OOR Oorlog en Defensie
Oorlogen en conflicten - zoals Rusland-Oekraïne - en andere internationale (militaire) conflicten kun je hier bespreken, evenals alles op het gebied van defensie, zoals materiaal, missies, selectieprocedures, collega's etc.
Lieve vrienden,
In deze nieuwsbrief vertellen we u natuurlijk meer over de tourniquetactie. Maar we nemen u ook weer mee naar Oekraïne. U leest over Dyma, onze cameraman in Kramatorsk, die deze week opnieuw ternauwernood aan een aanval ontsnapte. We laten u het meest emotionele moment van onze vorige reis zien, blikken vooruit op onze volgende frontreis en hebben natuurlijk ook weer een video die hopelijk een glimlach op uw gezicht tovert.
Al geld voor meer dan 13.000 F&C-tourniquets gedoneerd!
Onze eerste doelstelling is ruim overtroffen
Onze eerste doelstelling was ambitieus. Naast de eerste 500 en later nog eens 1.000 F&C-tourniquets wilden we minimaal 10.000 extra exemplaren laten produceren en persoonlijk afleveren in het frontgebied. De totale doelstelling kwam daarmee uit op 11.500 tourniquets.
Om zoveel mogelijk levens te redden, willen we zoveel mogelijk goede tourniquets beschikbaar maken voor militairen, medici en burgers in het frontgebied. We hopen natuurlijk dat ze zo min mogelijk gebruikt hoeven te worden. Maar als ze wél nodig zijn, moeten ze er zijn.
Zelfs wanneer uiteindelijk slechts ongeveer 2% van alle tourniquets daadwerkelijk wordt gebruikt, betekent dat dat van iedere 1.000 uitgedeelde tourniquets er ongeveer 20 een levensbedreigende bloeding kunnen stoppen.
Eén vraag blijft door ons hoofd spoken:
Hoeveel levens kunnen we samen redden als er wél een goede tourniquet beschikbaar is?
Nog nooit eerder kregen we in zo'n korte tijd zoveel steun voor één actie. Natuurlijk hoopten we dat mensen het belang van deze actie zouden inzien, maar wat er de afgelopen dagen is gebeurd, hadden we nooit durven dromen. Dankzij de enorme steun hebben we onze doelstelling van 10.000 stuks inmiddels ruimschoots overtroffen.
Terwijl u deze nieuwsbrief leest, loopt de teller nog steeds op. Op het moment dat ik dit schrijf, weet ik al zeker dat we meer dan 13.000 F&C-tourniquets kunnen laten produceren. Hoeveel het er volgende week zijn? Dat hangt volledig af van de steun die we de komende dagen nog ontvangen.
Voor iedere donatie zijn we ongelooflijk dankbaar. Tegelijkertijd weten we dat de behoefte nog altijd veel groter is. Iedere extra tourniquet die we kunnen uitdelen, kan letterlijk het verschil betekenen tussen leven en dood. Daarom stoppen we niet. Ook niet nu we de grens van 13.000 tourniquets zijn gepasseerd.
Een F&C-tourniquet kost ons iets meer dan ¤6 om te produceren. Iedere euro die voor deze actie wordt gedoneerd, gebruiken we volledig voor de productie van extra tourniquets. Gewoon zoveel mogelijk levensreddende tourniquets beschikbaar maken voor de mensen die ze het hardst nodig hebben. Zolang er mensen overlijden doordat er geen goede tourniquet beschikbaar is, blijven wij doorgaan.
Wilt u samen met ons ervoor zorgen dat er een goede tourniquet beschikbaar is wanneer iedere seconde telt? Klik dan hieronder op 'Tourniquet Actie'. Misschien redt uw donatie straks letterlijk een mensenleven.
Volgende week laten we u weten hoeveel extra F&C-tourniquets we mede dankzij jullie steun opnieuw kunnen bestellen.
Dyma, explosies en andere angstige momenten
Afgelopen donderdag sloeg er een projectiel in de flat naast de woning van Dyma, onze cameraman in Kramatorsk. Wonder boven wonder bleef zijn eigen appartement grotendeels onbeschadigd, maar de kracht van de explosie was enorm. Een groot stuk beton werd meer dan tachtig meter weggeslingerd en kwam in zijn tuin terecht.
Dyma zelf kwam er gelukkig relatief goed vanaf. Toen hij tijdens de explosie dekking zocht, kneusde hij zijn been flink. Nadat de situatie weer enigszins rustig was geworden, ging hij naar de eerste hulp. Daar wilden ze hem direct behandelen, maar omdat er op dat moment meerdere zwaargewonden binnenkwamen, stelde Dyma zelf voor om de volgende dag terug te komen.
Onderweg naar huis had hij veel pijn, maar lopen ging nog net. Toen hij bijna thuis was, hoorde hij ineens het geluid waar iedere inwoner van Kramatorsk inmiddels bang voor is: een FPV-drone.
Naast hem stond een klein winkeltje met dichtgetimmerde ramen. Toch was het gewoon geopend. Zijn eerste reactie was om naar binnen te rennen. Maar direct besefte hij dat hij daarmee ook de klanten en het personeel in levensgevaar zou brengen. In plaats daarvan dook hij achter een boom.
De drone draaide met hem mee. Ondanks zijn gekneusde been wist hij nog net achter een tweede boom te komen. Op dat moment koos de drone-bestuurder een ander doelwit. Slechts enkele seconden later explodeerde de drone op een auto, op ongeveer tien meter afstand van Dyma.
Wij hebben Dyma opnieuw gevraagd om Kramatorsk alstublieft te verlaten. Maar als journalist weigert hij nog steeds om zijn stad achter te laten. Hij wil blijven vastleggen wat er in Kramatorsk en de rest van de Donbas gebeurt. Na wat er is gebeurd met Alyona en Zhenya maakt dit ons doodongerust.
Tijdens onze volgende reis zal Dyma wel gewoon weer met ons meegaan om onze video's op te nemen.
Het meest emotionele moment van de reis
Eerder al verteld en nu op (nieuwe) video!
Tijdens de afgelopen frontreis gingen we langs bij een straatarm gezin met tien kinderen. Vooral de situatie van Dacha, een meisje dat grotendeels verlamd is, raakte ons enorm.
Dacha had wel een rolstoel, maar kon zichzelf helemaal niet verplaatsen. Iedere keer moest iemand haar ergens neerzetten. En daar bleef ze dan zitten. Door de ongelijke vloer in huis en de zanderige tuin was zelfstandig naar buiten gaan onmogelijk. Even zelf naar buiten rijden of met haar broertjes en zusjes meegaan was voor haar simpelweg niet mogelijk.
Daar móésten we iets aan doen.
Daarom verrasten we haar met een elektrische rolstoel die ook over gras en zand kan rijden. In het begin was het natuurlijk even wennen en ze heeft ook wel hier en daar een broertje of zusje geraakt, maar inmiddels heeft Dacha het rijden goed geleerd.
Voor het eerst kan ze zelf naar buiten. Zelf door de straat rijden. Zelf bepalen waar ze naartoe wil. Vrijheid die voor de meesten van ons vanzelfsprekend is, maar waar Dacha jarenlang alleen maar van kon dromen. Maar nu is het echt. De glimlach op haar gezicht zei alles. Voor ons was dit zonder twijfel het mooiste en meest emotionele moment van de hele reis. Toen ik gisteren de gemonteerde video voor het eerst terugzag, kon ik het niet drooghouden. Ik ben heel benieuwd wat u ervan vindt.
Bijzonder is dat deze video werd opgenomen door Dima, onze cameraman uit het vorige verhaal. Hij maakte deze opnames tijdens onze vorige reis en monteerde de video eerder deze week. Slechts enkele dagen later ontsnapte hij ternauwernood aan een FPV-drone in Kramatorsk.
Eén ding weten we inmiddels wel zeker: dit gezin gaan we niet loslaten. Ze hebben onze hulp hard nodig en we gaan er alles aan doen om ook de komende tijd voor hen klaar te staan.
Als je van heel erg zuur houdt, dan is het heel lekker
(video afgelopen woensdag)
We gingen weer achterstevoren pingelen. Schijnbaar is het echt kruisbessen-seizoen, want op een markt in Oekraïne ontmoetten we opnieuw een oudere vrouw die haar zelfgekweekte kruisbessen probeerde te verkopen.
Natuurlijk mochten we eerst proeven. Maar eerlijk is eerlijk... ze waren écht heel zuur. Toch wilden we graag een bakje kopen, want het ging ons natuurlijk helemaal niet om de kruisbessen.
Toen we vroegen wat ze moesten kosten, begonnen we zoals altijd achterstevoren te pingelen. Dus niet om de prijs omlaag te krijgen, maar juist omhoog.
De vrouw begreep eerst niet wat onze bedoeling was en probeerde een deel van het geld zelfs weer terug te geven. Voor ons was het een klein gebaar, maar aan haar emotionele reactie was duidelijk te zien hoeveel verschil het voor haar maakte.
Soms kan een klein beetje hulp voor iemand heel veel betekenen.
Ook deze beelden werden opgenomen en gemonteerd door Dyma.
Onze volgende reis
Onze komende reis, later deze maand, zal er heel anders uitzien dan de vorige. Waar we de afgelopen keer iets verder van het front bleven, zullen we deze keer juist weer veel dichter bij de frontlinie werken.
Eerlijk gezegd zien we daar ook erg tegenop. Vooral een bezoek aan Kherson houdt ons bezig. De stad behoort op dit moment misschien wel tot de gevaarlijkste van heel Oekraïne. Vrijwel dagelijks worden burgers doelbewust aangevallen door FPV-drones en artilleriebeschietingen. Ook voor hulpverleners is het risico daar groot.
Toch vinden we dat we moeten gaan.
We willen F&C-tourniquets persoonlijk afleveren bij militairen, medici en burgers in het frontgebied. Daarnaast hopen we opnieuw mensen te kunnen evacueren die zelf niet meer op eigen kracht kunnen vertrekken.
Maar misschien wel de belangrijkste reden is Katja en de kinderen die zij opvangt in Kherson. We willen laten zien dat er, midden in alle ellende, nog altijd kinderen leven die onze hulp hard nodig hebben. We hopen dat we ook voor hen weer iets kunnen betekenen en misschien zelfs kunnen voorkomen dat sommige gezinnen daar moeten blijven wonen.
Natuurlijk zullen we ook de verschillende dierenopvangcentra bezoeken, gezinnen persoonlijk ondersteunen en opnieuw friet bakken voor militairen en burgers.
Zoals altijd staat er nog veel meer op het programma. Vlak voor vertrek vertellen we u daar graag meer over.
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Twee honden, drie mensen en heel veel problemen
Lieve vrienden,
We hebben een stressvolle week achter de rug. In Dnipro nemen de inslagen toe en daarmee ook onze zorgen om de bewoners van The Holland House.
In Kramatorsk, Zaporizja en Kherson is de situatie nog veel heftiger. We noemen juist deze plaatsen omdat we daar veel contacten hebben en vanuit deze gebieden steeds vaker evacuatieverzoeken krijgen.
Een jaar geleden hadden we nog het gevoel dat we mensen vanuit deze gevaarlijke gebieden konden evacueren naar het relatief veilige Dnipro. Maar ook dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Onze bewoners van The Holland House horen inmiddels vrijwel iedere dag inslagen.
En onze gedachten zijn vaak bij onze vrienden en alle kinderen die we kennen in Kherson. We kennen hun gezichten, hun verhalen en hun families. En we weten dat zij daar nog steeds iedere dag middenin zitten.
Moeilijk verlopen evacuatie
Deze week hadden we een evacuatie uit Kramatorsk die allesbehalve soepel verliep. Het begon met het volgende verzoek:
“Goedemorgen, evacueren jullie nog mensen uit Kramatorsk? Het gaat om 3 volwassenen. 1 mevrouw is 76. Ze is slecht ter been. Andere mevrouw is 62. En een man. Hij is 37, maar is fysiek en een beetje mentaal gehandicapt.”
Het team van de pas 23-jarige Anna, dat u misschien heeft gezien in onze televisieserie Patatje Hoop, voert evacuaties uit in de gevaarlijkste gebieden van de Donbas. Wij ondersteunen deze organisatie mede, zodat zij dit belangrijke werk kunnen blijven doen.
Woensdag gingen Anna en haar team voor ons op pad om het drietal uit Kramatorsk te evacueren. Een gevaarlijke rit. In Kramatorsk zijn voortdurend inslagen en ook auto's en burgers worden aangevallen met drones.
Het plan was om hen eerst naar het iets veiligere Lozova te brengen en de volgende dag verder te laten reizen naar Dnipro, waar ze in The Holland House kunnen verblijven.
Bij de evacuatie bleek onverwacht dat er ook twee honden mee moesten. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar één van de honden bleek agressief tegen andere honden.
Bij de opvang voor de eerste nacht mochten de mensen binnen slapen, maar de honden niet. Zij konden veilig in een apart hok verblijven. Eén van de dames vond dat onacceptabel en weigerde daarom daar te overnachten.
Ook in The Holland House kunnen we geen agressieve hond opvangen. We boden daarom aan om deze naar een goede hondenopvang in de buurt te brengen. Na veel vijven en zessen werd dat geaccepteerd.
Maar daarmee waren de problemen nog niet voorbij. In plaats van op onze kosten met het openbaar vervoer naar Dnipro te reizen, maakte de familie onderweg andere keuzes. Ze kwamen vrijdag in Pavlograd terecht, waar ze uiteindelijk zelfs een nacht op het station sliepen.
Gisteren na drie dagen veranderden ze weer van gedachten. De agresieve hond moet van hen naar een andere opvang 200km uit de buurt. Dit gaat vandaag alsnog gebeuren. Vanmiddag vier dagen na het begin van de evacuatie, arriveert de familie met de rustige hond eindelijk bij The Holland House.
We zien vaker dat mensen die alles hebben moeten achterlaten en onder extreme stress staan keuzes maken die voor ons soms moeilijk te begrijpen zijn. Angst en onzekerheid doen iets met mensen. In dit geval verliep het wel heel extreem.
Maar het belangrijkste is dat ze er vandaag zijn. We hopen dat de familie in The Holland House eindelijk een beetje tot rust kan komen.
Onze Dima in Kramatorsk
Vorige week vertelden we over de heftige situatie van onze Dima in Kramatorsk. De flat naast zijn woning werd geraakt en niet veel later moest hij zelf dekking zoeken voor een FPV-drone.
Toch wilde Dima absoluut niet vertrekken.
Deze week hebben we hem verteld hoeveel mensen in Nederland met hem meeleven en hem op het hart drukken om toch uit Kramatorsk te vertrekken.
Dima was echt geraakt door al die reacties en wil jullie hartelijk bedanken voor het medeleven en de steun.
En misschien hebben jullie woorden toch iets in beweging gezet. Dima heeft ons inmiddels verteld dat hij zal nadenken over een eventueel vertrek uit Kramatorsk.
Door de oogjes van de achtjarige Eva uit Kherson (nieuwe video)
Tijdens de vorige door ons georganiseerde kindervakantie hadden we veel bijzondere gesprekken met de kinderen die bij ons op vakantie waren. Zo ook met de achtjarige Eva uit Kherson.
Voor Eva is buitenspelen niet zo vanzelfsprekend als voor veel andere kinderen. In Kherson slaan de hele dag door granaten, drones en raketten in. Ze vertelt heel open over haar leven thuis. Over wat ze hoort wanneer het gevaar dichtbij komt, wanneer ze wel en niet naar buiten kan en waarom deze vakantie voor haar zo bijzonder is.
Net als veel andere kinderen die we in Oekraïne spreken, zegt Eva dat ze niet bang is voor de inslagen om haar heen. Misschien omdat ze dat thuis zo heeft geleerd te zeggen. Misschien omdat angst iets is geworden waar je als kind mee leert leven. Het is al aangrijpend genoeg dat een meisje van acht überhaupt weet hoe het klinkt wanneer het gevaar dichtbij komt.
Een heel bijzonder gesprek, door de oogjes van de achtjarige Eva.
Klik op de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief om de video te bekijken. Het is de eerste video die u daar ziet.
Al geld voor meer dan 16.000 tourniquets gedoneerd
Vorige week waren we al ontzettend trots op jullie omdat we onze eerste doelstelling ruim hadden overtroffen. Maar de teller blijft maar doorgaan.
Inmiddels is er genoeg geld gedoneerd voor meer dan 16.000 F&C-tourniquets!
De eerste 1.500 tourniquets zijn inmiddels geleverd en nog eens 10.000 exemplaren zijn al besteld. En zolang de donaties binnenkomen, blijven we nieuwe tourniquets bijbestellen.
