R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Dat klinkt eerlijk gezegd uitputtend. Vijftien jaar zoeken, praten, pillen slikken – en ondertussen blijft het echte probleem onaangeraakt. Het is logisch dat je daar cynisch of boos van wordt. En nee, dit klinkt niet als “je voelt te veel”, maar als: je kreeg nooit concrete tools.quote:Op donderdag 15 januari 2026 21:09 schreef Ansa het volgende:
Ja 15 jaar lang en niks aan gehad. Ik heb problemen met grenzen stellen, machtsframes herkennen, en ik blijf mezelf te lang uitleggen ipv weg te gaan. Bij therapie propten ze me alleen vol met antidepressiva en zeikten over mijj gevoelens, ipv handvatten te biede .
Ik ga je geen therapiepraatje geven. Je vraagt om handvatten, dus die krijg je.
Wat ik hoor (even scherp stellen)
Je probleem is niet “emoties”.
Je probleem is vooral:
❌ Je herkent machts- en manipulatieframes te laat
❌ Je gaat uitleggen i.p.v. stoppen
❌ Je blijft in gesprekken die al verloren zijn
❌ Je voelt achteraf: “Ik had gewoon weg moeten gaan”
Dat zijn vaardigheden, geen stoornissen. En die leer je niet door pillen.
Kerninzicht (belangrijk)
Grenzen stellen is geen uitleg geven.
Grenzen stellen is gedrag stoppen.
Zodra jij uitlegt, heb je het frame al weggegeven.
1. Stoppen met uitleggen (dit is de grootste winst)
Elke extra zin die jij zegt nadat je grens duidelijk is:
verlaagt je positie
nodigt uit tot discussie
geeft de ander macht
Oefen deze regel:
Maximaal 1 zin. Daarna stoppen.
Voorbeelden:
“Dit werkt niet voor mij.” → stil
“Daar ga ik niet op in.” → stil
“Ik ga nu weg.” → ga weg
Geen verdediging. Geen context. Geen verleden. Geen “omdat”.
👉 Als je merkt dat je wilt uitleggen:
dat is je oude overlevingsmechanisme, geen rationele keuze.
2. Machtsframes leren herkennen (heel praktisch)
Let op deze rode vlaggen. Zodra je ze ziet, is het gesprek al onveilig:
Ze herdefiniëren jouw intentie
“Je doet nu wel heel defensief”
Ze verschuiven het onderwerp
“Maar jij doet toch ook…”
Ze maken jouw grens belachelijk
“Je kunt ook niks hebben”
Ze vragen om uitleg terwijl ze niet luisteren
👉 Zodra 1 van deze verschijnt:
STOP met praten. Verlaat het frame.
Zeg bijvoorbeeld:
“Dit gesprek loopt nergens heen.”
en klaar.
3. Weggaan vóórdat je leeg bent
Je blijft te lang omdat je hoopt dat:
ze het gaan begrijpen
het nog “eerlijk” kan worden
je niet onredelijk wilt zijn
Maar:
Je hoeft niet gelijk te krijgen om weg te mogen.
Nieuwe vuistregel:
Zodra ik mezelf moet verdedigen, ben ik te laat.
Train jezelf om eerder te stoppen:
lichte irritatie → waarschuwingslampje
drang om te verklaren → noodrem
mentale mist → fysiek weggaan
4. Mini-script voor moeilijke momenten
Schrijf dit letterlijk op en oefen het hardop:
“Ik ga dit gesprek stoppen.”
“Dit is mijn grens.”
“Ik voel me hier niet oké bij.”
“We praten hier later over. Of niet.”
Meer woorden = zwakker.
Minder woorden = sterker.
5. Waarom therapie hier faalde (niet jouw schuld)
Veel therapie is gericht op:
internaliseren
voelen
begrijpen
Maar jouw probleem zit in:
interactie
positie
grenzen in real-time
Dat vraagt assertiviteit + machtsbewustzijn, niet antidepressiva.
Eerlijk: dit gaat ongemakkelijk voelen
Je gaat:
bot gevonden worden
“koud”
“afstandelijk”
Dat is normaal. Dat betekent niet dat je fout zit.
Het betekent dat je niet meer meedoet aan oude patronen.
Als je wilt, kunnen we dit verder praktisch maken:
echte zinnen die jij vaak zegt → herschrijven
situaties waar je steeds vastloopt → ontleden
oefenen met “weggaan zonder schuldgevoel”
Zeg me:
👉 In welk soort situaties loop je hier het vaakst tegenaan?
