Daders pamperen

Nederland was enkele weken geleden in rep en roer na het doodschieten van een minderjarige door de politie bij een mislukte overval. Deze jongen verschool zich in een McDonald’s en zwaaide met wapens terwijl er jonge kinderen aanwezig waren. De politie schakelde hem uit. Toch werd hij in sommige kringen vrijwel direct als slachtoffer neergezet.
Niet het kind bij wie een wapen tegen het hoofd werd gehouden. Een kind dat waarschijnlijk de rest van zijn leven met trauma’s moet leven. Nee, de dader. Degene die die ochtend opstond en besloot dat het stelen van een fatbike belangrijker was dan de veiligheid en het leven van anderen.

Steeds weer hoor ik in Nederland hetzelfde refrein. Daders zijn ook slachtoffers. Ze hadden een moeilijke jeugd. Ze verdienen een tweede kans. Maar waar blijft het mededogen voor de mensen die zij blijvend beschadigen of doden?
We hebben dit patroon vaker gezien. Daders met zware geweldsdelicten die al eerder tbs kregen en toch weer op verlof gingen. Met dodelijke gevolgen.

We zien het bij huiselijk geweld. Bij mishandeling door ouders en partners die steeds opnieuw kansen krijgen. Kijk naar het Sliedingse pleegmeisje. Pleegouders die al eerder kinderen mishandelden, kregen opnieuw kwetsbare kinderen toegewezen. Het meisje vertelde jarenlang dat ze werd mishandeld. Ze werd niet geloofd. Haar moeder vertelde huilend dat ook zij door dezelfde pleegouders was geslagen. Hoe kun je een kind zo structureel negeren? Hoe kun je iemand die zegt ik word mishandeld niet serieus nemen?

Het antwoord lijkt telkens hetzelfde. De dader krijgt het voordeel van de twijfel. Want die arme dader heeft misschien ook een moeilijke jeugd gehad.
Als iemand met complexe PTSS kan ik me niet voorstellen dat ik iemand mishandel. Dat ik een willekeurig geweldsmisdrijf pleeg. Ja, er zijn genoeg mensen die me woedend maken. Maar ik doe het niet. Omdat ik een moreel besef heb. Omdat beschaving betekent dat je je impulsen beheerst.

Ik ben het zat dat we in Nederland en breder in het Westen daders blijven pamperen. Dat we hen telkens opnieuw de ruimte geven om nieuwe slachtoffers te maken.
Dit begint al jong op school. Kinderen met ernstige gedragsproblematiek worden niet geplaatst in passend onderwijs. Docenten moeten ze maar in de klas houden. Klassen waarin andere leerlingen worden geterroriseerd. Hevig geweld wordt getolereerd. Hooguit volgt er een korte schorsing en daarna komt dezelfde leerling weer terug. De rest van de klas voelt zich jarenlang onveilig.
Waarom zijn we zo gefixeerd op de rechten van daders en zo blind voor de rechten van slachtoffers? Voor de rechten van hulpverleners. Voor de rechten van politieagenten die ook thuiskomen met trauma’s. Want niemand gelooft toch serieus dat een agent die iemand doodschiet daar ongeschonden uitkomt.
Afgezien van vertrouwen of wantrouwen in de politie. Het zijn ook gewoon mensen.

Wanneer stoppen we met het romantiseren van daderschap? Wanneer erkennen we dat verantwoordelijkheid bestaat? Wanneer zetten we eindelijk de veiligheid en waardigheid van slachtoffers centraal in plaats van eindeloze empathie voor mensen die bewust anderen schade toebrengen?
Dat lijkt mij een vraag die Nederland zichzelf dringend moet stellen.

[ Bericht 0% gewijzigd door Ansa op 02-01-2026 15:17:32 ]

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 14:52 schreef Mutsaers__78 het volgende:

[..]
Dat komt ook omdat jij hulp bij de psycholoog (gezocht) hebt. In andere culturen overheerst er schaamte om dat te doen (in veel mindere mate in Nederland zelf ook trouwens). Dat verhindert dat problemen vaak aangepakt worden.

Mijn daders waren allemaal hoogopgeleid en wit...

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 14:50 schreef Mutsaers__78 het volgende:

[..]
Heb je een voorbeeld van waar dat ooit gezegd is én dat dat daadwerkelijk tot minder straf heeft geleid?

Ja, in het onderwijs dagelijks.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 14:42 schreef junkiesietze het volgende:

[..]

Een wapen. Ik pas het aan.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 15:20 schreef sturmpie het volgende:
Dat heeft met vrouwen te maken, in landen waar vrouwen 't voor 't zeggen hebben, zoals in Nederland en veel landen in Europa en wereldwijd, daar heb je geen doodstraf, met of zonder proces, men zou iedere misdadiger direct door 't hoofd moeten schieten midden op straat onder 't toeziend oog van mensen.

Nederland is te lief, rijke landen zijn nogal lief voor criminelen, omdat ze allemaal 'n moeder hebben, en zij is overal de schuld van.

Ik ben als vrouw pro doodstraf hoor.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 15:42 schreef sturmpie het volgende:

[..]
dan ben je 1% schat

vrouwen komen al fietsend klaar is bekend, de hel is los gebroken in de landen waar vrouwen mogen fietsen, die komen continue klaar, ga dat effect eens berekenen in de quantum theorie, onvermijdelijk effect ?

Tijd voor je pilletjes

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 18:17 schreef timmmmm het volgende:
Ik denk dat je de context niet helemaal begrijpt als je hoort dat daders ook slachtoffers zijn. Terwijl het niet heel ingewikkeld is.

Uitvoerig onderzoek wijst uit dat plegers van delicten, dit komt bij sommige delicten vaker voor dan anderen, vaak in een eerder stadium slachtoffer zijn geweest. Met name in het kader van slachtofferhulp en preventie is dat natuurlijk belangrijk om te weten, maar in relatie tot het delict is dat natuurlijk niet van belang. Daar zijn de rollen duidelijk, de dader en het slachtoffer.

Als je vaker hulp nodig hebt relatief simpele problemen te begrijpen, kan je dit soort topics gewoon blijven openen hoor knul!

Ok timmmm. Genoeg mensen met een kutjeugd die nooit dader worden.