Een F&C-tourniquet kost ons iets meer dan ¤ 6 om te produceren. Iedere euro die voor deze actie wordt gedoneerd, gebruiken we volledig voor de productie van extra tourniquets. We willen simpelweg zoveel mogelijk goede tourniquets beschikbaar maken voor militairen, medici en burgers in het frontgebied. Als ze nodig zijn, moeten ze er zijn.
Hoeveel levens kunnen we samen redden?
Volgende week laten we jullie natuurlijk weer weten hoeveel extra F&C-tourniquets we dankzij jullie steun opnieuw kunnen bestellen.
Video van afgelopen week bereikte opvallend veel jongeren
Vorige week plaatsten we de video van het invalide meisje dat van ons een elektrische rolstoel kreeg. De video werd ontzettend goed bekeken en we kregen er bijzonder veel reacties op.
Wat ons vooral opviel, was hoeveel reacties er kwamen van jongeren. Een groep die normaal gesproken wat minder bezig is met de oorlog in Oekraïne en al helemaal niet vanzelfsprekend bij Franky en Coen terechtkomt.
Daarom zijn we extra blij dat juist deze video zoveel jongeren heeft bereikt. De video stond zelfs geruime tijd op nummer één in de lijst van meest bekeken video’s op het zeer populaire Dumpert.
Heeft u hem gemist?
U kunt de video bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. (Het is de derde video die u daar ziet).
Ons favoriete tankstation is gebombardeerd
Tussen Pavlograd en Dnipro kwamen we langs een benzinepomp waar we vaak hebben getankt. Even koffie of een cola zero halen voordat we weer verder reden richting het front of terug naar Dnipro. Een dag eerder was hij nog gewoon geopend.
Nu was er vrijwel niets meer van over.
In de nacht ervoor was het tankstation geraakt door een Russische Shahed-drone. Toen wij arriveerden waren medewerkers nog bezig om chocoladerepen, frisdrank en andere producten uit het zwaar beschadigde winkeltje te halen.
Het personeel was vanwege een luchtalarm vlak voor de inslag nog net naar buiten gevlucht. Daardoor vielen er geen dodelijke slachtoffers. Eén medewerker raakte gewond.
Wie regelmatig vanuit de Donbas naar Dnipro rijdt, kent deze weg. Langs deze route stoppen militairen, hulpverleners en burgers om te tanken, iets te eten of even op adem te komen. Alsof dit nog niet genoeg was, werden een dag later op dezelfde route en in Dnipro nóg vijf tankstations aangevallen en verwoest.
Ik schreef eerder al over de onbekende helden van Oekraïne. Voor mij horen de medewerkers van deze tankstations daar ook bij. Terwijl de oorlog om hen heen doorgaat, blijven zij iedere dag werken. Dankzij hen kunnen ambulances, hulpverleners, militairen en vrijwilligers zoals wij blijven rijden.
Deze video kunt u bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. Het is de tweede video die u daar ziet.
Ons transport volledig in eigen handen
We vertelden eerder al dat we een eigen trailer van maar liefst 13,60 meter lang hebben gekocht om hulpgoederen naar Oekraïne te vervoeren.
Maar inmiddels hebben we nóg een flinke stap gezet: we hebben nu ook onze eigen DAF-vrachtauto (trekker) aangeschaft.
Dat betekent dat we voortaan het volledige transport in eigen handen hebben. We zijn minder afhankelijk van anderen, kunnen transporten makkelijker zelf plannen en besparen op korte termijn al flink op de transportkosten. En uiteindelijk is dat waar het om gaat: hoe lager onze transportkosten, hoe meer geld we overhouden voor hulp én hoe meer goederen we naar Oekraïne kunnen brengen.
De combinatie van onze eigen vrachtauto en trailer geeft ons bovendien de mogelijkheid om vaker transporten te organiseren. Voor ons is dit dan ook weer een flinke stap vooruit.
28 augustus weer naar Oekraïne
Over drie weken vertrekken we alweer naar Oekraïne. En eerlijk gezegd worden we steeds wat nerveuzer naarmate de datum dichterbij komt.
Tijdens deze reis zullen we voor een specifiek doel nog dichter naar het front gaan dan normaal. We weten dat we daarmee extra risico nemen en om heel eerlijk te zijn: we zijn daar best bang voor. We hebben er samen veel over gesproken en ons meerdere keren afgevraagd of we dit wel moeten doen. Toch hebben we besloten om te gaan. Niet omdat we het gevaar onderschatten of omdat we zo nodig risico willen nemen, maar omdat de redenen om dit wél te doen voor ons uiteindelijk zwaarder wegen dan onze angst.
Wat die redenen precies zijn, kunnen we op dit moment nog niet vertellen. Zodra dat wel mogelijk is, zullen we jullie er natuurlijk alles over vertellen. We gaan dus, wel met knikkende knieën, maar met de volle overtuiging dat we dit moeten doen.
Als laatste alweer een heel verdrietig bericht
Deze week bereikte ons ook een heel verdrietig bericht.
Een voormalig medewerker van het team van Anna werkte in een noodhospitaal in het frontgebied. De plek waar gewonde militairen en burgers worden binnengebracht en waar medisch personeel iedere dag opnieuw probeert levens te redden.
Het noodhospitaal werd getroffen door een Russische geleide bom. Bij die aanval raakte hij zeer ernstig gewond.
Deze week kregen we te horen dat hij aan zijn verwondingen is overleden.
Het blijft moeilijk te bevatten. Mensen die juist op deze plekken proberen de levens van anderen te redden, lopen daarbij zelf iedere dag gevaar.
We wensen zijn familie, vrienden en alle mensen van het team van Anna ontzettend veel sterkte met dit enorme verlies
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier. Of betaal tourniquets. De link staat hierboven.
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Lieve vrienden,
We hebben een stressvolle week achter de rug. In Dnipro nemen de inslagen toe en daarmee ook onze zorgen om de bewoners van The Holland House.
In Kramatorsk, Zaporizja en Kherson is de situatie nog veel heftiger. We noemen juist deze plaatsen omdat we daar veel contacten hebben en vanuit deze gebieden steeds vaker evacuatieverzoeken krijgen.
Een jaar geleden hadden we nog het gevoel dat we mensen vanuit deze gevaarlijke gebieden konden evacueren naar het relatief veilige Dnipro. Maar ook dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Onze bewoners van The Holland House horen inmiddels vrijwel iedere dag inslagen.
En onze gedachten zijn vaak bij onze vrienden en alle kinderen die we kennen in Kherson. We kennen hun gezichten, hun verhalen en hun families. En we weten dat zij daar nog steeds iedere dag middenin zitten.
Moeilijk verlopen evacuatie
Deze week hadden we een evacuatie uit Kramatorsk die allesbehalve soepel verliep. Het begon met het volgende verzoek:
“Goedemorgen, evacueren jullie nog mensen uit Kramatorsk? Het gaat om 3 volwassenen. 1 mevrouw is 76. Ze is slecht ter been. Andere mevrouw is 62. En een man. Hij is 37, maar is fysiek en een beetje mentaal gehandicapt.”
Het team van de pas 23-jarige Anna, dat u misschien heeft gezien in onze televisieserie Patatje Hoop, voert evacuaties uit in de gevaarlijkste gebieden van de Donbas. Wij ondersteunen deze organisatie mede, zodat zij dit belangrijke werk kunnen blijven doen.
Woensdag gingen Anna en haar team voor ons op pad om het drietal uit Kramatorsk te evacueren. Een gevaarlijke rit. In Kramatorsk zijn voortdurend inslagen en ook auto's en burgers worden aangevallen met drones.
Het plan was om hen eerst naar het iets veiligere Lozova te brengen en de volgende dag verder te laten reizen naar Dnipro, waar ze in The Holland House kunnen verblijven.
Bij de evacuatie bleek onverwacht dat er ook twee honden mee moesten. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar één van de honden bleek agressief tegen andere honden.
Bij de opvang voor de eerste nacht mochten de mensen binnen slapen, maar de honden niet. Zij konden veilig in een apart hok verblijven. Eén van de dames vond dat onacceptabel en weigerde daarom daar te overnachten.
Ook in The Holland House kunnen we geen agressieve hond opvangen. We boden daarom aan om deze naar een goede hondenopvang in de buurt te brengen. Na veel vijven en zessen werd dat geaccepteerd.
Maar daarmee waren de problemen nog niet voorbij. In plaats van op onze kosten met het openbaar vervoer naar Dnipro te reizen, maakte de familie onderweg andere keuzes. Ze kwamen vrijdag in Pavlograd terecht, waar ze uiteindelijk zelfs een nacht op het station sliepen.
Gisteren na drie dagen veranderden ze weer van gedachten. De agresieve hond moet van hen naar een andere opvang 200km uit de buurt. Dit gaat vandaag alsnog gebeuren. Vanmiddag vier dagen na het begin van de evacuatie, arriveert de familie met de rustige hond eindelijk bij The Holland House.
We zien vaker dat mensen die alles hebben moeten achterlaten en onder extreme stress staan keuzes maken die voor ons soms moeilijk te begrijpen zijn. Angst en onzekerheid doen iets met mensen. In dit geval verliep het wel heel extreem.
Maar het belangrijkste is dat ze er vandaag zijn. We hopen dat de familie in The Holland House eindelijk een beetje tot rust kan komen.
Onze Dima in Kramatorsk
Vorige week vertelden we over de heftige situatie van onze Dima in Kramatorsk. De flat naast zijn woning werd geraakt en niet veel later moest hij zelf dekking zoeken voor een FPV-drone.
Toch wilde Dima absoluut niet vertrekken.
Deze week hebben we hem verteld hoeveel mensen in Nederland met hem meeleven en hem op het hart drukken om toch uit Kramatorsk te vertrekken.
Dima was echt geraakt door al die reacties en wil jullie hartelijk bedanken voor het medeleven en de steun.
En misschien hebben jullie woorden toch iets in beweging gezet. Dima heeft ons inmiddels verteld dat hij zal nadenken over een eventueel vertrek uit Kramatorsk.
Door de oogjes van de achtjarige Eva uit Kherson (nieuwe video)
Tijdens de vorige door ons georganiseerde kindervakantie hadden we veel bijzondere gesprekken met de kinderen die bij ons op vakantie waren. Zo ook met de achtjarige Eva uit Kherson.
Voor Eva is buitenspelen niet zo vanzelfsprekend als voor veel andere kinderen. In Kherson slaan de hele dag door granaten, drones en raketten in. Ze vertelt heel open over haar leven thuis. Over wat ze hoort wanneer het gevaar dichtbij komt, wanneer ze wel en niet naar buiten kan en waarom deze vakantie voor haar zo bijzonder is.
Net als veel andere kinderen die we in Oekraïne spreken, zegt Eva dat ze niet bang is voor de inslagen om haar heen. Misschien omdat ze dat thuis zo heeft geleerd te zeggen. Misschien omdat angst iets is geworden waar je als kind mee leert leven. Het is al aangrijpend genoeg dat een meisje van acht überhaupt weet hoe het klinkt wanneer het gevaar dichtbij komt.
Een heel bijzonder gesprek, door de oogjes van de achtjarige Eva.
Klik op de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief om de video te bekijken. Het is de eerste video die u daar ziet.
Al geld voor meer dan 16.000 tourniquets gedoneerd
Vorige week waren we al ontzettend trots op jullie omdat we onze eerste doelstelling ruim hadden overtroffen. Maar de teller blijft maar doorgaan.
Inmiddels is er genoeg geld gedoneerd voor meer dan 16.000 F&C-tourniquets!
De eerste 1.500 tourniquets zijn inmiddels geleverd en nog eens 10.000 exemplaren zijn al besteld. En zolang de donaties binnenkomen, blijven we nieuwe tourniquets bijbestellen.
Een F&C-tourniquet kost ons iets meer dan ¤ 6 om te produceren. Iedere euro die voor deze actie wordt gedoneerd, gebruiken we volledig voor de productie van extra tourniquets. We willen simpelweg zoveel mogelijk goede tourniquets beschikbaar maken voor militairen, medici en burgers in het frontgebied. Als ze nodig zijn, moeten ze er zijn.
Hoeveel levens kunnen we samen redden?
Volgende week laten we jullie natuurlijk weer weten hoeveel extra F&C-tourniquets we dankzij jullie steun opnieuw kunnen bestellen.
Video van afgelopen week bereikte opvallend veel jongeren
Vorige week plaatsten we de video van het invalide meisje dat van ons een elektrische rolstoel kreeg. De video werd ontzettend goed bekeken en we kregen er bijzonder veel reacties op.
Wat ons vooral opviel, was hoeveel reacties er kwamen van jongeren. Een groep die normaal gesproken wat minder bezig is met de oorlog in Oekraïne en al helemaal niet vanzelfsprekend bij Franky en Coen terechtkomt.
Daarom zijn we extra blij dat juist deze video zoveel jongeren heeft bereikt. De video stond zelfs geruime tijd op nummer één in de lijst van meest bekeken video’s op het zeer populaire Dumpert.
Heeft u hem gemist?
U kunt de video bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. (Het is de derde video die u daar ziet).
Ons favoriete tankstation is gebombardeerd
Tussen Pavlograd en Dnipro kwamen we langs een benzinepomp waar we vaak hebben getankt. Even koffie of een cola zero halen voordat we weer verder reden richting het front of terug naar Dnipro. Een dag eerder was hij nog gewoon geopend.
Nu was er vrijwel niets meer van over.
In de nacht ervoor was het tankstation geraakt door een Russische Shahed-drone. Toen wij arriveerden waren medewerkers nog bezig om chocoladerepen, frisdrank en andere producten uit het zwaar beschadigde winkeltje te halen.
Het personeel was vanwege een luchtalarm vlak voor de inslag nog net naar buiten gevlucht. Daardoor vielen er geen dodelijke slachtoffers. Eén medewerker raakte gewond.
Wie regelmatig vanuit de Donbas naar Dnipro rijdt, kent deze weg. Langs deze route stoppen militairen, hulpverleners en burgers om te tanken, iets te eten of even op adem te komen. Alsof dit nog niet genoeg was, werden een dag later op dezelfde route en in Dnipro nóg vijf tankstations aangevallen en verwoest.
Ik schreef eerder al over de onbekende helden van Oekraïne. Voor mij horen de medewerkers van deze tankstations daar ook bij. Terwijl de oorlog om hen heen doorgaat, blijven zij iedere dag werken. Dankzij hen kunnen ambulances, hulpverleners, militairen en vrijwilligers zoals wij blijven rijden.
Deze video kunt u bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. Het is de tweede video die u daar ziet.
Ons transport volledig in eigen handen
We vertelden eerder al dat we een eigen trailer van maar liefst 13,60 meter lang hebben gekocht om hulpgoederen naar Oekraïne te vervoeren.
Maar inmiddels hebben we nóg een flinke stap gezet: we hebben nu ook onze eigen DAF-vrachtauto (trekker) aangeschaft.
Dat betekent dat we voortaan het volledige transport in eigen handen hebben. We zijn minder afhankelijk van anderen, kunnen transporten makkelijker zelf plannen en besparen op korte termijn al flink op de transportkosten. En uiteindelijk is dat waar het om gaat: hoe lager onze transportkosten, hoe meer geld we overhouden voor hulp én hoe meer goederen we naar Oekraïne kunnen brengen.
De combinatie van onze eigen vrachtauto en trailer geeft ons bovendien de mogelijkheid om vaker transporten te organiseren. Voor ons is dit dan ook weer een flinke stap vooruit.
28 augustus weer naar Oekraïne
Over drie weken vertrekken we alweer naar Oekraïne. En eerlijk gezegd worden we steeds wat nerveuzer naarmate de datum dichterbij komt.
Tijdens deze reis zullen we voor een specifiek doel nog dichter naar het front gaan dan normaal. We weten dat we daarmee extra risico nemen en om heel eerlijk te zijn: we zijn daar best bang voor. We hebben er samen veel over gesproken en ons meerdere keren afgevraagd of we dit wel moeten doen. Toch hebben we besloten om te gaan. Niet omdat we het gevaar onderschatten of omdat we zo nodig risico willen nemen, maar omdat de redenen om dit wél te doen voor ons uiteindelijk zwaarder wegen dan onze angst.
Wat die redenen precies zijn, kunnen we op dit moment nog niet vertellen. Zodra dat wel mogelijk is, zullen we jullie er natuurlijk alles over vertellen. We gaan dus, wel met knikkende knieën, maar met de volle overtuiging dat we dit moeten doen.
Als laatste alweer een heel verdrietig bericht
Deze week bereikte ons ook een heel verdrietig bericht.
Een voormalig medewerker van het team van Anna werkte in een noodhospitaal in het frontgebied. De plek waar gewonde militairen en burgers worden binnengebracht en waar medisch personeel iedere dag opnieuw probeert levens te redden.
Het noodhospitaal werd getroffen door een Russische geleide bom. Bij die aanval raakte hij zeer ernstig gewond.
Deze week kregen we te horen dat hij aan zijn verwondingen is overleden.