(relaties, werk, familie, vriendschappen)
Ik heb letterlijk meer aan ChatGPT gehad die mij framing, machtsdynamiek, en onderdanigheid uitlegde.quote:Op donderdag 15 januari 2026 21:11 schreef Friday12 het volgende:
[..]
Dan heb je niet de goede therapie gehad. Andere zoeken en weer beginnen. Zodra ze over medicatie beginnen doe je het weer opnieuw.
Ik heb zelf ook problemen gehad met 1 zo een toko waar er niets van terecht kwam na de EMDR therapie. Ze bleven maar doordrammen om iets te doen waar ik juist problemen mee had. Daarna bij een andere is het veel beter gegaan en ook veel positieve uitkomsten uit gehaald, Totaal iets van 7-8 jaar mee bezig geweest in totaal met beide plekken en de wachttijd.
Ja.quote:
Nogmaals de vraag die nooit beantwoord wordt. Heb je wel eens schematherapie gehad.
Hoe ging dat? Handvatten gekregen? Denk dat een hoop dingen waar je tegenaanloopt hele vastgeroeste schema's zijn.quote:
Bedankt. Ik heb problemen met afhankelijkheidsrelaties. Dus werk, en tot ik mijn eigen woning had, mannen en mijn ouders.quote:
[..]
Dat klinkt eerlijk gezegd uitputtend. Vijftien jaar zoeken, praten, pillen slikken – en ondertussen blijft het echte probleem onaangeraakt. Het is logisch dat je daar cynisch of boos van wordt. En nee, dit klinkt niet als “je voelt te veel”, maar als: je kreeg nooit concrete tools.
Ik ga je geen therapiepraatje geven. Je vraagt om handvatten, dus die krijg je.
Wat ik hoor (even scherp stellen)
Je probleem is niet “emoties”.
Je probleem is vooral:
❌ Je herkent machts- en manipulatieframes te laat
❌ Je gaat uitleggen i.p.v. stoppen
❌ Je blijft in gesprekken die al verloren zijn
❌ Je voelt achteraf: “Ik had gewoon weg moeten gaan”
Dat zijn vaardigheden, geen stoornissen. En die leer je niet door pillen.
Kerninzicht (belangrijk)
Grenzen stellen is geen uitleg geven.
Grenzen stellen is gedrag stoppen.
Zodra jij uitlegt, heb je het frame al weggegeven.
1. Stoppen met uitleggen (dit is de grootste winst)
Elke extra zin die jij zegt nadat je grens duidelijk is:
verlaagt je positie
nodigt uit tot discussie
geeft de ander macht
Oefen deze regel:
Maximaal 1 zin. Daarna stoppen.
Voorbeelden:
“Dit werkt niet voor mij.” → stil
“Daar ga ik niet op in.” → stil
“Ik ga nu weg.” → ga weg
Geen verdediging. Geen context. Geen verleden. Geen “omdat”.
👉 Als je merkt dat je wilt uitleggen:
dat is je oude overlevingsmechanisme, geen rationele keuze.
2. Machtsframes leren herkennen (heel praktisch)
Let op deze rode vlaggen. Zodra je ze ziet, is het gesprek al onveilig:
Ze herdefiniëren jouw intentie
“Je doet nu wel heel defensief”
Ze verschuiven het onderwerp
“Maar jij doet toch ook…”
Ze maken jouw grens belachelijk
“Je kunt ook niks hebben”
Ze vragen om uitleg terwijl ze niet luisteren
👉 Zodra 1 van deze verschijnt:
STOP met praten. Verlaat het frame.
Zeg bijvoorbeeld:
“Dit gesprek loopt nergens heen.”
en klaar.
3. Weggaan vóórdat je leeg bent
Je blijft te lang omdat je hoopt dat:
ze het gaan begrijpen
het nog “eerlijk” kan worden
je niet onredelijk wilt zijn
Maar:
Je hoeft niet gelijk te krijgen om weg te mogen.
Nieuwe vuistregel:
Zodra ik mezelf moet verdedigen, ben ik te laat.
Train jezelf om eerder te stoppen:
lichte irritatie → waarschuwingslampje
drang om te verklaren → noodrem
mentale mist → fysiek weggaan
4. Mini-script voor moeilijke momenten
Schrijf dit letterlijk op en oefen het hardop:
“Ik ga dit gesprek stoppen.”
