachelijk. Hierdoor overweegt de gebruiker het contact te verbreken om haar eigen welzijn te beschermen.

Niet helemaal juist. Ik hoef geen steun van haar. Ik vroeg haar om 1 gunst.

quote:

Op donderdag 15 januari 2026 20:14 schreef Friday12 het volgende:

[..]
Top wilde het net door chatgpt halen voor een klein verslagje

Laatste stuk van de OP lijkt ook wel op jaloezie

Natuurlijk baal ik dat ik niet 7 x op vakantie kan. Maar ik erger me aan haar lakse houding, alsof het heel normaal is en ik faal. Ik zie dit ook weleens op sociale media, types die een dikke erfenis hebben gekregen en doen alsof hun luxe komt door "hard werk".

quote:

Op donderdag 15 januari 2026 20:17 schreef Boca_Raton het volgende:
Ansa, klagen mag altijd. Maar wat is nu de gemene deler van je klachten? Of wie? Ik zou het daar eens over hebben. Wat zit er achter? Tip van mij en goed bedoeld.

Dit is een frame en aan frames doe ik niet mee

quote:

Op donderdag 15 januari 2026 20:17 schreef Bart2002 het volgende:

[..]
Als mensen zich voor laten staan op het kunnen "omgaan" met Outlook dan is de verstandhouding al wat fishy. Persoonlijk zou ik daar nooit vriendschappelijk cq professioneel contact mee willen.

Ik vroeg haar ook wat ze nou precies doet als personal assistant. Zij geeft aan dat ze meetings plant, vakanties boekt en af en toe wat regelt op het gebied van dingen inhuren. Nou, met alle respect, maar mijn baan is echt wel een stuk intenser en ingewikkelder en ik werk denk ik drie keer zoveel als zij. Zeker als het gaat om momenten van piekbelasting. Ik heb kort in de recruitment en in HR gewerkt en dat was echt een stuk minder stressvol dan wat ik nu doe.
Ik gun haar haar hoge loon, echt waar. Ik gun elke vrouw vrijheid, een hoog loon en een goede baan. Maar ik erger me aan het feit dat ze doet alsof ik gefaald heb in het leven, alsof mijn leven niet goed genoeg is, alsof ik niet hard heb gewerkt. Terwijl zij ondertussen gewoon dik profiteert van de expatregeling en doet alsof zij het helemaal gemaakt heeft.
Ik heb vrienden waar ik veel meer respect voor heb, die echt wel een stuk minder verdienen. Een vriendin van mij werkt bijvoorbeeld in de gezondheidszorg en werkt echt vele malen harder dan deze meid. En toch zou zij waarschijnlijk over haar zeggen dat zij minder hard werkt omdat zij minder verdient.
Ik ben er wel klaar mee eigenlijk

quote:

Op donderdag 15 januari 2026 20:19 schreef MissButterflyy het volgende:

[..]
Nee hoor. Waarheid is hard schijnbaar voor je.

Ik ga niet in op opmerkingen op de man.