Het blijft moeilijk te bevatten. Mensen die juist op deze plekken proberen de levens van anderen te redden, lopen daarbij zelf iedere dag gevaar.
We wensen zijn familie, vrienden en alle mensen van het team van Anna ontzettend veel sterkte met dit enorme verlies
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier. Of betaal tourniquets. De link staat hierboven.
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Oeps, ik zie dat ik een nieuwsbrief ben vergeten te plaatsen.
Twee honden, drie mensen en heel veel problemen
Lieve vrienden,
We hebben een stressvolle week achter de rug. In Dnipro nemen de inslagen toe en daarmee ook onze zorgen om de bewoners van The Holland House.
In Kramatorsk, Zaporizja en Kherson is de situatie nog veel heftiger. We noemen juist deze plaatsen omdat we daar veel contacten hebben en vanuit deze gebieden steeds vaker evacuatieverzoeken krijgen.
Een jaar geleden hadden we nog het gevoel dat we mensen vanuit deze gevaarlijke gebieden konden evacueren naar het relatief veilige Dnipro. Maar ook dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Onze bewoners van The Holland House horen inmiddels vrijwel iedere dag inslagen.
En onze gedachten zijn vaak bij onze vrienden en alle kinderen die we kennen in Kherson. We kennen hun gezichten, hun verhalen en hun families. En we weten dat zij daar nog steeds iedere dag middenin zitten.
Moeilijk verlopen evacuatie
Deze week hadden we een evacuatie uit Kramatorsk die allesbehalve soepel verliep. Het begon met het volgende verzoek:
“Goedemorgen, evacueren jullie nog mensen uit Kramatorsk? Het gaat om 3 volwassenen. 1 mevrouw is 76. Ze is slecht ter been. Andere mevrouw is 62. En een man. Hij is 37, maar is fysiek en een beetje mentaal gehandicapt.”
Het team van de pas 23-jarige Anna, dat u misschien heeft gezien in onze televisieserie Patatje Hoop, voert evacuaties uit in de gevaarlijkste gebieden van de Donbas. Wij ondersteunen deze organisatie mede, zodat zij dit belangrijke werk kunnen blijven doen.
Woensdag gingen Anna en haar team voor ons op pad om het drietal uit Kramatorsk te evacueren. Een gevaarlijke rit. In Kramatorsk zijn voortdurend inslagen en ook auto's en burgers worden aangevallen met drones.
Het plan was om hen eerst naar het iets veiligere Lozova te brengen en de volgende dag verder te laten reizen naar Dnipro, waar ze in The Holland House kunnen verblijven.
Bij de evacuatie bleek onverwacht dat er ook twee honden mee moesten. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar één van de honden bleek agressief tegen andere honden.
Bij de opvang voor de eerste nacht mochten de mensen binnen slapen, maar de honden niet. Zij konden veilig in een apart hok verblijven. Eén van de dames vond dat onacceptabel en weigerde daarom daar te overnachten.
Ook in The Holland House kunnen we geen agressieve hond opvangen. We boden daarom aan om deze naar een goede hondenopvang in de buurt te brengen. Na veel vijven en zessen werd dat geaccepteerd.
Maar daarmee waren de problemen nog niet voorbij. In plaats van op onze kosten met het openbaar vervoer naar Dnipro te reizen, maakte de familie onderweg andere keuzes. Ze kwamen vrijdag in Pavlograd terecht, waar ze uiteindelijk zelfs een nacht op het station sliepen.
Gisteren na drie dagen veranderden ze weer van gedachten. De agresieve hond moet van hen naar een andere opvang 200km uit de buurt. Dit gaat vandaag alsnog gebeuren. Vanmiddag vier dagen na het begin van de evacuatie, arriveert de familie met de rustige hond eindelijk bij The Holland House.
We zien vaker dat mensen die alles hebben moeten achterlaten en onder extreme stress staan keuzes maken die voor ons soms moeilijk te begrijpen zijn. Angst en onzekerheid doen iets met mensen. In dit geval verliep het wel heel extreem.
Maar het belangrijkste is dat ze er vandaag zijn. We hopen dat de familie in The Holland House eindelijk een beetje tot rust kan komen.
Onze Dima in Kramatorsk
Vorige week vertelden we over de heftige situatie van onze Dima in Kramatorsk. De flat naast zijn woning werd geraakt en niet veel later moest hij zelf dekking zoeken voor een FPV-drone.
Toch wilde Dima absoluut niet vertrekken.
Deze week hebben we hem verteld hoeveel mensen in Nederland met hem meeleven en hem op het hart drukken om toch uit Kramatorsk te vertrekken.
Dima was echt geraakt door al die reacties en wil jullie hartelijk bedanken voor het medeleven en de steun.
En misschien hebben jullie woorden toch iets in beweging gezet. Dima heeft ons inmiddels verteld dat hij zal nadenken over een eventueel vertrek uit Kramatorsk.
Door de oogjes van de achtjarige Eva uit Kherson (nieuwe video)
Tijdens de vorige door ons georganiseerde kindervakantie hadden we veel bijzondere gesprekken met de kinderen die bij ons op vakantie waren. Zo ook met de achtjarige Eva uit Kherson.
Voor Eva is buitenspelen niet zo vanzelfsprekend als voor veel andere kinderen. In Kherson slaan de hele dag door granaten, drones en raketten in. Ze vertelt heel open over haar leven thuis. Over wat ze hoort wanneer het gevaar dichtbij komt, wanneer ze wel en niet naar buiten kan en waarom deze vakantie voor haar zo bijzonder is.
Net als veel andere kinderen die we in Oekraïne spreken, zegt Eva dat ze niet bang is voor de inslagen om haar heen. Misschien omdat ze dat thuis zo heeft geleerd te zeggen. Misschien omdat angst iets is geworden waar je als kind mee leert leven. Het is al aangrijpend genoeg dat een meisje van acht überhaupt weet hoe het klinkt wanneer het gevaar dichtbij komt.
Een heel bijzonder gesprek, door de oogjes van de achtjarige Eva.
Al geld voor meer dan 16.000 tourniquets gedoneerd
Vorige week waren we al ontzettend trots op jullie omdat we onze eerste doelstelling ruim hadden overtroffen. Maar de teller blijft maar doorgaan.
Inmiddels is er genoeg geld gedoneerd voor meer dan 16.000 F&C-tourniquets!
De eerste 1.500 tourniquets zijn inmiddels geleverd en nog eens 10.000 exemplaren zijn al besteld. En zolang de donaties binnenkomen, blijven we nieuwe tourniquets bijbestellen.
Een F&C-tourniquet kost ons iets meer dan ¤ 6 om te produceren. Iedere euro die voor deze actie wordt gedoneerd, gebruiken we volledig voor de productie van extra tourniquets. We willen simpelweg zoveel mogelijk goede tourniquets beschikbaar maken voor militairen, medici en burgers in het frontgebied. Als ze nodig zijn, moeten ze er zijn.
Hoeveel levens kunnen we samen redden?
Volgende week laten we jullie natuurlijk weer weten hoeveel extra F&C-tourniquets we dankzij jullie steun opnieuw kunnen bestellen.
Video van afgelopen week bereikte opvallend veel jongeren
Vorige week plaatsten we de video van het invalide meisje dat van ons een elektrische rolstoel kreeg. De video werd ontzettend goed bekeken en we kregen er bijzonder veel reacties op.
Wat ons vooral opviel, was hoeveel reacties er kwamen van jongeren. Een groep die normaal gesproken wat minder bezig is met de oorlog in Oekraïne en al helemaal niet vanzelfsprekend bij Franky en Coen terechtkomt.
Daarom zijn we extra blij dat juist deze video zoveel jongeren heeft bereikt. De video stond zelfs geruime tijd op nummer één in de lijst van meest bekeken video’s op het zeer populaire Dumpert.
Heeft u hem gemist?
U kunt de video bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. (Het is de derde video die u daar ziet).
Ons favoriete tankstation is gebombardeerd
Tussen Pavlograd en Dnipro kwamen we langs een benzinepomp waar we vaak hebben getankt. Even koffie of een cola zero halen voordat we weer verder reden richting het front of terug naar Dnipro. Een dag eerder was hij nog gewoon geopend.
Nu was er vrijwel niets meer van over.
In de nacht ervoor was het tankstation geraakt door een Russische Shahed-drone. Toen wij arriveerden waren medewerkers nog bezig om chocoladerepen, frisdrank en andere producten uit het zwaar beschadigde winkeltje te halen.
Het personeel was vanwege een luchtalarm vlak voor de inslag nog net naar buiten gevlucht. Daardoor vielen er geen dodelijke slachtoffers. Eén medewerker raakte gewond.
Wie regelmatig vanuit de Donbas naar Dnipro rijdt, kent deze weg. Langs deze route stoppen militairen, hulpverleners en burgers om te tanken, iets te eten of even op adem te komen. Alsof dit nog niet genoeg was, werden een dag later op dezelfde route en in Dnipro nóg vijf tankstations aangevallen en verwoest.
Ik schreef eerder al over de onbekende helden van Oekraïne. Voor mij horen de medewerkers van deze tankstations daar ook bij. Terwijl de oorlog om hen heen doorgaat, blijven zij iedere dag werken. Dankzij hen kunnen ambulances, hulpverleners, militairen en vrijwilligers zoals wij blijven rijden.
Deze video kunt u bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. Het is de tweede video die u daar ziet.
Ons transport volledig in eigen handen
We vertelden eerder al dat we een eigen trailer van maar liefst 13,60 meter lang hebben gekocht om hulpgoederen naar Oekraïne te vervoeren.
Maar inmiddels hebben we nóg een flinke stap gezet: we hebben nu ook onze eigen DAF-vrachtauto (trekker) aangeschaft.
Dat betekent dat we voortaan het volledige transport in eigen handen hebben. We zijn minder afhankelijk van anderen, kunnen transporten makkelijker zelf plannen en besparen op korte termijn al flink op de transportkosten. En uiteindelijk is dat waar het om gaat: hoe lager onze transportkosten, hoe meer geld we overhouden voor hulp én hoe meer goederen we naar Oekraïne kunnen brengen.
De combinatie van onze eigen vrachtauto en trailer geeft ons bovendien de mogelijkheid om vaker transporten te organiseren. Voor ons is dit dan ook weer een flinke stap vooruit.
28 augustus weer naar Oekraïne
Over drie weken vertrekken we alweer naar Oekraïne. En eerlijk gezegd worden we steeds wat nerveuzer naarmate de datum dichterbij komt.
Tijdens deze reis zullen we voor een specifiek doel nog dichter naar het front gaan dan normaal. We weten dat we daarmee extra risico nemen en om heel eerlijk te zijn: we zijn daar best bang voor. We hebben er samen veel over gesproken en ons meerdere keren afgevraagd of we dit wel moeten doen. Toch hebben we besloten om te gaan. Niet omdat we het gevaar onderschatten of omdat we zo nodig risico willen nemen, maar omdat de redenen om dit wél te doen voor ons uiteindelijk zwaarder wegen dan onze angst.
Wat die redenen precies zijn, kunnen we op dit moment nog niet vertellen. Zodra dat wel mogelijk is, zullen we jullie er natuurlijk alles over vertellen. We gaan dus, wel met knikkende knieën, maar met de volle overtuiging dat we dit moeten doen.
Als laatste alweer een heel verdrietig bericht
Deze week bereikte ons ook een heel verdrietig bericht.
Een voormalig medewerker van het team van Anna werkte in een noodhospitaal in het frontgebied. De plek waar gewonde militairen en burgers worden binnengebracht en waar medisch personeel iedere dag opnieuw probeert levens te redden.
Het noodhospitaal werd getroffen door een Russische geleide bom. Bij die aanval raakte hij zeer ernstig gewond.
Deze week kregen we te horen dat hij aan zijn verwondingen is overleden.
Het blijft moeilijk te bevatten. Mensen die juist op deze plekken proberen de levens van anderen te redden, lopen daarbij zelf iedere dag gevaar.
We wensen zijn familie, vrienden en alle mensen van het team van Anna ontzettend veel sterkte met dit enorme verlies
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Twee honden, drie mensen en heel veel problemen
Lieve vrienden,
We hebben een stressvolle week achter de rug. In Dnipro nemen de inslagen toe en daarmee ook onze zorgen om de bewoners van The Holland House.
In Kramatorsk, Zaporizja en Kherson is de situatie nog veel heftiger. We noemen juist deze plaatsen omdat we daar veel contacten hebben en vanuit deze gebieden steeds vaker evacuatieverzoeken krijgen.
Een jaar geleden hadden we nog het gevoel dat we mensen vanuit deze gevaarlijke gebieden konden evacueren naar het relatief veilige Dnipro. Maar ook dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Onze bewoners van The Holland House horen inmiddels vrijwel iedere dag inslagen.
En onze gedachten zijn vaak bij onze vrienden en alle kinderen die we kennen in Kherson. We kennen hun gezichten, hun verhalen en hun families. En we weten dat zij daar nog steeds iedere dag middenin zitten.
Moeilijk verlopen evacuatie
Deze week hadden we een evacuatie uit Kramatorsk die allesbehalve soepel verliep. Het begon met het volgende verzoek:
“Goedemorgen, evacueren jullie nog mensen uit Kramatorsk? Het gaat om 3 volwassenen. 1 mevrouw is 76. Ze is slecht ter been. Andere mevrouw is 62. En een man. Hij is 37, maar is fysiek en een beetje mentaal gehandicapt.”
Het team van de pas 23-jarige Anna, dat u misschien heeft gezien in onze televisieserie Patatje Hoop, voert evacuaties uit in de gevaarlijkste gebieden van de Donbas. Wij ondersteunen deze organisatie mede, zodat zij dit belangrijke werk kunnen blijven doen.
Woensdag gingen Anna en haar team voor ons op pad om het drietal uit Kramatorsk te evacueren. Een gevaarlijke rit. In Kramatorsk zijn voortdurend inslagen en ook auto's en burgers worden aangevallen met drones.
Het plan was om hen eerst naar het iets veiligere Lozova te brengen en de volgende dag verder te laten reizen naar Dnipro, waar ze in The Holland House kunnen verblijven.
Bij de evacuatie bleek onverwacht dat er ook twee honden mee moesten. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar één van de honden bleek agressief tegen andere honden.
Bij de opvang voor de eerste nacht mochten de mensen binnen slapen, maar de honden niet. Zij konden veilig in een apart hok verblijven. Eén van de dames vond dat onacceptabel en weigerde daarom daar te overnachten.
Ook in The Holland House kunnen we geen agressieve hond opvangen. We boden daarom aan om deze naar een goede hondenopvang in de buurt te brengen. Na veel vijven en zessen werd dat geaccepteerd.
Maar daarmee waren de problemen nog niet voorbij. In plaats van op onze kosten met het openbaar vervoer naar Dnipro te reizen, maakte de familie onderweg andere keuzes. Ze kwamen vrijdag in Pavlograd terecht, waar ze uiteindelijk zelfs een nacht op het station sliepen.
Gisteren na drie dagen veranderden ze weer van gedachten. De agresieve hond moet van hen naar een andere opvang 200km uit de buurt. Dit gaat vandaag alsnog gebeuren. Vanmiddag vier dagen na het begin van de evacuatie, arriveert de familie met de rustige hond eindelijk bij The Holland House.
We zien vaker dat mensen die alles hebben moeten achterlaten en onder extreme stress staan keuzes maken die voor ons soms moeilijk te begrijpen zijn. Angst en onzekerheid doen iets met mensen. In dit geval verliep het wel heel extreem.
Maar het belangrijkste is dat ze er vandaag zijn. We hopen dat de familie in The Holland House eindelijk een beetje tot rust kan komen.
Onze Dima in Kramatorsk
Vorige week vertelden we over de heftige situatie van onze Dima in Kramatorsk. De flat naast zijn woning werd geraakt en niet veel later moest hij zelf dekking zoeken voor een FPV-drone.
Toch wilde Dima absoluut niet vertrekken.
Deze week hebben we hem verteld hoeveel mensen in Nederland met hem meeleven en hem op het hart drukken om toch uit Kramatorsk te vertrekken.
Dima was echt geraakt door al die reacties en wil jullie hartelijk bedanken voor het medeleven en de steun.
En misschien hebben jullie woorden toch iets in beweging gezet. Dima heeft ons inmiddels verteld dat hij zal nadenken over een eventueel vertrek uit Kramatorsk.
Door de oogjes van de achtjarige Eva uit Kherson (nieuwe video)
Tijdens de vorige door ons georganiseerde kindervakantie hadden we veel bijzondere gesprekken met de kinderen die bij ons op vakantie waren. Zo ook met de achtjarige Eva uit Kherson.