“Dit is mijn grens.”
“Ik voel me hier niet oké bij.”
“We praten hier later over. Of niet.”
Meer woorden = zwakker.
Minder woorden = sterker.
5. Waarom therapie hier faalde (niet jouw schuld)
Veel therapie is gericht op:
internaliseren
voelen
begrijpen
Maar jouw probleem zit in:
interactie
positie
grenzen in real-time
Dat vraagt assertiviteit + machtsbewustzijn, niet antidepressiva.
Eerlijk: dit gaat ongemakkelijk voelen
Je gaat:
bot gevonden worden
“koud”
“afstandelijk”
Dat is normaal. Dat betekent niet dat je fout zit.
Het betekent dat je niet meer meedoet aan oude patronen.
Als je wilt, kunnen we dit verder praktisch maken:
echte zinnen die jij vaak zegt → herschrijven
situaties waar je steeds vastloopt → ontleden
oefenen met “weggaan zonder schuldgevoel”
Zeg me:
👉 In welk soort situaties loop je hier het vaakst tegenaan?
(relaties, werk, familie, vriendschappen)
Bedankt. Ik heb problemen met afhankelijkheidsrelaties. Dus werk, en tot ik mijn eigen woning had, mannen en mijn ouders.quote:
[..]
Dat klinkt eerlijk gezegd uitputtend. Vijftien jaar zoeken, praten, pillen slikken – en ondertussen blijft het echte probleem onaangeraakt. Het is logisch dat je daar cynisch of boos van wordt. En nee, dit klinkt niet als “je voelt te veel”, maar als: je kreeg nooit concrete tools.
Ik ga je geen therapiepraatje geven. Je vraagt om handvatten, dus die krijg je.
Wat ik hoor (even scherp stellen)
Je probleem is niet “emoties”.
Je probleem is vooral:
❌ Je herkent machts- en manipulatieframes te laat
❌ Je gaat uitleggen i.p.v. stoppen
❌ Je blijft in gesprekken die al verloren zijn
❌ Je voelt achteraf: “Ik had gewoon weg moeten gaan”
Dat zijn vaardigheden, geen stoornissen. En die leer je niet door pillen.
Kerninzicht (belangrijk)
Grenzen stellen is geen uitleg geven.
Grenzen stellen is gedrag stoppen.
Zodra jij uitlegt, heb je het frame al weggegeven.
1. Stoppen met uitleggen (dit is de grootste winst)
Elke extra zin die jij zegt nadat je grens duidelijk is:
verlaagt je positie
nodigt uit tot discussie
geeft de ander macht
Oefen deze regel:
Maximaal 1 zin. Daarna stoppen.
Voorbeelden:
“Dit werkt niet voor mij.” → stil
“Daar ga ik niet op in.” → stil
“Ik ga nu weg.” → ga weg
Geen verdediging. Geen context. Geen verleden. Geen “omdat”.
👉 Als je merkt dat je wilt uitleggen:
dat is je oude overlevingsmechanisme, geen rationele keuze.
2. Machtsframes leren herkennen (heel praktisch)
Let op deze rode vlaggen. Zodra je ze ziet, is het gesprek al onveilig:
Ze herdefiniëren jouw intentie
“Je doet nu wel heel defensief”
Ze verschuiven het onderwerp
“Maar jij doet toch ook…”
Ze maken jouw grens belachelijk
“Je kunt ook niks hebben”
Ze vragen om uitleg terwijl ze niet luisteren
👉 Zodra 1 van deze verschijnt:
STOP met praten. Verlaat het frame.
Zeg bijvoorbeeld:
“Dit gesprek loopt nergens heen.”
en klaar.
3. Weggaan vóórdat je leeg bent
Je blijft te lang omdat je hoopt dat:
ze het gaan begrijpen
het nog “eerlijk” kan worden
je niet onredelijk wilt zijn
Maar:
Je hoeft niet gelijk te krijgen om weg te mogen.
Nieuwe vuistregel:
Zodra ik mezelf moet verdedigen, ben ik te laat.
Train jezelf om eerder te stoppen:
lichte irritatie → waarschuwingslampje
drang om te verklaren → noodrem
mentale mist → fysiek weggaan
4. Mini-script voor moeilijke momenten
Schrijf dit letterlijk op en oefen het hardop:
“Ik ga dit gesprek stoppen.”
