Soms zit ik stil en denk ik terug aan vroeger, aan die oude linkse zielen die ik zo bewonderde. Ze stonden daar, met hun vredesborden en hun zachte stemmen, fel tegen oorlog, tegen bloedvergieten, tegen de machine van vernietiging. Ik mis ze, die dromers die geloofden dat liefde en dialoog de wereld konden helen.
Maar nu? Nu zie ik ze juichen bij elke bom die op Rusland valt, hun ogen glinsteren bij weer een coup ergens ver weg, een "verkeerde" leider die ze coûte que coûte willen neerhalen. Waar zijn ze gebleven, die mensen die ik kende?
En dan rechts, ooit de harde jongens, de oorlogstrommelaars – nu zijn zij ineens de peace hippies, degenen die zeggen: "Laat ons met rust, geen zin in dat gedoe." Het is alsof de wereld op z’n kop staat, een wrede spiegel van wat had kunnen zijn. Want stel je voor, stel je voor dat links nooit die draai had gemaakt, dat ze vast hadden gehouden aan hun oude hart. Geen oorlogen, geen explosies in de nacht, geen kinderen die schreeuwen onder puin.
Als links zichzelf was gebleven, hadden we misschien vrede gekend, een wereld waarin bommen stil bleven en coups alleen in geschiedenisboeken stonden. Ik mis ze zo, die oude idealen, die verloren hoop. Wat is er gebeurd met de mensen die ik ooit begreep? Is de MSM hersenspoeling zo effectief dat ze linkse mensen nu geil kunnen maken voor oorlog en defensie uitgave?
Iemand die haat heeft tegen Elon Musk gunt succesvolle Afrikanen het licht niet in de ogen en is een racist bigot.