Voor Eva is buitenspelen niet zo vanzelfsprekend als voor veel andere kinderen. In Kherson slaan de hele dag door granaten, drones en raketten in. Ze vertelt heel open over haar leven thuis. Over wat ze hoort wanneer het gevaar dichtbij komt, wanneer ze wel en niet naar buiten kan en waarom deze vakantie voor haar zo bijzonder is.
Net als veel andere kinderen die we in Oekraïne spreken, zegt Eva dat ze niet bang is voor de inslagen om haar heen. Misschien omdat ze dat thuis zo heeft geleerd te zeggen. Misschien omdat angst iets is geworden waar je als kind mee leert leven. Het is al aangrijpend genoeg dat een meisje van acht überhaupt weet hoe het klinkt wanneer het gevaar dichtbij komt.
Een heel bijzonder gesprek, door de oogjes van de achtjarige Eva.
Al geld voor meer dan 16.000 tourniquets gedoneerd
Vorige week waren we al ontzettend trots op jullie omdat we onze eerste doelstelling ruim hadden overtroffen. Maar de teller blijft maar doorgaan.
Inmiddels is er genoeg geld gedoneerd voor meer dan 16.000 F&C-tourniquets!
De eerste 1.500 tourniquets zijn inmiddels geleverd en nog eens 10.000 exemplaren zijn al besteld. En zolang de donaties binnenkomen, blijven we nieuwe tourniquets bijbestellen.
Een F&C-tourniquet kost ons iets meer dan ¤ 6 om te produceren. Iedere euro die voor deze actie wordt gedoneerd, gebruiken we volledig voor de productie van extra tourniquets. We willen simpelweg zoveel mogelijk goede tourniquets beschikbaar maken voor militairen, medici en burgers in het frontgebied. Als ze nodig zijn, moeten ze er zijn.
Hoeveel levens kunnen we samen redden?
Volgende week laten we jullie natuurlijk weer weten hoeveel extra F&C-tourniquets we dankzij jullie steun opnieuw kunnen bestellen.
Video van afgelopen week bereikte opvallend veel jongeren
Vorige week plaatsten we de video van het invalide meisje dat van ons een elektrische rolstoel kreeg. De video werd ontzettend goed bekeken en we kregen er bijzonder veel reacties op.
Wat ons vooral opviel, was hoeveel reacties er kwamen van jongeren. Een groep die normaal gesproken wat minder bezig is met de oorlog in Oekraïne en al helemaal niet vanzelfsprekend bij Franky en Coen terechtkomt.
Daarom zijn we extra blij dat juist deze video zoveel jongeren heeft bereikt. De video stond zelfs geruime tijd op nummer één in de lijst van meest bekeken video’s op het zeer populaire Dumpert.
Heeft u hem gemist?
U kunt de video bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. (Het is de derde video die u daar ziet).
Ons favoriete tankstation is gebombardeerd
Tussen Pavlograd en Dnipro kwamen we langs een benzinepomp waar we vaak hebben getankt. Even koffie of een cola zero halen voordat we weer verder reden richting het front of terug naar Dnipro. Een dag eerder was hij nog gewoon geopend.
Nu was er vrijwel niets meer van over.
In de nacht ervoor was het tankstation geraakt door een Russische Shahed-drone. Toen wij arriveerden waren medewerkers nog bezig om chocoladerepen, frisdrank en andere producten uit het zwaar beschadigde winkeltje te halen.
Het personeel was vanwege een luchtalarm vlak voor de inslag nog net naar buiten gevlucht. Daardoor vielen er geen dodelijke slachtoffers. Eén medewerker raakte gewond.
Wie regelmatig vanuit de Donbas naar Dnipro rijdt, kent deze weg. Langs deze route stoppen militairen, hulpverleners en burgers om te tanken, iets te eten of even op adem te komen. Alsof dit nog niet genoeg was, werden een dag later op dezelfde route en in Dnipro nóg vijf tankstations aangevallen en verwoest.
Ik schreef eerder al over de onbekende helden van Oekraïne. Voor mij horen de medewerkers van deze tankstations daar ook bij. Terwijl de oorlog om hen heen doorgaat, blijven zij iedere dag werken. Dankzij hen kunnen ambulances, hulpverleners, militairen en vrijwilligers zoals wij blijven rijden.
Deze video kunt u bekijken via de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief. Het is de tweede video die u daar ziet.
Ons transport volledig in eigen handen
We vertelden eerder al dat we een eigen trailer van maar liefst 13,60 meter lang hebben gekocht om hulpgoederen naar Oekraïne te vervoeren.
Maar inmiddels hebben we nóg een flinke stap gezet: we hebben nu ook onze eigen DAF-vrachtauto (trekker) aangeschaft.
Dat betekent dat we voortaan het volledige transport in eigen handen hebben. We zijn minder afhankelijk van anderen, kunnen transporten makkelijker zelf plannen en besparen op korte termijn al flink op de transportkosten. En uiteindelijk is dat waar het om gaat: hoe lager onze transportkosten, hoe meer geld we overhouden voor hulp én hoe meer goederen we naar Oekraïne kunnen brengen.
De combinatie van onze eigen vrachtauto en trailer geeft ons bovendien de mogelijkheid om vaker transporten te organiseren. Voor ons is dit dan ook weer een flinke stap vooruit.
28 augustus weer naar Oekraïne
Over drie weken vertrekken we alweer naar Oekraïne. En eerlijk gezegd worden we steeds wat nerveuzer naarmate de datum dichterbij komt.
Tijdens deze reis zullen we voor een specifiek doel nog dichter naar het front gaan dan normaal. We weten dat we daarmee extra risico nemen en om heel eerlijk te zijn: we zijn daar best bang voor. We hebben er samen veel over gesproken en ons meerdere keren afgevraagd of we dit wel moeten doen. Toch hebben we besloten om te gaan. Niet omdat we het gevaar onderschatten of omdat we zo nodig risico willen nemen, maar omdat de redenen om dit wél te doen voor ons uiteindelijk zwaarder wegen dan onze angst.
Wat die redenen precies zijn, kunnen we op dit moment nog niet vertellen. Zodra dat wel mogelijk is, zullen we jullie er natuurlijk alles over vertellen. We gaan dus, wel met knikkende knieën, maar met de volle overtuiging dat we dit moeten doen.
Als laatste alweer een heel verdrietig bericht
Deze week bereikte ons ook een heel verdrietig bericht.
Een voormalig medewerker van het team van Anna werkte in een noodhospitaal in het frontgebied. De plek waar gewonde militairen en burgers worden binnengebracht en waar medisch personeel iedere dag opnieuw probeert levens te redden.
Het noodhospitaal werd getroffen door een Russische geleide bom. Bij die aanval raakte hij zeer ernstig gewond.
Deze week kregen we te horen dat hij aan zijn verwondingen is overleden.
Het blijft moeilijk te bevatten. Mensen die juist op deze plekken proberen de levens van anderen te redden, lopen daarbij zelf iedere dag gevaar.
We wensen zijn familie, vrienden en alle mensen van het team van Anna ontzettend veel sterkte met dit enorme verlies
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Uit de mail die ik kreeg:
Vrijdag 21 augustus staan we op de Zomerfair in Westervoort. Van 14.00 tot 20.00 uur staat het centrum daar vol met kraampjes, muziek en gezelligheid. En wij staan er natuurlijk ook. Dus woont u in de buurt? Kom gezellig een frietje bij ons eten en vooral ook even een praatje maken. We vinden het altijd ontzettend leuk om mensen die ons volgen in het echt te ontmoeten.
Ja, ik woon in de buurt.
Morgen gaan we dus maar een frietje eten, en flinke donatie doen.
Vrijdag 21 augustus staan we op de Zomerfair in Westervoort. Van 14.00 tot 20.00 uur staat het centrum daar vol met kraampjes, muziek en gezelligheid. En wij staan er natuurlijk ook. Dus woont u in de buurt? Kom gezellig een frietje bij ons eten en vooral ook even een praatje maken. We vinden het altijd ontzettend leuk om mensen die ons volgen in het echt te ontmoeten.
Ja, ik woon in de buurt.
Morgen gaan we dus maar een frietje eten, en flinke donatie doen.
En was de friet lekker?quote:Op donderdag 20 augustus 2026 11:57 schreef fietsmiep het volgende:
Uit de mail die ik kreeg:
Vrijdag 21 augustus staan we op de Zomerfair in Westervoort. Van 14.00 tot 20.00 uur staat het centrum daar vol met kraampjes, muziek en gezelligheid. En wij staan er natuurlijk ook. Dus woont u in de buurt? Kom gezellig een frietje bij ons eten en vooral ook even een praatje maken. We vinden het altijd ontzettend leuk om mensen die ons volgen in het echt te ontmoeten.
Ja, ik woon in de buurt.
Morgen gaan we dus maar een frietje eten, en flinke donatie doen.
Waar beginnen we nu weer aan?
Lieve vrienden,
Vandaag zijn wij in Den Haag bij de run for Ukraïne maar de stress van de komende reis is al begonnen
Niet omdat we woensdag alweer naar Oekraïne vertrekken. Dat hebben we inmiddels vaak genoeg gedaan. Maar deze keer staan er een paar dingen op het programma waarvan ik nu al weet dat ik mezelf waarschijnlijk nog wel een keer ga afvragen: Franky, was dit nou echt zo’n goed idee?
Maar we hebben goede redenen om het te doen. En dus gaan we het doen.
Eerbetoon aan Andries
We willen deze nieuwsbrief beginnen met een heel verdrietig bericht.
Deze week overleed Andries Hofstra, pas 45 jaar oud. Andries zette zich al jarenlang met hart en ziel in voor Oekraïne. Hij zamelde hulpgoederen in, bracht hulp naar Oekraïne en was onder meer betrokken bij het prachtige werk van Zeilen van Vrijheid en NAFO.
Wij kenden Andries als een buitengewoon aardige man. We kwamen hem regelmatig tegen bij evenementen voor Oekraïne en hij was ook aanwezig bij de door ons georganiseerde première in het Nationaal Militair Museum in Soesterberg. Altijd betrokken en altijd begaan met Oekraïne.
Deze week was hij opnieuw onderweg. Samen met zijn vriendin zat hij in de trein naar Kyiv om hulpgoederen te brengen, toen hij plotseling in elkaar zakte en overleed.
Andries is niet omgekomen door een raket, drone of kogel. Maar hij overleed wél terwijl hij onderweg was om anderen te helpen. En dat maakt ontzettend veel indruk op ons.
Rust zacht, Andries. Dank je wel voor wie je was en voor alles wat je voor Oekraïne hebt gedaan.
Wij wensen zijn vriendin, familie, vrienden en alle andere nabestaanden ontzettend veel kracht in deze moeilijke tijd.
Extra foto van Andries toegevoegd.
Woensdag weer op reis
over enkele dagen vertrekken we alweer naar Oekraïne. Hoeveel reizen we tijdens deze oorlog inmiddels hebben gemaakt, weet ik eerlijk gezegd niet precies meer, maar het zijn er ergens tussen de dertig en veertig.
Deze reis belooft een pittige te worden. We gaan weer zelf evacuaties uitvoeren en zijn van plan om op verschillende plekken dichter bij het front te komen dan tijdens onze laatste reizen. Onder andere omdat we duizenden tourniquets persoonlijk willen afleveren op de plaatsen waar ze het hardst nodig zijn.
En juist daarom gaat deze keer cameraman Eric met ons mee. Eric is zeer ervaren en gespecialiseerd in werken in oorlogsgebieden. Al in de jaren tachtig trok hij naar Libanon om daar beelden te maken voor nieuwsprogramma’s. Sindsdien filmt hij tijdens bijna elke oorlog. Iemand die dus weet wat het betekent om met een camera op pad te zijn op plekken waar het niet bepaald veilig is.
We kunnen op dit moment nog niet alles vertellen over onze plannen. Vanaf volgende week zondag houden we jullie natuurlijk weer zoveel mogelijk op de hoogte.
Gelukkig bestaat deze reis niet alleen uit gevaarlijke dingen. We gaan natuurlijk ook naar The Holland House in Dnipro, bezoeken verschillende oude bekenden, gaan weer langs bij het kattenvrouwtje en bezoeken meerdere dierenopvanglocaties. En natuurlijk gaan de frietpannen weer aan. We gaan achterstevoren pingelen, ouderen helpen, een kindertehuis bezoeken en nog veel meer. Kortom: we gaan het ontzettend druk krijgen.
20.000!! Tourniquets!
Het ziet ernaar uit dat we deze week een ongelofelijke mijlpaal bereiken: 20.000 tourniquets!
Dankzij de enorme hoeveelheid donaties die we de afgelopen weken van jullie hebben ontvangen, kunnen we inmiddels bijna 20.000 tourniquets financieren. Maandag komen er alweer 10.000 bij ons binnen en daarna kunnen we vrijwel direct de volgende bestelling bij de fabrikant plaatsen.
Ongeveer 10.000 tourniquets gaan woensdag al met ons mee naar Oekraïne. We willen ze daar zoveel mogelijk persoonlijk uitdelen aan militairen, medici en anderen op plaatsen waar ze letterlijk het verschil tussen leven en dood kunnen betekenen.
20.000 tourniquets. Dat hebben jullie mogelijk gemaakt. En daarmee gaan we samen levens redden.
Franky en Coen bij Russische krijgsgevangenen
Kortgeleden waren wij uitgenodigd om Russische en buitenlandse krijgsgevangenen (POW’s) te bezoeken in een Oekraïense gevangenis.
We spraken daar met tientallen gevangenen met soms totaal verschillende verhalen over hoe en waarom ze in Oekraïne waren gaan vechten. De één zei vrijwillig te zijn gegaan, terwijl de ander beweerde nauwelijks een keuze te hebben gehad. Maar hoe verschillend hun verhalen ook waren: uiteindelijk waren ze allemaal naar Oekraïne gekomen om daar oorlog te voeren en Oekraïners te doden.
Eerlijk gezegd vonden wij het moeilijk om onze persoonlijke emoties tijdens deze gesprekken niet de overhand te laten krijgen. Tegenover ons zaten mensen die naar Oekraïne waren gekomen om daar te vechten en die mensen hebben gedood. We wilden hun verhaal horen en hen de gelegenheid geven dat te vertellen, maar dat betekent absoluut niet dat wij begrip hebben voor wat ze hebben gedaan.
In tegenstelling tot Rusland houdt Oekraïne zich aan de Conventies van Genève en worden de krijgsgevangenen humaan behandeld. Ze krijgen voldoende te eten, hebben fatsoenlijke bedden, mogen sporten en kunnen, als ze dat willen, tegen betaling werken. Ook mochten ze tijdens onze gesprekken vrijuit zeggen wat ze wilden. Sommigen waren zeer terughoudend, terwijl anderen uitgebreid hun verhaal vertelden. Of alles wat zij ons vertelden waar is, kunnen wij niet beoordelen.
Van ons bijzondere bezoek hebben we een vierdelige miniserie gemaakt. In dit eerste deel spreken we onder anderen met een Wit-Russische krijgsgevangene. Hij zat gevangen in Rusland en koos ervoor om aan het front in Oekraïne te gaan vechten in ruil voor kwijtschelding van zijn gevangenisstraf.
Kijk eens wat er van deze dierenopvang is geworden! (Video)
We hebben jullie de afgelopen tijd al een paar keer verteld over de dierenopvang waar de omstandigheden behoorlijk slecht waren. Dankzij Alexander, Igor en andere bewoners van The Holland House is daar inmiddels ontzettend veel veranderd.
Maar in plaats van wéér te vertellen wat er allemaal is gebeurd, kunnen we het deze keer veel beter gewoon laten zien.
We hebben namelijk een video geplaatst waarin te zien is hoe de opvang er eerst uitzag én wat er inmiddels allemaal is veranderd. De enorme hoeveelheid puin en afval die is verdwenen, de twaalf nieuwe geïsoleerde hondenhokken, de overkappingen en alle andere verbeteringen.
En eerlijk gezegd zijn we best een beetje trots als we de beelden van toen vergelijken met hoe het er nu uitziet.
Kijk vooral even naar de video. Dan begrijpen jullie precies waarom.
En natuurlijk zijn we nog niet klaar. Komende reis gaan we weer langs om te kijken hoe het met de dieren gaat en wat we nog meer kunnen verbeteren.
Klik op de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief om de video te bekijken. Het is de eerste video die u daar ziet.
Vrijdag begint onze tweede kindervakantie van deze zomer!
En jullie kunnen bijna live meekijken
Eerst het goede nieuws: de 12 extra kinderen kunnen mee! Dankzij jullie geweldige steun van afgelopen week gaan we vrijdag dus met een extra grote groep op vakantie.
Het was sowieso al heel bijzonder dat we deze zomer dankzij jullie niet één, maar zelfs twee kindervakanties kunnen organiseren.
Kinderen uit Kherson, Dnipro, Zaporizja en de Donbas krijgen een paar fantastische dagen in de Karpaten. Even weg van de dagelijkse zorgen, luchtalarmen en oorlog. Gewoon lekker kind zijn.