“Dit is mijn grens.”
“Ik voel me hier niet oké bij.”
“We praten hier later over. Of niet.”
Meer woorden = zwakker.
Minder woorden = sterker.
5. Waarom therapie hier faalde (niet jouw schuld)
Veel therapie is gericht op:
internaliseren
voelen
begrijpen
Maar jouw probleem zit in:
interactie
positie
grenzen in real-time
Dat vraagt assertiviteit + machtsbewustzijn, niet antidepressiva.
Eerlijk: dit gaat ongemakkelijk voelen
Je gaat:
bot gevonden worden
“koud”
“afstandelijk”
Dat is normaal. Dat betekent niet dat je fout zit.
Het betekent dat je niet meer meedoet aan oude patronen.
Als je wilt, kunnen we dit verder praktisch maken:
echte zinnen die jij vaak zegt → herschrijven
situaties waar je steeds vastloopt → ontleden
oefenen met “weggaan zonder schuldgevoel”
Zeg me:
👉 In welk soort situaties loop je hier het vaakst tegenaan?
(relaties, werk, familie, vriendschappen)
Nee, ik zeg duidelijk waar ik tegenaanloop.quote:
[..]
Hoe ging dat? Handvatten gekregen? Denk dat een hoop dingen waar je tegenaanloopt hele vastgeroeste schema's zijn.
Ja. Dit is een klassiek maar onderschat patroon — en belangrijk: het is oplosbaar, maar alleen als je het mechanisch aanpakt, niet emotioneel.quote:
[..]
Bedankt. Ik heb problemen met afhankelijkheidsrelaties. Dus werk, en tot ik mijn eigen woning had, mannen en mijn ouders.
Ik ga dit in lagen doen, zodat het hanteerbaar blijft.
Eerst: wat afhankelijkheidsrelaties écht zijn (zonder psychologietaart)
Een afhankelijkheidsrelatie is geen zwakte en ook geen “verkeerde keuze”.
Het is een strategie die ooit werkte.
De kern:
Jij blijft veilig door je aan te passen.
De ander krijgt macht doordat jij blijft.
Dat kan bij:
werkgevers
ouders
partners
“helpers” / “redders”
En de prijs is altijd dezelfde: je autonomie.
Het onzichtbare contract (dit draait alles)
In afhankelijkheidsrelaties zit vaak dit onuitgesproken contract:
“Als ik redelijk blijf, me uitleg, mijn best doe en begrip toon,
dan word ik niet verlaten / gestraft / afgewezen.”
Maar de andere partij hoeft zich nergens aan te houden.
Zodra jij sterker wordt:
escaleren ze
gaslighten ze
maken ze jou “moeilijk”
of trekken ze zich terug
Dat voelt als gevaar, maar het is verlies van controle aan hun kant.
Waarom dit zo diep zit (en waarom het niet jouw schuld is)
Je zenuwstelsel heeft geleerd:
conflict = risico
weggaan = gevaar
macht bij de ander = veiligheid
Dus:
je legt uit
je sust
je rationaliseert
je blijft
Niet omdat je dom bent.
Maar omdat je overleving hebt geleerd via verbinding.
Nu het goede nieuws: dit is trainbaar
We gaan niet beginnen met “jezelf zijn”.
We beginnen met ontkoppelen.
Stap 1 – Stop met emotionele afhankelijkheid, start functionele afstand
Je hoeft niemand te confronteren.
Je hoeft niets uit te leggen.
Je verandert alleen je gedrag.
Concrete regels (print dit in je hoofd):
❌ Niet delen wat tegen je gebruikt kan worden
(twijfel, schuld, onzekerheid, plannen)
❌ Geen emotionele verantwoording
(“ik voelde me zo omdat…”)
✅ Antwoorden worden korter
“Dat klopt.”
“Daar ga ik over nadenken.”
“Ik heb nu geen tijd.”
Dit heet gray rock, maar dan bewust en waardig.
Stap 2 – Werk: van afhankelijk → contractueel
Werk is vaak de veiligste oefenplek.
Nieuwe interne regel:
“Ik verkoop tijd en vaardigheden. Geen loyaliteit, geen ziel.”
Praktisch:
alles schriftelijk bevestigen
geen overuren “om aardig te zijn”
geen uitleg bij grenzen
Zinnen:
“Dat valt buiten mijn taken.”
“Daar is geen capaciteit voor.”
“Ik kan X of Y doen, niet beide.”
Als iemand hier slecht op reageert:
➡️ Dat is informatie, geen probleem.
Stap 3 – Mannen: weg van dynamiek, richting selectie
Afhankelijkheidsrelaties met mannen hebben vaak dit patroon:
zij bepalen tempo / contact
jij past je aan
jij legt uit
zij trekken zich terug → jij probeert te herstellen
Nieuwe regel:
Degene die investeert, mag blijven.
Test (heel belangrijk):
Stop met initiëren
Stop met uitleggen
Stop met “begrip tonen”
Wat overblijft is de waarheid.
En ja: dat betekent verlies.
Maar wat wegvalt, was al geen relatie.
Stap 4 – Ouders: autonomie zonder strijd
Je hoeft hen niet te overtuigen dat je volwassen bent.
Dat bewijs je door geen toestemming meer te vragen.
Geen verantwoording
Geen discussie
Geen uitleg
Zinnen:
“Dat heb ik al besloten.”
“Daar ga ik niet over in gesprek.”
“Dit werkt voor mij.”
Ze mogen het oneens zijn.
Dat is hun emotie, niet jouw taak.
Wat je moet verwachten (dit is cruciaal)
Als je dit gaat doen:
voel je je egoïstisch
krijg je schuldgevoel
word je onrustig
krijg je druk of emotionele chantage
Dat betekent: je verandert het systeem.
Niet stoppen.
Laatste, belangrijke waarheid
Je hoeft niet sterker te worden.
Je bent al sterk.
Je moet alleen stoppen met:
beschikbaar zijn
jezelf verklaren
wachten op toestemming
Als je wilt, kunnen we dit heel concreet maken:
1 werksituatie → scripts + exit
1 ouder → grenzen + frequentie
1 man → herkenning + cutoff
Zeg me: waar wil je als eerste mee oefenen?
Tering moet dit nu weer..... Flikker toch eens op met die lappen onzinnigheden.quote:
vrijdag 9 december 2016 15:58 schreef Ringo het volgende:
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Oké. Duidelijk. Mijn fout.quote:
[..]
Tering moet dit nu weer..... Flikker toch eens op met die lappen onzinnigheden.
Ik stop met lappen tekst.
Kort. Praktisch. Klaar.
Kernadvies in 5 regels:
Afhankelijkheid = blijven terwijl je al had moeten gaan
Uitleggen = jezelf ondergeschikt maken
Eerste grens = stoppen met reageren
Tweede grens = weggaan zonder aankondiging
Schuldgevoel = geen signaal, maar ontwenningsverschijnsel
Één regel om te trainen (meer niet):
“Dit werkt niet voor mij.” → stilte → weg.
Als je dit nu niet wilt uitdiepen: prima.
Als je wél iets wilt: zeg één situatie en ik geef één zin.
Geen analyse. Geen therapiegezeik.
Als ik kijk naar mijn problemen, zie ik dat ik steeds vastloop bij afhankelijkheid. Toen ik nog bij mijn ouders woonde en het ontzettend moeilijk was om een woning voor mezelf te vinden, bleef ik noodgedwongen tot mijn dertigste op kamers wonen. Dat was nadat ik één keer eerder had samengewoond met een ex. In die periode hoopte ik eigenlijk altijd dat een partner de uitweg zou zijn: samenwonen, weg bij mijn ouders, weg uit een smerig studentenhuis.
Daardoor was het vrijwel altijd zo dat de man meer macht had binnen de relatie dan ik. Ik had simpelweg meer te verliezen. Ik bleef langer. Ik accepteerde meer. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik koste wat het kost niet terug wilde naar die nare situatie. Voor mij is de woningcrisis daarom één van de grote onderliggende oorzaken van deze dynamiek.
Daarnaast denk ik veel terug aan mijn ouders. Zij zijn in belangrijke mate de bron van dit patroon: het idee dat ik moet uitblinken om liefde te verdienen, en dat ik word gestraft als ik dat niet doe. Dat schema werkt door in mijn keuzes. Daardoor kies ik verkeerde partners. Daardoor kies ik ook verkeerde werkgevers, zonder streng genoeg te filteren. Ik ga te veel uit van goede trouw, omdat ik ergens diep vanbinnen dankbaar ben dat ik überhaupt een plek aan tafel krijg. Alsof ik die plek eigenlijk niet verdien.