Of wij zelf bij de vakantie aanwezig kunnen zijn, weten we nog niet zeker. Daarom hebben we samen met Anastacia en Bogdan, die de vakantie voor ons organiseren, iets leuks bedacht: jullie kunnen deze keer bijna live meekijken!
Tijdens de hele vakantie plaatsen zij regelmatig foto's en filmpjes in een speciale groep. Zo kunnen jullie zelf zien wat de kinderen allemaal meemaken. Berichten plaatsen in de groep kan niet, meekijken natuurlijk wel.
Meekijken kan via Telegram of WhatsApp.
Telegram: Klik onderaan op de knop
Telegram vakantielink
WhatsApp: Klik onderaan de nieuwsbrief op de knop Whatsapp vakantielink
Meld u nu al aan dan krijgt u vanzelf de updates. We hopen natuurlijk dat heel veel van jullie af en toe even meekijken. Wij gaan dat zelf in ieder geval ook doen!
En namens al die kinderen: ontzettend bedankt!
Franky en Coen zijn vandaag in Den Haag!
Vandaag staan we met onze frietwagen in Den Haag bij de Run for Ukraine. Voor de vijfde keer wordt deze bijzondere loop georganiseerd om aandacht te blijven vragen voor de oorlog in Oekraïne en stil te staan bij de slachtoffers.
Het evenement vindt plaats bij Haag Atletiek en er worden misschien wel duizend deelnemers verwacht. Zij lopen of wandelen 2, 5 of 10 kilometer door het Westduinpark. Onder hen zijn ook tientallen Oekraïners die door de oorlog blijvend lichamelijk letsel hebben opgelopen.
Vooraf zijn er verschillende sprekers, waaronder de Oekraïense ambassadeur Andrii Kostin, Luuk Leussink van het ministerie van justitie en veiligheid, voormalig NAVO-secretaris-generaal Jaap de Hoop Scheffer en ook ik zal namens Coen en mijzelf een paar woorden zeggen.
Maar natuurlijk komen wij niet alleen om te praten. De frietwagen gaat mee!
Voor, tijdens en na de Run kan iedereen bij ons een frietje komen eten. En zoals we wel vaker doen, bepalen jullie zelf wat je ervoor wilt betalen. Eén euro is prima, helemaal niets is óók goed en meer mag natuurlijk altijd. Wat overblijft gaat naar onze stichting en dus naar onze projecten in Oekraïne.
Dus bent u vandaag ergens in de buurt van Den Haag? Kom gezellig langs, eet een frietje en zeg vooral even hallo!
De Run for Ukraine begint om 13.00 uur bij Haag Atletiek aan de Laan van Poot 353A in Den Haag.
Even boodschappen doen…
Een winkelcentrum. Je loopt er binnen om boodschappen te doen, nieuwe schoenen te kopen, ergens wat te eten of gewoon omdat je even iets nodig hebt. Je neemt je kinderen mee en een uurtje later zit je weer thuis. Tenminste, zo werkt dat bij ons.
Deze week gingen honderden mensen in Kryvyi Rih precies hetzelfde doen. Ze bezochten Soniachna Halereia, een groot winkelcentrum midden in de stad. Totdat een Russische drone het winkelcentrum raakte.
En alsof dat nog niet verschrikkelijk genoeg was, gebeurde ongeveer een halfuur later iets wat bijna niet te bevatten is. Terwijl brandweerlieden, medici en andere hulpverleners inmiddels bezig waren om slachtoffers te helpen, werd hetzelfde winkelcentrum opnieuw aangevallen.
Dit soort aanvallen worden ook wel ‘double taps’ genoemd: eerst wordt een doel aangevallen en enige tijd later volgt een tweede aanval, wanneer hulpverleners inmiddels ter plaatse zijn. Rusland heeft deze verschrikkelijke tactiek tijdens deze oorlog vaker gebruikt.
Op het moment dat we dit schrijven zijn minstens 16 mensen omgekomen en meer dan 130 mensen gewond geraakt. Onder de gewonden zijn 23 kinderen. Negen mensen worden nog vermist.
Wij zijn vaak in Oekraïne en ook regelmatig in Kryvyi Rih. Dit soort smerige aanvallen maken ons ontzettend kwaad.
Geen loopgraaf. Geen militaire basis. Geen frontlinie.
Een winkelcentrum. Waar mensen gewoon even boodschappen gingen doen.
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Whatsapp vakantielink
Telegram vakantielink
Lieve vrienden,
Vandaag zijn wij in Den Haag bij de run for Ukraïne maar de stress van de komende reis is al begonnen
Niet omdat we woensdag alweer naar Oekraïne vertrekken. Dat hebben we inmiddels vaak genoeg gedaan. Maar deze keer staan er een paar dingen op het programma waarvan ik nu al weet dat ik mezelf waarschijnlijk nog wel een keer ga afvragen: Franky, was dit nou echt zo’n goed idee?
Maar we hebben goede redenen om het te doen. En dus gaan we het doen.
Eerbetoon aan Andries
We willen deze nieuwsbrief beginnen met een heel verdrietig bericht.
Deze week overleed Andries Hofstra, pas 45 jaar oud. Andries zette zich al jarenlang met hart en ziel in voor Oekraïne. Hij zamelde hulpgoederen in, bracht hulp naar Oekraïne en was onder meer betrokken bij het prachtige werk van Zeilen van Vrijheid en NAFO.
Wij kenden Andries als een buitengewoon aardige man. We kwamen hem regelmatig tegen bij evenementen voor Oekraïne en hij was ook aanwezig bij de door ons georganiseerde première in het Nationaal Militair Museum in Soesterberg. Altijd betrokken en altijd begaan met Oekraïne.
Deze week was hij opnieuw onderweg. Samen met zijn vriendin zat hij in de trein naar Kyiv om hulpgoederen te brengen, toen hij plotseling in elkaar zakte en overleed.
Andries is niet omgekomen door een raket, drone of kogel. Maar hij overleed wél terwijl hij onderweg was om anderen te helpen. En dat maakt ontzettend veel indruk op ons.
Rust zacht, Andries. Dank je wel voor wie je was en voor alles wat je voor Oekraïne hebt gedaan.
Wij wensen zijn vriendin, familie, vrienden en alle andere nabestaanden ontzettend veel kracht in deze moeilijke tijd.
Extra foto van Andries toegevoegd.
Woensdag weer op reis
over enkele dagen vertrekken we alweer naar Oekraïne. Hoeveel reizen we tijdens deze oorlog inmiddels hebben gemaakt, weet ik eerlijk gezegd niet precies meer, maar het zijn er ergens tussen de dertig en veertig.
Deze reis belooft een pittige te worden. We gaan weer zelf evacuaties uitvoeren en zijn van plan om op verschillende plekken dichter bij het front te komen dan tijdens onze laatste reizen. Onder andere omdat we duizenden tourniquets persoonlijk willen afleveren op de plaatsen waar ze het hardst nodig zijn.
En juist daarom gaat deze keer cameraman Eric met ons mee. Eric is zeer ervaren en gespecialiseerd in werken in oorlogsgebieden. Al in de jaren tachtig trok hij naar Libanon om daar beelden te maken voor nieuwsprogramma’s. Sindsdien filmt hij tijdens bijna elke oorlog. Iemand die dus weet wat het betekent om met een camera op pad te zijn op plekken waar het niet bepaald veilig is.
We kunnen op dit moment nog niet alles vertellen over onze plannen. Vanaf volgende week zondag houden we jullie natuurlijk weer zoveel mogelijk op de hoogte.
Gelukkig bestaat deze reis niet alleen uit gevaarlijke dingen. We gaan natuurlijk ook naar The Holland House in Dnipro, bezoeken verschillende oude bekenden, gaan weer langs bij het kattenvrouwtje en bezoeken meerdere dierenopvanglocaties. En natuurlijk gaan de frietpannen weer aan. We gaan achterstevoren pingelen, ouderen helpen, een kindertehuis bezoeken en nog veel meer. Kortom: we gaan het ontzettend druk krijgen.
20.000!! Tourniquets!
Het ziet ernaar uit dat we deze week een ongelofelijke mijlpaal bereiken: 20.000 tourniquets!
Dankzij de enorme hoeveelheid donaties die we de afgelopen weken van jullie hebben ontvangen, kunnen we inmiddels bijna 20.000 tourniquets financieren. Maandag komen er alweer 10.000 bij ons binnen en daarna kunnen we vrijwel direct de volgende bestelling bij de fabrikant plaatsen.
Ongeveer 10.000 tourniquets gaan woensdag al met ons mee naar Oekraïne. We willen ze daar zoveel mogelijk persoonlijk uitdelen aan militairen, medici en anderen op plaatsen waar ze letterlijk het verschil tussen leven en dood kunnen betekenen.
20.000 tourniquets. Dat hebben jullie mogelijk gemaakt. En daarmee gaan we samen levens redden.
Franky en Coen bij Russische krijgsgevangenen
Kortgeleden waren wij uitgenodigd om Russische en buitenlandse krijgsgevangenen (POW’s) te bezoeken in een Oekraïense gevangenis.
We spraken daar met tientallen gevangenen met soms totaal verschillende verhalen over hoe en waarom ze in Oekraïne waren gaan vechten. De één zei vrijwillig te zijn gegaan, terwijl de ander beweerde nauwelijks een keuze te hebben gehad. Maar hoe verschillend hun verhalen ook waren: uiteindelijk waren ze allemaal naar Oekraïne gekomen om daar oorlog te voeren en Oekraïners te doden.
Eerlijk gezegd vonden wij het moeilijk om onze persoonlijke emoties tijdens deze gesprekken niet de overhand te laten krijgen. Tegenover ons zaten mensen die naar Oekraïne waren gekomen om daar te vechten en die mensen hebben gedood. We wilden hun verhaal horen en hen de gelegenheid geven dat te vertellen, maar dat betekent absoluut niet dat wij begrip hebben voor wat ze hebben gedaan.
In tegenstelling tot Rusland houdt Oekraïne zich aan de Conventies van Genève en worden de krijgsgevangenen humaan behandeld. Ze krijgen voldoende te eten, hebben fatsoenlijke bedden, mogen sporten en kunnen, als ze dat willen, tegen betaling werken. Ook mochten ze tijdens onze gesprekken vrijuit zeggen wat ze wilden. Sommigen waren zeer terughoudend, terwijl anderen uitgebreid hun verhaal vertelden. Of alles wat zij ons vertelden waar is, kunnen wij niet beoordelen.
Van ons bijzondere bezoek hebben we een vierdelige miniserie gemaakt. In dit eerste deel spreken we onder anderen met een Wit-Russische krijgsgevangene. Hij zat gevangen in Rusland en koos ervoor om aan het front in Oekraïne te gaan vechten in ruil voor kwijtschelding van zijn gevangenisstraf.
Kijk eens wat er van deze dierenopvang is geworden! (Video)
We hebben jullie de afgelopen tijd al een paar keer verteld over de dierenopvang waar de omstandigheden behoorlijk slecht waren. Dankzij Alexander, Igor en andere bewoners van The Holland House is daar inmiddels ontzettend veel veranderd.
Maar in plaats van wéér te vertellen wat er allemaal is gebeurd, kunnen we het deze keer veel beter gewoon laten zien.
We hebben namelijk een video geplaatst waarin te zien is hoe de opvang er eerst uitzag én wat er inmiddels allemaal is veranderd. De enorme hoeveelheid puin en afval die is verdwenen, de twaalf nieuwe geïsoleerde hondenhokken, de overkappingen en alle andere verbeteringen.
En eerlijk gezegd zijn we best een beetje trots als we de beelden van toen vergelijken met hoe het er nu uitziet.
Kijk vooral even naar de video. Dan begrijpen jullie precies waarom.
En natuurlijk zijn we nog niet klaar. Komende reis gaan we weer langs om te kijken hoe het met de dieren gaat en wat we nog meer kunnen verbeteren.
Klik op de knop ‘Video’s’ onderaan deze nieuwsbrief om de video te bekijken. Het is de eerste video die u daar ziet.
Vrijdag begint onze tweede kindervakantie van deze zomer!
En jullie kunnen bijna live meekijken
Eerst het goede nieuws: de 12 extra kinderen kunnen mee! Dankzij jullie geweldige steun van afgelopen week gaan we vrijdag dus met een extra grote groep op vakantie.
Het was sowieso al heel bijzonder dat we deze zomer dankzij jullie niet één, maar zelfs twee kindervakanties kunnen organiseren.
Kinderen uit Kherson, Dnipro, Zaporizja en de Donbas krijgen een paar fantastische dagen in de Karpaten. Even weg van de dagelijkse zorgen, luchtalarmen en oorlog. Gewoon lekker kind zijn.
Of wij zelf bij de vakantie aanwezig kunnen zijn, weten we nog niet zeker. Daarom hebben we samen met Anastacia en Bogdan, die de vakantie voor ons organiseren, iets leuks bedacht: jullie kunnen deze keer bijna live meekijken!
Tijdens de hele vakantie plaatsen zij regelmatig foto's en filmpjes in een speciale groep. Zo kunnen jullie zelf zien wat de kinderen allemaal meemaken. Berichten plaatsen in de groep kan niet, meekijken natuurlijk wel.
Meekijken kan via Telegram of WhatsApp.
Telegram: Klik onderaan op de knop
Telegram vakantielink
WhatsApp: Klik onderaan de nieuwsbrief op de knop Whatsapp vakantielink
Meld u nu al aan dan krijgt u vanzelf de updates. We hopen natuurlijk dat heel veel van jullie af en toe even meekijken. Wij gaan dat zelf in ieder geval ook doen!
En namens al die kinderen: ontzettend bedankt!
Franky en Coen zijn vandaag in Den Haag!
Vandaag staan we met onze frietwagen in Den Haag bij de Run for Ukraine. Voor de vijfde keer wordt deze bijzondere loop georganiseerd om aandacht te blijven vragen voor de oorlog in Oekraïne en stil te staan bij de slachtoffers.
Het evenement vindt plaats bij Haag Atletiek en er worden misschien wel duizend deelnemers verwacht. Zij lopen of wandelen 2, 5 of 10 kilometer door het Westduinpark. Onder hen zijn ook tientallen Oekraïners die door de oorlog blijvend lichamelijk letsel hebben opgelopen.
Vooraf zijn er verschillende sprekers, waaronder de Oekraïense ambassadeur Andrii Kostin, Luuk Leussink van het ministerie van justitie en veiligheid, voormalig NAVO-secretaris-generaal Jaap de Hoop Scheffer en ook ik zal namens Coen en mijzelf een paar woorden zeggen.
Maar natuurlijk komen wij niet alleen om te praten. De frietwagen gaat mee!
Voor, tijdens en na de Run kan iedereen bij ons een frietje komen eten. En zoals we wel vaker doen, bepalen jullie zelf wat je ervoor wilt betalen. Eén euro is prima, helemaal niets is óók goed en meer mag natuurlijk altijd. Wat overblijft gaat naar onze stichting en dus naar onze projecten in Oekraïne.
Dus bent u vandaag ergens in de buurt van Den Haag? Kom gezellig langs, eet een frietje en zeg vooral even hallo!
De Run for Ukraine begint om 13.00 uur bij Haag Atletiek aan de Laan van Poot 353A in Den Haag.
Even boodschappen doen…
Een winkelcentrum. Je loopt er binnen om boodschappen te doen, nieuwe schoenen te kopen, ergens wat te eten of gewoon omdat je even iets nodig hebt. Je neemt je kinderen mee en een uurtje later zit je weer thuis. Tenminste, zo werkt dat bij ons.
Deze week gingen honderden mensen in Kryvyi Rih precies hetzelfde doen. Ze bezochten Soniachna Halereia, een groot winkelcentrum midden in de stad. Totdat een Russische drone het winkelcentrum raakte.
En alsof dat nog niet verschrikkelijk genoeg was, gebeurde ongeveer een halfuur later iets wat bijna niet te bevatten is. Terwijl brandweerlieden, medici en andere hulpverleners inmiddels bezig waren om slachtoffers te helpen, werd hetzelfde winkelcentrum opnieuw aangevallen.
Dit soort aanvallen worden ook wel ‘double taps’ genoemd: eerst wordt een doel aangevallen en enige tijd later volgt een tweede aanval, wanneer hulpverleners inmiddels ter plaatse zijn. Rusland heeft deze verschrikkelijke tactiek tijdens deze oorlog vaker gebruikt.
Op het moment dat we dit schrijven zijn minstens 16 mensen omgekomen en meer dan 130 mensen gewond geraakt. Onder de gewonden zijn 23 kinderen. Negen mensen worden nog vermist.
Wij zijn vaak in Oekraïne en ook regelmatig in Kryvyi Rih. Dit soort smerige aanvallen maken ons ontzettend kwaad.