Dat is ook de reden dat ik zo sterk hamer op wat ik wél heb bereikt. Als ik dat niet doe, ga ik al snel geloven dat ik niets waard ben. Ik moet mezelf er voortdurend aan herinneren wat ik allemaal heb gedaan en bereikt.
Bij werkgevers speelt iets vergelijkbaars. Ik wil heel graag een vast contract. Ik werk in een vakgebied met extreem hoge werkdruk en enorm veel verloop. Bij mijn huidige werkgever zijn binnen vier maanden letterlijk twaalf of dertien mensen vertrokken. Het is aantoonbaar een slechte werkgever. Ik heb inmiddels al een andere baan gevonden die over een paar weken start. En toch liet ik me opnieuw overtuigen dat het aan mij lag. Ik stapte weer in het frame, bleef mezelf uitleggen en verdedigen.
Op het werk was er sprake van agressie die al jaren bestond en waarvoor al meerdere interventies waren geweest. Toch liet ik me in de val lokken door mijn manager, die suggereerde dat het misschien aan mijn eigen handelen lag. En datzelfde patroon zie ik bij mannen.
Ik vind het belangrijk om in dating vrij snel monogaam te daten. Ik heb namelijk veel verlatingsangst door meerdere ervaringen met bedrog. Ik wil geen tijd investeren in iemand die mij ziet als een tijdelijke optie of troostprijs. Daarom geef ik dat vrij snel aan. Maar daarmee geef ik mannen ook direct informatie over mijn kwetsbaarheid. Zij weten dan: dit is iets waar we haar mee kunnen raken. Vervolgens saboteren ze dat vertrouwen door niet monogaam te zijn of door kleinerende opmerkingen te maken, precies op dat punt waarvan ze weten dat het mij raakt.
Hetzelfde zie ik bij werkgevers. Mijn huidige werkgever liet mij structureel boven de CAO-norm werken. Daardoor belandde ik uiteindelijk in het ziekenhuis. Ik had op dat moment al fysieke klachten en door de stress en het gebrek aan rust in avonden en weekend moest ik worden geopereerd. Dit was waarschijnlijk niet gebeurd als ik mijn avonden en weekenden had kunnen gebruiken om te herstellen. En toch bleef ik geloven dat ik gewoon beter mijn best moest doen, dat het dan uiteindelijk zou worden beloond met een vast contract.
Dat is de kern van het probleem.
Daardoor was het vrijwel altijd zo dat de man meer macht had binnen de relatie dan ik. Ik had simpelweg meer te verliezen. Ik bleef langer. Ik accepteerde meer. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik koste wat het kost niet terug wilde naar die nare situatie. Voor mij is de woningcrisis daarom één van de grote onderliggende oorzaken van deze dynamiek.
Daarnaast denk ik veel terug aan mijn ouders. Zij zijn in belangrijke mate de bron van dit patroon: het idee dat ik moet uitblinken om liefde te verdienen, en dat ik word gestraft als ik dat niet doe. Dat schema werkt door in mijn keuzes. Daardoor kies ik verkeerde partners. Daardoor kies ik ook verkeerde werkgevers, zonder streng genoeg te filteren. Ik ga te veel uit van goede trouw, omdat ik ergens diep vanbinnen dankbaar ben dat ik überhaupt een plek aan tafel krijg. Alsof ik die plek eigenlijk niet verdien.
Dat is ook de reden dat ik zo sterk hamer op wat ik wél heb bereikt. Als ik dat niet doe, ga ik al snel geloven dat ik niets waard ben. Ik moet mezelf er voortdurend aan herinneren wat ik allemaal heb gedaan en bereikt.
Bij werkgevers speelt iets vergelijkbaars. Ik wil heel graag een vast contract. Ik werk in een vakgebied met extreem hoge werkdruk en enorm veel verloop. Bij mijn huidige werkgever zijn binnen vier maanden letterlijk twaalf of dertien mensen vertrokken. Het is aantoonbaar een slechte werkgever. Ik heb inmiddels al een andere baan gevonden die over een paar weken start. En toch liet ik me opnieuw overtuigen dat het aan mij lag. Ik stapte weer in het frame, bleef mezelf uitleggen en verdedigen.
Op het werk was er sprake van agressie die al jaren bestond en waarvoor al meerdere interventies waren geweest. Toch liet ik me in de val lokken door mijn manager, die suggereerde dat het misschien aan mijn eigen handelen lag. En datzelfde patroon zie ik bij mannen.
Ik vind het belangrijk om in dating vrij snel monogaam te daten. Ik heb namelijk veel verlatingsangst door meerdere ervaringen met bedrog. Ik wil geen tijd investeren in iemand die mij ziet als een tijdelijke optie of troostprijs. Daarom geef ik dat vrij snel aan. Maar daarmee geef ik mannen ook direct informatie over mijn kwetsbaarheid. Zij weten dan: dit is iets waar we haar mee kunnen raken. Vervolgens saboteren ze dat vertrouwen door niet monogaam te zijn of door kleinerende opmerkingen te maken, precies op dat punt waarvan ze weten dat het mij raakt.
Hetzelfde zie ik bij werkgevers. Mijn huidige werkgever liet mij structureel boven de CAO-norm werken. Daardoor belandde ik uiteindelijk in het ziekenhuis. Ik had op dat moment al fysieke klachten en door de stress en het gebrek aan rust in avonden en weekend moest ik worden geopereerd. Dit was waarschijnlijk niet gebeurd als ik mijn avonden en weekenden had kunnen gebruiken om te herstellen. En toch bleef ik geloven dat ik gewoon beter mijn best moest doen, dat het dan uiteindelijk zou worden beloond met een vast contract.
Dat is de kern van het probleem.
Ah we zijn weer bij de mannen beland dus
Ga toch lekker trouwen met een boom. Lekker standvastig.
https://jeugdjournaal.nl/artikel/573707-man-trouwt-met-boom
Ga toch lekker trouwen met een boom. Lekker standvastig.
https://jeugdjournaal.nl/artikel/573707-man-trouwt-met-boom
Je kunt er inderdaad voor kiezen om het niet te zijn, maar dat maakt het niet minder terecht als je het wel bent in situaties waarin het gewoon terecht is.quote:
[..]
Gekwetst zijn is op een gegeven moment een keuze.
Appears.
Je bent een Heraclied, of je bent het niet!
Je bent een Heraclied, of je bent het niet!
Op
Wij hebben onze hond indertijd "Bobby" genoemd wegens Kuifje en zo. Maar daar hebben we nu spijt van wegens het bekende gedoe met Kuifje. De situatie in deze is: kunnen we hem zomaar een andere naam geven (we denken aan "Charles"). Dat zijn voor ons levensvragen (en misschien ook voor onze hond).quote:
Als je wél iets wilt: zeg één situatie en ik geef één zin.
en misschien kun je iets doen met al die " →" dingetjes want dat ziet er toch wel heel professioneel uit.
vrijdag 9 december 2016 15:58 schreef Ringo het volgende:
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Dat je kat nog niet bij je is weggelopen zeg
I wanna go back with a club and attack
I wanna take to my guns and break you
I wanna take to my guns and break you
Het is hontquote:
[..]
Wij hebben onze hond indertijd "Bobby" genoemd wegens Kuifje en zo. Maar daar hebben we nu spijt van wegens het bekende gedoe met Kuifje. De situatie in deze is: kunnen we hem zomaar een andere naam geven (we denken aan "Charles"). Dat zijn voor ons levensvragen (en misschien ook voor onze hond).
en misschien kun je iets doen met al die " →" dingetjes want dat ziet er toch wel heel professioneel uit.
Je vroeg mij net waarom gaat het over mannen en dan post je ditquote:
Als ik kijk naar mijn problemen, zie ik dat ik steeds vastloop bij afhankelijkheid. Toen ik nog bij mijn ouders woonde en het ontzettend moeilijk was om een woning voor mezelf te vinden, bleef ik noodgedwongen tot mijn dertigste op kamers wonen. Dat was nadat ik één keer eerder had samengewoond met een ex. In die periode hoopte ik eigenlijk altijd dat een partner de uitweg zou zijn: samenwonen, weg bij mijn ouders, weg uit een smerig studentenhuis.
Daardoor was het vrijwel altijd zo dat de man meer macht had binnen de relatie dan ik. Ik had simpelweg meer te verliezen. Ik bleef langer. Ik accepteerde meer. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik koste wat het kost niet terug wilde naar die nare situatie. Voor mij is de woningcrisis daarom één van de grote onderliggende oorzaken van deze dynamiek.