Geen loopgraaf. Geen militaire basis. Geen frontlinie.
Een winkelcentrum. Waar mensen gewoon even boodschappen gingen doen.
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Whatsapp vakantielink
Telegram vakantielink
Heerlijk met uitjes en joppiesaus en een mooie bijdrage geven.quote:
Gelukkig was het droog weer, zonde als zo'n braderie in het water valt.
[ Bericht 0% gewijzigd door fietsmiep op 23-08-2026 21:10:57 ]
Sacha is 15 en zoekt neergeschoten drones
Lieve vrienden,
Wij zijn weer in Oekraïne
Ja, wij zijn alweer in Oekraïne. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn we Lviv en Kyiv al voorbij en net aangekomen in Dnipro.
In Kyiv zijn we op bezoek geweest bij mijn schoonzus, die aan de oostkant van de stad woont. Vrijwel dagelijks hoort zij raketten en Shahed-drones overvliegen en regelmatig slaan ze bij haar in de omgeving in. Het aantal aanvallen op Kyiv, en met name op haar woonomgeving, is de laatste tijd extreem toegenomen.
De Oekraïense luchtverdediging staat zwaar onder druk, onder andere doordat er veel te weinig Patriot-munitie beschikbaar is. Voorheen werd een groot deel van de inkomende raketten richting Kyiv neergehaald voordat ze de stad bereikten. Dat is nu helaas anders en het aantal inslagen is flink toegenomen.
En ook vrijdagavond en zaterdag ochtend toen wij daar waren was het weer meermaals raak
We waren opnieuw op bezoek bij het kattenvrouwtje. Deze lieve dame heeft menig hart geraakt bij mensen in Nederland die onze nieuwsbrief lezen of naar de televisieserie Patatje Hoop kijken. Ze heeft letterlijk alles over voor haar 21 katten en de straatdieren in haar omgeving.
Natuurlijk hebben we weer een flinke hoeveelheid voer bij haar achtergelaten en de financiële steun van jullie aan haar doorgegeven. Ze is zeer dankbaar en dat moeten we aan jullie doorgeven. Bij deze dus.
De kindervakantie is begonnen
(en u kunt meekijken)
De kindervakantie is enkele dagen geleden begonnen. Een nog grotere groep kinderen dan normaal is vertrokken vanuit de frontsteden Dnipro, Samar, Zaporizja en Kherson. Vooral het vervoer vanuit Kherson bezorgt ons altijd extra zorgen, maar gelukkig is alles goed gegaan. Alle kinderen zijn veilig aangekomen en genieten nu van een fantastische vakantie.
We hopen dat ze prachtig weer krijgen en naar hartenlust kunnen zwemmen, ravotten en heerlijk naar de kinderdisco kunnen. Dat ze leuke spelletjesmiddagen hebben en kunnen genieten van fantastisch lekkere gerechtjes.
Jullie kunnen zelf meekijken hoe de vakantie verloopt. U kunt zich aanmelden voor de WhatsApp-groep waarin dagelijks foto’s, filmpjes en reacties van de kinderen worden gedeeld.
Vorige week hebben ongeveer honderd mensen zich al aangemeld en zij vinden het ontzettend leuk om de vakantie op deze manier te volgen. Kijk dus vooral gezellig mee.
Helaas lukt het ons tijdens deze reis niet om zelf bij de kindervakantie langs te gaan. We hebben een bijzonder druk programma en komen niet in de buurt. Ook wij kijken daarom regelmatig mee in de WhatsApp-groep en zullen daar zo nu en dan reageren. Druk onderaan de nieuwsbrief op de knop vakantielink en u kunt zich aanmelden voor de Whatsapp groep.
Een pittige reis
Zoals jullie weten, zijn we inmiddels enkele dagen in Oekraïne. We hebben al eerder verteld dat deze reis extra pittig wordt vanwege de locaties die we gaan bezoeken. Enkele acties zullen echt pal aan het front plaatsvinden. Daarover kunnen we pas vertellen wanneer een actie veilig achter de rug is. Dat vinden we zelf ontzettend frustrerend, maar voor onze veiligheid en die van de mensen met wie we samenwerken, is het noodzakelijk.
Wat we wel al kunnen vertellen, is dat we naar The Holland House gaan, mensen gaan evacueren, friet gaan bakken, omgekeerd gaan pingelen en oude bekenden gaan bezoeken. Ook helpen we verschillende dierenopvanglocaties en gaan we een kindertehuis ondersteunen. De overige acties kunnen we helaas nog niet bekendmaken. De komende weken zullen we steeds laten zien wat we in de week daarvoor hebben gedaan.
Egyptische krijgsgevangene in Oekraïense gevangenis
(Video)
Kortgeleden waren we uitgenodigd om Russische en buitenlandse krijgsgevangenen (POW’s) te bezoeken in een Oekraïense gevangenis. Voor deze vierdelige miniserie spraken we met verschillende gevangenen over hun achtergrond, hun keuzes en hun ervaringen tijdens de oorlog.
In dit tweede deel spreken we met een man uit Egypte die in Rusland studeerde en uiteindelijk in het Russische leger terechtkwam. Hij vertelt hoe dat gebeurde, wat hem vooraf werd beloofd en hoe anders de werkelijkheid bleek toen hij eenmaal naar Oekraïne werd gestuurd.
We spreken met hem over zijn korte tijd aan het front, zijn gevangenneming en de keuzes die hij daar moest maken. Ook vragen we hoe hij nu terugkijkt op zijn beslissing om voor Rusland te vechten en wat hij verwacht dat er gebeurt als hij ooit wordt uitgewisseld. Voor ons persoonlijk blijft hij de vijand en houden zijn smoesjes geen stand.
Sacha is 15 en zoekt neergeschoten drones
De 15-jarige Sasha komt uit Cherson, een stad waar drones, explosies en luchtalarmen onderdeel zijn geworden van het dagelijks leven. Tijdens een veilig vakantiekamp vertelt hij hoe fijn het is om even vrij te kunnen zijn, leuke activiteiten te doen en nergens bang voor te hoeven zijn.
De meeste kinderen in Kherson mogen niet buten spelen maar Sacha en sommige vriendjes doen het wel. In het gesprek deelt Sasha een bijzonder en schokkend verhaal over dat ze tijdens het buiten spelen regelmatig op zoek gingen naar FPV-drones. Hij vertelt waarom hij deze drones oppakte, wat hij ermee deed en hoe gevaarlijk dat eigenlijk was. Inmiddels beseft hij dat hij daarmee een enorm risico nam.
Ook vertelt Sasha over online onderwijs, voetballen terwijl het gevaar nooit ver weg is en opgroeien in de rode zone van Cherson. Een openhartig interview met een jongen die spreekt over een werkelijkheid die voor geen enkel kind normaal zou mogen zijn.
Klik onderaan deze nieuwsbrief op de knop ‘Video’s’. Het is de eerste video die u daar ziet.
Drie vrachtwagens met hulpgoederen naar Oekraïne
Dat leest u goed: de komende dagen vertrekken maar liefst drie vrachtwagens vol hulpgoederen richting Oekraïne.
We hebben het enorme geluk dat we van WWAR en Stichting DierenLot een volle trailer met honden- en kattenvoer hebben ontvangen. Daarnaast kregen we van andere organisaties en particulieren ongeveer 25 pallets met dierenvoer. Daardoor kunnen we deze keer extra veel betekenen voor de dieren in Oekraïne.
Een volle trailer met voornamelijk dierenvoer vertrekt naar Mykolajiv. In deze omgeving leven ontzettend veel straatdieren, terwijl er maar heel weinig hulp beschikbaar is. Daarnaast vertrekt vanuit Vught een volle vrachtwagen met allerhande hulpgoederen, waaronder een groot deel van de spullen die we tijdens onze vorige open dag hebben ingezameld.
En dan gaan Harry en Ad voor het eerst met onze eigen, zojuist prachtig bestickerde vrachtwagen en trailer naar Tsjerkasy en Dnipro. Bij The Holland House leveren zij allerlei hulpgoederen af, waaronder ook weer dierenvoer, hygiëneproducten, speelgoed, medische hulpmiddelen, levensmiddelen en nog veel meer.
Bijzonder blij zullen Alexander en zijn team zijn met de tweedehands heftruck die meegaat. Die zal het werk bij The Holland House een stuk lichter en sneller maken. Drie volle vrachtwagens in één week. Dat is voor ons een absoluut record, dankzij jullie allemaal.
Wij gaan niet verder met de tourniquetactie
Na vragen en discussies over onze tourniquets hebben wij besloten deze actie te beëindigen. De documenten en testen die wij hebben ontvangen, blijken onvoldoende om onze eerdere uitspraak dat deze tourniquets kwalitatief vergelijkbaar zijn met A-merken overtuigend te onderbouwen.
Daarom bestellen wij geen nieuwe exemplaren. Onze resterende voorraad wordt uitsluitend nog gebruikt voor trainingen in Oekraïne, zodat meer tourniquets van erkende A-merken beschikbaar blijven voor het front.
Wij begonnen deze actie vanuit de oprechte overtuiging hiermee levens te kunnen redden. Maar als wij iets niet voldoende kunnen onderbouwen, moeten we daar ook eerlijk onze conclusies uit trekken.
Heeft u specifiek voor deze actie gedoneerd en wilt u uw donatie terug? Neem dan contact op via contact@frankyandcoen.nl. Donaties die niet worden teruggevraagd, gebruiken wij voor onze andere hulpverleningsprojecten in Oekraïne en mogelijk voor de aanschaf van tourniquets van erkende A-merken.
Gepantserde Brutus
Niet alleen al deze hulpgoederen gaan naar het oosten. Ook Brutus, onze nieuwe gepantserde auto, zal eindelijk bij The Holland House aankomen.
Dat is ontzettend belangrijk, want met Brutus kunnen we eindelijk weer zelf evacuaties uitvoeren.
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Whatsapp vakantielink
Telegram vakantielink
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Lieve vrienden,
Wij zijn weer in Oekraïne
Ja, wij zijn alweer in Oekraïne. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn we Lviv en Kyiv al voorbij en net aangekomen in Dnipro.
In Kyiv zijn we op bezoek geweest bij mijn schoonzus, die aan de oostkant van de stad woont. Vrijwel dagelijks hoort zij raketten en Shahed-drones overvliegen en regelmatig slaan ze bij haar in de omgeving in. Het aantal aanvallen op Kyiv, en met name op haar woonomgeving, is de laatste tijd extreem toegenomen.
De Oekraïense luchtverdediging staat zwaar onder druk, onder andere doordat er veel te weinig Patriot-munitie beschikbaar is. Voorheen werd een groot deel van de inkomende raketten richting Kyiv neergehaald voordat ze de stad bereikten. Dat is nu helaas anders en het aantal inslagen is flink toegenomen.
En ook vrijdagavond en zaterdag ochtend toen wij daar waren was het weer meermaals raak
We waren opnieuw op bezoek bij het kattenvrouwtje. Deze lieve dame heeft menig hart geraakt bij mensen in Nederland die onze nieuwsbrief lezen of naar de televisieserie Patatje Hoop kijken. Ze heeft letterlijk alles over voor haar 21 katten en de straatdieren in haar omgeving.
Natuurlijk hebben we weer een flinke hoeveelheid voer bij haar achtergelaten en de financiële steun van jullie aan haar doorgegeven. Ze is zeer dankbaar en dat moeten we aan jullie doorgeven. Bij deze dus.
De kindervakantie is begonnen
(en u kunt meekijken)
De kindervakantie is enkele dagen geleden begonnen. Een nog grotere groep kinderen dan normaal is vertrokken vanuit de frontsteden Dnipro, Samar, Zaporizja en Kherson. Vooral het vervoer vanuit Kherson bezorgt ons altijd extra zorgen, maar gelukkig is alles goed gegaan. Alle kinderen zijn veilig aangekomen en genieten nu van een fantastische vakantie.
We hopen dat ze prachtig weer krijgen en naar hartenlust kunnen zwemmen, ravotten en heerlijk naar de kinderdisco kunnen. Dat ze leuke spelletjesmiddagen hebben en kunnen genieten van fantastisch lekkere gerechtjes.
Jullie kunnen zelf meekijken hoe de vakantie verloopt. U kunt zich aanmelden voor de WhatsApp-groep waarin dagelijks foto’s, filmpjes en reacties van de kinderen worden gedeeld.
Vorige week hebben ongeveer honderd mensen zich al aangemeld en zij vinden het ontzettend leuk om de vakantie op deze manier te volgen. Kijk dus vooral gezellig mee.
Helaas lukt het ons tijdens deze reis niet om zelf bij de kindervakantie langs te gaan. We hebben een bijzonder druk programma en komen niet in de buurt. Ook wij kijken daarom regelmatig mee in de WhatsApp-groep en zullen daar zo nu en dan reageren. Druk onderaan de nieuwsbrief op de knop vakantielink en u kunt zich aanmelden voor de Whatsapp groep.
Een pittige reis
Zoals jullie weten, zijn we inmiddels enkele dagen in Oekraïne. We hebben al eerder verteld dat deze reis extra pittig wordt vanwege de locaties die we gaan bezoeken. Enkele acties zullen echt pal aan het front plaatsvinden. Daarover kunnen we pas vertellen wanneer een actie veilig achter de rug is. Dat vinden we zelf ontzettend frustrerend, maar voor onze veiligheid en die van de mensen met wie we samenwerken, is het noodzakelijk.
Wat we wel al kunnen vertellen, is dat we naar The Holland House gaan, mensen gaan evacueren, friet gaan bakken, omgekeerd gaan pingelen en oude bekenden gaan bezoeken. Ook helpen we verschillende dierenopvanglocaties en gaan we een kindertehuis ondersteunen. De overige acties kunnen we helaas nog niet bekendmaken. De komende weken zullen we steeds laten zien wat we in de week daarvoor hebben gedaan.
Egyptische krijgsgevangene in Oekraïense gevangenis
(Video)
Kortgeleden waren we uitgenodigd om Russische en buitenlandse krijgsgevangenen (POW’s) te bezoeken in een Oekraïense gevangenis. Voor deze vierdelige miniserie spraken we met verschillende gevangenen over hun achtergrond, hun keuzes en hun ervaringen tijdens de oorlog.
In dit tweede deel spreken we met een man uit Egypte die in Rusland studeerde en uiteindelijk in het Russische leger terechtkwam. Hij vertelt hoe dat gebeurde, wat hem vooraf werd beloofd en hoe anders de werkelijkheid bleek toen hij eenmaal naar Oekraïne werd gestuurd.
We spreken met hem over zijn korte tijd aan het front, zijn gevangenneming en de keuzes die hij daar moest maken. Ook vragen we hoe hij nu terugkijkt op zijn beslissing om voor Rusland te vechten en wat hij verwacht dat er gebeurt als hij ooit wordt uitgewisseld. Voor ons persoonlijk blijft hij de vijand en houden zijn smoesjes geen stand.
Sacha is 15 en zoekt neergeschoten drones
De 15-jarige Sasha komt uit Cherson, een stad waar drones, explosies en luchtalarmen onderdeel zijn geworden van het dagelijks leven. Tijdens een veilig vakantiekamp vertelt hij hoe fijn het is om even vrij te kunnen zijn, leuke activiteiten te doen en nergens bang voor te hoeven zijn.
De meeste kinderen in Kherson mogen niet buten spelen maar Sacha en sommige vriendjes doen het wel. In het gesprek deelt Sasha een bijzonder en schokkend verhaal over dat ze tijdens het buiten spelen regelmatig op zoek gingen naar FPV-drones. Hij vertelt waarom hij deze drones oppakte, wat hij ermee deed en hoe gevaarlijk dat eigenlijk was. Inmiddels beseft hij dat hij daarmee een enorm risico nam.
Ook vertelt Sasha over online onderwijs, voetballen terwijl het gevaar nooit ver weg is en opgroeien in de rode zone van Cherson. Een openhartig interview met een jongen die spreekt over een werkelijkheid die voor geen enkel kind normaal zou mogen zijn.
Klik onderaan deze nieuwsbrief op de knop ‘Video’s’. Het is de eerste video die u daar ziet.
Drie vrachtwagens met hulpgoederen naar Oekraïne
Dat leest u goed: de komende dagen vertrekken maar liefst drie vrachtwagens vol hulpgoederen richting Oekraïne.
We hebben het enorme geluk dat we van WWAR en Stichting DierenLot een volle trailer met honden- en kattenvoer hebben ontvangen. Daarnaast kregen we van andere organisaties en particulieren ongeveer 25 pallets met dierenvoer. Daardoor kunnen we deze keer extra veel betekenen voor de dieren in Oekraïne.
Een volle trailer met voornamelijk dierenvoer vertrekt naar Mykolajiv. In deze omgeving leven ontzettend veel straatdieren, terwijl er maar heel weinig hulp beschikbaar is. Daarnaast vertrekt vanuit Vught een volle vrachtwagen met allerhande hulpgoederen, waaronder een groot deel van de spullen die we tijdens onze vorige open dag hebben ingezameld.
En dan gaan Harry en Ad voor het eerst met onze eigen, zojuist prachtig bestickerde vrachtwagen en trailer naar Tsjerkasy en Dnipro. Bij The Holland House leveren zij allerlei hulpgoederen af, waaronder ook weer dierenvoer, hygiëneproducten, speelgoed, medische hulpmiddelen, levensmiddelen en nog veel meer.
Bijzonder blij zullen Alexander en zijn team zijn met de tweedehands heftruck die meegaat. Die zal het werk bij The Holland House een stuk lichter en sneller maken. Drie volle vrachtwagens in één week. Dat is voor ons een absoluut record, dankzij jullie allemaal.
Wij gaan niet verder met de tourniquetactie
Na vragen en discussies over onze tourniquets hebben wij besloten deze actie te beëindigen. De documenten en testen die wij hebben ontvangen, blijken onvoldoende om onze eerdere uitspraak dat deze tourniquets kwalitatief vergelijkbaar zijn met A-merken overtuigend te onderbouwen.
Daarom bestellen wij geen nieuwe exemplaren. Onze resterende voorraad wordt uitsluitend nog gebruikt voor trainingen in Oekraïne, zodat meer tourniquets van erkende A-merken beschikbaar blijven voor het front.
Wij begonnen deze actie vanuit de oprechte overtuiging hiermee levens te kunnen redden. Maar als wij iets niet voldoende kunnen onderbouwen, moeten we daar ook eerlijk onze conclusies uit trekken.
Heeft u specifiek voor deze actie gedoneerd en wilt u uw donatie terug? Neem dan contact op via contact@frankyandcoen.nl. Donaties die niet worden teruggevraagd, gebruiken wij voor onze andere hulpverleningsprojecten in Oekraïne en mogelijk voor de aanschaf van tourniquets van erkende A-merken.
Gepantserde Brutus
Niet alleen al deze hulpgoederen gaan naar het oosten. Ook Brutus, onze nieuwe gepantserde auto, zal eindelijk bij The Holland House aankomen.
Dat is ontzettend belangrijk, want met Brutus kunnen we eindelijk weer zelf evacuaties uitvoeren.
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Whatsapp vakantielink
Telegram vakantielink
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Kijken jullie al mee met het kinderkamp? We krijgen dagelijks verschillende updates. En het is zo leuk om al die kinderen lekker bezig te zien. Lekker aan het knutselen, zwemmen, zingen.. De links staan hierboven.
Oudere dame had ons te pakken
Lieve vrienden,
We zijn inmiddels ruim een week onderweg in Oekraïne
De eerste baby woont nu in The Holland House, we maakten kennis met nieuwe bewoners van The Holland House, bezochten vluchtelingen en dierenopvangcentra en kregen tot onze grote verrassing wederom twee bijzondere onderscheidingen We hadden spannende momenten met de Davinci Wolves, we werden opgelicht door een oud dametje en er gebeurde nog veel meer.
Thuis in The Holland House
Vandaag precies een week geleden kwamen we aan bij The Holland House in Dnipro. Velen stonden ons al op te wachten en het voelde werkelijk als thuiskomen. We wilden eigenlijk vrij snel weer verder, maar daar kwam natuurlijk helemaal niets van terecht. Want vertrekken zonder eerst vareniki te eten? Dat was volgens de bewoners absoluut uitgesloten.
We maakten ook kennis met een aantal nieuwe gasten. Onder hen een man van in de zeventig en een ouder echtpaar met hun 34-jarige gehandicapte zoon.
Zij werden tien dagen eerder door onze vriend Denys geëvacueerd uit Druzhkivka, nadat hun flat was gebombardeerd. Van hun woning is werkelijk helemaal niets meer over. Ze hadden al eerder overwogen te vluchten, maar door hun financiële situatie en vooral door de handicap van hun zoon was dat ontzettend gecompliceerd.
Het verhaal van hun zoon is trouwens verschrikkelijk. Tot zijn twintigste was hij kerngezond en had hij zelfs een eigen bedrijf. Op een avond werd hij overvallen en waarschijnlijk met een knuppel op zijn achterhoofd geslagen. Hij bleef bewusteloos op straat liggen, maar voorbijgangers dachten dat hij dronken was en hielpen hem niet. Zelfs toen bekenden hem de volgende ochtend naar huis brachten, dacht men nog steeds dat hij stomdronken was. Pas later bleek hoe ernstig zijn toestand was. Hij lag in coma en had dringend medische hulp nodig. De gevolgen van die ene avond draagt hij tot op de dag van vandaag.
Nu woont hij samen met zijn vader en moeder in The Holland House. Ze hebben een eigen kamer, goed eten, relatieve veiligheid en vooral mensen om zich heen die naar hen omkijken. Natuurlijk komt er later een video van deze kennismaking op onze social media.
Oudere dame had ons te pakken
Natuurlijk hebben we deze reis ook weer regelmatig op Oekraïense markten gehandeld. Vooral bij oudere dames en heren slaan wij graag onze slag met ons inmiddels beroemde "opdingen": precies het tegenovergestelde van afdingen.
Een oudere dame verkocht citroenen uit haar eigen tuin. Wij deden natuurlijk enorm ons best om de prijs flink omhoog te pingelen en uiteindelijk betaalden we een bedrag waar mevrouw zichtbaar heel erg blij mee was. Wij trouwens ook, want we hadden nog nooit citroenen rechtstreeks uit iemands tuin gekocht.
Totdat we na het afrekenen de citroenen eens wat beter bekeken. Er zaten van die kleine stickertjes op. Precies dezelfde als op citroenen uit de supermarkt. We hebben inmiddels een héél klein vermoeden dat mevrouw een buitengewoon productieve citroenboom heeft die toevallig ook supermarktstickertjes produceert.
Een geweldige eer
Enkele dagen geleden kregen we een telefoontje vanuit de hoogste leiding van het Oekraïense 3e Legerkorps. Of we langs konden komen. Op zo'n uitnodiging zeggen wij natuurlijk geen nee.
We ontmoetten Ihor Yevhenovych Maydenko, plaatsvervangend chef-staf van het 3e Legerkorps onder leiding van korpscommandant Andriy Biletskyi. Maydenko behoort tot de hoogste leiding van de korpsstaf en heeft binnen het korps bovendien een zeer belangrijke verantwoordelijkheid voor de medische organisatie, bevoorrading en evacuatie van gewonde militairen.
Uit zijn handen ontvingen wij een bijzondere medaille met een persoonlijk aan ons gericht certificaat van de Oekraïense minister van Defensie!
Maar daar bleef het niet bij. We kregen daarnaast ook een officiële podiaka, een Oekraïense dankbetuiging. We hebben inmiddels al veel podiaka's ontvangen, maar deze was van Andriy Biletskyi zelf. Persoonlijk aan ons gericht en voorzien van zijn handtekening.
Biletskyi is commandant van het 3e Legerkorps en een van de bekendste militaire commandanten van Oekraïne. Hij werd bovendien onderscheiden als Held van Oekraïne. In totaal heeft Andriy Biletskyi een kleine 200.000 militairen onder zich.
Eigenlijk zouden we hem tijdens onze vorige reis persoonlijk ontmoeten en zouden we deze onderscheidingen toen uit zijn handen ontvangen. Door omstandigheden aan onze kant kon die ontmoeting helaas niet doorgaan. Maydenko vertelde ons echter dat die ontmoeting er alsnog gaat komen tijdens een van onze volgende reizen.
We krijgen regelmatig bedankjes voor wat we doen en natuurlijk waarderen we die allemaal. Maar als de leiding van een van de belangrijkste Oekraïense legerkorpsen op deze manier zijn waardering uitspreekt voor wat wij de afgelopen jaren voor Oekraïense burgers én militairen hebben gedaan, doet dat toch wel iets met ons. We zijn er ontzettend trots op.
Later zullen we een video plaatsen over dit bijzondere moment. Ook krijgt u dan te zien waarvoor we nog meer specifieke dank en waardering kregen, maar dat houden we nog heel even voor ons.
Naar het front om te sterven
In het derde deel van onze vierdelige videoserie over Russische krijgsgevangenen spreken we met twee mannen die aan Russische zijde aan het front vochten.
De eerste is een 43-jarige man uit Bakoe in Azerbeidzjan. Hij vertelt dat hij niet wil worden uitgewisseld en liever in Oekraïne blijft. De tweede vertelt hoe hij uiteindelijk naar het front werd gestuurd en hoe zijn groep na slechts enkele dagen werd gevangengenomen.
Beiden vertellen over slechte training, de behandeling van buitenlandse soldaten en levensgevaarlijke opdrachten waarbij volgens hen bewust mensen de dood in worden gestuurd. Het zijn twee heftige verhalen over angst, dwang en een oorlog waarin zij naar eigen zeggen nooit wilden vechten.
Wat er precies waar is van hun verhalen, zullen wij natuurlijk nooit met zekerheid kunnen vaststellen. Wij laten hen vooral zelf hun verhaal vertellen. Alle personen die in deze serie herkenbaar in beeld komen, hebben vrijwillig en met toestemming aan de opnames meegewerkt.
Klik op de knop "Video's". Het is de tweede video die u daar ziet.
Hoe veel andere vluchtelingen moeten leven
Niet iedere Oekraïense vluchteling heeft het zo goed als de bewoners van The Holland House. We bezochten in Dnipro een andere opvang waar veiligheid, lekker eten en vooral privacy een stuk minder vanzelfsprekend zijn. Mensen leven er onder omstandigheden die behoorlijk verschillen van wat wij onze bewoners kunnen bieden.
Natuurlijk kwamen we niet met lege handen. We brachten levensmiddelen en snoep mee en hebben daarnaast financiële hulp achtergelaten. We hebben ons bezoek uitgebreid gefilmd.
We hebben ook de dieren weer niet vergeten
Natuurlijk hebben we ook deze reis de dieren niet overgeslagen. We bezochten opnieuw de bijzondere dierenshelter in Dnipro waar de katten ondergronds worden opgevangen en de honden buiten in een park verblijven. De zwaargewonde hond waarover we eerder werden benaderd en waarvoor we een extra donatie hebben gedaan, is inmiddels goed behandeld en het was fijn om te zien dat het een stuk beter met hem gaat. Natuurlijk lieten we ook weer voer achter.
Ook gingen we terug naar de andere dierenopvang waar we eerder behoorlijk schrokken van de omstandigheden. Daar is de afgelopen tijd enorm veel werk verzet. We brachten opnieuw een flinke hoeveelheid dierenvoer mee en bekeken natuurlijk hoe het met alle dieren en de verbeteringen gaat.
Lang verblijf in Noodhospitaal
Deze reis gingen we met militairen van de Da Vinci Wolves mee naar een stabilisatiepunt op slechts enkele kilometers van de frontlinie.
Een stabilisatiepunt is eigenlijk het eerste noodhospitaal waar zwaargewonde militairen terechtkomen nadat ze van het slagveld zijn gehaald. Het doel is letterlijk wat de naam zegt: zorgen dat een gewonde stabiel genoeg wordt om verder vervoerd te kunnen worden naar een groter en beter uitgerust ziekenhuis verder achter het front.
De reis ernaartoe was voor ons behoorlijk spannend. We wisten bij voorbaat dat het een gevaarlijke rit was. Onze dronedetector gaf onderweg meerdere keren droneactiviteit aan. Ondanks dat we onder anti-drone-netten reden voelde het niet lekker en daarom reden we vol gas.
Eenmaal binnen kregen we uitgebreid uitleg over het werk dat daar wordt gedaan. De verwondingen lopen uiteen van relatief lichte verwondingen tot verschrikkelijk zware gevallen waarbij soms ter plekke lichaamsdelen moeten worden geamputeerd.
Eigenlijk zouden we er maar een paar uur blijven, maar dat liep heel anders. De droneactiviteit boven en rondom onze terugweg werd zo extreem dat vertrekken simpelweg onverantwoord was. Er waren meerdere Russische FPV-drones actief op de route richting veiliger gebied. FPV-drones zijn kleine kamikazedrones die door een piloot rechtstreeks naar hun doel worden gevlogen. Een auto op zo'n weg is dan een prachtig doelwit. Dus moesten we wel blijven. De hele nacht.
Het meest wrange was dat niet alleen wij niet weg konden. Ook het vervoer van gewonden vanaf de nullijn naar het stabilisatiepunt werd hierdoor levensgevaarlijk. Militairen die een gewonde komen brengen, lopen zelf het risico door een drone te worden geraakt.
Af en toe gingen we onder een afdak even naar buiten om een luchtje te scheppen of een sigaret te roken. Ook daar hoorden we meerdere keren drones overvliegen. Het werd een pittige nacht met slechts enkele uren slaap op een stretcher. Niet een nacht die we snel zullen vergeten.
Brutus is in Dnipro
Eindelijk! We hebben weer een eigen gepantserde auto in Oekraïne waarmee we oorlogsslachtoffers uit gevaarlijke gebieden kunnen evacueren.
Met onze gewone auto's kunnen we simpelweg niet ver genoeg richting het front. Vanaf ongeveer 35 kilometer van de nullijn neemt het gevaar met iedere kilometer enorm toe. De echt gevaarlijke evacuaties konden we daarom de afgelopen tijd niet meer zelf uitvoeren.
Maar Brutus staat inmiddels bij The Holland House. Eddy en Joren hebben hem met een vrachtwagen helemaal naar Oekraïne gebracht. Jongens, ontzettend bedankt!
Er moeten nog een paar kleine aanpassingen worden gedaan en daarna kunnen we eindelijk weer zelf aan de slag met evacuaties uit gebieden waar we met onze gewone auto's simpelweg niet verantwoord kunnen komen.
Het eerste babytje in The Holland House
Eén evacuatie hebben we deze reis al gedaan, maar nog zonder Brutus. Daarbij heeft Team Anna, die jullie misschien eerder in onze online video's of bij Patatje Hoop hebben gezien, voor ons de kastanjes uit het vuur gehaald. Zij reden naar een buitenwijk aan de oostelijke, en dus gevaarlijkste, kant van Kramatorsk en haalden daar een jong gezin met een baby van slechts tien maanden op.
Wij namen het gezin op een iets veiligere locatie over. Als ontmoetingsplek hadden we een gebombardeerd benzinestation gekozen. Dat klinkt misschien vreemd, maar iets wat al volledig verwoest is, is niet snel opnieuw een doelwit en daarmee relatief veilig. De vader van het gezin is pas 21 jaar oud.
Ze hadden al eerder overwogen om te vluchten. Maar je huis achterlaten zonder te weten of je het ooit nog terugziet, is een beslissing die veel moeilijker is dan wij ons in Nederland kunnen voorstellen. Nu hebben ze die beslissing toch genomen.
Inmiddels wonen ze in The Holland House en volgens ons voelen ze zich daar al behoorlijk thuis. Ze hebben een eigen kamer, andere bewoners om zich heen en vooral: ze zijn voorlopig veilig. Ook van deze evacuatie hebben we beelden gemaakt en binnenkort plaatsen we de video.
20 september in Rijswijk (komt u ook?)
Op zondag 20 september staat ons opnieuw iets heel bijzonders te wachten. In de Sint-Bonifatiuskerk in Rijswijk ontvangen wij de Orde van Sint-Panteleimon, een belangrijke Oekraïense onderscheiding voor Professionaliteit & Barmhartigheid.
De onderscheiding wordt aan ons toegekend voor onze bijdrage aan de strijd van het Oekraïense volk voor vrijheid en onafhankelijkheid. En daar zijn we natuurlijk ontzettend trots op.
Extra bijzonder vinden we dat ook Iryna Kouchi deze onderscheiding ontvangt. Iryna is een goede vriendin van ons en een echte topper die zich met hart en ziel inzet voor Oekraïne. Veel mensen die onze tv-serie Patatje Hoop kijken, kennen haar trouwens zonder het te weten: Iryna is de vertaalster van onze serie. Dat we juist samen met haar deze onderscheiding mogen ontvangen, vinden we ontzettend leuk.
De onderscheidingen worden uitgereikt door Vita Kovalenko. De bijeenkomst begint om 17.30 uur met een Goddelijke Liturgie in de Sint-Bonifatiuskerk. Om 19.00 uur begint de officiële ceremonie en om 19.30 uur worden Coen en ik onderscheiden. Daarnaast zijn er verschillende Oekraïense muzikale optredens en korte toespraken. Rond 20.35 uur wordt de avond afgesloten met het Oekraïense volkslied, gevolgd door een receptie met een hapje en een drankje.
En het leuke is: u kunt erbij zijn! Iedereen is van harte welkom.