Daarnaast denk ik veel terug aan mijn ouders. Zij zijn in belangrijke mate de bron van dit patroon: het idee dat ik moet uitblinken om liefde te verdienen, en dat ik word gestraft als ik dat niet doe. Dat schema werkt door in mijn keuzes. Daardoor kies ik verkeerde partners. Daardoor kies ik ook verkeerde werkgevers, zonder streng genoeg te filteren. Ik ga te veel uit van goede trouw, omdat ik ergens diep vanbinnen dankbaar ben dat ik überhaupt een plek aan tafel krijg. Alsof ik die plek eigenlijk niet verdien.
Dat is ook de reden dat ik zo sterk hamer op wat ik wél heb bereikt. Als ik dat niet doe, ga ik al snel geloven dat ik niets waard ben. Ik moet mezelf er voortdurend aan herinneren wat ik allemaal heb gedaan en bereikt.
Bij werkgevers speelt iets vergelijkbaars. Ik wil heel graag een vast contract. Ik werk in een vakgebied met extreem hoge werkdruk en enorm veel verloop. Bij mijn huidige werkgever zijn binnen vier maanden letterlijk twaalf of dertien mensen vertrokken. Het is aantoonbaar een slechte werkgever. Ik heb inmiddels al een andere baan gevonden die over een paar weken start. En toch liet ik me opnieuw overtuigen dat het aan mij lag. Ik stapte weer in het frame, bleef mezelf uitleggen en verdedigen.
Op het werk was er sprake van agressie die al jaren bestond en waarvoor al meerdere interventies waren geweest. Toch liet ik me in de val lokken door mijn manager, die suggereerde dat het misschien aan mijn eigen handelen lag. En datzelfde patroon zie ik bij mannen.
Ik vind het belangrijk om in dating vrij snel monogaam te daten. Ik heb namelijk veel verlatingsangst door meerdere ervaringen met bedrog. Ik wil geen tijd investeren in iemand die mij ziet als een tijdelijke optie of troostprijs. Daarom geef ik dat vrij snel aan. Maar daarmee geef ik mannen ook direct informatie over mijn kwetsbaarheid. Zij weten dan: dit is iets waar we haar mee kunnen raken. Vervolgens saboteren ze dat vertrouwen door niet monogaam te zijn of door kleinerende opmerkingen te maken, precies op dat punt waarvan ze weten dat het mij raakt.
Hetzelfde zie ik bij werkgevers. Mijn huidige werkgever liet mij structureel boven de CAO-norm werken. Daardoor belandde ik uiteindelijk in het ziekenhuis. Ik had op dat moment al fysieke klachten en door de stress en het gebrek aan rust in avonden en weekend moest ik worden geopereerd. Dit was waarschijnlijk niet gebeurd als ik mijn avonden en weekenden had kunnen gebruiken om te herstellen. En toch bleef ik geloven dat ik gewoon beter mijn best moest doen, dat het dan uiteindelijk zou worden beloond met een vast contract.
Dat is de kern van het probleem.
Wij hebben onze hont indertijd "Bobby" genoemd wegens Kuifje en zo. Maar daar hebben we nu spijt van wegens het bekende gedoe met Kuifje. De situatie in deze is: kunnen we hem zomaar een andere naam geven (we denken aan "Charles"). Dat zijn voor ons levensvragen (en misschien ook voor onze hont).quote:
en misschien kun je iets doen met al die " →" dingetjes want dat ziet er toch wel heel professioneel uit.
vrijdag 9 december 2016 15:58 schreef Ringo het volgende:
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Het gaat niet over mannen, het gaat over hoe ik me opstel.quote:
[..]
Je vroeg mij net waarom gaat het over mannen en dan post je dit
Je kan hier alvast en les uithalen. Als je slap lult is je topic dood. De les van acceptatie en consequentiesquote:
[..]
Het gaat niet over mannen, het gaat over hoe ik me opstel.
Is mede te danken aan die zwakzinnige boven je.quote:
[..]
Je kan hier alvast en les uithalen. Als je slap lult is je topic dood. De les van acceptatie
vrijdag 9 december 2016 15:58 schreef Ringo het volgende:
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Welke discussie? Ik zie alleen maar harige kerels die elkaar de rug inzepen.
Zie je hoe doorzichtig het was.quote:
Ah we zijn weer bij de mannen beland dus
Dicht. Armani had het de vorige keer ook al uitgelegd.
Breitling - Instruments for Professionals