Wilt u deze bijzondere avond samen met ons meemaken? Stuur dan even een mailtje naar franky@frankyandcoen.nl (niet verplicht maar wel fijn) om te laten weten dat u erbij bent. We zouden het ontzettend leuk vinden om daar ook een flink aantal bekende gezichten te zien.
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
Lieve vrienden,
We zijn inmiddels ruim een week onderweg in Oekraïne
De eerste baby woont nu in The Holland House, we maakten kennis met nieuwe bewoners van The Holland House, bezochten vluchtelingen en dierenopvangcentra en kregen tot onze grote verrassing wederom twee bijzondere onderscheidingen We hadden spannende momenten met de Davinci Wolves, we werden opgelicht door een oud dametje en er gebeurde nog veel meer.
Thuis in The Holland House
Vandaag precies een week geleden kwamen we aan bij The Holland House in Dnipro. Velen stonden ons al op te wachten en het voelde werkelijk als thuiskomen. We wilden eigenlijk vrij snel weer verder, maar daar kwam natuurlijk helemaal niets van terecht. Want vertrekken zonder eerst vareniki te eten? Dat was volgens de bewoners absoluut uitgesloten.
We maakten ook kennis met een aantal nieuwe gasten. Onder hen een man van in de zeventig en een ouder echtpaar met hun 34-jarige gehandicapte zoon.
Zij werden tien dagen eerder door onze vriend Denys geëvacueerd uit Druzhkivka, nadat hun flat was gebombardeerd. Van hun woning is werkelijk helemaal niets meer over. Ze hadden al eerder overwogen te vluchten, maar door hun financiële situatie en vooral door de handicap van hun zoon was dat ontzettend gecompliceerd.
Het verhaal van hun zoon is trouwens verschrikkelijk. Tot zijn twintigste was hij kerngezond en had hij zelfs een eigen bedrijf. Op een avond werd hij overvallen en waarschijnlijk met een knuppel op zijn achterhoofd geslagen. Hij bleef bewusteloos op straat liggen, maar voorbijgangers dachten dat hij dronken was en hielpen hem niet. Zelfs toen bekenden hem de volgende ochtend naar huis brachten, dacht men nog steeds dat hij stomdronken was. Pas later bleek hoe ernstig zijn toestand was. Hij lag in coma en had dringend medische hulp nodig. De gevolgen van die ene avond draagt hij tot op de dag van vandaag.
Nu woont hij samen met zijn vader en moeder in The Holland House. Ze hebben een eigen kamer, goed eten, relatieve veiligheid en vooral mensen om zich heen die naar hen omkijken. Natuurlijk komt er later een video van deze kennismaking op onze social media.
Oudere dame had ons te pakken
Natuurlijk hebben we deze reis ook weer regelmatig op Oekraïense markten gehandeld. Vooral bij oudere dames en heren slaan wij graag onze slag met ons inmiddels beroemde "opdingen": precies het tegenovergestelde van afdingen.
Een oudere dame verkocht citroenen uit haar eigen tuin. Wij deden natuurlijk enorm ons best om de prijs flink omhoog te pingelen en uiteindelijk betaalden we een bedrag waar mevrouw zichtbaar heel erg blij mee was. Wij trouwens ook, want we hadden nog nooit citroenen rechtstreeks uit iemands tuin gekocht.
Totdat we na het afrekenen de citroenen eens wat beter bekeken. Er zaten van die kleine stickertjes op. Precies dezelfde als op citroenen uit de supermarkt. We hebben inmiddels een héél klein vermoeden dat mevrouw een buitengewoon productieve citroenboom heeft die toevallig ook supermarktstickertjes produceert.
Een geweldige eer
Enkele dagen geleden kregen we een telefoontje vanuit de hoogste leiding van het Oekraïense 3e Legerkorps. Of we langs konden komen. Op zo'n uitnodiging zeggen wij natuurlijk geen nee.
We ontmoetten Ihor Yevhenovych Maydenko, plaatsvervangend chef-staf van het 3e Legerkorps onder leiding van korpscommandant Andriy Biletskyi. Maydenko behoort tot de hoogste leiding van de korpsstaf en heeft binnen het korps bovendien een zeer belangrijke verantwoordelijkheid voor de medische organisatie, bevoorrading en evacuatie van gewonde militairen.
Uit zijn handen ontvingen wij een bijzondere medaille met een persoonlijk aan ons gericht certificaat van de Oekraïense minister van Defensie!
Maar daar bleef het niet bij. We kregen daarnaast ook een officiële podiaka, een Oekraïense dankbetuiging. We hebben inmiddels al veel podiaka's ontvangen, maar deze was van Andriy Biletskyi zelf. Persoonlijk aan ons gericht en voorzien van zijn handtekening.
Biletskyi is commandant van het 3e Legerkorps en een van de bekendste militaire commandanten van Oekraïne. Hij werd bovendien onderscheiden als Held van Oekraïne. In totaal heeft Andriy Biletskyi een kleine 200.000 militairen onder zich.
Eigenlijk zouden we hem tijdens onze vorige reis persoonlijk ontmoeten en zouden we deze onderscheidingen toen uit zijn handen ontvangen. Door omstandigheden aan onze kant kon die ontmoeting helaas niet doorgaan. Maydenko vertelde ons echter dat die ontmoeting er alsnog gaat komen tijdens een van onze volgende reizen.
We krijgen regelmatig bedankjes voor wat we doen en natuurlijk waarderen we die allemaal. Maar als de leiding van een van de belangrijkste Oekraïense legerkorpsen op deze manier zijn waardering uitspreekt voor wat wij de afgelopen jaren voor Oekraïense burgers én militairen hebben gedaan, doet dat toch wel iets met ons. We zijn er ontzettend trots op.
Later zullen we een video plaatsen over dit bijzondere moment. Ook krijgt u dan te zien waarvoor we nog meer specifieke dank en waardering kregen, maar dat houden we nog heel even voor ons.
Naar het front om te sterven
In het derde deel van onze vierdelige videoserie over Russische krijgsgevangenen spreken we met twee mannen die aan Russische zijde aan het front vochten.
De eerste is een 43-jarige man uit Bakoe in Azerbeidzjan. Hij vertelt dat hij niet wil worden uitgewisseld en liever in Oekraïne blijft. De tweede vertelt hoe hij uiteindelijk naar het front werd gestuurd en hoe zijn groep na slechts enkele dagen werd gevangengenomen.
Beiden vertellen over slechte training, de behandeling van buitenlandse soldaten en levensgevaarlijke opdrachten waarbij volgens hen bewust mensen de dood in worden gestuurd. Het zijn twee heftige verhalen over angst, dwang en een oorlog waarin zij naar eigen zeggen nooit wilden vechten.
Wat er precies waar is van hun verhalen, zullen wij natuurlijk nooit met zekerheid kunnen vaststellen. Wij laten hen vooral zelf hun verhaal vertellen. Alle personen die in deze serie herkenbaar in beeld komen, hebben vrijwillig en met toestemming aan de opnames meegewerkt.
Klik op de knop "Video's". Het is de tweede video die u daar ziet.
Hoe veel andere vluchtelingen moeten leven
Niet iedere Oekraïense vluchteling heeft het zo goed als de bewoners van The Holland House. We bezochten in Dnipro een andere opvang waar veiligheid, lekker eten en vooral privacy een stuk minder vanzelfsprekend zijn. Mensen leven er onder omstandigheden die behoorlijk verschillen van wat wij onze bewoners kunnen bieden.
Natuurlijk kwamen we niet met lege handen. We brachten levensmiddelen en snoep mee en hebben daarnaast financiële hulp achtergelaten. We hebben ons bezoek uitgebreid gefilmd.
We hebben ook de dieren weer niet vergeten
Natuurlijk hebben we ook deze reis de dieren niet overgeslagen. We bezochten opnieuw de bijzondere dierenshelter in Dnipro waar de katten ondergronds worden opgevangen en de honden buiten in een park verblijven. De zwaargewonde hond waarover we eerder werden benaderd en waarvoor we een extra donatie hebben gedaan, is inmiddels goed behandeld en het was fijn om te zien dat het een stuk beter met hem gaat. Natuurlijk lieten we ook weer voer achter.
Ook gingen we terug naar de andere dierenopvang waar we eerder behoorlijk schrokken van de omstandigheden. Daar is de afgelopen tijd enorm veel werk verzet. We brachten opnieuw een flinke hoeveelheid dierenvoer mee en bekeken natuurlijk hoe het met alle dieren en de verbeteringen gaat.
Lang verblijf in Noodhospitaal
Deze reis gingen we met militairen van de Da Vinci Wolves mee naar een stabilisatiepunt op slechts enkele kilometers van de frontlinie.
Een stabilisatiepunt is eigenlijk het eerste noodhospitaal waar zwaargewonde militairen terechtkomen nadat ze van het slagveld zijn gehaald. Het doel is letterlijk wat de naam zegt: zorgen dat een gewonde stabiel genoeg wordt om verder vervoerd te kunnen worden naar een groter en beter uitgerust ziekenhuis verder achter het front.
De reis ernaartoe was voor ons behoorlijk spannend. We wisten bij voorbaat dat het een gevaarlijke rit was. Onze dronedetector gaf onderweg meerdere keren droneactiviteit aan. Ondanks dat we onder anti-drone-netten reden voelde het niet lekker en daarom reden we vol gas.
Eenmaal binnen kregen we uitgebreid uitleg over het werk dat daar wordt gedaan. De verwondingen lopen uiteen van relatief lichte verwondingen tot verschrikkelijk zware gevallen waarbij soms ter plekke lichaamsdelen moeten worden geamputeerd.
Eigenlijk zouden we er maar een paar uur blijven, maar dat liep heel anders. De droneactiviteit boven en rondom onze terugweg werd zo extreem dat vertrekken simpelweg onverantwoord was. Er waren meerdere Russische FPV-drones actief op de route richting veiliger gebied. FPV-drones zijn kleine kamikazedrones die door een piloot rechtstreeks naar hun doel worden gevlogen. Een auto op zo'n weg is dan een prachtig doelwit. Dus moesten we wel blijven. De hele nacht.
Het meest wrange was dat niet alleen wij niet weg konden. Ook het vervoer van gewonden vanaf de nullijn naar het stabilisatiepunt werd hierdoor levensgevaarlijk. Militairen die een gewonde komen brengen, lopen zelf het risico door een drone te worden geraakt.
Af en toe gingen we onder een afdak even naar buiten om een luchtje te scheppen of een sigaret te roken. Ook daar hoorden we meerdere keren drones overvliegen. Het werd een pittige nacht met slechts enkele uren slaap op een stretcher. Niet een nacht die we snel zullen vergeten.
Brutus is in Dnipro
Eindelijk! We hebben weer een eigen gepantserde auto in Oekraïne waarmee we oorlogsslachtoffers uit gevaarlijke gebieden kunnen evacueren.
Met onze gewone auto's kunnen we simpelweg niet ver genoeg richting het front. Vanaf ongeveer 35 kilometer van de nullijn neemt het gevaar met iedere kilometer enorm toe. De echt gevaarlijke evacuaties konden we daarom de afgelopen tijd niet meer zelf uitvoeren.
Maar Brutus staat inmiddels bij The Holland House. Eddy en Joren hebben hem met een vrachtwagen helemaal naar Oekraïne gebracht. Jongens, ontzettend bedankt!
Er moeten nog een paar kleine aanpassingen worden gedaan en daarna kunnen we eindelijk weer zelf aan de slag met evacuaties uit gebieden waar we met onze gewone auto's simpelweg niet verantwoord kunnen komen.
Het eerste babytje in The Holland House
Eén evacuatie hebben we deze reis al gedaan, maar nog zonder Brutus. Daarbij heeft Team Anna, die jullie misschien eerder in onze online video's of bij Patatje Hoop hebben gezien, voor ons de kastanjes uit het vuur gehaald. Zij reden naar een buitenwijk aan de oostelijke, en dus gevaarlijkste, kant van Kramatorsk en haalden daar een jong gezin met een baby van slechts tien maanden op.
Wij namen het gezin op een iets veiligere locatie over. Als ontmoetingsplek hadden we een gebombardeerd benzinestation gekozen. Dat klinkt misschien vreemd, maar iets wat al volledig verwoest is, is niet snel opnieuw een doelwit en daarmee relatief veilig. De vader van het gezin is pas 21 jaar oud.
Ze hadden al eerder overwogen om te vluchten. Maar je huis achterlaten zonder te weten of je het ooit nog terugziet, is een beslissing die veel moeilijker is dan wij ons in Nederland kunnen voorstellen. Nu hebben ze die beslissing toch genomen.
Inmiddels wonen ze in The Holland House en volgens ons voelen ze zich daar al behoorlijk thuis. Ze hebben een eigen kamer, andere bewoners om zich heen en vooral: ze zijn voorlopig veilig. Ook van deze evacuatie hebben we beelden gemaakt en binnenkort plaatsen we de video.
20 september in Rijswijk (komt u ook?)
Op zondag 20 september staat ons opnieuw iets heel bijzonders te wachten. In de Sint-Bonifatiuskerk in Rijswijk ontvangen wij de Orde van Sint-Panteleimon, een belangrijke Oekraïense onderscheiding voor Professionaliteit & Barmhartigheid.
De onderscheiding wordt aan ons toegekend voor onze bijdrage aan de strijd van het Oekraïense volk voor vrijheid en onafhankelijkheid. En daar zijn we natuurlijk ontzettend trots op.
Extra bijzonder vinden we dat ook Iryna Kouchi deze onderscheiding ontvangt. Iryna is een goede vriendin van ons en een echte topper die zich met hart en ziel inzet voor Oekraïne. Veel mensen die onze tv-serie Patatje Hoop kijken, kennen haar trouwens zonder het te weten: Iryna is de vertaalster van onze serie. Dat we juist samen met haar deze onderscheiding mogen ontvangen, vinden we ontzettend leuk.
De onderscheidingen worden uitgereikt door Vita Kovalenko. De bijeenkomst begint om 17.30 uur met een Goddelijke Liturgie in de Sint-Bonifatiuskerk. Om 19.00 uur begint de officiële ceremonie en om 19.30 uur worden Coen en ik onderscheiden. Daarnaast zijn er verschillende Oekraïense muzikale optredens en korte toespraken. Rond 20.35 uur wordt de avond afgesloten met het Oekraïense volkslied, gevolgd door een receptie met een hapje en een drankje.
En het leuke is: u kunt erbij zijn! Iedereen is van harte welkom.
Wilt u deze bijzondere avond samen met ons meemaken? Stuur dan even een mailtje naar franky@frankyandcoen.nl (niet verplicht maar wel fijn) om te laten weten dat u erbij bent. We zouden het ontzettend leuk vinden om daar ook een flink aantal bekende gezichten te zien.
Het lukt ons allemaal dankzij u!
Van levensreddende tourniquets en van een warme maaltijd tot een veilige slaapplek. Van een generator tot een week waarin kinderen even de oorlog kunnen vergeten.
Dat kunnen wij alleen dankzij uw steun. Dank u wel dat u met ons meeleeft, meereist en ons blijft helpen.
Wilt u ons steunen? Klik dan hier
Voor vragen mag u Franky altijd bellen:
06 81 01 32 22
In deze video spreken we met Pavel, een Russische krijgsgevangene uit Novgorod. Hij vertelt dat hij uit patriottisme naar het front ging en tijdens zijn eerste missie van alle kanten onder vuur werd genomen. Na een hersenschudding raakte hij verdwaald en kwam hij terecht bij Oekraïense soldaten.
Ondanks wat hij heeft meegemaakt, zegt Pavel dat hij nog altijd achter zijn oorspronkelijke overtuigingen staat. In het gesprek wordt hij bevraagd over de vrijheid van Oekraïne, de invloed van het Westen, zijn steun aan Poetin en het grote aantal slachtoffers aan het front. Ook wordt hem gevraagd waarom hij zelf de wapens oppakte, terwijl hij zegt te dromen van een wereld zonder oorlog.
Een confronterend gesprek over patriottisme, propaganda, persoonlijke verantwoordelijkheid en de gevolgen van oorlog.
Bekijk deze YouTube-video
Ondanks wat hij heeft meegemaakt, zegt Pavel dat hij nog altijd achter zijn oorspronkelijke overtuigingen staat. In het gesprek wordt hij bevraagd over de vrijheid van Oekraïne, de invloed van het Westen, zijn steun aan Poetin en het grote aantal slachtoffers aan het front. Ook wordt hem gevraagd waarom hij zelf de wapens oppakte, terwijl hij zegt te dromen van een wereld zonder oorlog.
Een confronterend gesprek over patriottisme, propaganda, persoonlijke verantwoordelijkheid en de gevolgen van oorlog.
Bekijk deze YouTube-video
|
|
- Preview van een nieuw bericht
Dit bericht wordt pas geplaatst als je op invoeren hebt gedrukt
Dit bericht wordt pas geplaatst als je op invoeren hebt gedrukt
